ตอนที่ 4/4 ลูกของเขา

เขาไม่ได้พูดกับเธอต่อ แต่หันไปบอกกับลูกน้องคนสนิทแทน ให้หาพิกัดบ้านของเธอและขับรถพาเธอกลับ ไม่นานนักก็มาถึงบ้านไม้สองชั้นหลังนึง ที่อยู่ในซอยแคบๆ ดูเหมือนจะเป็นซอยเปลี่ยวด้วย ขับรถมาก็ไม่ค่อยมีบ้านคนสักเท่าไร ส่วนมากจะเป็นป่ามากกว่า มันเป็นหมู่บ้านที่ไม่ค่อยมีใครอยู่แล้ว เพราะคนส่วนมากย้ายออกไปอยู่ในตัวเมืองกันหมด

"อือ..."

"ถึงบ้านแล้วนะ"

"ขอบใจ"

"เดี๋ยวสิ..."

"อะไรอีก ไม่ต้องถามหาของกินนะ ที่บ้านไม่มี"

"ขอเข้าไปหน่อยสิ"

"บ้านเก่าจะตาย จะเข้ามาเพื่อ?"

"อยู่ที่บ้านหลังนี้คนเดียว?"

"อยากรู้ไปทำไม"

"ก็อยากรู้ในฐานะสามี ในฐานะพ่อของลูกในท้องไง"

"นี่คุณ..!!"

ทุกครั้งที่หัวใจเต้นแรง ทุกครั้งที่พยายามจะใช้เรี่ยวแรงหรือจะตะเบ็งเสียงพูดอะไรสักอย่าง เธอมักจะมีอาการเวียนหัวและพะอืดพะอมร่วมด้วยจนไม่มีแรงไปทุกทีเลย และก็ได้เขานั่นแหละที่เข้ามาประคอง เพราะเธอยืนแทบไม่ไหวเลย

"กุญแจบ้านอยู่ไหน เดี๋ยวพาเข้าไป"

"ในกระเป๋า"

ชายหนุ่มอุ้มหญิงสาวเข้าไปข้างในโดยที่ให้ลูกน้องคนสนิทนั้นเป็นคนนำทางไปเปิดประตู ร่างสูงกำยำก้าวเข้าไปในบ้านไม้เก่าๆ อย่างระมัดระวัง ถึงภายนอกจะดูเก่าทรุดโทรม ภายในก็ยังคงดูดีและสะอาดสะอ้านน่าอยู่ แถมบรรยากาศดีอีกด้วย

ขนมหวานถูกวางลงบนโซฟาไม้ที่เป็นมรดกตกทอดจากยาย ก่อนที่เจ้าของร่างสูงกำยำจะย่อตัวนั่งลงเพื่อพูดคุยกับเธอ

"อยู่บ้านคนเดียวจริงๆ เหรอ?"

"ถ้าใช่แล้วจะทำไม พ่อแม่ตายหมดแล้วไง"

"ตอนนี้เธอไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ จะอยู่คนเดียวไปได้ยังไง"

"ที่ผ่านมาฉันก็อยู่ได้มาโดยตลอด ไม่เห็นมันจะมีอะไรเลย"

"ต่อจากนี้ฉันจะมาอยู่ด้วย"

"บะ บ้า! พูดอะไรแบบนั้น"

"ทำไมล่ะ ก็ในเมื่อฉันเป็นพ่อของลูกเธอ ทำไมจะมาอยู่ด้วยไม่ได้"

"ฉันยังไม่ทันพูดเลยว่าใช่หรือเปล่า ก็ทึกทักเอาเองแล้วว่าเป็นพ่อ ไม่คิดบ้างหรือไงว่าฉันจะสำส่อนมีอะไรกับผู้ชายไปทั่ว"

"ไม่คิด.." ตอบแบบหน้าตาย

"นี่คุณ!"

"งั้นเริ่มตั้งแต่วันนี้เลยละกัน ในตู้มีอะไรบ้าง กับข้าวเหลือไหม"

"หยุดนะ..." ขนมหวานพูดเบาๆ พึมพำแบบเบามาก เธอหมดแรงอีกแล้ว

"เดี๋ยวแกกลับไปเอาเสื้อผ้าของฉันนะ แล้วเอามาที่นี่ แล้วก็หาแม่ครัวฝีมือดีๆ สักคนมาด้วย มาไว้คอยทำอาหารเช้ากลางวันเย็น อ้อ...แม่บ้านด้วยนะ คอยมาทำความสะอาดด้วย"

"ได้ครับคุณธีร์"

"นี่คุณ! โอ๊ย! เป็นบ้าไปแล้วหรือไง มาทำอะไรในบ้านของฉันเนี่ย"

"ต่อจากนี้เธอไม่ต้องไปทำงานแล้วนะ และก็ไม่ต้องทำงานบ้านด้วย"

"จะบ้าหรือไง ถ้าฉันไม่ทำงานแล้วฉันจะเอาเงินไหนใช้!?"

"สามีเธอรวย อยากได้เท่าไหร่ก็ขอมาสิ 10 ล้าน 100 ล้าน ฉันมีให้เธอหมดแหละ เซ็นเช็คให้ตอนนี้เลยก็ได้"

"......" ขนมหวานถอนหายใจแรง เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้กำลังเผชิญกับอะไรอยู่ เขาที่เจอกันแค่ครั้งสองครั้งเอง และนี่ก็เป็นครั้งที่สามที่ได้เจอกัน ไม่คิดว่าเขาจะทำอะไรแบบนี้ ทั้งที่ยังไม่ได้รู้จักตัวตนของเขาเลย ถึงจะรู้จักชื่อเสียงเรียงนามมาจากเพื่อนที่สืบเรื่องให้ แต่เธอก็ยังไม่เคยรู้จักตัวตนของเขาจริงๆ

"แพ้ท้องมากไหม..."

ชายหนุ่มเดินกลับมาก่อนจะย่อตัวนั่งลงข้างๆ หญิงสาว ที่ยังคงอยู่ในอาการมึนงง และพะอืดพะอม

"ต้องไปหาหมอทุกวันหรือเปล่า?"

"ไม่..."

"เดี๋ยวฉันเปลี่ยนหมอให้นะ ไปฝากครรภ์กับหมอที่ฉันรู้จัก เขาเป็นหมอด้านนี้โดยเฉพาะทาง จะได้คอยช่วยดูแลลูกของเรา"

"เฮ้อ...ฉันไม่รู้เลยนะว่าคุณเป็นคนแบบไหน ต้องการอะไรจากฉันกันแน่?"

"ก็ไม่ได้ต้องการอะไร ก็ฉันทำเธอท้อง ก็ต้องรับผิดชอบ มันก็ถูกแล้วนี่"

"ไม่ ไม่ถูกสักนิด ฉันท้องกับแฟนเก่า"

"อ้อ...เหรอ ช่างมันดิ เดี๋ยวจับมันทุบหัวฉันก็ได้กลายเป็นพ่อคนเดียวแล้ว"

"โอ๊ยคุณ! เป็นบ้าอะไรเนี่ย"

คนอื่นเขามีแต่พลาดทำผู้หญิงท้องแล้วไม่อยากจะยอมรับ บ้างก็ให้ไปทำแท้ง บ้างก็ไม่รับผิดชอบ ปล่อยให้ผู้หญิงเผชิญชะตากรรมฝ่ายเดียว แต่เธอไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย พยายามยัดเยียดความเป็นพ่อมาเนี่ยนะ!