บทที่ 5 ทำทุกอย่างให้ปกติ

บทที่ 5

ทำทุกอย่างให้ปกติ

กลับมาถึงคอนโดสิ่งแรกที่ฉันทำคือการนอนแช่น้ำในอ่าง ภาพความทรงจำมันทำให้ฉันร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ไม่รู้อะไรจะขนาดนั้นแค่อกหักฉันถึงกับต้องเสียตัวให้เพื่อนสนิทถึงสองคนเลยเหรอวะ อย่าหาทำกันนะ 

ฉันนอนหลับไปนานตื่นขึ้นมาอีกทีก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเครื่อง  แค่เปิดเครื่องมาข้อความจากไอ้แม็กก็ส่งมาหาฉันเป็นร้อย ฉันเปิดเข้าไปอ่านมีทั้งข้อความขอโทษขอโอกาสแถมมันยังมาหาฉันที่คอนโดเมื่อคืนนี้อีก 

ขืนมันมามันก็ขึ้นมาไม่ได้เพราะระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าลูกบ้าน คนนอกไม่มีสิทธิ์เข้ามาโดยเด็ดขาด

"ไปตายเถอะมึง!" ฉันตัดสินใจบล็อกไอ้แม็กทุกช่องทาง ไอ้ควายหน้าโง่แบบมันเสียของดีแบบฉันน่าสมเพชนัก

มหาวิทยาลัยเอกชน

ตั้งแต่วันที่ฉันมีความสัมพันธ์กับเพื่อนสนิททั้งสองคน ฉันก็แทบไม่ได้คุยอะไรกันเลยเพราะรู้อยู่แล้วว่าพวกมันคงไม่สะทกสะท้านอะไรกับเรื่องพวกนี้ 

วันนี้ฉันมาเรียนฉันก็ต้องรวบรวมความกล้า ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยอมเดินมานั่งอยู่กับพวกมันสองคน จนพวกมันมองหน้าฉันราวกับว่าหวาดระแวงกลัวว่าฉันจะไม่เหมือนเดิม

"มองอะไรคะ พวกมึงเป็นอะไรกันหรือเปล่าเนี่ย!"

"กูปกติมึงนั่นแหละปกติหรือเปล่า?" คิรินถามก่อนจะลอกการบ้านของน้องชายที่ทำเสร็จแล้ว

"กูปกติมากค่ะไม่มีอะไรทั้งนั้น กูบอกเลยเรื่องแค่นี้ไม่ได้ทำให้กูรู้สึกอะไรหรอก"

"แน่ใจ?' คราวนี้คิริณเป็นฝ่ายถาม

"ก็เออสิ" 

เมื่อทั้งสองคนพยักหน้าฉันก็ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเบาใจ ตอนนี้พวกเราสามคนพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติ ไม่พูดถึงไม่นึกถึงเรื่องคืนนั้นกันอีก

แต่ในขณะที่พวกฉันกำลังนั่งคุยกันอยู่ จู่ๆ ไอ้แม็กมันก็เดินมาหาฉันก่อนจะดึงแขนฉันให้ลุกขึ้นจากโต๊ะ 

"เอวา!"

"โอ๊ยยยย ไอ้แม็กมึงเป็นบ้าอะไรมายุ่งอะไรกับกูอีก!"

"พูดดี ๆ หน่อยเอวาอย่างี่เง่าได้ไหม!"

"งี่เง่าพ่อมึงสิที่ผ่านมากูทำดีกับมึงแทบตาย สุดท้ายมึงก็เหี้ยนอกใจกู!"

"ไปกับแม็กไปคุยกันดี ๆ"

แม็กพยายามดึงแขนฉันออกมาจากโต๊ะม้าหินอ่อน แต่สุดท้ายก็ถูกคิรินถีบจนหงายท้อง นักศึกษาที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ รีบลุกขึ้นหนีเพราะกลัวจะถูกลูกหลง

ปึก!

"เฮ้ย! ไอ้คิริน!"

คิรินไม่สนใจเสียงเรียกของแม็กแม้แต่นิดเดียว ตอนนี้มันกำลังบ้าระห่ำตามเข้าไปกระชากคอเสื้อจากนั้นก็รั้วมาใส่จนใบหน้าของไอ้แม็กมีแต่เลือด

ปึก!

ปึก!

"โอ๊ยยยย! ไอ้เหี้ยปล่อยกูนะไอ้คิริน!"

"โคตรพ่อโคตรแม่มึงสั่งสอนให้ทำแบบนี้เหรอวะ มึงรู้ไหมว่าสิ่งที่มึงทำกับเพื่อนกูมันยิ่งกว่าหมาที่เอาไม่เลือกอีกนะไอ้แม็ก!" 

"เฮ้ยพอก่อนอาจารย์มาไอ้คิริน!" 

คิรัณพยายามห้ามศึกครั้งนี้ส่วนฉันยืนมองด้วยความสมเพช สมน้ำหน้าไอ้แม็กเสือกมาทำเหี้ยกับฉันก่อน มันก็ต้องเจอคนอย่างคิรินนี่แหละถึงจะเหมาะสม 

"มึงจำไว้นะไอ้เหี้ยแม็ก นอกจากกูมึงไม่มีสิทธิ์มาทำให้ยัยนี่เสียน้ำตา ถ้ามึงยังไม่หยุดวุ่นวายกับเพื่อนกู มึงได้แดกส้นตีนกูอีกแน่!"

อาจารย์รีบวิ่งเข้ามาห้ามส่วนพวกฉันก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะเรื่องราวมันจบแล้วทุกคนแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง 

"มึงไม่น่าไปทำแบบนั้นเลยฉิบหาย จะมีเรื่องมึงควรออกไปมีเรื่องข้างนอกไม่ใช่มันมีเรื่องในมหาวิทยาลัยแบบนี้"

"เสือก!" 

"เอาน่าพวกมึงสองคนไม่ต้องมีเถียงกันหรอก ถ้าเกิดอะไรขึ้นกูรับผิดชอบเอง"

"จะรับผิดชอบอะไรได้อาจารย์ก็เห็นว่าคนที่มีเรื่องคือไอ้แม็กกับไอ้คิริน แล้วคิดว่ามันจะจบไหมขนาดทำแบบนี้กับเธอ มันยังจะกล้าเข้ามาหาเรื่องอีก"

"ถ้ามันไม่จบก็แค่โดนส้นตีนกูไง มึงจะกลัวอะไรไอ้เฉิ่ม!" 

สองพี่น้องยังคงด่ากันจนถึงเวลาที่พวกเราสามคนก็ขึ้นเรียน ฉันเองก็เรียนวิศวะไปไหนก็ไปกับพวกมันสองคน แต่บางครั้งไอ้คิรินมันก็ทิ้งให้ฉันอยู่กับคิรัณอย่างเช่นวันนี้

"เย็นนี้มึงสองคนไปไหนกันหรือเปล่า?" ฉันถามขณะที่พวกมันกำลังนั่งจดงานกันอยู่

"ว่าจะกลับไปอ่านหนังสือทำไมเหรอ"

"แล้วมึงล่ะคิริน?"

"กูนัดน้องกิ๊ฟ น้องเชอรี่ น้องวายไว้"

"มึงนี่นะสักวันเถอะเอดส์แดกตาย!"

"อ้าว จู่ๆ มึงก็มาแช่งกูเฉย กูป้องกันเว้ยอีกอย่างวันนี้เป็นวันเกิดน้องกิ๊ฟกูต้องไปเป็นของขวัญวันเกิดให้น้องกิ๊ฟหน่อย เสร็จแล้วค่อยไปต่อกับน้องเชอรี่ ตบท้ายด้วยน้องวาย"

"เกิดมากูไม่เคยเห็นใครใช้หำคุ้มเท่ามึงเลยไอ้คิริน!" 

"กูหล่อเท่ขนาดนี้มึงต้องทำใจหน่อยนะเอวา ในโลกใบนี้มันไม่มีใครเพอร์เฟคเท่ากูอีกแล้ว"

"หลงตัวเองไอ้ฉิบหาย!" คิรัณส่ายหน้าให้กับความมั่นของแฝดพี่

"กูจะชวนพวกมึงไปซื้อของที่ห้าง กูไม่อยากไปคนเดียวเกิดไปเจอไอ้เหี้ยแม็กอีกกูรำคาญมัน"

"ก็ได้เดี๋ยวกูยอมเสียสละไปก็ได้ แต่เลี้ยงข้าวด้วยนะช่วงนี้พ่อกูเริ่มบ่นเรื่องใช้เงินละ"

ชีวิตของไอ้คิรินนี่มันดีจริง ๆ คนอื่นเขาใช้สมองนำทางส่วนมันใช้แต่หำไม่มีสมอง ขนาดการบ้านมันก็ไม่เคยใช้สมองของตัวเอง อาศัยลอกกันบ้างของคิรัณมาตลอด แต่เวลาสอบคะแนนเสือกดีอันดับต้น ๆ 

มาถึงห้างคิรัณขอตัวไปเข้าห้องน้ำแล้วคุยโทรศัพท์กับที่บ้าน เลยเหลือแค่ฉันกับไอ้คิรินที่เดินห่างกันเป็นวา ฉันรำคาญเวลามันด่าเวลามันพูดถึงบรรดาน้องกิ๊ฟเชอรี่น้องวายมีตั้งมากมายไม่ยอมเรียกกัน! 

"มึงจะชวนกูมาทำไมเอวาเดินห่างกันขนาดนี้ กลัวใครรู้เหรอว่าคืนนั้น"

"ไอ้คิริน!" 

ฉันหันไปชี้หน้ามันจนมันรีบปิดปาก เหมือนมันจะลืมตัวหลุดพูดประโยคนั้นออกมา ถ้ามันหลุดพูดมาแล้วก็ฉันนี่แหละจะเอาเลือดหัวมันออกคอยดูสิ

ฉันเดินหนีมาตรงโซนของใช้ ส่วนไอ้คิรินมันเจอเพื่อนอีกกลุ่ม เลยเดินไปคุยพร้อมกับช่วยกันเลือกซื้อของขวัญวันเกิดน้องกิ๊ฟ 

"ไอ้คิรินล่ะมันไปไหนแล้ว"

"โน่นคุยกับพวกไอ้ต้าที่ร้านทองโน่น!" 

"อย่าบอกนะว่ามันจะซื้อทองให้ผู้หญิง?"

"สงสัยจะใช่ทองแพงขนาดนี้มีแต่ควายเท่านั้นแหละที่ซื้อให้คนอื่นได้!"

"ช่างมันเถอะว่าแต่เธอจะซื้ออะไรอีก ฉันจะได้ช่วยเลือก"

ด้านคิรินตอนนี้เขาได้สร้อยข้อมือมาแล้ว ราคาไม่กี่หมื่นถือว่าถูกมากสำหรับเขา ถ้าแลกกับคะแนนนิยมจากสาว ๆ เสียเป็นแสนเขาก็ทำได้ 

"มึงดูเถอะไอ้เหี้ยต้า เอวาอยู่กับไอ้เฉิ่มคุยกันกะหนุงกะหนิงอย่างกับเป็นแฟนกัน เมื่อกี้เดินกับกูห่างกันเป็นวา ทำเหมือนกูเป็นพวกแรงงานพม่าหนีเข้าประเทศอย่างนั้นแหละ!" 

"ฮ่าๆๆ จะว่าไปเอวาก็เหมาะสมกับน้องมึงนะ"

"ถุ้ยยย! เอาตีนมาลูบหน้ากูได้เลย"

"มึงก้มมาสิ"