บทที่ 3 ยอมง่าย ๆ ได้ไงวะ

“อื้มมมมม...ซี้ดดดดดด...พะ...พี่ไม่ต้องโทร ผะ...ผมไม่ไหวแล้วช่วยผมด้วย มะ...เมื่อกี้ผมขอโทษ”

เคย์มานเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเส่า ส่งสายตาทอดมองไปยังทั้งสองด้วยแรงปรารถนา จนบรูโนและเคนโซต่างพากันแปลกใจไม่น้อย

“ทำไมต้องทำเสียงแบบนั้นด้วยครับน้อง เอ่อ...เหมือนกำลังอยาก...”

น้ำเสียงงุนงงปนสงสัยของบรูโนเอ่ยขึ้น พลางเหลือบสายตาไปมองเคย์มาน ที่ส่งสายตาหวานเชื่อม มองมายังพวกเขาทั้งสองด้วยแรงปรารถนา

“ครับอยาก ผมอยากมีเซ็กส์”

คำพูดโพล่งออกมาตรง ๆ ของเคย์มานทำให้บรูโนและเคนโซหันมาสบตากัน แล้วเขาจะให้ช่วยยังไงล่ะ

“จะให้พี่ช่วยยังไง น้องก็โทรเรียกแฟนน้องสิ มานอนกลิ้งอะไรตรงนี้ มันอยากมากขนาดนั้นเลยเหรอ...กูล่ะเชื่อเลย หึ!!”

เคนโซเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ พลางส่ายหัวไปมาอย่างนึกขำ

“เฮ้ย!!...ไอ้เคนโซน้องมันอาจจะโดนวางยาก็ได้นะ”

บรูโนกระตุกแขนเพื่อนตัวเอง เพราะจากที่ดูอาการของเคย์มานแล้ว มันเหมือนคนโดนยาปลุกเซ็กส์ไม่มีผิด

“ครับพี่ ผม...ผมโดนวางยา”

“แล้วจะให้ช่วยยังไง พาไปหาหมอไหม หรือจะให้เรียกเด็กให้”

บรูโนออกความเห็น เขาเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม พลางไล่สายตาไปมองเคย์มานตั้งแต่หัวจรดเท้า สงสัยไม่น้อยกับท่าทางแปลก ๆ ของเคย์มาน

“เอ่อ...พวกพี่สองคนช่วยมีอะไรกับผมหน่อยได้ไหมครับ พวกพี่อยากได้เท่าไร ผมยอมจ่ายไม่อั้นเลย อ่าาาา”

คำพูดโพล่งออกมาราวกับขวานผ่าซาก ที่ไม่ได้ตรึกตรองออกจากสมอง แต่ใช้อารมณ์นำพาของเคย์มาน มันเล่นทำเอาเคนโซและบรูโนหัวเราะร่าอย่างห้ามไม่ได้

“นี่น้องพูดอะไรออกมารู้ตัวไหม คิดจะเอาเงินฟาดหัวพวกพี่เหรอ?”

คนตัวสูง 183 เซนติเมตร เอ่ยน้ำเสียงเหยียบเย็น เคนโซนั่งยอง ๆ แล้วจ้องมองหน้าของเคย์มานด้วยสายตาดุดัน ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มือหนาเอื้อมไปจับใบหน้าอันหล่อเหลาราวกับเทพบุตรของชายหนุ่ม ให้หันไปหันมา ประหนึ่งว่ากำลังพินิจพิจารณาอะไรบางอย่าง

เขาคิดในใจไอ้เด็กคนนี้ก็หน้าตาใช้ได้เหมือนกันนะ แต่ติดที่เมื่อกี้เคย์มานดันทำนิสัยแย่ ๆ ใส่เขานี่สิ เขาเลยไม่ค่อยชอบใจเท่าไรนัก

“ปะ...เปล่าครับ แต่ผมไม่...ไม่ไหวแล้ว”

เคย์มานเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเส่าแหบแบบมีเสน่ห์ เขากัดริมฝีปากตัวเองไว้แน่น ไม่ให้เผลอร้องครางออกมา อีกทั้งยังเอามือลูบตามเนื้อตามตัว ที่มันร้อนระอุอยู่ภายในกายเขา มันทรมานจนเขาเจียนจะขาดใจ ขอแค่ปลดปล่อยอารมณ์ราคะเท่านั้น ตอนนี้เขายอมทุกอย่าง

“คนละ 1,000 ปอนด์ โอเคไหม ต่อน้ำนะ หึ ๆ”

เคนโซพูดแหย่ลองใจเคย์มานดู ว่าเขาจะยอมตกลงกับค่าตัวแพง ๆ ขนาดนี้ไหม มันจะไม่ไหวขนาดจ้างคนอื่นมานอนด้วยเชียวเหรอ

“โอเคครับ แต่ผมรุกนะ”

เคย์มานเอ่ยตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก เงินแค่นี้ขนหน้าแข้งเขาไม่ร่วงหรอก ทั้งสองหันมามองหน้ากัน หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปม แล้วปรายตามองคนที่กำลังทำสายตาหยาดเยิ้มเป็นประกายใส่พวกเขา “จะให้มาเป็นรับเหรอกูไม่เอาหรอก” คำปฏิเสธผุดขึ้นมาในหัวของทั้งสองทันที พวกเขาก็สายรุก อยู่ ๆ จะให้มารับเขาทำไม่ได้หรอก เสียเชิงชายหมด ต่อให้ล้านปอนด์พวกเขาก็ไม่ยอม

“ไม่เอาโว้ย!!!...ถ้าให้พวกกูรับ กูไม่เอาด้วยหรอก ไปกันเหอะไอ้บรูโน เสียเวลาฉิบหาย”

“เออกูก็ไม่เอาด้วยหรอก เสียเชิงชายหมด”

ทั้งสองไม่พูดเปล่า พวกเขารีบเตรียมตัวเดินออกจากตรงนั้นทันที เคย์มานถึงกับปวดหัวจี๊ด ตอนนี้เขาไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ตอนนี้เคนโซกับบรูโนก็กำลังจะเดินออกไปจากเขา เขาไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วในตอนนี้

“ผมรับก็ได้ครับพี่ ผมไม่ไหวแล้ว”

เคย์มานจำยอมขอแค่ให้ตัวเองได้ปลดปล่อยน้ำกามออกจากกาย ทั้งสองหันหน้ามามองกัน พลางกลืนน้ำลายลงคอ ใช่ว่าเขาจะรังเกียจเคย์มานนะ แต่ว่าเขารู้สึกเห็นใจสายรุกด้วยกัน จะต้องมายอมเป็นฝ่ายรับแบบนี้คงเสียเชิงน่าดู