7 ขู่

ด้านเวย์

หลังจากที่เอิร์นกับลูกพีชขึ้นอาคารเรียนไปแล้ว เวย์ก็กลับมาที่ห้องน้ำหญิงเพื่อทำการปลดปล่อยกับสาวคณะบริหารปีสองที่ได้ดีลกันไว้ก่อนไปโรงอาหาร

"อื้อ แรงๆเลยค่ะพี่เวย์ หนูจะแตกแล้ว" หญิงสาวร่างเล็กที่อยู่ในท่าโก้งโค้งโดยฝ่ามือยันชักโครกร้องบอกร่างสูงที่กำลังกระหน่ำแท่งร้อนหนาซึ่งถูกห่อหุ้มไว้ด้วยถุงยางอนามัยราคาแพงเข้ามาในร่องรักของเธอจากทางด้านหลัง

ร่างแกร่งที่กำลังจะไปถึงจุดสุดยอดก็กระแทกเน้นๆเข้าไปในร่องสวาทของคนตรงหน้าไม่ยั้ง จนกระทั่งทั้งสองได้เกร็งกระตุกปลดปล่อยอารมณ์ความต้องการออกมาพร้อมกับเสียงครางแห่งความสุขสมของคนทั้งสอง

"อ๊า อ๊า"

"อ อา"

อีกด้าน

เอิร์นที่กำลังทำธุระอยู่ในห้องน้ำถึงกับใจเต้นระส่ำด้วยความตกใจเป็นอย่างมากเมื่อได้ยินเสียงของคนข้างห้องส่งเสียงออกมาอย่างทรมาน เธอก็พอจะรู้ว่าเขากับผู้หญิงคนนั้นกำลังทำเรื่องอย่างว่ากันอยู่

เอิร์นรีบกดชักโครกด้วยมือไม้ที่สั่นเทา จากนั้นจึงเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำก็เป็นจังหวะเดียวกันกับร่างสูงกับหญิงสาวคนที่ร้องอย่างทรมานเมื่อครู่ออกมาจากห้องน้ำพอดี

"..." เอิร์นถึงกับนิ่งงัน ยืนตัวแข็งค้าง ดวงตากลมโตที่จ้องมองเขาเบิกกว้างอย่างตกใจ เวย์ที่เห็นเธอก็ไม่ได้รู้สึกตกใจอะไรเพราะมันเป็นความเคยชินสำหรับเขาไปเสียแล้ว ทุกครั้งที่เขามีอารมณ์ก็จะเข้ามาปลดปล่อยในห้องน้ำกับสาวๆที่เข้าหาเขาและให้ท่าเขาอยู่บ่อยๆ

เวย์ละสายตาจากเจ้าของใบหน้าเรียวเล็กที่ยังตื่นตกใจ ก่อนจะสาวเท้าออกจากห้องน้ำไปพร้อมกับสาวบริหารปีสอง

เมื่อเอิร์นเรียกสติกลับมาได้ก็เดินไปล้างมือที่อ่างล้างหน้า จากนั้นจึงออกจากห้องน้ำไปก็เห็นคนตัวสูงยืนพิงผนังหน้าห้องน้ำสูบบุหรี่ด้วยท่าทีผ่อนคลาย เอิร์นที่เห็นก็ชะงักไปเล็กน้อยเพราะคิดว่าเขาจะออกไปแล้วเสียอีก

คนตัวเล็กก้มศีรษะเดินผ่านร่างหนาไป ก่อนเจ้าของร่างสูงสง่าที่อยู่ในชุดนักศึกษาราคาแพงจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มนิ่ง

"เรื่องที่เธอเห็นและได้ยินเมื่อกี้ ห้ามเอาไปบอกลูกพีชเด็ดขาด"

"ค่ะ"

"ถ้าเธอไปบอกลูกพีชแล้วล่ะก็..." เอิร์นที่ได้ยินถัอยคำที่เหมือนกับขู่นั้นก็หันมาถามเขาด้วยความอยากรู้

"ถ้าเอิร์นไปบอกลูกพีชแล้วพี่จะทำไมเหรอคะ"

"ฉันก็จะทำให้เธอครางเหมือนกับผู้หญิงคนเมื่อกี้ไง" เขากระตุกยิ้มมุมปากพลางคิดในใจว่าเขาแค่ขู่เธอไม่ให้ไปบอกลูกพีชเท่านั้นเอง แต่เขาไม่ได้จะทำกับเธอแบบนั้นจริงๆ

"..." เอิร์นที่ได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากพลางคิดในใจว่าเขาแคร์ลูกพีชมากขนาดถึงกับต้องขู่จะทำแบบนั้นกับเธอเลยเหรอ

"ที่เงียบเนี่ย...หมายถึงเธอจะไปบอกลูกพีชใช่ไหม" ดวงตาคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอย่างต้องการกดดันอีกฝ่าย

"เอิร์นไม่ไปบอกลูกพีชหรอกค่ะ พี่สบายใจได้"

"ถ้าเธอไม่อยากเดือดร้อนก็อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกลูกพีชเด็ดขาด" เขาพูดย้ำด้วยน้ำเสียงกดต่ำแล้วทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นและเดินออกไปด้วยด้วยท่าทีสง่างามสมกับความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตร ทิ้งให้เอิร์นต้องอยู่กับความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่เขาขู่จะทำร้ายเธอคนที่เขาเกลียดขี้หน้าเพื่อลูกพีชผู้หญิงที่เขาชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น

ห้องเรียน

เอิร์นกลับเข้ามาในห้องเรียนด้วยสีหน้าไม่สู้ดีเมื่อคิดไปถึงคำขู่ของเขา ลูกพีชที่เห็นสีหน้าของเพื่อนตัวเล็กจึงเอ่ยถามออกไป

"เธอเป็นอะไรเหรอเอิร์น ทำไมถึงได้ทำหน้าแบบนั้น"

"อ อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก" เอิร์นพยายามปรับสีหน้าให้ดูร่าเริงขึ้นแล้วตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มบางๆ

"ฉันก็คิดว่าเธอจะไปเจอเรื่องที่ไม่ดีเข้าเสียอีก หรือว่าใครมาทำไม่ดีกับเธอหรือเปล่า" ลูกพีชเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่ยังสงสัยอยู่

"ไม่มีใครมาทำไม่ดีกับฉันหรอกลูกพีช"

"งั้นก็แล้วไป แต่ถ้าเกิดใครมาทำไม่ดีกับเธอก็บอกฉันนะ ฉันจะช่วยเธอเอง" ลูกพีชพูดออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาจริงจัง

"ฉันขอบใจเธอมากนะลูกพีช" จากนั้นอาจารย์ก็เข้ามาในห้องเรียนจึงทำให้สองสาวมองไปยังหน้าห้องที่อาจารย์ยืนอยู่