5 หน้าก็ไม่อยากจะมอง

บนรถ

"ลูกพีชหิวไหม" เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาหันถามยังร่างระหงที่อยู่ในชุดนักศึกษาพอดีตัวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลเอาอกเอาใจ

"ก็...หิวนิดหน่อยค่ะ" หญิงสาวพูดออกไปด้วยท่าทีเขินอายเมื่ออีกคนเอ่ยถามด้วยความใส่ใจ

"งั้นก่อนกลับบ้านเราแวะกินข้าวกันก่อนนะ"

"หนูแล้วแต่พี่เลยค่ะ"

"พี่ชื่อเวย์ครับ"

"ค่ะพี่เวย์"

ในขณะที่ทั้งสองคุยกันอยู่นั้น เอิร์นที่นั่งมองพวกเขาอยู่ข้างหลังก็รู้สึกหัวใจหวิวๆเมื่อเห็นว่าคนตัวสูงให้ความใส่ใจเพื่อนของเธอจนออกนอกหน้า ที่ผ่านมาเธอพยายามเข้าหาเขาและชวนคุย แต่เขาก็ไม่อยากจะคุยกับเธอด้วยซ้ำ หน้าของเธอเขาก็ไม่อยากจะมอง

"เดี๋ยวแวะกินข้าวก่อนนะ" นัยน์ตาคมมองกระจกมองหลังแล้วพูดกับเอิร์นด้วยน้ำเสียงที่ผิดไปจากที่เขาพูดกับลูกพีชอย่างสิ้นเชิง

"ได้ค่ะ" จากนั้นเขาก็ชวนลูกพีชคุยตลอดทาง โดยที่เขาไม่ได้ให้ความสนใจหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านหลังแม้แต่น้อย เพราะคนที่เขาให้ความสนใจก็คือหญิงสาวที่นั่งเบาะข้างๆเขาต่างหาก

ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง

เมื่อทั้งสามคนนั่งกันเรียบร้อยแล้ว เวย์กับลูกพีชก็พูดคุยกันและหยิบเมนูขึ้นมาดูรายการอาหารและจัดการสั่ง ส่วนเอิร์นก็นั่งมองเขาทั้งสองคุยกันด้วยความสนิทสนม ทั้งที่ทั้งสองก็เพิ่งได้เจอกันวันนี้ ซึ่งผิดกับเธอที่พยายามชวนเขาคุยตั้งสองเดือน แต่เขาเลือกที่จะเงียบใส่เธอ

"เธออยากกินอะไรก็สั่งสิ" เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่นั่งข้างลูกพีชละสายตาจากเมนูแล้วหันพูดกับเอิร์นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยน้ำเสียงเรียบๆตามประสาที่เขาใช้คุยกับเธอ

"ค่ะ" เอิร์นรับคำแล้วสั่งข้าวผัดรวมมิตรกับพนักงานสาวไปหนึ่งจาน

เมื่อพนักงานจดรายการอาหารเดินออกไปแล้ว เวย์ก็หันไปพูดกับลูกพีชที่นั่งอยู่ด้านข้างของตัวเองด้วยแววตาชื่นชอบอย่างเห็นได้ชัด

"ปกติหลังเลิกเรียนลูกพีชกลับบ้านกับรถอะไรเหรอ"

"หนูกลับกับรถไฟฟ้าค่ะ อันที่จริงพ่อก็อยากให้หนูขับรถมาเรียนนะคะ แต่หนูขี้เกียจขับรถค่ะ"

"ถ้าลูกพีชขี้เกียจขับรถ งั้นหลังจากเลิกเรียนทุกวันพี่จะไปส่งลูกพีชที่บ้านเองก็แล้วกันนะ" เสียงทุ้มเอ่ยออกไปพลางนัยน์ตาคู่คมจดจ้องไปยังใบหน้าสวยโดดเด่นของเธอ ก่อนจะละสายตาจากลูกพีชแล้วหันมาพูดกับเอิร์นที่นั่งมองคนทั้งสองอยู่ด้วยแววตานิ่งๆ

"และฉันก็จะไปส่งเธอที่บ้านทุกวันด้วย"

"ค่ะ" เธอเม้มปากรับคำ ก่อนที่อาหารทุกอย่างจะถูกพนักงานยกเข้ามาเสิร์ฟ

เวย์ตักของกินใส่จานให้ลูกพีชด้วยความเอาอกเอาใจ ในขณะที่เอิร์นก็ตักข้าวผัดแล้วกินอย่างเงียบๆ พลางเหลือบไปมองคนตัวสูงที่ดูจะเอาใจใส่เพื่อนของเธอด้วยท่าทีกระตือรือร้นอย่างเห็นได้ชัด

เวลาต่อมา

เมื่อทั้งสามคนรับประทานอาหารเสร็จก็พากันออกมาขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าร้าน ลูกพีชนั่งเบาะหน้าและเอิร์นก็นั่งเบาะหลังเหมือนเดิม จากนั้นเวย์ก็ไปส่งลูกพีชก่อนจะไปส่งเอิร์นที่บ้าน

บ้านเอิร์น

เมื่อรถสปอร์ตหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าบ้าน เอิร์นที่นั่งอยู่เบาะหลังก็เอ่ยขึ้น

"ขอบคุณพี่เวย์นะคะที่มาส่ง"

"พรุ่งนี้เจ็ดโมงฉันจะมารับ"

"ค่ะ" เธอรับคำแล้วลงจากรถ ก่อนที่รถหรูจะเคลื่อนตัวออกไปจากหน้าบ้านหลังเล็กของเธอแล้วเลี้ยวเข้าบ้านหลังใหญ่หรูหราของตัวเอง

เมื่อเอิร์นเข้ามาในบ้าน เนตรที่เพิ่งกลับมาจากตลาดได้ไม่นานเอ่ยถามลูกสาวที่เดินเข้าบ้านมา

"เมื่อกี้ใครมาส่งเหรอลูก"

"พี่เวย์มาส่งค่ะ"

"คุณเวย์เขาใจดีจังเลยนะลูก อุตส่าห์มาส่งลูกถึงหน้าบ้านเลย"

"ค่ะ เขาใจดี" เรียวปากสีอ่อนเอ่ยออกไปพลางคิดในใจว่าเขาจะใจดีจริงอย่างที่แม่ว่าหรือเปล่า เพราะเธอรู้สึกตงิดใจยังไงก็ไม่รู้ เธอสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไปและบอกกับตัวเองว่าคงไม่มีอะไรหรอก

"เอิร์นเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะแม่ เดี๋ยวเอิร์นจะออกมาช่วยงานนะ" ว่าจบ ร่างบางก็เข้าห้องนอนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกมาช่วยคนเป็นแม่เตรียมวัตถุดิบที่จะนำไปขายต่อพรุ่งนี้