LOGIN#ช่วงค่ำในวันเดียวกัน
"ทำไมคุณยังอยู่" ขนมหวานเอ่ยถามอย่างงงๆ เมื่อเห็นชายหนุ่มนั้นยังอยู่ที่บ้านของเธอ ตอนขึ้นไปอาบน้ำก็คิดว่าเขาจะกลับแล้วซะอีก ไล่ขนาดนั้นแต่ยังอยู่ยอมเลยจริงๆ
"กินข้าวไม่ตรงเวลาแฮะ" ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถาม เขามองที่นาฬิกาตรงข้อมือของตัวเอง พร้อมกับพูดพึมพำออกมา
"อะไรของคุณ?"
"ท้องอยู่ต้องกินข้าวให้ตรงเวลาสิ"
"ฉันหิวฉันก็กินของฉันเองนั่นแหละ"
"กับข้าววางอยู่บนโต๊ะนะ"
"......" ขนมหวานถอนหายใจพรืด ก่อนจะเดินเข้าไปในครัว และก็ได้เห็นอาหารหลายเมนูวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะกินข้าวจริงๆ ซึ่งก็ไม่ได้มีแค่นั้น มีทั้งผลไม้ มีทั้งของบำรุงต่างๆ เต็มไปหมดเลย "คุณซื้อมาเหรอ?"
"ใช่"
"ฉันบอกว่า..."
"ของพวกนี้มันจำเป็นกับคนท้องทั้งนั้น" ชายหนุ่มรีบพูดขัดขึ้นขณะที่เธอกำลังจะเถียงกับเขา
เธอไม่รู้ว่าเขาหวังดีและประสงค์อะไรหรือเปล่า แต่ของพวกนี้มันมากไปสำหรับเธอที่กินคนเดียว ยังไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำไป แล้วถ้าเหลือล่ะจะทำยังไง เก็บใส่ตู้ไว้กินต่อรสชาติมันก็ไม่อร่อยแล้ว
"บ้านของเธออยู่ในหลืบขนาดนี้ อยู่คนเดียวไปได้ยังไง"
"ฉันก็อยู่ของฉันได้ ไม่เห็นมันจะมีอะไรเลย"
"ตัวบ้านก็ไม่ได้แน่นหนา ถ้าโจรมันจะบุกเข้ามา ถีบประตูครั้งเดียวก็พังแล้ว"
"คุณต้องการอะไรอีก ยืนพูดให้มันได้อะไรขึ้นมาห๊ะ?"
"นั่งลงกินข้าว" ชายหนุ่มหันมาพูดกับเธอด้วยสีหน้าที่จริงจัง
หลังจากนั้นเขาก็ไปเดินสำรวจรอบๆ ตัวบ้านทั้งข้างล่างและข้างบน ทำอย่างกับว่าตัวเองจะมาซื้อบ้านหลังนี้งั้นแหละ มันไม่ได้มีอะไรน่าดูเลยสักนิดเดียว ก็แค่บ้านสองชั้นเก่าๆ
ไม่นานนักเขาก็เดินกลับมา
"เมื่อไหร่คุณจะออกไปจากบ้านของฉันสักที"
"บอกแล้วไงว่าไม่กลับ จะนอนที่นี่แหละ"
"ฉันไม่มีที่ให้คุณนอนหรอกนะ"
"นางสาว ลัลณ์ลลิน xxx ปัจจุบันอายุ 26 ปี ทำงานอยู่ที่แผนกบัญชีบริษัทLL"
"นี่คุณ....เข้าห้องนอนฉันหรือไง?"
"แล้วมันจะเป็นอะไรล่ะ ไม่ได้เข้าไปขโมยอะไรสักหน่อย"
"ตรงนั้นมันพื้นที่ส่วนตัวของฉัน!"
"ผมอายุ 24 ย่าง 25 อายุน้อยกว่า ก็คงต้องเรียกคนตรงหน้าว่าพี่สินะ"
".….."
"ต่อไปก็อย่าเรียกผมว่าคุณ มันดูห่างเหินยังไงไม่รู้ เรียกว่าน้องธีร์ก็ได้นะครับ"
"ฉันไม่เรียกอะไรทั้งนั้นแหละ"
"ครับ พี่ขนม"
"นายควรกลับไปได้แล้วนะ"
"อุ้ย! เรียกผมว่านายซะด้วย"
"อย่ามากวนได้ป่ะ ฉันเป็นเพื่อนเล่นหรือไง"
"ไม่ใช่เพื่อนครับ เพราะถ้าเพื่อนกันคงไม่ทำกันจนท้องแบบนี้ เป็นอย่างอื่นมากกว่า"
"จิ๊!!"
"ผมไม่ปล่อยให้พี่อยู่คนเดียวหรอก ทั้งเมียทั้งลูกผมอยู่ที่นี่ทั้งคน เกิดอะไรขึ้นมาจะทำยังไง"
"ถ้าอะไรที่มันจะอันตรายสำหรับฉันมากที่สุดในตอนนี้ คงไม่ใช่คนอื่นหรือใครที่ไหนหรอก แต่เป็นนายมากกว่า"
"อันตรายได้ยังไงครับ ใครจะไปกล้าทำอะไรลูกเมียตัวเอง"
"อย่าพูดแบบนั้นนะ!"
"ทำไมครับ ไม่อยากให้ผมเรียกพี่ว่าเมียเหรอ อืม...งั้นเรียกว่าอะไรดีล่ะ ที่รักดีไหม?"
"......"
ด้านนอกระเบียง ขณะที่ลูกๆ กำลังคุยกับคุณปู่ที่อยู่รัสเซียอยู่นั้น ขนมหวานก็ถือโอกาสออกมายืนรับลมอยู่ด้านนอกระเบียงเงียบๆ คนเดียว แต่เธอไม่ได้สังเกตเลยว่าเธอไม่ได้เดินออกมาคนเดียว มีคนเดินตามออกมาด้วยหมับ ~"เดินตามออกมาด้วยเหรอเนี่ย?" ขนมหวานไม่ได้ตกใจมากนัก เหมือนชินไปแล้วมากกว่า เวลาเผลอทีไรชอบถูกเขากอดจากทางด้านหลังทุกที"พี่ออกมาทำไมครับ มีอะไรหรือเปล่า?" ธีร์พูดเสียงแผ่วเบา"ไม่มีอะไร ก็แค่อยากเดินออกมาสูดอากาศน่ะ""วันนี้อากาศดีจังเลยนะครับ""อื้ม...""คืนนี้เรา...เล่นผีผ้าห่มกันหน่อยไหม""อายุก็ไม่น้อยแล้วนะธีร์ ลูกก็โตหมดแล้ว นายยังมีอารมณ์คิดเรื่องแบบนี้อีกหรือไง""มีสิครับ ต่อให้ลูกโตมากกว่านี้ผมก็ยังมี ไม่เห็นจะเกี่ยวกับลูกเลย ลูกโตหรือไม่โตแล้วมันยังไงครับ""ก็ไม่ยังไงหรอก แต่นายมันหื่น!""ก็เพราะผมรักพี่ไง รักมาก รักที่สุดในโลก ต่อให้จะผ่านไปอีก 10 ปี 20 ปี ผมก็ยังรักเหมือนเดิม""เวอร์ละ!""จริงๆ นะครับ"..ขณะนั้นเอง ~"ฮั่นแน่ แอบมาทำอะไรกันคะ ลูกอยู่ตรงนี้นะ พ่อกับแม่ทำอะไรกันเอ่ย"ธีร์และขนมหวานหันกลับไปมองพร้อมกัน และก็เห็นบรรดาลูกๆ ยืนเกาะขอบประตูมองอยู่ด้วยรอยยิ้
ขณะเดียวกัน ขนมหวานกำลังจัดโต๊ะอาหารเย็นอยู่ในบ้านพร้อมกับแม่บ้าน ทุกวันหยุดสุดสัปดาห์จะเป็นวันที่ทั้งครอบครัวได้มาอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา ขนมหวานจึงจะรับอาสาเข้าครัวทุกครั้งเลย เพราะเธออยากทำอาหารให้ลูกๆ ได้กิน และก็รู้ได้ว่าลูกแต่ละคนนั้นชอบกินอะไรเป็นพิเศษธีมัวร์ที่ตอนนี้อายุสิบห้าปี เดินเข้ามาอย่างงัวเงีย เหมือนกับคนที่เพิ่งตื่นและไม่อยากจะตื่นสักเท่าไหร่ เป็นเด็กที่ขี้เซาตั้งแต่เริ่มโตขึ้นจนปัจจุบันก็ยังเป็นเหมือนเดิม"แม่ครับ…ผมหิวแล้ว""นี่แอบไปนอนหลับใช่ไหม ไม่ได้อ่านหนังสือใช่ไหมเนี่ย" ขนมหวานพูดพร้อมกับยิ้ม"แม่รู้ได้ไงอ่ะ…" เขาพูดเสียงเบา พร้อมทำหน้าซึนๆ ตามสไตล์คนเท่ที่เพิ่งตื่นนอน"แม่ก็รู้หมดแหละ คนเป็นแม่ดูออกทุกอย่าง""โอเคครับ ผมยอมแพ้แม่ก็ได้ ผมแอบไปนอนหลับมาครับ ก็คนมันง่วงนี่นา อ่านหนังสือได้สามหน้าเอง เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้""ฮ่ะฮ่ะ ไม่เป็นไรครับ นั่งรอก่อนนะ แม่เตรียมอาหารใกล้เสร็จแล้ว ถ้าหิวทนไม่ไหวก็กินน้ำเต้าหู้ไปก่อนนะ""ครับแม่~" ธีมัวร์ตอบเสียงเอื่อยๆ ก่อนจะยื่นมือไปยกแก้วน้ำเต้าหู้มานั่งจิบตามคำแนะนำของผู้เป็นแม่ เพราะตอนนี้เขารู้สึกหิวมากจริงๆ และอ
8 ปีต่อมา ~เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว…จากเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่เคยวิ่งเล่นทั่วบ้าน วันนี้กลับกลายเป็นเสียงพูดคุยของวัยรุ่นที่กำลังเติบโต ไม่มีอีกแล้วความวุ่นวายเหมือนแต่ก่อน เพราะเด็กๆ ทุกคนต่างก็เติบโตจนพอจะรู้เรื่องอะไรต่อมิอะไรบ้างแล้ว และทุกคนต่างก็รู้กันดีว่าไม่ควรจะมาเล่นอะไรเหมือนเด็กอีกแล้วบนโต๊ะอาหารที่ทุกครั้งเวลานั่งกินข้าวด้วยกันก็จะเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของเด็ก แต่ตอนนี้กลับเงียบเหมือนผู้ใหญ่ที่นั่งกินข้าวด้วยกันอยู่ มีบ้างที่จะถามไถ่เกี่ยวกับการเรียน หรืออะไรต่อมิอะไรที่ผู้ใหญ่เขาคุยกันธีโน่ในวัยสิบแปดปี สูงโปร่ง หล่อล่ำสัน ใบหน้าคมเหมือนพ่อไม่มีผิดเพี้ยน เขานั่งคุยกับผู้เป็นพ่ออยู่ในห้องทำงานของบริษัทที่บิดาก่อตั้งไว้"พ่อครับ เรื่องบริษัท ผมจะลองเริ่มเรียนรู้ระบบภายในให้มากขึ้น"ธีร์เงยหน้าขึ้นมองลูกชายของตัวเองที่เพิ่งจะพูดประโยคไม่น่าเชื่อออกมา ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากให้ลูกชายคนโตมารับตำแหน่งต่อจากตัวเองหรอกนะ แต่ด้วยความที่ลูกชายก็มีสิ่งที่รักสิ่งที่ชอบอยู่แล้ว เขาจึงไม่อยากบังคับ"ลูกแน่ใจเหรอธีโน่? แต่เราก็มีสิ่งที่เราชอบอยู่นี่ พ่อไม่ได้อยากบังคับให้เราเลิกทำในสิ่งท
@หน้าบ้านเพ้นท์เฮ้าส์ธีโน่ วัยสิบขวบ จัดของเล่นเรียงต้อนรับคุณปู่ธีร์มัว เดินถือผ้าเช็ดมือเหมือนผู้ใหญ่ คอยตรวจความเรียบร้อยประหนึ่งตัวเองคือเจ้าของบ้านใหญ่ ( พ่อชวนไปรับคุณปู่แล้วแต่ไม่ยอมไป )ส่วนขนมผิงวัยห้าขวบถือดอกไม้ในมือเป็นสีพาสเทล ดอกไม้หลากสีที่จับมารวมๆ กันจนกลายเป็นช่อดอกไม้สีสันสวยสดใสตามสไตล์ของเด็กที่ชอบสีสันแบบนี้ไม่นานนักรถตู้หลาย 10 คันก็ขับเข้ามาในบ้านเพ้นท์เฮ้าส์ ก่อนที่รถตู้คันนึงจะเปิดประตูออก ตามด้วยผู้เป็นพ่อของพี่น้องทั้งสาม จากนั้นก็มีชายมีอายุตามหลังลงมา พร้อมกับไม้เท้าคู่ใจที่เวลาไปไหนมาไหนจะต้องติดมือไปด้วยตลอด"คุณปู่" ธีโน่ร้องเรียกด้วยความดีใจ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาด้วยความคิดถึง"โอ้โห ไม่ได้เจอกันไม่เท่าไหร่เอง นี่โตเป็นหนุ่มแล้วเหรอเนี่ย หล่อได้พ่อจริงๆ""คุณอาตาถึงนะครับเนี่ย เห็นไหม อันนี้เขาเรียกว่า DNA แรง""สวัสดีค่ะคุณปู่""สวัสดีครับ เด็กคนนี้ชื่ออะไรเอ่ย""เด็กคนนี้ชื่อว่า น้องขนมผิงค่ะ เรียกว่าน้องผิงเฉยๆ ก็ได้ เป็นลูกของพ่อธีร์แม่ขนมหวาน มีพี่ชายชื่อธี่โน่กับธีมัวร์ค่ะ""โอ้โห ชื่อน่ารักจังเลย งั้นเรามาทำความรู้จักกันนะครับ""หนูมีดอกไม้ม
ช่วงสายๆ ของวันหยุดณ เพ้นท์เฮ้าส์สุดหรูขนมหวานกำลังจัดเตรียมโต๊ะอาหารสำหรับมื้อกลางวันรอต้อนรับคุณปู่จากรัสเซีย คุณปู่โคโรวิน ที่กำลังเดินทางมาที่นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลาย 10 ปีที่ไม่ได้กลับมาเช่นเดียวกับเด็กๆ ที่ตอนนี้ก็กำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมของขวัญรอต้อนรับคุณปู่ที่จะมาถึงในอีกไม่ช้านี้ ทุกคนต่างก็ตื่นเต้น ยกเว้นอยู่คนเดียว นั่งกอดอกไขว่ห้างไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไร หรือเตรียมของขวัญอะไรให้กับคุณปู่เลยนั่นคือเอกลักษณ์ของเขาเลยล่ะ ธีมัวร์แต่ก็ไม่ได้มีใครสนใจอะไร เนื่องจากทุกคนก็วุ่นอยู่กับการเตรียมตัวต่างๆ โดยเฉพาะขนมหวานที่รับหน้าที่เป็นแม่งานในวันนี้ เนื่องจากเธอเปิดร้านเบเกอรี่ขายขนมอยู่แล้ว วันนี้จึงยกร้านมาไว้ที่บ้านวันนึง เพื่อเตรียมทำขนมและเครื่องดื่มรอต้อนรับทุกคนที่จะมา ซึ่งแปลว่าไม่ได้มาแค่คุณปู่โคโรวินเพียงคนเดียว แต่ก็ยังจะมีบอดี้การ์ดอีกไม่รู้กี่สิบชีวิตมาที่นี่"แม่ขา หนูอยากทำช่อดอกไม้" ขนมผิงเอ่ยพูดขึ้น หลังจากที่ออกไปเก็บดอกไม้ที่สวนหลังบ้านที่ตัวเองปลูกเอาไว้พร้อมกับพี่เลี้ยง เป็นดอกไม้หลากหลายชนิด และก็เป็นดอกไม้ที่เป็นสีสันสดใสด้วย"เอาสิคะลูก แต่ไปทำกับพี่จ
@เวลาต่อมา"แม่ขา~ หนูวาดรูปเสร็จแล้วค่ะ""ไหนคะแม่ขอดูหน่อย""ได้เลยค่ะ"ขนมผิงถือกระดาษวาดรูปของตัวเองไปให้ผู้เป็นแม่ได้ดู ภาพวาดในนั้นคือรูปภาพของเหล่าบอดี้การ์ดที่ทุกคนมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง ถึงภาพจะเป็นภาพวาดแบบการ์ตูน ฝีมือของเด็กที่เพิ่งจะอายุ 5 ขวบ แต่ถือว่าสวยเลยทีเดียว และมองรู้เลยว่าคนนี้คือใคร เพราะทุกคนต่างมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง และลูกสาวของขนมหวานก็สามารถถอดแบบเอกลักษณ์ของทุกคนมาใส่ในภาพวาดได้อย่างละเอียดยิบเลย นี่แหละความสามารถของเขา คือสามารถจดจำรายละเอียดและเอกลักษณ์ได้จนเอามาวาดเป็นภาพได้"สวยมากเลยค่ะ พวกลุงๆ ต้องชอบมากแน่ๆ เลย""แต่ว่า...มันมีภาพเดียวเอง หนูจะเอาให้คุณลุงทั้งหมดได้ยังไงคะ""ก็ให้คุณลุงเขาเอาใส่กรอบ แขวนไว้ที่ไหนสักที่ก็ได้ที่เวลาพวกเขามารวมตัวกัน จะได้เห็นภาพนี้""โอเคค่ะแม่"ระหว่างนั้นเด็กน้อยก็นั่งรออยู่ที่ด้านนอก ขณะที่ทุกคนกำลังทำงานกันอยู่ด้านใน จนกระทั่งทุกคนออกมาจากห้อง ขนมผิงก็รีบเดินเอารูปภาพวาดไปให้ในทันที"หนูวาดรูปเสร็จแล้วค่ะคุณลุงคุณอา นี่ค่ะ" ยื่นกระดาษภาพวาดให้"สวยมากเลยครับคุณหนู""นี่วาดเองเหรอครับเนี่ย โอ้โห เหมือนคุณลุงกัน
@เวลาต่อมาบริษัทของธีร์ธีร์ยังคงทำงานแบบเดิม ทุกๆ อย่างยังเหมือนเดิม ศัตรูของเขาก็ยังมีอยู่ทั่วทุกมุมเช่นเดิม แต่หลังจากเหตุการณ์วันนั้นก็น่าจะรู้กันบ้างแล้วล่ะว่า ไม่ควรมาแตะต้องเขาหรือคนของเขา เพราะเขาไม่เคยทำใครก่อน“เอกสารการซื้อที่ครับ” เลขาเดินเข้ามาพร้อมกับเปิดแฟ้มให้เจ้านายตรงหน้า“เป็นยั
หลายเดือนต่อมามหาวิทยาลัยเอกชนxx วันงานรับปริญญาและแล้ววันนี้ก็มาถึง ขนมหวานเคี่ยวเข็ญให้ธีร์เข้ามาเรียนแทบทุกวัน เพราะกลัวว่าเขาจะเรียนไม่จบพร้อมกับเพื่อนคนอื่นๆ ถึงเขาจะมีงานทำที่มั่นคง ดูแลลูกและภรรยาได้ แต่เธอก็ไม่ได้อยากให้เขาเสียการเรียนไปเปล่าๆ เริ่มต้นใหม่มันไม่ยากหรอก แต่มันก็เสียเวลาพอส
หลังจากที่ขนมหวานรับรู้ว่าธีร์เกิดอุบัติเหตุและถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลไหน เธอก็รีบฝากลูกชายเอาไว้กับแม่บ้านในทันที ก่อนจะรีบให้คนของธีร์ขับรถพาเธอไปส่งที่โรงพยาบาลเป็นการเร่งด่วนณ โรงพยาบาล ทางเดินเข้าสู่ห้องฉุกเฉิน เสียงรองเท้ากระทบพื้นอย่างเร็วๆ พร้อมกับร่างบางวิ่งเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉิ
ขนมหวานตบหน้าของชายหนุ่มอย่างแรงด้วยความโกรธ มือของเธอสั่นไปหมด อยากตบอีกหลายๆ ครั้งและแรงกว่านี้ด้วย แต่ติดตรงที่ว่าสถานที่ตรงนี้มันไม่เหมาะเลย"ฉันไม่ได้เหมือนกับพี่ ที่ไปทำผู้หญิงท้องทั้งที่ยังคบอยู่กับฉัน ทำอะไรไว้ฉันไม่เคยลืม และฉันก็ไม่ได้โง่ที่จะไม่รู้อะไรเลย ผู้หญิงคนนั้นคงไม่มีอะไรให้พี่ปอ







