روايات بقلم อินทิตา

เสียงสายเข้าในโทรศัพท์มือถือของลูคัส ลูคัสขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปมทันที ที่เห็นเบอร์อิริคโทรเข้ามา เขารีบกดรับสายอย่างไว((“ฮัลโหลครับ อิริค”))("คุณลูคัสครับ...เอ่อ...ที่คุณลูคัสบอกจะให้ผมยืมเงิน 20 ล้าน คุณลูคัสพูดจริง ๆ ใช่ไหมครับ")ลูคัสแปลกใจไม่น้อย ที่อยู่ ๆ อิริคก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมา ในเมื่อตอนที่พ่อของเขาอยู่ เขาเลือกที่จะปฏิเสธความช่วยเหลือไป แต่ทำไมตอนนี้ถึงมาคุยเรื่องนี้อีก((“จริงครับ”))("งั้นผมขอยืมเงินคุณลูคัสก่อนได้ไหมครับ")ลูคัสยิ้มกว้างออกมาทันทีที่ได้ยินแบบนั้น เมื่อรู้ว่าอิริคยอมรับความช่วยเหลือจากเขา((“ได้สิครับ ไม่มีปัญหาเลย...เดี๋ยวผมวนรถกลับไปหานะครับ”))("ไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวรอผมออกจากโรงพยาบาลก่อน เดี๋ยวผมไปหาคุณลูคัสเองดีกว่า")((“งั้นคุณออกจากโรงพยาบาลวันไหน โทรหาผมเดี๋ยวผมไปรับ จะได้เอาเช็กไปให้อิริคเลย”))

“แกสองคนจะทะเลาะกันเพราะเจ้าเด็กคนนี้น่ะเหรอ?”เสียงทรงพลัง เปล่งออกมาอย่างดัง จนคนทั้งห้องต้องหันไปมอง เซอร์คานและลูคัสตกใจไม่น้อยที่เห็นบิดาของตนปรากฏตัวที่นี่“พ่อ”“คุณพ่อ”โรเจอร์เดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยของอิริค พลางเหลือบหางตาไปมองคนบนเตียง เมื่ออิริคเห็นชายชรา เขาถึงกับกำหมัดแน่น แววตาแข็งกร้าวจ้องมองไปยังโรเจอร์ไม่ลดละเมื่อคิดถึงเรื่องราวในอดีตอันแสนเจ็บปวด ที่โรเจอร์ได้ทำกับเขาเอาไว้ มันแค้นเคืองใจ จนแทบอยากจะฆ่าโรเจอร์ให้ตายไปเสียตอนนี้“ไม่ได้เรื่องทั้งพี่ทั้งน้อง!!!”คนเป็นพ่อเค้นเสียงเล็ดลอดออกมาจากไรฟัน แล้วหันไปมองลูกชายทั้งสองอย่างไม่พอใจ“คุณคงไม่คิดว่าจะเจอผมที่นี่สินะ คุณโรเจอร์ หึ ๆ แล้วก็คงคิดไม่ถึงสินะว่า ลูกชายของคุณทั้งสองคน จะให้ความสนใจผมมากขนาดนี้”อิริคหัวเราะเบา ๆ พลางยิ้มเหยียดไปให้อีกฝ่าย จนคนแก่ที่ยืนอยู่ถึงกับหน้าแดง เพราะรู้สึกโกรธจัด แต่เขาก็ไม่สามารถพูดอะไรได้มากในเมื่อสิ่งที่เขาทำกับอิริคนั้นเซอร์คานไม่รับรู้ ถ้าหากเขาพูดอะไรออกไป เรื่องราวในอดีตอาจถูกเปิดเผย ซึ่งโ

โรงพยาบาล H“คุณลูคัสรอผมด้วย”ไรอัลตะโกนให้ลูคัสหยุดเดินรอไปพร้อม ๆ กัน“หอบเอกสารมาทำไมที่โรงพยาบาล?”ลูคัสเอ่ยถามด้วยความสงสัยพลางเอียงคอมองหน้าไรอัลคำถามนี้อีกแล้ว ไรอัลคิดในใจก่อนที่จะตอบลูคัสไป“คุณเซอร์คานให้เอามาให้เซ็นครับ น่าจะอยู่เฝ้าอิริค แล้วทำงานที่โรงพยาบาล”คำตอบของไรอัล ทำให้ลูคัสหัวคิ้วแทบชนกันอะไรนะเฝ้าอิริคเหรอ นี่เขาหูฝาดไปรึเปล่า คนอย่างเซอร์คานเนี่ยนะ จะมานั่งเฝ้าลูกน้องตัวเองที่โรงพยาบาล“อะไรนะ...นี่ฉันหูฝาด หรือนายเข้าใจอะไรผิดรึเปล่า พี่เซอร์คานเนี่ยนะ จะอยู่เฝ้าลูกน้องตัวเอง”“นั่นสิครับ...ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าผมหูฝาด หรือเข้าใจอะไรผิดรึเปล่า คุณเซอร์คานมาเฝ้าเจ้าอิริคด้วยตัวเองเนี่ยนะ แถมยังสั่งให้ผมหอบเอกสารมาให้เซ็นที่โรงพยาบาลอีก ผมงงไปหมดแล้ว”ลูคัสหัวเราะร่ากับท่าทางและคำพูดของไรอัล เขายกมือขึ้นไปตบที่บ่าแกร่งเบา ๆ แล้วกระตุกยิ้มมุมปาก“คนมีความรักก็อย่างนี้แหละ ฮ่า ๆ ๆ”พูดจบลู

ไรอัลกำลังเตรียมเอกสารกองโต เพื่อจะนำไปให้เซอร์คานที่โรงพยาบาล อยู่ ๆ ก็ต้องหันกลับไปมองด้านหลัง เมื่อได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาด้านในโรเจอร์ เอเรน ชายแก่วัย 73ปี พ่อของเซอร์คานเดินเข้ามาด้านใน ปกติโรเจอร์จะไม่ค่อยได้เข้ามาที่คาสิโนบ่อยนัก แต่วันนี้เขานึกอย่างไรไม่รู้ถึงเข้ามาหาเซอร์คาน“สวัสดีครับคุณโรเจอร์”ไรอัลโค้งคำนับโรเจอร์ อดีตหัวหน้าแก๊งเกรทเพอร์เซิล“เซอร์คานล่ะ”โรเจอร์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทรงพลัง“อยู่โรงพยาบาลครับ”คนเป็นพ่อมีท่าทางตกใจไม่น้อยเมื่อรู้ว่าลูกชายตัวเองอยู่ที่โรงพยาบาล เขาอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ หรือจะเกิดเรื่องร้ายกับลูกชายตัวเอง“เซอร์คานเป็นอะไร?”โรเจอร์เค้นเสียงถาม พลางเอียงคอมองไรอัล ด้วยสายตาคาดคั้นรอคำตอบ จนคนถูกมองรู้สึกเสียววูบไปทั่วทั้งกายเพราะเขาไม่รู้จะตอบอย่างไรดี จะให้ตอบว่าไปนั่งเฝ้าลูกน้องตัวเองน่ะเหรอ แต่ทำอย่างไรได้ในเมื่อเขาไม่มีทางเลือก ก็ต้องตอบไปตามความเป็นจริง“พอดีลูกน้องปวดท้องระหว่างทางมาคาสิโนครับ คุณเซอร์คานเลยแวะพาไปโรงพยาบาล”ค

เซอร์คานเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ราวกับหนูติดจั่น ตอนนี้เขารู้สึกผิดไม่น้อย ที่กลั่นแกล้งอิริคแบบนั้น เขาไม่คิดว่าการที่แค่ไม่ให้อิริคทานข้าว มันจะทำให้อิริคเจ็บปวดทุกข์ทรมานได้ขนาดนี้แต่เขาควรจะดีใจไม่ใช่หรือ ที่ทำให้คนที่ทรยศหักหลังเขาเจ็บปวดได้ ทำไมตอนนี้เซอร์คานกับรู้สึกตรงกันข้าม กับเป็นห่วงอิริคจนไม่มีกระจิตกระใจทำอะไร เซอร์คานยืนรออยู่สักพักไม่นานคุณหมอก็เดินออกมาจากห้อง“คนของผมเป็นยังไงบ้าง”เซอร์คานรีบเดินเข้าไปหาคุณหมอ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก จ้องมองคุณหมอด้วยแววตากดดัน คาดคั้นรอคำตอบ“ปะ...เป็น...เป็นโรคกระเพาะครับ แต่ตรวจพบว่ามีแผลในกระเพาะอาหารด้วยครับ คนไข้เลยปวดท้องรุนแรงครับผม”คุณหมอเอ่ยตะกุกตะกัก เมื่อเห็นปืนที่เหน็บอยู่ข้าง ๆ กายของเซอร์คานโดยบังเอิญ“แล้วนานไหมกว่าจะหาย”คนตัวสูงไม่วายสงสัย เขาอยากรู้ว่าไอ้โรคบ้า ๆ นี่เมื่อไรจะหาย อิริคจะได้ไม่ต้องมาทรมานแบบนี้ เป็นเพราะเขาอีกนั่นแหละ ที่ไม่เคยให้อิริคได้ทานข้าวตรงเวลา บางวันไม่ได้กินอะไรเลยเสียด้วยซ้ำ&nb

“นายกล้าขัดคำสั่งฉันเหรออิริค!!! อย่าลืมสิ...ตั้งแต่นายเซ็นสัญญาฉบับนั้น ฉันคือเจ้าชีวิตนายจำใส่สมองเอาไว้!!”อิริคเงยหน้าขึ้นไปมองเซอร์คาน ที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ท่าทางเย้ยหยันของเขา มันทำให้อิริครู้สึกอยากจะชักปืน ที่เหน็บอยู่ด้านหลังมาจ่อกระบาลนายตัวเองเสียให้รู้แล้วรู้รอด“ได้ผมจะไม่ยุ่งกับคุณลูคัส แต่ถ้าคุณลูคัสมายุ่งกับผมเอง อันนี้ผมไม่รู้ด้วยนะครับ คุณต้องไปเคลียร์กับน้องชายคุณเองแล้วกัน”พูดจบอิริคก็ลุกพรวดเดินออกไปจากตรงนั้นทันที ก่อนที่ตนเองจะอดทนไม่ไหว ฆ่าเจ้านายตัวเองตายคาคฤหาสน์หรูนี้“นี่นายกวนฉันใช่ไหม!!...กล้าเดินหนีฉันออกไปแบบนี้ได้ยังไง!!”เสียงตะโกนไล่หลังคนตัวสูงราว 180 เซนติเมตร ที่สืบเท้าก้าวเดินยาว ๆ ออกไปด้านนอก อิริคไม่ได้สนใจฟังเสียงของเซอร์คานแม้แต่น้อย เขาเดินหนีออกไปโดยไม่สนใจไยดีเซอร์คาน ที่ยืนหัวเสียอยู่ในครัวเลยอิริคพาตัวเองมายืนพิงอยู่ที่รถยุโรปคันสีดำ เขากำลังรอเซอร์คานอยู่ ไม่นานเจ้านายจอมเผด็จการก็เดินตรงมาหาเขา อิริคทำหน้าที่เปิดประตูรถให้เซอร์คานเหมือนอย่างเคย เขารู้สึกว่าตอนนี้เขาเป็นเบ๊ มากกว่าบอดี

จากนั้นความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินใจอยู่ตลอดเวลา พวกเขาทนความอัปยศของตนเองไม่ไหว เลยกลับเข้าวังมาเพื่อสารภาพความจริงกับองค์คามิซาน“ความจริงพระนางโซเฟียไม่ได้ผิดอะไรเลยขอรับ พวกเราต่างหากที่ผิด พวกเรามันขี้ขลาดยอมทำตามคำสั่งของ พระนางโอลิเวีย นางให้คนของนางจับคนในครอบครัวของหม่อมฉันสองคนเอาไว้เป็นตัวประกัน”“หากไม่ทำตามที่นางสั่ง นางจะฆ่าลูกกับเมียและพ่อแม่ของหม่อมฉัน พวกเราสองคนเลยต้องทำแบบนั้น นางสั่งให้หม่อมฉันสองคนแกล้งทำเป็นหลับนอนกับพระนางโซเฟีย แต่ความจริงแล้วนางวางยาพระนางโซเฟีย พระนางโซเฟียไม่ได้หลับนอนกับพวกหม่อมฉัน พวกเราไม่ได้แตะต้องพระนางเลย”“ตอนนี้หม่อมฉันพร้อมรับโทษแล้วขอรับ พระนางโซเฟียดีต่อพวกเราเหลือเกิน แต่พวกเรากลับทำร้ายพระนางโซเฟียได้ลงคอ พวกเราไม่สมควรมีชีวิตอยู่ต่อ หม่อมฉันขอชดใช้ความผิดครั้งนี้ด้วยชีวิตพวกเราขอรับ”คำบอกเล่าของเมสันและอาเบลยังคงสะท้อนไปมาอยู่ในหัวขององค์คามิซาน เหมือนสายฟ้าฟาดลงตรงกลางพระทัย เมื่อได้รู้ความจริง ว่าตนได้สั่งประหารเมียรัก ทั้ง ๆ ที่นางไม่มีผิด ความจริงวันนั้นเขาน่าจะเชื่อองค์ชายคริส ที่บอกว่าแม่โดนใส่ร้าย องค์คามิซานนึกก่นด่าตัวเ

⚠️ ตอนนี้มีการทารุณและใช้ความรุนแรง⚠️ เสียงกรีดร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดของหญิงสาว ใบหน้างดงามแต่จิตใจอาบเคลือบไปด้วยพิษร้าย ใบหน้าของหล่อนซีดขาวราวกับผี หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายตามกรอบหน้า ไหลย้อยลงมาตามแนวไรผม คราบน้ำตาไหลอาบทั่วแก้มนวล ดวงตาหล่อนแดงก่ำราวกับสีเลือด พระนางโอลิเวียถูกตรึงไว้กับผนังของคุกชั้นใต้ดิน ที่ที่พระนางโซเฟียเคยถูกคลุมขังเอาไว้ ในนี้ทั้งชื้นทั้งเหม็นอับ กลิ่นฟางที่ถูกความชื้นส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปทั่ว สัตว์เลื้อยคลานพวกตะขาบ แมงป่อง เต็มพื้นไปหมด บ้างก็ไต่ขึ้นมาตามผนังอิฐสีแดง บ้างก็อยู่ตามพื้น “ได้โปรดอภัยให้หม่อมฉันด้วย หม่อมฉันทำไปทั้งหมดเพราะว่าหม่อมฉันรักพระองค์นะเพคะ...องค์คามิซาน” น้ำเสียงสั่นเครือเจือไปด้วยความเจ็บปวดเอ่ยอ้อนวอนร้องขอให้ชายตรงหน้าเห็นใจ แต่กลับไร้ความหมาย ยิ่งนางอ้อนวอนเท่าไร บทลงโทษก็ยิ่งเพิ่มทวีคูณมากเท่านั้น “รักเหรอ? ...เจ้าวางแผนชั่ว ๆ ให้นางถูกสั่งประหาร ฆ่าได้แม้กระทั่งพี่สาวในสายเลือดตัวเอง น่าขยะแขยงสิ้นดี ผู้หญิงเยี่ยงเจ้าไม่สมควรได้รับความรักจากใครทั้งสิ้น ข้าไม่น่าโง่เลย ไม่น่าเลย ไม่เช่นนั้นโซเฟีย...” น้ำเสี

เคย์มานเอามือจิกเข้าที่หน้าอกของเคนโซอีกครั้ง เมื่อความเสียวเริ่มก่อตัว เพราะคนพี่เล่นไม่ผ่อนแรงเลยแม้แต่นิดเดียว และไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อย“อ่าาา...พี่เคนโซ ผมเสียวจนไม่ไหวแล้ว จะเสร็จหรือยัง”เขาจับตัวเคย์มานพลิกให้นอนราบกับพื้นเตียงนุ่ม แล้วยกขาขึ้นพาดบ่าแกร่ง เคนโซอัดกระแทกลำกายเข้าไปอย่างแรง จนหัวเตียงสั่นคลอนกระทบกับผนังดังลั่น“ไอ้เคนโซมึงเบา ๆ หน่อยสิวะ...เดี๋ยวพ่อกับแม่ได้ยิน”“กูเบาเป็นที่ไหนล่ะ...ไม่เบาแล้ว”เสียงหัวเตียงกระทบกับผนังดังตามจังหวะแรงกระแทกที่ถี่รัว ตัวเคย์มานไถลไปตามแรงส่ง คนพี่ก้มมองจุดเชื่อมต่อแล้วยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นแล้วหลับตาพริ้ม กระแทกบั้นท้ายระรัวราวกับว่าเป็นม้าพยศที่ไม่ยอมสงบ เขายังคงควบขี่เคย์มานไม่ยอมผ่อนแรงลง ยิ่งใกล้ถึงฝั่งฝันเขายิ่งส่งแรงเข้าไป ถาโถมกายอัดกระแทกคนใต้ล่างอย่างเอาแต่ใจ“พี่เคนโซ...เบา ๆ หน่อย...ผมเสียวใจจะขาดแล้ว”เคนโซก้มลงไปกดจูบริมฝีปากบางของเคย์มาน อย่างเร่าร้อนไม่ให้คนน้องพูดอะไรออกมา เพราะตอนนี้เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้แล้ว สะโพกแกร่งยังคงทำหน้าที่ตอกอัดความแข็งขืนเข้าไปอย่างไม่ยั้ง จี้จุดเสียวของเค

เคนโซเอ่ยขึ้น เมื่อเพื่อนตัวเองยังไม่เสร็จสักที มือของเคย์มานก็ยังคงทำหน้าที่ชักรูดแก่นกายอันใหญ่ของเคนโซไปพลาง ๆ เพื่อรอให้บรูโนเสร็จเสียก่อนบรูโนเร่งจังหวะให้เพื่อนรัก เพื่อส่งตัวเองให้ถึงฝั่งฝัน แท่งเนื้ออันใหญ่ผลุบเข้าผลุบออกเข้าไปในโพรงเนื้อนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่า ยังไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จ เขาเร่งกระแทกลำกายเข้าไปอย่างไม่ยั้ง มือก็บีบเคล้นฟอนเฟ้นบั้นท้ายของเคย์มานจนเพลิน“อ่าาาา...ใกล้แล้ว กูใกล้แล้ว รอแป๊บ”บรูโนกระแทกลำกายเข้าไปเน้นย้ำอีกไม่กี่ครั้ง เขาก็ปลดปล่อยสายธารน้ำรักออกมาเต็มไปหมด คนตัวสูง 185 เซนติเมตร เชิดหน้าขึ้นฟ้า ขบสันกรามเข้าหากันแน่น มือจิกเข้าไปที่บั้นท้ายของเคย์มานอย่างแรง เมื่อถึงฝั่งฝัน“ซี้ดดดดด...อ่าาาา กูเสร็จแล้ว”เสียงลมหายใจหอบกระเส่า หัวใจเต้นแรงจนผิดจังหวะ บรูโนรีบจับแก่นกายของตัวเอง แล้วดึงออกจากช่องทางหลังทันที เพื่อให้เคนโซได้สานต่อ เขาเดินไปที่เตียงแล้วทิ้งตัวลงนอนแล้วหลับตาพริ้มเคนโซจูงมือเคย์มานมาที่เตียง เขานั่งพิงหัวเตียงแล้วจับเคย์มานนั่งคร่อมตัวเขา ทั้งสองหันหน้าเข้าหากันแลกจูบกันอย่างดูดดื่ม เคนโซค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกจากเคย์มาน คนนัยน์ตาสีน

⚠️ คำเตือน!! ตอน NC🔥 แรงมากค่ะ เด็กอายุต่ำกว่า 18 ไม่ควรอ่าน🔞....ใครไม่ชอบ NC แรง ๆ เลื่อนผ่านเลยจ้า กรุณาอย่าด่าทอไรท์ว่า จร. เพราะไรท์เขียนเบาได้เท่านี้จริง ๆ แฮร่ ๆ สำนวนของนักเขียนแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ⚠️ “หยุดก่อนพี่เคนโซ พี่บรูโน เดี๋ยวพ่อกับแม่ได้ยิน” เคย์มานโดนผลักเข้าไปชิดติดผนังห้อง ทั้งสองซุกไซ้ซอกคอขาวอย่างเอาแต่ใจ เคนโซดึงเสื้อเคย์มานออกจากกาย พลางก้มหน้าลงไปดูดดุนยอดอกสีชมพู จนเคย์มานถึงกับต้องเม้มปากเข้าหากันเป็นเส้นตรง เพื่อไม่ให้เสียงครางเล็ดลอดออกมา “ไม่ได้ยินหรอกห้องเก็บเสียง ป่านนี้พ่อกับแม่หลับแล้วแหละ” น้ำเสียงกระเส่าแหบพร่าเอ่ยออกมาจากลำคอของบรูโน สายตาแห่งแรงปรารถนาจ้องมองมายังเคย์มานไม่ลดละ บรูโนยื่นริมฝีปากไปกดจูบเคย์มานอย่างดูดดื่ม ขบงับเรียวปากบางอย่างตั้งใจ เขาดูดดึงกลีบปากให้เผยอออกกว้าง แล้วสอดแทรกเรียวลิ้นร้อน กวาดต้อนเข้าไปในโพรงปากอุ่น ช่วงชิงลมหายใจของคนน้องไม่ให้ได้พัก รสจูบที่ร้อนแรงมันกระตุ้นเพลิงราคะของเคย์มานขึ้นมาอย่างง่ายดาย กลางกายเริ่มพองขยายตามอารมณ์ปรารถนา สัมผัสที่วาบหวามมันสร้างความปั่นป่วนมวนท้องไปหมด ความเสียวซ่านหวิวที่ท

“ก็ผมไม่อยากบอก ผมเคยเล่าให้ท่านฟังครั้งนึงแล้ว ว่าผมมีอาการแปลก ๆ แบบนี้ตอนช่วงที่ผมเป็นแรก ๆ แม่ก็บอกว่าผมคิดมากไปเอง ผมเลยเลือกที่จะไม่พูดต่อ”เคย์มานระบายความในใจออกมา เขารู้สึกน้อยใจเหมือนกันนะที่แม่ไม่เข้าใจเขา เขาเลยไม่ค่อยสนิทกับแม่เท่าพ่อ คามินเข้าใจเขาทุกอย่าง ยอมรับฟังเขาทุกเรื่อง ไม่เคยปิดกั้นความคิดเขาเลย แม้กระทั่งเรื่องของความรัก พ่อปล่อยให้เขาเป็นคนตัดสินใจเอง ลูกรักใครพ่อก็รักด้วยเมื่อเห็นเคย์มานเอาแต่นั่งเศร้า บรูโนและเคนโซก็ไม่มีกระจิตกระใจทำอะไร พวกเขาไม่รู้จะหาคำไหนมาปลอบใจเคย์มาน เพราะเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำอย่างไร ให้แม่ของเคย์มานยอมรับในตัวของพวกเขา และยอมรับในสิ่งที่ลูกชายเป็น“ออกไปเดินเล่นกันดีกว่าครับ”“ผมไม่อยากเจอแม่”เคย์มานรีบเอ่ยขึ้นมาทันที เขาไม่อยากเห็นหน้าแม่ในตอนนี้“แล้วจะอยู่แบบนี้เหรอ จะหนีแบบนี้ไปถึงเมื่อไร เดี๋ยวพวกพี่จะไปคุยกับท่านเอง”เคนโซเอ่ยขึ้นพลางดึงตัวเคย์มานเข้ามาในอ้อมกอด คนน้องเงยหน้าขึ้นมามองเคนโซ พลางจ้องมองตาไม่กะพริบ“จะไปคุยยังไงครับ ผมยังไม่เห็นหนทางที่แม่จะยอมรับในสิ่งที่ผมเป็นเลย”เจ้าของเสียงทำตาละห้อย เสียงลมหายใจพ