บทที่ 2 อารม์ราคะ

ทั้งสามนั่งดื่มอยู่ในไนต์คลับสักพัก จู่ ๆ เคย์มานก็รู้สึกแปลก ๆ หยาดเหงื่อเม็ดโตไหลซึมออกมาตามแนวไรผม มือข้างขวายกขึ้นมาปาดเหงื่อที่ไหลท่วมออกอย่างลวก ๆ เขาร้อนจนเหงื่อออกเต็มกรอบหน้า

"มึงเมาแล้วเหรอวะไอ้เคย์มาน เหงื่อท่วมตัวเลย เพิ่งกินไปแก้วเดียวเองนะ"

มาเซลโลเอ่ยถามด้วยความสงสัย พลางปรายตามองเพื่อนรัก ที่มีอาการแปลก ๆ เคย์มานรีบลุกพรวดยืนเต็มความสูงทันที เขาควักแบล็คการ์ดใบสีดำยัดใส่มือเพื่อน มาเซลโลรับมันไว้อย่างงง ๆ แล้วหันไปสบตาแอรอน

"มึงกินกันไป...กูขอตัวกลับก่อน นี่เอาไว้จ่ายค่าไวน์ แล้วมึงค่อยเอามาคืนกู"

"ถ้ามึงไม่กินพวกกูก็กลับเหมือนกัน กลับพร้อมกันนี่แหละเนอะไอ้แอรอน"

"เออ...จะให้พวกกูปล่อยมึงไปคนเดียวได้ไง เดี๋ยวพวกกูขับรถไปส่ง"

มาเซลโลและแอรอนเตรียมตัวที่จะลุกขึ้นยืนตามเพื่อน แต่ก็ต้องนั่งลงตามเดิม เพราะถูกมือหนาของเคย์มานกดที่บ่าแกร่งให้นั่งลงบนเก้าอี้ดังเดิม

"ไม่ต้องตามกูมา กูไม่เป็นอะไร กูอยากอยู่คนเดียว"

เขารีบเอ่ยตัดบท พูดจบเคย์มานก็รีบสืบเท้าก้าวเดินออกไปอย่างไว ปล่อยให้เพื่อน ๆ ต่างพากันงง กับอาการแปลก ๆ ของเขา

"อะไรของมันวะ?"

แอรอนพึมพำอยู่คนเดียว พลางยกมือเกาหัวยิก ๆ ด้วยความสงสัย ที่อยู่ ๆ ก็ถูกเพื่อนทิ้งกลางทาง แต่ไม่นานพวกเขาสองคนก็เลิกสนใจเคย์มาน แล้วกลับมาโฟกัสกับไวน์รสเลิศต่อ

เคย์มานวิ่งมาที่ลานจอดรถของไนต์คลับ เขารีบพาตัวเองเข้ามาในรถทันที ตอนนี้ ตัวเขาร้อนเหมือนถูกไฟเผา ราวกับหนังจะหลุดออกมา แม้ภายนอกอากาศเริ่มหนาวมากแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่สามารถดับความร้อนในกายของเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว

เคย์มานสตาร์ทเครื่องยนต์ แล้วเปิดแอร์เร่งระดับความเย็นจนถึงขีดสุด เสื้อยืดแขนยาวตัวสีขาวถูกถอดออก แล้วโยนไปที่เบาะข้างคนขับ เขาเอามือลูบไปทั่วทั้งตัว ทุกอณูรูขุมขนร้อนระอุ เหมือนกำลังโดนแผดเผาให้มอดไหม้เป็นจุณ

"อะ...ไอ้โรคบ้ากำเริบอีกแล้ว โอ๊ยยย ระ...ร้อน"

เสียงร้องโอดครวญดังลั่นออกมาจากลำคอของเคย์มาน เขานอนทุรนทุรายอยู่ในรถสปอร์ตสีแดงคันหรูคู่ใจ โชคดีที่รถติดฟิลิ์มสีดำสนิท เลยทำให้คนด้านนอกไม่เห็นว่าภายในเกิดอะไรขึ้น

‘ฮ่า ๆ ๆ ...ฮ๊ะ ฮ้า ฮา ฮ่า ฮ่า’

เสียงหัวเราะปริศนาดังก้องเข้ามาในหัวของเคย์มาน เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดหูของตัวเอง มันดังก้องเข้าไปในโสตประสาท จนเขารู้สึกขนลุกเกรียวไปทั้งตัว

"มึงเป็นใครวะ แน่จริงก็ออกมาสิวะ ไอ้เชี่ยเอ๊ย ออกมา!!"

เคย์มานตะโกนดังลั่นสุดเสียง ถามหาเจ้าของเสียงปริศนา สายตาสอดส่องไปทั่วว่ามีใครอยู่ภายในรถไหม และไม่ลืมที่จะมองไปรอบ ๆ นอกตัวรถ แต่เคย์มานก็พบเพียงความว่างเปล่าเช่นเคย

'หึ ๆ ๆ ฮ๊ะ ฮ่า ฮา ฮ่า ๆ'

"กูบอกให้มึงออกมา ออกมาสิวะ มึงจะหัวเราะหาพ่อมึงหรือไงวะ กูทนไม่ไหวแล้วนะโว้ย!!!"

มือหนาทั้งสองข้างยังคงอุดหูตัวเองเอาไว้แน่น ปากก็ตะโกนด่าเสียงที่มาจากไหนก็ไม่รู้ แม้ในรถจะเปิดแอร์จนเย็นฉ่ำ แต่ความร้อนในกายของชายหนุ่ม ก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย กับยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

เคย์มานเปิดประตูรถออกมา แล้วหยิบขวดน้ำมาเปิดฝาออก นำน้ำมาเทราดตามเนื้อตามตัวของเขา จนตัวเองเปียกปอนไปหมด คนตัวสูงนอนลงไปกลิ้งกับพื้นทุรนทุราย ราวกับกิ้งกือไส้เดือนโดนน้ำร้อนลวก เกลือกตัวอยู่บนพื้นซีเมนต์ที่แสนสกปรก

"เฮ้ย!!...มึงมีคนนอนชักอยู่ตรงนั้นว่ะ...ไอ้เคนโซ"

บรูโน มอร์ริสัน ชายหนุ่มวัย 22 ปี สะกิดเพื่อนให้ดู คนที่นอนเกลือกกลิ้งอยู่กับพื้นอย่างทุกข์ทรมาน ไม่แม้แต่จะกลัวเปรอะเปื้อน เคนโซขยับแว่น แล้วหรี่ตามองตามปลายนิ้วที่บรูโนชี้ เขาถึงกับตกใจอ้าปากค้าง

"เออว่ะ...เป็นเชี่ยไรหรือเปล่าวะ ไปดูซิ"

ว่าจบบรูโนก็รีบวิ่งเข้าไปหาเคย์มาน ที่นอนดิ้นอยู่กับพื้น เมื่อเขาสองคนเห็นหน้าเคย์มาน ก็ถึงกับหันหน้ามองกันทันที

"นี่มันน้องที่คณะเรานี่"

บรูโนบอกกับเคนโซ ก่อนที่จะรีบไปประคองตัวของเคย์มานขึ้นมาไว้ในอ้อมอก แล้วเขย่าตัวคนที่สติกำลังเลื่อนลอย เพื่อเรียกสติเขาให้กลับคืนมา

"น้องครับ น้องครับ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ น้องได้ยินพี่ไหม"

เสียงของใครบางคนเรียกสติให้ชายหนุ่มค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองคนที่พยุงตัวเขาเอาไว้ ตอนนี้ไอ้เสียงบ้า ๆ นั้นหายไปแล้ว แต่มันกลับมีอาการอยากมีเซ็กส์อย่างรุนแรงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

"ผะ...ผมร้อนครับ ไม่ได้เป็นอะไรครับ"

เคย์มานรีบตอบปฏิเสธไปทันที แล้วผละตัวออกจากอ้อมอกของบรูโนอย่างไว เพราะเขาแค่ได้กลิ่นกายของบรูโน เคย์มานก็รู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้เสียอย่างนั้น

“กูว่าเมาแน่เลยว่ะ”

เคนโซกระซิบเบา ๆ กับบรูโนให้ได้ยินกันแค่สองคน บรูโนพยักหน้าตาม เป็นการบอกกลาย ๆ ว่าเขาก็คิดเหมือนกัน ว่าสิ่งที่เพื่อนพูดน่าจะเป็นแบบนั้น เด็กคนนี้ดูไม่ค่อยปกติเท่าไรนัก

“บ้านอยู่แถวไหนครับเนี่ย ขับรถกลับบ้านไหวไหมครับ”

น้ำเสียงนุ่มหูของเคนโซเอ่ยถามเคย์มาน ที่ตอนนี้นั่งเอาแผ่นหลังพิงรถสปอร์ตของตัวเองอยู่ สายตาที่มองมายังพวกเขามันหยาดเยิ้มจนน่าประหลาด

“ขับไหวครับ ผมพักอยู่แถว South Kensington ครับ...อ่า เอ่อ...ผะ...ผม...วะ...ไหวครับ”

เสียงท้ายประโยคฟังดูแล้วแปลก ๆ น้ำเสียงแหบพร่าดังกระเส่าออกมาจากลำคอของเคย์มาน ทำให้คนฟังรู้สึกร้อนวูบวาบทั่วท้อง ทั้งสองหันมามองหน้าสบตากัน แล้วหันไปมองเคย์มานด้วยแววตาสงสัย

“แต่พี่ดูแล้วน้องน่าจะไม่ไหวนะครับ”

บรูโนเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นท่าทางของเคย์มาน ที่ตอนนี้ราวกับคนหื่นกาม เคย์มานกัดริมฝีปากตัวเองแน่น พยายามข่มอารมณ์ราคะที่กำลังก่อตัวขึ้นมาอย่างหนัก กลางกายชายพองขยายใหญ่ ดันเป้ากางเกงตัวหรูจนตุงอย่างเห็นได้ชัด

“วะ...ไหวครับ”

คนดื้อดึงพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เคย์มานมือสั่นไปหมด หยาดเหงื่อยังคงอาบทั่วกาย จนบรูโนและเคนโซถึงกับส่ายหน้าไปมา ให้กับความดื้อดึงของเด็กคนนี้

“พี่ว่าน้องไม่ไหวแล้วล่ะ จอดรถไว้นี่แหละเดี๋ยวพวกพี่ไปส่ง”

โทนเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้น เคนโซถอดแว่นออก เอานิ้วบีบเข้าที่สันจมูกของตัวเอง ก่อนจะใส่มันกลับเข้าไปที่เดิม ภายใต้กรอบแว่นมีใบหน้าอันหล่อเหลาซ่อนเอาไว้ นัยน์ตาสีน้ำตาลทองมองแล้วยิ่งน่าหลงไหน ขนาดเคย์มานที่เป็นผู้ชายด้วยกัน ยังรู้สึกชอบดวงตาคู่นั้นของเคนโซเลย

ไม่ต่างจากบรูโนที่มีความหล่อเหลาไม่แพ้กัน คิ้วดำขลับรับกับจมูกที่โด่งเป็นสันได้รูป ริมฝีปากหยักสีน้ำตาลอมชมพูน่าสัมผัส กรอบหน้าที่เด่นชัดช่วยเพิ่มมิติบนใบหน้า ให้น่ามองยิ่งกว่าเดิม

บรูโนจะดูคมเข้มกว่าเคนโซ เคย์มานพอจะจำได้แล้วว่าสองคนนี้คือ รุ่นพี่สุดฮอตในคณะวิศวะ ปี 4 ที่เขาเรียนอยู่ แถมพวกเขายังเป็นที่หมายปองของหนุ่ม ๆ สาว ๆ ในมหาวิทยาลัยอีกด้วย

“ผมไหว...ไม่ต้องมายุ่ง!!”

คนที่กลัวโดนจับได้ ว่าตัวเองกำลังไม่ปกติ รีบปัดป้องไม่ให้ความร่วมมือ เคย์มานปัดมือเคนโซออกจากแขนตัวเอง เขาไม่อยากให้ใครรู้ ว่าตอนนี้กำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา

คืนนี้เขาต้องขังตัวเองไว้ในห้อง รอจนกว่าตัวเองจะสงบลง เคย์มานไม่อยากต้องไปนอนกับใคร ที่เขาไม่ได้มีใจด้วย เขาอยากมีแฟนเป็นตัวเป็นตนเหมือนคนอื่น

“นี่น้องพี่กำลังจะช่วยนะ”

เคนโซเอ่ยด้วยน้ำเสียงกดต่ำ สายตาที่จ้องมองเคย์มานเริ่มไม่เป็นมิตรสักเท่าไร ต่างจากเมื่อคู่ที่มีความห่วงใย เมื่อถูกเคย์มานปฏิบัติเช่นนี้ เขารู้สึกไม่ค่อยชอบใจเท่าไรนัก พลางนึกในใจอุตส่าห์มีน้ำใจ แต่กลับมาทำกับเขาแบบนี้ เขาไม่น่าเอาตัวเองเข้ามายุ่งด้วยเลย

“แต่ผมไม่ต้องการ ออกไป!!...ซี้ดดดดด อ่าาา”

“เออกูไม่ช่วยมึงแล้ว!!”

เคนโซตวาดดังลั่น พลางผลักเคย์มานจนเขาเซถลาไปกระแทกกับตัวรถ คนตัวสูงที่ถูกผลัก ล้มลงไปนอนกลิ้งกองกับพื้นอย่างง่ายดาย ราวกับคนแขนขาอ่อนแรงไร้กำลังที่จะยืน

“เฮ้ยน้อง!!...ไม่มีแรงขนาดนั้นเลยเหรอวะ กูผลักมึง

เบา ๆ เองนะ”

เจ้าของนัยน์ตาสีน้ำตาลทอง เอ่ยออกมาด้วยความตกใจ พลางยืนเท้าสะเอวจ้องมองเคย์มาน ที่นอนกองอยู่กับพื้น เอาแขนทั้งสองข้างกอดตัวเองไว้แน่นบิดตัวไปมา ราวกับว่าตอนนี้กำลังจะขาดใจ

“กูว่าน้องมันอาการแปลก ๆ ว่ะ หลอนยาหรือเปล่าวะ ไปเหอะ เดี๋ยวตายขึ้นมาจะซวยเอา ว่าแต่โทรเรียกรถพยาบาลหน่อยก็ดีนะมึง”

“เออมึงโทรเลยจะได้รีบกลับเสียเวลาว่ะ เสียอารมณ์คนอุตส่าห์จะช่วย มันน่ากระทืบซ้ำ!!”

ทั้งสองปรึกษากันอยู่ครู่นึก บรูโนจึงเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์ตัวสีดำ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เพื่อที่จะต่อสายเรียกรถพยาบาล ทุกการสนทนาของทั้งคู่ เคย์มานได้ยินทั้งหมด

“อื้มมมมม...ซี้ดดดดดด...พะ...พี่ไม่ต้องโทร ผะ...ผมไม่ไหวแล้ว ช่วยผมด้วย มะ...เมื่อกี้ผมขอโทษ”