Mag-log inเช้าวันต่อมา
เอิร์นที่อยู่ในชุดนักศึกษาเดินออกมาจากบ้านก็เห็นรถสปอร์ต์หรูของเขาจอดอยู่ เรียวขาสวยก้าวเดินไปเปิดประตูรถด้านหลัง ทว่า "มานั่งข้างหน้า ฉันไม่ใช่คนขับรถของเธอ" เรียวปากหยักได้รูปขยับเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงทุ้มเย็นชา "ค่ะ" คนตัวเล็กรับคำแล้วปิดประตูรถก่อนจะเดินไปนั่งด้านหน้าตามที่เขาบอก พลางคิดในใจว่าที่เขาให้เธอนั่งหน้าก็เพราะไม่อยากให้ใครมองเขาเป็นคนขับรถสินะ ระหว่างทางทั้งสองไม่ได้คุยอะไรกันเลย เอิร์นนั่งตัวลีบด้วยความรู้สึกอึดอัด ภายในรถเงียบสงัดไม่เหมือนกับเมื่อวานที่ลูกพีชนั่งมาด้วย เมื่อวานเขาชวนลูกพีชคุยตลอดทางจนถึงบ้านของลูกพีช ส่วนเธอได้แต่นั่งเงียบมองออกนอกรถฟังคนทั้งสองคุยกันด้วยความรู้สึกน้อยใจเล็กน้อยที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นธาตุอากาศของเขา ตลอดการเดินทาง เวย์ไม่ได้ชวนเอิร์นคุยเลย กระทั่งรถหรูของเขาเคลื่อนตัวเข้ามาจอดในที่จอดประจำในลานจอดรถของมหาวิทยาลัย ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะหันบอกกับร่างเล็กที่กำลังจะลงจากรถ "บอกเบอร์โทรของเธอมา เผื่อมีอะไรจะได้ติดต่อกัน" "082-98xxxxxค่ะ" ว่าแล้วเขาก็บันทึกเบอร์โทรศัพท์ของเธอก่อนจะเอ่ยออกไป "ฉันขอเบอร์โทรของลูกพีชด้วยสิ" ว่าแล้ว เธอก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าสะพายแล้วเปิดรายชื่อของลูกพีชให้เขาดู เมื่อเห็นว่าเขาบันทึกเบอร์โทรของลูกพีชเสร็จจึงเอ่ยถามออกไป "พี่เวย์อยากรู้อะไรอีกไหมคะ" "ไม่มี" หน้านิ่ง "งั้นเอิร์นขอตัวนะคะ ขอบคุณค่ะ" บอกจบ ร่างบางก็ลงจากรถไปก่อนที่ร่างสูงจะสาวเท้าไปทางเดียวกับเธอ แต่ก็ไม่ได้เดินใกล้เธอ โรงอาหาร ตอนเที่ยง ในขณะที่เอิร์นกับลูกพีชนั่งทานข้าวกันอยู่นั้นก็มีร่างสูงของใครคนหนึ่งที่ถือจานข้าวมายืนอยู่ข้างลูกพีชแล้วเอ่ยออกไป "ขอพี่นั่งด้วยนะ" "อ้าวพี่เวย์ เชิญนั่งได้ตามสบายเลยค่ะ" ลูกพีชหันไปบอกกับคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างตัวเองด้วยรอยยิ้มเขินๆ "พี่ขอนั่งข้างลูกพีชนะ" พูดจบ ร่างแกร่งก็หย่อนตัวนั่งลงข้างหญิงสาวโดยที่ไม่ได้หันไปมองเอิร์นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เอิร์นมองคนทั้งสองที่นั่งตรงหน้าของตัวเองด้วยความรู้สึกวูบไหวที่เห็นเขาให้ความสนใจเพื่อนของเธอที่เพิ่งจะได้เห็นหน้ากันเมื่อวาน เอิร์นละสายตาจากเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่นั่งตรงข้ามเธอแล้วก้มหน้าทานข้าวอย่างเงียบๆ "วันนี้ลูกพีชเลิกเรียนกี่โมง" เขาหันถามเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ "เลิกสี่โมงค่ะ" เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ "วันนี้กลับบ้านพร้อมพี่อีกนะ "พี่เวย์เลิกเรียนกี่โมงคะ" "พี่เลิกบ่ายสอง" "ถ้าอย่างนั้นพี่เวย์กลับก่อนก็ได้ค่ะ ไม่ต้องรอหนูหรอก เพราะพี่เวย์ต้องรอตั้งเกือบสองชั่วโมงเลยนะกว่าหนูจะเรียนเสร็จ" "ไม่เป็นไร พี่รอได้" เขาคลี่ยิ้มบางๆแล้วหันไปพูดกับเอิร์นที่นั่งก้มหน้าทานข้าวแบบไม่สนใจใคร "ตอนเย็นฉันก็จะไปส่งเธอที่บ้านด้วย" เขาพูดกับเอิร์นด้วยสีหน้าที่ไม่แสดงความรู้สึกใด "ค่ะ" เจ้าของใบหน้าเรียวใสละสายตาจากจานข้าวแล้วมองสบตากับคนตรงหน้าพร้อมกับรับคำออกไปด้วยสีหน้าปกติ จากนั้นจึงก้มหน้าทานข้าวต่อ ในขณะที่เวย์กับลูกพีชที่ทานข้าวอยู่ก็พูดคุยกันด้วยความสนิทสนมเหมือนคนที่รู้จักกันมานานแล้ว ซึ่งผิดกับเอิร์นและเขาที่รู้จักและเห็นหน้ากันมาสองเดือนแล้วแต่เขาก็ไม่ยอมสนิทด้วย เมื่อทั้งสามคนรับประทานอาหารเสร็จก็พากันออกไปจากโรงอาหาร โดยที่เวย์เดินเคียงคู่กับลูกพีชและคุยกันไปตลอดทางจนถึงตึกคณะบริหาร ในขณะที่เอิร์นซึ่งเดินตามหลังพวกเขาอย่างเงียบๆก็มองไปยังคนทั้งสองด้วยความรู้สึกหลากหลาย ห้องเรียน "พี่เวย์เขาดูเป็นคนใจดีจังเลยนะ เธอว่าไหมเอิร์น" ลูกพีชหันพูดกับเอิร์นที่นั่งอยู่ข้างตัวเองด้วยรอยยิ้มเบิกบานเมื่อพูดไปถึงคนตัวสูง "อืม" เอิร์นขานรับในลำคอเบาๆพลางคิดในใจว่าเขาใจดีกับคนอื่น แต่เขาไม่ได้ใจดีกับเธอหรอก "เขาหล่อแล้วแถมยังใจดีอีกต่างหาก" ลูกพีชพูดด้วยสีหน้าชื่นชม "..." "ปกติพี่เวย์สนิทกับเธอเหรอ" "ก็ไม่ได้สนิทกันมากนักหรอก" "เธอกับพี่เวย์รู้จักกันได้ยังไงเหรอ" "ฉันกับพี่เวย์อยู่ซอยเดียวกัน แม่ของพี่เวย์กับแม่ของฉันเป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยม แล้วแม่ฉันก็มักจะเอาของกินไปให้บ้านพี่เวย์เขาบ่อยๆน่ะ" "แล้วเวลาที่พี่เวย์พูดกับเธอ ทำไมพี่เวย์ถึงไม่พูดแทนตัวเองว่าพี่เหมือนกับที่พูดกับฉันล่ะ" เอิร์นชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะเอ่ยออกไป "เขาคงจะถนัดที่ได้พูดแทนตัวเองแบบนั้นกับฉันมากกว่า..." "เออลูกพีช ฉันรู้สึกปวดฉี่น่ะ ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เธอจะไปด้วยไหม" "ฉันไม่ปวด เธอไปเถอะ" จากนั้นเอิร์นก็ออกจากห้องเรียนแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกลตู๊ด'ฮัลโหล''ผมเวย์นะครับแม่''อ๋อเวย์ ว่าไงลูก''ผมจะโทรมาบอกแม่ว่าผมจะพาเอิร์นไปส่งบ้านพรุ่งนี้นะครับ''อ๋อได้สิ''ขอบคุณมากครับแม่ แล้วขาแม่หายปวดหรือยังครับ''พอนวดๆ ก็ค่อยยังชั่วแล้วล่ะ''ถ้าอย่างนั้นผมวางสายแล้วนะครับแม่' จากนั้นนิ้วหนาจึงกดวางสายแล้วมองไปยังใบหน้าสวยที่จ้องมายังเขา แล้วเอิร์นก็เอ่ยออกไปด้วยสีหน้ายิ้มๆ"เป็นลูกเขยที่ช่างเอาอกเอาใจแม่ยายจังเลยนะคะ""เอาลูกสาวเขามาปู้ยี่ปู้ยำจนลุกจากเตียงไม่ไหวก็ต้องทำดีแม่เมียหน่อยสิ""เออ จริงด้วย แล้วเอิร์นจะเดินไหวไหมคะเนี่ยถ้าเจ็บแบบนี้ แล้วขาเอิร์นจะหุบเข้าได้หรือเปล่า""พี่ดูๆแล้วน่าจะหุบไม่เข้านะเอิร์น" เขามองไปที่กลีบรักที่บวมแดงของเธอแล้วพูดออกไป"เอิร์นอยากเข้าห้องน้ำค่ะพี่เวย์""มาเดี๋ยวพี่อุ้ม" ว่าแล้วร่างสูงก็ลงจากเตียงแล้วโน้มตัวช้อนร่างนุ่มนิ่มขึ้นมาแนบกับอกแกร่ง จากนั้นจึงพาเข้าห้องน้ำไปเขาหยิบฝักบัวแล้วรดไปที่หว่างขาเรียว ฝ่ามือหนาถูหว่างขาและกลีบรักที่มีคราบเหนียวเหนอะหนะติดอยู่อย่างเบามือ เมื่อร่างกายของเธอสะอาดหมดจดแล้วเขาก็ปิดฝักบัว ก่อนที่เธอจะพูดออกมา"เอิร์นอยากลองเดินเองดูค่ะ""ลองดูสิ" ปากหนาขยับบอก จ
เพ้นท์เฮ้าส์หรูใจกลางเมืองเมื่อเขาพาเธอเข้ามาในเพ้นท์เฮาท์ที่มีราคาเก้าหลักซึ่งเขาได้ซื้อไว้เมื่อหนึ่งเดือนก่อน เวย์ก็หันถามร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างตัวเอง"เอิร์นว่าเพ้นท์เฮาส์นี้สวยไหม""สวยมากค่ะ" เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆจึงได้เห็นว่าทุกมุมถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม"พอได้เข้ามาในนี้เอิร์นรู้สึกยังไงบ้าง เอิร์นรู้สึกชอบไหม""ชอบค่ะ" เธอตอบไปตามความรู้สึกจริง"ที่นี่น่าอยู่ไหม""น่าอยู่มากค่ะ""ที่นี่มันจะเป็นเรือนหอของเรานะเอิร์น" เขาเอ่ยออกไปพลางจ้องใบหน้างดงามด้วยแววตาอ่อนโยน"เรือนหอ?" คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน"ใช่ เรือนหอของเรา....""หลังจากที่เราแต่งงานกันแล้วพี่จะพาเธอมาอยู่ที่นี่""พี่พูดไปถึงเรื่องแต่งงานแล้วเหรอคะ เพิ่งตกลงเป็นแฟนกันวันนี้เอง""อันที่จริงพี่อยากจะแต่งงานกับเอิร์นเดือนนี้หรือเดือนหน้าด้วยซ้ำ แต่พี่กลัวว่าแม่ยายจะตกใจน่ะที่อยู่ๆจะขอเอิร์นแต่งงาน เพราะแม่เอิร์นยังไม่รู้ว่าเราไปถึงขั้นผัวเมียกันแล้ว" เขายกยิ้มบางๆ"พี่จะแต่งงานกับเอิร์น พี่แน่ใจแล้วเหรอว่าเอิร์นเหมาะจะเป็นเจ้าสาวของพี่" เธอถามย้ำเพื่อความแน่ใจเพราะเขากับเธอเพิ่งเรียนรู้กันแค่ไม
บ้านเอิร์น ตอนเย็นในขณะที่เอิร์นนั่งคร่อมมอเตอร์ไซด์โดยมีเนตรนั่งข้างหลังก็มีรถสปอร์ตหรูของเวย์เคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าบ้านของเธอชายหนุ่มลงจากรถแล้วเดินมาหาร่างบางที่นั่งคร่อมรถมอเตอร์ไซด์พร้อมกับเอ่ยถามออกไป"เธอจะออกไปไหนเหรอ""แม่ไม่สบายน่ะ จะพาไปหา..." เธอจะบอกว่าจะพาไปหาหมอ เขาที่รู้ว่าเธอจะไปไหนจึงเอ่ยขึ้นเสียก่อน"น้าเนตรจะไปหาหมอใช่ไหม งั้นก็ไปขึ้นรถฉันเถอะ""ก็ได้ค่ะ" เอิร์นรับคำ จากนั้นเอิร์นกับเนตรก็ลงจากรถมอเตอร์ไซด์แล้วพากันเดินไปขึ้นรถของเขา ก่อนที่ร่างสูงจะออกรถพร้อมกับมุ่งหน้าไปยังคลินิกที่อยู่ไม่ไกลเมื่อเนตรหาหมอเสร็จก็ออกมานั่งรอรับยาหน้าห้องตรวจ เวย์ที่นั่งอยู่จึงบอกกับเอิร์นที่นั่งอยู่ข้างตัวเอง"เธอพาน้าเนตรไปนั่งรอในรถก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันรอรับยาให้ เพราะดูๆแล้วน้าเนตรคงจะเพลียมาก" เขาบอกแล้วยื่นกุญแจรถให้เธอพร้อมกับพูดออกไป"สตาร์ทรถแล้วก็เปิดแอร์ด้วยนะ""สตาร์ทยังไงเหรอคะ""กดที่ปุ่มสตาร์ท""ถ้าสตาร์ทแล้วรถจะไม่เคลื่อนใช่ไหม""ไม่เคลื่อนหรอก""ได้ค่ะ" รับคำเสร็จเอิร์นก็พาเนตรที่มีใบหน้าซีดเซียวและไร้เรี่ยวแรงออกจากคลินิก เธอขึ้นไปนั่งบนรถพร้อมกดปุ่มสตาร์ทและเปิด
ห้องนอน"เธอช่วยบอกฉันได้ไหมว่าฉันจะต้องทำยังไงเพื่อที่จะช่วยลบล้างความผิดที่ฉันเคยหลอกใช้เธอ" เวย์เอ่ยถามเจ้าของร่างนุ่มนิ่มที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆซึ่งอยู่ในอ้อมอกกว้างของตัวเองด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล"..." เธอนิ่งเพราะไม่อยากพูดกับคนที่ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไป"บอกฉันสิว่าฉันจะต้องทำยังไงเพื่อที่จะให้เธอยกโทษให้ฉัน""คุณไม่ต้องทำอะไรหรอก เพราะต่อให้คุณทำยังไงมันก็ไม่มีประโยนช์หรอกถ้าใจของฉันยังไม่อยากยกโทษให้คุณ""มันต้องใช้เวลานานแค่ไหนเหรอเธอถึงจะเลิกโกรธและเกลียดฉัน""สี่ปีดีไหม ให้สมกับที่คุณหลอกใช้ฉันมาสี่ปี""ฉันยินดีให้เธอโกรธและเกลียดฉันจนกว่าเธอจะพอใจ เธอเอาคืนฉันได้ตามที่เธอต้องการเลยเอิร์น" เขาพูดพร้อมกระชับกอดเธอ ก่อนที่ไม่นานทั้งสองจะพากันเข้าสู่ห้วงนิทราหนึ่งอาทิตย์ผ่านไปตอนนี้เนตรกับกันตาก็กลับมาจากต่างจังหวัดแล้วหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เวย์ก็มาอยู่ที่บ้านของเอิร์นและนอนกับเอิร์นทุกคืน ส่วนภูผาก็มารับเอิร์นออกไปกินข้าวทุกวัน ซึ่งเวย์ก็ขอไปด้วยทุกครั้ง เขานั่งเบาะหลังฟังภูผากับเอิร์นพูดคุยไปตลอดทาง ถึงจะมีความรู้สึกน้อยใจแต่เขาก็ต้องทำใจเมื่อคิดว่าตัวเองเคยทำให้เอิร์นรู้สึกแบบนั้น
วันต่อมา ตอนเย็นเอิร์นที่อยู่ในชุดเดรสสวยเดินออกไปหน้าบ้านทันทีเมื่อเห็นรถหรูของภูผาเคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าบ้าน เวย์เดินตามเธอไปติดๆพร้อมรั้งข้อมือของเธอไว้พร้อมกับพูดออกไปด้วยแววตาอ้อนวอน"อย่าไปได้ไหม""ฉันจะไป" เธอหันมาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย"ถ้าสมมติว่าภูผามันมีแฟนแล้วเธอยังจะไปไหนมาไหนกับมันอีกไหม""ถ้าพี่ภูผามีแฟนแล้ว ฉันก็จะไม่ไปกับเขา""ตอนนี้ภูผามันมี..." ยังไม่ทันที่เวย์จะได้พูดจบ ภูผาก็ลงจากรถแล้วพูดออกไป"มึงปล่อยมือน้องเอิร์นเดี๋ยวนี้ไอ้เวย์ มึงไม่เห็นเหรอว่าน้องเอิร์นจะไปกับกู""กูเป็นผัวของเอิร์น เพราะฉะนั้นกูมีสิทธิ์ที่จะห้ามเอิร์นไม่ให้ไปกับมึงก็ได้" เวย์สวนกลับไปด้วยสีหน้าจริงจัง"มึงอ้างว่าเป็นผัวน้องเอิร์น แต่กูคิดว่าน้องเอิร์นไม่นับว่ามึงเป็นผัวหรอกนะ..." ภูผาพูดกับเวย์แล้วหันมาพูดกับเอิร์น"ใช่ไหมน้องเอิร์น""ใช่ค่ะพี่ภูผา""มึงก็ได้ยินที่น้องเอิร์นพูดแล้วใช่ไหม เพราะฉะนั้นมึงก็อย่ามาทำเป็นเจ้าข้าวเจ้าของน้องเอิร์นสิ""เอิร์นเป็นของกูคนเดียว ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาเป็นเจ้าของเอิร์นได้นอกจากกู""มึงครอบครอบได้แค่ร่างกายของน้องเอิร์นเท่านั้นแหละ แต่หัวใจของน้องเอ
ในรถ"วันที่26เดือนหน้าพี่จะพาน้องเอิร์นไปเลี้ยงฉลองนะ""เลี้ยงฉลองเนื่องในโอกาสอะไรเหรอคะ" ใบหน้าใสหันถาม"ฉลองวันเกิดพี่น่ะ""อ๋อค่ะ""พี่กับเวย์เกิดวันเดียวกันและเดือนเดียวกันด้วยนะน้องเอิร์น เหมือนน้องเอิร์นกับน้องลูกพีชเลยที่เกิดวันเดียวกัน""ถ้าอย่างนั้นเอิร์นจะเป็นคนสั่งเค้กให้พี่นะคะ""ได้สิ พี่จะให้น้องเอิร์นเป็นคนถือเค้กแล้วพี่ก็เป่าดีไหม" เขาหันถามร่างบางพร้อมส่งรอยยิ้มจางๆ"ถ้าพี่ภูผาให้เอิร์นถือเอิร์นก็จะถือค่ะ""พี่ก็ต้องให้น้องเอิร์นถืออยู่แล้ว เพราะน้องเอิร์นคือผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่พี่รู้สึกชอบมากๆตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเลยละ"พลั่ก!เสียงฝ่าเท้าหนาของคนนั่งเบาะหลังถีบเข้าไปตรงเบาะของคนขับด้วยความหงุดหงิด"มึงถีบเบาะทำไมไอ้เวย์ เดี๋ยวรถกูก็พังหรอก" ภูผาเหลือบมองเพื่อนทางกระจกมองหลังแล้วพูดออกไป"มึงควรจะหยุดพูดได้แล้ว กูรำคาญ กูอยากนั่งเงียบๆ""ถ้ามึงอยากนั่งเงียบๆ งั้นก็ไปนั่งรถของมึงสิ กูกับน้องเอิร์นไม่ได้อยากจะให้มึงมาด้วยสักหน่อย จริงไหมน้องเอิร์น" ภูผาหันถามเอิร์นแล้วยกยิ้มสะใจเพื่อนของตัวเองที่นั่งอยู่เบาะหลัง"จริงค่ะ" เอิร์นกับภูผาพูดเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย







