บทที่ 4 สิ่งที่เหนือการควบคุม

“สงสัยมันจะไม่ไหวจริง ๆ ว่ะ เอาไงมึง กูว่าพามันไปหาหมอดีกว่าว่ะ ไม่ต้องไปเอามันหรอกสงสารมัน”

เคนโซเอ่ยถามบรูโนเพื่อให้ช่วยกันตัดสินใจ สายตาทั้งสองเหลือบไปมองเคย์มานอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพากันถอนหายใจเฮือกใหญ่ นึกสงสารคนตรงหน้าจับใจอย่างบอกไม่ถูก

“เออกูก็สงสารว่ะ พามันไปหาหมอดีกว่า”

ว่าจบเคนโซและบรูโนก็หิ้วปีกเคย์มานไปที่รถของตัวเอง บรูโนใช้มือข้างขวาเปิดประตูรถ แล้วพยุงตัวเคย์มานไปนอนเบาะด้านหลัง ส่วนเคนโซอยู่ประจำตำแหน่งคนขับเรียบร้อยแล้ว

“เดี๋ยวพวกพี่พาไปหาหมอทนหน่อยแล้วกัน”

น้ำเสียงเคร่งขรึมเปล่งออกมา บรูโนเอ่ยขึ้นแล้วพาตัวเองเข้าไปในรถ เขาจับศีรษะของเคย์มานหนุนที่ตักแกร่งของตนแทนหมอน

“ไปหาหมอก็ช่วยไม่ได้หรอกครับพี่ อือออ ผม...ผมต้องมีเซ็กส์ถึงจะหาย”

“ก็พวกพี่ไม่เอาไง น้องสายรุกจะมารับได้ไง ยอมง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอวะ ทนเอาหน่อยเดี๋ยวรีบพาไปโรงพยาบาล...ไอ้เคนโซเหยียบให้มิดไมล์เลย”

สิ้นเสียงของบรูโน รถยนต์คันสีขาวมุกก็พุ่งทะยานออกจากหน้าไนต์คลับทันที เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำ ตัดผ่านถนนยามค่ำที่มีแสงไฟวูบไหวไล่หลังเหมือนภาพฝัน ไม่นานนักรถก็มาหยุดเทียบตรงหน้าประตูห้องฉุกเฉิน ของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

ไฟนีออนหน้าตึกกะพริบสว่างจ้าจนแสบตา แต่บรูโนไม่มีแม้แต่เสี้ยววินาทีจะสนใจ เขาเปิดประตูรถอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปพยุงร่างของรุ่นน้อง ที่เขายังไม่รู้แม้แต่ชื่อออกมาอย่างระมัดระวัง

แค่เคยเห็นหน้า แค่เคยเดินสวนกันแค่ไม่กี่ครั้งในคณะ แต่ตอนนี้ อีกฝ่ายกำลังอยู่ในอ้อมแขนของเขา ร่างกายเย็นเฉียบจนรู้สึกได้ผ่านเนื้อผ้า แต่คนในอ้อมแขนพร่ำบอกเขาว่า ร้อนเหมือนผิวจะหลุดออกมาจากกาย

“พี่ครับน้องมันโดนวางยาปลุกเซ็กส์มาครับ ตอนนี้มันไม่ไหวแล้วครับช่วยหน่อยครับ”

เสียงล้อเตียงเข็นดังเอี๊ยดอ๊าดตรงมายังพวกเขา พยาบาลสองคนวิ่งออกมาจากประตู บรูโนรีบส่งตัวอีกฝ่ายให้ พร้อมกับหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่ากลั้นลมหายใจมาตลอดทาง

เคย์มานถูกนำตัวเขาไปด้านในประมาณ 1 ชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าคุณหมอจะเดินออกมาเลย เคนโซและบรูโนยืนชะเง้อคอมองอยู่นานสองนาน สักพักคุณหมอก็เดินออกมาหาบรูโนและเคนโซที่ยืนรออยู่หน้าห้อง

“พวกคุณใช่ญาติคนไข้ที่บอกว่าโดนยาปลุกเซ็กส์มาหรือเปล่าครับ”

เสียงสุขุมนุ่มลึกเอ่ยถามคนที่ยืนรออยู่หน้าห้อง คุณหมอก้าวเดินเข้ามาใกล้ ๆ ทั้งสอง พลางเอียงคอมอง และทำท่าทางแปลก ๆ

“เอ่อ...ไม่ใช่ครับ พอดีผมเจอน้องที่ไนต์คลับ แล้วน้องเขาบอกว่าโดนยาปลุกเซ็กส์มา”

คำบอกเล่าของเคนโซ ถึงกับทำให้คุณหมอส่ายหน้า คนใส่แว่นพลางหรี่ตามองคุณหมอ ด้วยสีหน้าแววตาสงสัย เพราะดูจากท่าทางของคุณหมอแล้ว เหมือนมีอะไรจะบอกกับพวกเขา

“คนไข้ไม่ได้โดนวางยามานะครับ ผลการตรวจปกติทุกอย่าง แต่ตอนนี้เขามีอาการคลุ้มคลั่งมาก หมอเลยฉีดยานอนหลับไปให้ครับ เดี๋ยวหมอจะให้ไปพักที่ห้องพักผู้ป่วยนะครับ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทั้งสองหันหน้าสบตากันด้วยความแปลกใจ บรูโนและเคนโซงงเป็นไก่ตาแตก ไหนน้องมันบอกว่าโดนยาปลุกเซ็กส์ไง แล้วทำไมพอมาตรวจแล้วไม่เจออะไรเลย ทำไมไอ้เด็กคนนี้ต้องโกหกพวกเขาด้วยนะ ยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจ

“พวกผมไปได้แล้วใช่ไหมครับ”

บรูโนเอ่ยถามคุณหมอด้วยโทนเสียงห้วน ๆ สีหน้าแววตานิ่งเฉยเย็นชา ราวกับว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา

“พวกคุณต้องอยู่เฝ้าคนไข้ก่อนนะครับ เพราะพวกคุณเป็นคนพามา ถึงจะฉีดยาไปแล้ว ตอนนี้คนไข้ยังไม่หลับเลยครับแปลกมาก นี่ก็ผ่านมาจะ 45 นาทีแล้ว ยังคลุ้งคลั่งอยู่เลย แล้วก็บอกว่าร้อน เหงื่อออกเต็มตัว ทั้ง ๆ ที่หมอตรวจหมดแล้วนะครับ มันปกติทุกอย่าง”

“น้องเขาเสพยามาหรือเปล่าครับหมอ เลยคลุ้มคลั่งแบบนั้น”

บรูโนเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย คุณหมอส่ายศีรษะไปมา ทำสีหน้าเนือย ๆ

“ไม่ได้เสพครับ...หมอตรวจหมดแล้ว งั้นพวกคุณช่วยอยู่เฝ้าเขาก่อนนะครับ หมอขอตัวก่อน”

ยังไม่ทันที่บรูโนและเคนโซจะเข้าใจ พูดจบคุณหมอก็สืบเท้าก้าวเดินออกไปทันที ปล่อยให้ทั้งสองยืนงงอยู่อย่างนั้น

“เป็นไงล่ะพ่อคนดีศรีสังคม ต้องมาเสียเวลากับไอ้เด็กบ้านี่อีกเนี่ย แทนที่จะได้ไปนั่งกินเบียร์เย็น ๆ ดันต้องมาโผล่ที่โรงพยาบาล ดีนะพรุ่งนี้วันหยุด ไม่ต้องเข้ามหาลัย”

เคนโซบ่นอุบ พลางถอดแว่นออกมา แล้วเอามือบีบสันจมูกตัวเอง แล้วเอาแว่นตาใส่เข้าไปที่เดิม เวลาเขาหงุดหงิดเขามักชอบทำแบบนี้เสมอ มันเป็นภาพชินตาของเพื่อนรักไปเสียแล้ว

“ใครจะไปรู้ล่ะว่ามันจะซวยขนาดนี้ กูไม่น่าตาดีเลย”

มือหนาของบรูโนยกขึ้นมาเสยผมตัวเองลวก ๆ พลางเอามาเท้าสะเอว พวกเขาทั้งสองยืนรอเคย์มาน เมื่อเห็นบุรุษพยาบาลเข็นรถนอนเขาออกมาจากห้องฉุกเฉิน ทั้งสองก็รีบวิ่งตามไปติด ๆ คนบนเตียงดิ้นทุรนทุราย ร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด มือพยายามดึงรั้งให้หลุดจากพันธนาการ แลดูน่าสงสารไม่น้อย

“แม่งเอ๊ย!!...กูไม่ไหวแล้วนะโว้ย!! มึงมาเอาชีวิตกูไปเลยไอ้เชี่ย!! กูทนไม่ไหวแล้ว!!”

เสียงตะโกนดังลั่นของคนขาดสติ ที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยดังขึ้น เคย์มานไม่เคยแสดงอาการแบบนี้ให้ใครเห็นมาก่อนเลย แต่ครั้งนี้เขาดันบังเอิญเจอรุ่นพี่สองคนนี้ แถมยังใจดีพาเขามาส่งโรงพยาบาลอีก เขานอนทุกข์ทรมานในห้องฉุกเฉินนานนับชั่วโมงจนสติหลุดลอย ควบคุมตัวเองไม่อยู่ราวกับคนบ้า

“น้องมันหมายถึงอะไรวะ?”

คำถามที่ดูเหมือนจะไม่ได้รับคำตอบของบรูโนถูกเอ่ยออกมา พลางหันไปมองเคย์มานที่นอนบิดตัวไปมาอยู่บนเตียง มือทั้งสองถูกมัดขึงไว้กับขอบเตียง เพื่อไม่ให้ทำร้ายตัวเอง

“กูจะรู้ไหมเนี่ย”

เคนโซกลอกตามองบนกับคำถามของเพื่อนรัก เขาพ่นลมหายใจออกจากปาก แล้วเดินไปอีกฝั่งของเตียงคนไข้

‘ฮ๊ะ ฮา ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า’

“ซี้ดดดดดด อ่าาาา กูจะไม่เอากับใครทั้งนั้น กูจะไม่ให้มึงชนะกูอีกต่อไปแล้ว…กูไม่ไหวแล้วนะ ฆ่ากูให้ตายไปเลยไอ้เชี่ย หัวเราะเชี่ยอะไรของมึงนักหนา แน่จริงมึงก็ออกมาสิวะ!!”

เสียงปริศนาดังก้องขึ้นมาอีกครั้ง เคย์มานหันซ้ายหันขวามองหาเสียง ราวกับคนประสาทหลอน จนบรูโนและเคนโซรู้สึกกลัวไปตาม ๆ กัน กับท่าทางแปลกประหลาดของเคย์มาน

สิ้นเสียงประกาศกร้าวของเคย์มาน เหมือนเข็มนับพันทิ่มเข้ามาตรงกลางใจ เหมือนมดนับล้านตัวกัดกินผิวกายของเขาจนค่อย ๆ ย่อยสลาย เขาปวดทุกข์ทรมานแสนสาหัสยิ่งกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

“โอ๊ยยยยยย ชะ...ช่วยด้วย ผมไม่ไหวแล้ว ร้อน...ผมร้อนเหลือเกิน”

เสียงกรีดร้องของเคย์มานทำให้บรูโนและเคนโซต้องรีบเขย่าตัวคนบนเตียง เพื่อเรียกสติให้เคย์มานรู้สึกตัว เพราะดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะสติหลุดลอยไปแล้ว

“น้อง ๆ เป็นอะไรบอกพี่มาซิ”

บรูโนเอ่ยขึ้นเพราะเห็นท่าไม่ดีแล้วตอนนี้ อาการของเคย์มานเริ่มแย่ลงเข้าไปทุกที ตอนนี้พวกเขาทำอะไรไม่ถูกเลย

“ผะ...ผมร้อนไปทั้งตัวเหมือนหนังจะหลุดออกมาเลย ผมไม่ไหวแล้วพี่ ช่วยผมด้วย”

“ยังไม่หายร้อนอีกเหรอ ไม่ง่วงเหรอหมอฉีดยาไปให้ตั้งนานแล้ว”

เคนโซเอ่ยถามอย่างรู้สึกสงสัย เขาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้า ที่มีเหงื่อไหลเต็มกรอบหน้า ย้อยลงมาตามแนวไรผม สายตาหยาดเยิ้มเป็นประกายจ้องมองมายังรุ่นพี่ทั้งสอง เสมือนว่าต้องการให้พวกเขาช่วยมาเติมเต็มในสิ่งที่ขาดหาย

“ยังไม่หายครับ ผมไม่ง่วง ยังไงก็ไม่ง่วงหรอก มันยอมให้ผมหลับง่าย ๆ หรอก นอกจากผมจะมีเซ็กส์เท่านั้น”

คำพูดปริศนาของเคย์มานทำให้ บรูโนและเคนโซถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม เขาสบตามองหน้ากันด้วยความสงสัย ว่าสิ่งที่เคย์มานพูดคืออะไร แล้วมันที่เขาว่าคือใคร แล้วทำไมต้องมีเซ็กส์เท่านั้นถึงจะหาย เกิดคำถามมากมายภายในใจ

“ใครไม่ยอมให้หลับ”

“.................”

เคย์มานนิ่งงันไปต่อไม่ถูก เขาไม่อยากให้คนอื่นรู้ ว่าตอนนี้ไอ้โรคประหลาดมันกำเริบ แถมยังมีไอ้เสียงหัวเราะบ้า ๆ ที่กำลังเหมือนเยาะเย้ยเขา สะใจที่เขาทุกข์ทรมานแบบนี้

“ปะ...เปล่าครับ ไม่มีใคร ผม ผมแค่...อ่ะ...อื้ออ อ่าาาา”

“ตอนนี้น้องแค่ต้องการเซ็กส์ใช่ไหม?”