6 ธาตุอากาศ

เช้าวันต่อมา

เอิร์นที่อยู่ในชุดนักศึกษาเดินออกมาจากบ้านก็เห็นรถสปอร์ต์หรูของเขาจอดอยู่ เรียวขาสวยก้าวเดินไปเปิดประตูรถด้านหลัง ทว่า

"มานั่งข้างหน้า ฉันไม่ใช่คนขับรถของเธอ" เรียวปากหยักได้รูปขยับเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงทุ้มเย็นชา

"ค่ะ" คนตัวเล็กรับคำแล้วปิดประตูรถก่อนจะเดินไปนั่งด้านหน้าตามที่เขาบอก พลางคิดในใจว่าที่เขาให้เธอนั่งหน้าก็เพราะไม่อยากให้ใครมองเขาเป็นคนขับรถสินะ

ระหว่างทางทั้งสองไม่ได้คุยอะไรกันเลย เอิร์นนั่งตัวลีบด้วยความรู้สึกอึดอัด ภายในรถเงียบสงัดไม่เหมือนกับเมื่อวานที่ลูกพีชนั่งมาด้วย เมื่อวานเขาชวนลูกพีชคุยตลอดทางจนถึงบ้านของลูกพีช ส่วนเธอได้แต่นั่งเงียบมองออกนอกรถฟังคนทั้งสองคุยกันด้วยความรู้สึกน้อยใจเล็กน้อยที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นธาตุอากาศของเขา

ตลอดการเดินทาง เวย์ไม่ได้ชวนเอิร์นคุยเลย กระทั่งรถหรูของเขาเคลื่อนตัวเข้ามาจอดในที่จอดประจำในลานจอดรถของมหาวิทยาลัย ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะหันบอกกับร่างเล็กที่กำลังจะลงจากรถ

"บอกเบอร์โทรของเธอมา เผื่อมีอะไรจะได้ติดต่อกัน"

"082-98xxxxxค่ะ" ว่าแล้วเขาก็บันทึกเบอร์โทรศัพท์ของเธอก่อนจะเอ่ยออกไป

"ฉันขอเบอร์โทรของลูกพีชด้วยสิ" ว่าแล้ว เธอก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าสะพายแล้วเปิดรายชื่อของลูกพีชให้เขาดู เมื่อเห็นว่าเขาบันทึกเบอร์โทรของลูกพีชเสร็จจึงเอ่ยถามออกไป

"พี่เวย์อยากรู้อะไรอีกไหมคะ"

"ไม่มี" หน้านิ่ง

"งั้นเอิร์นขอตัวนะคะ ขอบคุณค่ะ" บอกจบ ร่างบางก็ลงจากรถไปก่อนที่ร่างสูงจะสาวเท้าไปทางเดียวกับเธอ แต่ก็ไม่ได้เดินใกล้เธอ

โรงอาหาร ตอนเที่ยง

ในขณะที่เอิร์นกับลูกพีชนั่งทานข้าวกันอยู่นั้นก็มีร่างสูงของใครคนหนึ่งที่ถือจานข้าวมายืนอยู่ข้างลูกพีชแล้วเอ่ยออกไป

"ขอพี่นั่งด้วยนะ"

"อ้าวพี่เวย์ เชิญนั่งได้ตามสบายเลยค่ะ" ลูกพีชหันไปบอกกับคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างตัวเองด้วยรอยยิ้มเขินๆ

"พี่ขอนั่งข้างลูกพีชนะ" พูดจบ ร่างแกร่งก็หย่อนตัวนั่งลงข้างหญิงสาวโดยที่ไม่ได้หันไปมองเอิร์นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เอิร์นมองคนทั้งสองที่นั่งตรงหน้าของตัวเองด้วยความรู้สึกวูบไหวที่เห็นเขาให้ความสนใจเพื่อนของเธอที่เพิ่งจะได้เห็นหน้ากันเมื่อวาน

เอิร์นละสายตาจากเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่นั่งตรงข้ามเธอแล้วก้มหน้าทานข้าวอย่างเงียบๆ

"วันนี้ลูกพีชเลิกเรียนกี่โมง" เขาหันถามเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ

"เลิกสี่โมงค่ะ" เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ

"วันนี้กลับบ้านพร้อมพี่อีกนะ

"พี่เวย์เลิกเรียนกี่โมงคะ"

"พี่เลิกบ่ายสอง"

"ถ้าอย่างนั้นพี่เวย์กลับก่อนก็ได้ค่ะ ไม่ต้องรอหนูหรอก เพราะพี่เวย์ต้องรอตั้งเกือบสองชั่วโมงเลยนะกว่าหนูจะเรียนเสร็จ"

"ไม่เป็นไร พี่รอได้" เขาคลี่ยิ้มบางๆแล้วหันไปพูดกับเอิร์นที่นั่งก้มหน้าทานข้าวแบบไม่สนใจใคร

"ตอนเย็นฉันก็จะไปส่งเธอที่บ้านด้วย" เขาพูดกับเอิร์นด้วยสีหน้าที่ไม่แสดงความรู้สึกใด

"ค่ะ" เจ้าของใบหน้าเรียวใสละสายตาจากจานข้าวแล้วมองสบตากับคนตรงหน้าพร้อมกับรับคำออกไปด้วยสีหน้าปกติ จากนั้นจึงก้มหน้าทานข้าวต่อ ในขณะที่เวย์กับลูกพีชที่ทานข้าวอยู่ก็พูดคุยกันด้วยความสนิทสนมเหมือนคนที่รู้จักกันมานานแล้ว ซึ่งผิดกับเอิร์นและเขาที่รู้จักและเห็นหน้ากันมาสองเดือนแล้วแต่เขาก็ไม่ยอมสนิทด้วย

เมื่อทั้งสามคนรับประทานอาหารเสร็จก็พากันออกไปจากโรงอาหาร โดยที่เวย์เดินเคียงคู่กับลูกพีชและคุยกันไปตลอดทางจนถึงตึกคณะบริหาร ในขณะที่เอิร์นซึ่งเดินตามหลังพวกเขาอย่างเงียบๆก็มองไปยังคนทั้งสองด้วยความรู้สึกหลากหลาย

ห้องเรียน

"พี่เวย์เขาดูเป็นคนใจดีจังเลยนะ เธอว่าไหมเอิร์น" ลูกพีชหันพูดกับเอิร์นที่นั่งอยู่ข้างตัวเองด้วยรอยยิ้มเบิกบานเมื่อพูดไปถึงคนตัวสูง

"อืม" เอิร์นขานรับในลำคอเบาๆพลางคิดในใจว่าเขาใจดีกับคนอื่น แต่เขาไม่ได้ใจดีกับเธอหรอก

"เขาหล่อแล้วแถมยังใจดีอีกต่างหาก" ลูกพีชพูดด้วยสีหน้าชื่นชม

"..."

"ปกติพี่เวย์สนิทกับเธอเหรอ"

"ก็ไม่ได้สนิทกันมากนักหรอก"

"เธอกับพี่เวย์รู้จักกันได้ยังไงเหรอ"

"ฉันกับพี่เวย์อยู่ซอยเดียวกัน แม่ของพี่เวย์กับแม่ของฉันเป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยม แล้วแม่ฉันก็มักจะเอาของกินไปให้บ้านพี่เวย์เขาบ่อยๆน่ะ"

"แล้วเวลาที่พี่เวย์พูดกับเธอ ทำไมพี่เวย์ถึงไม่พูดแทนตัวเองว่าพี่เหมือนกับที่พูดกับฉันล่ะ" เอิร์นชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะเอ่ยออกไป

"เขาคงจะถนัดที่ได้พูดแทนตัวเองแบบนั้นกับฉันมากกว่า..."

"เออลูกพีช ฉันรู้สึกปวดฉี่น่ะ ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เธอจะไปด้วยไหม"

"ฉันไม่ปวด เธอไปเถอะ" จากนั้นเอิร์นก็ออกจากห้องเรียนแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกล