Novel-novel oleh อินทิตา

จากนั้นความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินใจอยู่ตลอดเวลา พวกเขาทนความอัปยศของตนเองไม่ไหว เลยกลับเข้าวังมาเพื่อสารภาพความจริงกับองค์คามิซาน“ความจริงพระนางโซเฟียไม่ได้ผิดอะไรเลยขอรับ พวกเราต่างหากที่ผิด พวกเรามันขี้ขลาดยอมทำตามคำสั่งของ พระนางโอลิเวีย นางให้คนของนางจับคนในครอบครัวของหม่อมฉันสองคนเอาไว้เป็นตัวประกัน”“หากไม่ทำตามที่นางสั่ง นางจะฆ่าลูกกับเมียและพ่อแม่ของหม่อมฉัน พวกเราสองคนเลยต้องทำแบบนั้น นางสั่งให้หม่อมฉันสองคนแกล้งทำเป็นหลับนอนกับพระนางโซเฟีย แต่ความจริงแล้วนางวางยาพระนางโซเฟีย พระนางโซเฟียไม่ได้หลับนอนกับพวกหม่อมฉัน พวกเราไม่ได้แตะต้องพระนางเลย”“ตอนนี้หม่อมฉันพร้อมรับโทษแล้วขอรับ พระนางโซเฟียดีต่อพวกเราเหลือเกิน แต่พวกเรากลับทำร้ายพระนางโซเฟียได้ลงคอ พวกเราไม่สมควรมีชีวิตอยู่ต่อ หม่อมฉันขอชดใช้ความผิดครั้งนี้ด้วยชีวิตพวกเราขอรับ”คำบอกเล่าของเมสันและอาเบลยังคงสะท้อนไปมาอยู่ในหัวขององค์คามิซาน เหมือนสายฟ้าฟาดลงตรงกลางพระทัย เมื่อได้รู้ความจริง ว่าตนได้สั่งประหารเมียรัก ทั้ง ๆ ที่นางไม่มีผิด ความจริงวันนั้นเขาน่าจะเชื่อองค์ชายคริส ที่บอกว่าแม่โดนใส่ร้าย องค์คามิซานนึกก่นด่าตัวเ

⚠️ ตอนนี้มีการทารุณและใช้ความรุนแรง⚠️ เสียงกรีดร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดของหญิงสาว ใบหน้างดงามแต่จิตใจอาบเคลือบไปด้วยพิษร้าย ใบหน้าของหล่อนซีดขาวราวกับผี หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายตามกรอบหน้า ไหลย้อยลงมาตามแนวไรผม คราบน้ำตาไหลอาบทั่วแก้มนวล ดวงตาหล่อนแดงก่ำราวกับสีเลือด พระนางโอลิเวียถูกตรึงไว้กับผนังของคุกชั้นใต้ดิน ที่ที่พระนางโซเฟียเคยถูกคลุมขังเอาไว้ ในนี้ทั้งชื้นทั้งเหม็นอับ กลิ่นฟางที่ถูกความชื้นส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปทั่ว สัตว์เลื้อยคลานพวกตะขาบ แมงป่อง เต็มพื้นไปหมด บ้างก็ไต่ขึ้นมาตามผนังอิฐสีแดง บ้างก็อยู่ตามพื้น “ได้โปรดอภัยให้หม่อมฉันด้วย หม่อมฉันทำไปทั้งหมดเพราะว่าหม่อมฉันรักพระองค์นะเพคะ...องค์คามิซาน” น้ำเสียงสั่นเครือเจือไปด้วยความเจ็บปวดเอ่ยอ้อนวอนร้องขอให้ชายตรงหน้าเห็นใจ แต่กลับไร้ความหมาย ยิ่งนางอ้อนวอนเท่าไร บทลงโทษก็ยิ่งเพิ่มทวีคูณมากเท่านั้น “รักเหรอ? ...เจ้าวางแผนชั่ว ๆ ให้นางถูกสั่งประหาร ฆ่าได้แม้กระทั่งพี่สาวในสายเลือดตัวเอง น่าขยะแขยงสิ้นดี ผู้หญิงเยี่ยงเจ้าไม่สมควรได้รับความรักจากใครทั้งสิ้น ข้าไม่น่าโง่เลย ไม่น่าเลย ไม่เช่นนั้นโซเฟีย...” น้ำเสี

เคย์มานเอามือจิกเข้าที่หน้าอกของเคนโซอีกครั้ง เมื่อความเสียวเริ่มก่อตัว เพราะคนพี่เล่นไม่ผ่อนแรงเลยแม้แต่นิดเดียว และไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อย“อ่าาา...พี่เคนโซ ผมเสียวจนไม่ไหวแล้ว จะเสร็จหรือยัง”เขาจับตัวเคย์มานพลิกให้นอนราบกับพื้นเตียงนุ่ม แล้วยกขาขึ้นพาดบ่าแกร่ง เคนโซอัดกระแทกลำกายเข้าไปอย่างแรง จนหัวเตียงสั่นคลอนกระทบกับผนังดังลั่น“ไอ้เคนโซมึงเบา ๆ หน่อยสิวะ...เดี๋ยวพ่อกับแม่ได้ยิน”“กูเบาเป็นที่ไหนล่ะ...ไม่เบาแล้ว”เสียงหัวเตียงกระทบกับผนังดังตามจังหวะแรงกระแทกที่ถี่รัว ตัวเคย์มานไถลไปตามแรงส่ง คนพี่ก้มมองจุดเชื่อมต่อแล้วยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นแล้วหลับตาพริ้ม กระแทกบั้นท้ายระรัวราวกับว่าเป็นม้าพยศที่ไม่ยอมสงบ เขายังคงควบขี่เคย์มานไม่ยอมผ่อนแรงลง ยิ่งใกล้ถึงฝั่งฝันเขายิ่งส่งแรงเข้าไป ถาโถมกายอัดกระแทกคนใต้ล่างอย่างเอาแต่ใจ“พี่เคนโซ...เบา ๆ หน่อย...ผมเสียวใจจะขาดแล้ว”เคนโซก้มลงไปกดจูบริมฝีปากบางของเคย์มาน อย่างเร่าร้อนไม่ให้คนน้องพูดอะไรออกมา เพราะตอนนี้เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้แล้ว สะโพกแกร่งยังคงทำหน้าที่ตอกอัดความแข็งขืนเข้าไปอย่างไม่ยั้ง จี้จุดเสียวของเค

เคนโซเอ่ยขึ้น เมื่อเพื่อนตัวเองยังไม่เสร็จสักที มือของเคย์มานก็ยังคงทำหน้าที่ชักรูดแก่นกายอันใหญ่ของเคนโซไปพลาง ๆ เพื่อรอให้บรูโนเสร็จเสียก่อนบรูโนเร่งจังหวะให้เพื่อนรัก เพื่อส่งตัวเองให้ถึงฝั่งฝัน แท่งเนื้ออันใหญ่ผลุบเข้าผลุบออกเข้าไปในโพรงเนื้อนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่า ยังไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จ เขาเร่งกระแทกลำกายเข้าไปอย่างไม่ยั้ง มือก็บีบเคล้นฟอนเฟ้นบั้นท้ายของเคย์มานจนเพลิน“อ่าาาา...ใกล้แล้ว กูใกล้แล้ว รอแป๊บ”บรูโนกระแทกลำกายเข้าไปเน้นย้ำอีกไม่กี่ครั้ง เขาก็ปลดปล่อยสายธารน้ำรักออกมาเต็มไปหมด คนตัวสูง 185 เซนติเมตร เชิดหน้าขึ้นฟ้า ขบสันกรามเข้าหากันแน่น มือจิกเข้าไปที่บั้นท้ายของเคย์มานอย่างแรง เมื่อถึงฝั่งฝัน“ซี้ดดดดด...อ่าาาา กูเสร็จแล้ว”เสียงลมหายใจหอบกระเส่า หัวใจเต้นแรงจนผิดจังหวะ บรูโนรีบจับแก่นกายของตัวเอง แล้วดึงออกจากช่องทางหลังทันที เพื่อให้เคนโซได้สานต่อ เขาเดินไปที่เตียงแล้วทิ้งตัวลงนอนแล้วหลับตาพริ้มเคนโซจูงมือเคย์มานมาที่เตียง เขานั่งพิงหัวเตียงแล้วจับเคย์มานนั่งคร่อมตัวเขา ทั้งสองหันหน้าเข้าหากันแลกจูบกันอย่างดูดดื่ม เคนโซค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกจากเคย์มาน คนนัยน์ตาสีน

⚠️ คำเตือน!! ตอน NC🔥 แรงมากค่ะ เด็กอายุต่ำกว่า 18 ไม่ควรอ่าน🔞....ใครไม่ชอบ NC แรง ๆ เลื่อนผ่านเลยจ้า กรุณาอย่าด่าทอไรท์ว่า จร. เพราะไรท์เขียนเบาได้เท่านี้จริง ๆ แฮร่ ๆ สำนวนของนักเขียนแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ⚠️ “หยุดก่อนพี่เคนโซ พี่บรูโน เดี๋ยวพ่อกับแม่ได้ยิน” เคย์มานโดนผลักเข้าไปชิดติดผนังห้อง ทั้งสองซุกไซ้ซอกคอขาวอย่างเอาแต่ใจ เคนโซดึงเสื้อเคย์มานออกจากกาย พลางก้มหน้าลงไปดูดดุนยอดอกสีชมพู จนเคย์มานถึงกับต้องเม้มปากเข้าหากันเป็นเส้นตรง เพื่อไม่ให้เสียงครางเล็ดลอดออกมา “ไม่ได้ยินหรอกห้องเก็บเสียง ป่านนี้พ่อกับแม่หลับแล้วแหละ” น้ำเสียงกระเส่าแหบพร่าเอ่ยออกมาจากลำคอของบรูโน สายตาแห่งแรงปรารถนาจ้องมองมายังเคย์มานไม่ลดละ บรูโนยื่นริมฝีปากไปกดจูบเคย์มานอย่างดูดดื่ม ขบงับเรียวปากบางอย่างตั้งใจ เขาดูดดึงกลีบปากให้เผยอออกกว้าง แล้วสอดแทรกเรียวลิ้นร้อน กวาดต้อนเข้าไปในโพรงปากอุ่น ช่วงชิงลมหายใจของคนน้องไม่ให้ได้พัก รสจูบที่ร้อนแรงมันกระตุ้นเพลิงราคะของเคย์มานขึ้นมาอย่างง่ายดาย กลางกายเริ่มพองขยายตามอารมณ์ปรารถนา สัมผัสที่วาบหวามมันสร้างความปั่นป่วนมวนท้องไปหมด ความเสียวซ่านหวิวที่ท

“ก็ผมไม่อยากบอก ผมเคยเล่าให้ท่านฟังครั้งนึงแล้ว ว่าผมมีอาการแปลก ๆ แบบนี้ตอนช่วงที่ผมเป็นแรก ๆ แม่ก็บอกว่าผมคิดมากไปเอง ผมเลยเลือกที่จะไม่พูดต่อ”เคย์มานระบายความในใจออกมา เขารู้สึกน้อยใจเหมือนกันนะที่แม่ไม่เข้าใจเขา เขาเลยไม่ค่อยสนิทกับแม่เท่าพ่อ คามินเข้าใจเขาทุกอย่าง ยอมรับฟังเขาทุกเรื่อง ไม่เคยปิดกั้นความคิดเขาเลย แม้กระทั่งเรื่องของความรัก พ่อปล่อยให้เขาเป็นคนตัดสินใจเอง ลูกรักใครพ่อก็รักด้วยเมื่อเห็นเคย์มานเอาแต่นั่งเศร้า บรูโนและเคนโซก็ไม่มีกระจิตกระใจทำอะไร พวกเขาไม่รู้จะหาคำไหนมาปลอบใจเคย์มาน เพราะเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำอย่างไร ให้แม่ของเคย์มานยอมรับในตัวของพวกเขา และยอมรับในสิ่งที่ลูกชายเป็น“ออกไปเดินเล่นกันดีกว่าครับ”“ผมไม่อยากเจอแม่”เคย์มานรีบเอ่ยขึ้นมาทันที เขาไม่อยากเห็นหน้าแม่ในตอนนี้“แล้วจะอยู่แบบนี้เหรอ จะหนีแบบนี้ไปถึงเมื่อไร เดี๋ยวพวกพี่จะไปคุยกับท่านเอง”เคนโซเอ่ยขึ้นพลางดึงตัวเคย์มานเข้ามาในอ้อมกอด คนน้องเงยหน้าขึ้นมามองเคนโซ พลางจ้องมองตาไม่กะพริบ“จะไปคุยยังไงครับ ผมยังไม่เห็นหนทางที่แม่จะยอมรับในสิ่งที่ผมเป็นเลย”เจ้าของเสียงทำตาละห้อย เสียงลมหายใจพ

มู่เฉินขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันอย่างงง ๆ พลางหันไปมองโภไคย เมื่อเห็นภาพที่อยู่ไกล ๆ เขาก็พอจะเข้าใจแล้วว่า ทำไมไรอัลถึงห้ามเขาไว้ เซอร์คานกำลังกดจูบโภไคยอย่างดูดดื่ม ไม่แคร์สายตาลูกน้องแม้แต่น้อย“อื้ออออ...”มือเรียวดันแผงอกแกร่งของเซอร์คานให้ผละออกจากตัวเขา โภไคยอายจนหน้าแดง ที่เซอร์คานเล่นบทหวาน ต่อหน้าลูกน้องหลายร้อยคน ทุกคนต่างพากันอมยิ้มไม่หุบ จนโภไคยแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน“ไปข้างบนกัน”เสียงแหบพร่า กระเส่าออกมาจากลำคอของเซอร์คาน สายตาวิบวับ เปร่งประกายเต็มไปด้วยแรงปรารถนา จ้องมองมายังโภไคย ราวกับว่าอยากจะจับเขากดกระแทกเสียตรงนี้“ได้ไง งานยังไม่เลิกเลย ลูกน้องก็อยู่กันเยอะแยะ”โภไคยตีเข้าที่แขนของเซอร์คาน ที่จ้องแต่จะหื่นใส่เขาตลอดเวลา เซอร์คานก็ยังไม่วายที่จะเอามือบีบก้นงอนของโภไคยเป็นการเอาคืน“อ๊ะ!! พูดแล้วยังไม่ฟังอีก อายลูกน้องบ้างสิ”พูดจบโภไคยก็เดินหนีเข้าไปด้านในคฤหาสน์ทันที คนตัวสูงยกยิ้มมุมปาก พลางนึกในใจเข้าทางเขาล่ะ เซอร์คานรีบวิ่งตามโภไคยเข้าไปอย่างไวมือหนาคว้าเอวของโภไคยมาแนบไว้ใกล้ลำตัว ก่อนที่จะดันตัวของอีกฝ่ายให้ชิดติดผนัง ริมฝีปากหยักทาบประกบทับ กดจูบดูดด

1 สัปดาห์ต่อมางานรวมแก๊งมาเฟียของ แก๊งเกรทเพอร์เซิล และ แก๊งเลเจนด์บรรดาชายฉกรรจ์กว่าครึ่งพัน มารวมตัวกันที่ลานกว้างของคฤหาสน์ ที่จัดงานเลี้ยงฉลองการรวมตัวของทั้งสองแก๊งใหญ่ให้เป็นหนึ่งเดียว ในนามว่า แก๊งยูไนท์ สื่อความหมายถึงความรวมกันเป็นหนึ่งเดียวข่าวการรวมตัวกันของแก๊งเกรทเพอร์เซิล และแก๊งเลเจนด์ แผ่กระจายเป็นวงกว้างอย่างรวดเร็ว การรวมกันเป็นหนึ่งของทั้งสองแก๊ง ยิ่งทำให้ผู้คนต่างพากันเกรงกลัว เซอร์คาน และ โภไคย ในวันนี้เหล่าบรรดาพี่ ๆ น้อง ๆ ของทั้งสองแก๊ง ต่างสนุกสนานกับงานเลี้ยง ที่นาน ๆ จะมีสักครั้งหนึ่ง ทุกคนต่างผ่อนคลาย ดื่มสังสรรค์กันอย่างเต็มที่ แต่ก็ยังคงมีบางส่วนที่คอยคุ้มกันอยู่รอบ ๆ บริเวณงานเลี้ยง“พี่ไรอัลครับ ไปทำงานที่กวางโจว มาเกือบจะอาทิตย์แล้ว เป็นไงบ้างครับ หึ ๆ”โภไคยเอ่ยถามไรอัล พลางหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เพราะไรอัลถูกเซอร์คานบังคับ ให้ไปดูงานที่กวางโจวแทนเขา ระหว่างที่มู่เฉินลาพัก ถ้ามีเรื่องด่วนจริง ๆ ถึงค่อยโทรตามให้โภไคยไปสะสาง“ก็ดีครับ เริ่มปรับตัวได้แล้วครับตอนนี้”ไรอัลยิ้มพลางยกแก้วบรั่นดีกระดกดื่มพรวดเดียวจนหมดแก้ว“ไม่เข้าใจคุณเซอร์คานจริง ๆ ห่างกั

“พ่อครับ...ผมอยู่นี่ครับ”เสียงทุ้มต่ำคุ้นหู ทำให้โรเจอร์เงยหน้าขึ้นไปมอง เป็นเซอร์คาน เขายืนอยู่ข้าง ๆ โภไคย รอยยิ้มอ่อน ๆ ของเซอร์คานส่งยิ้มไปให้ผู้เป็นพ่อ ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาโรเจอร์ ที่กำลังกอดลูคัสไม่ยอมปล่อย“ฉันฝันไปใช่ไหม...นี่ฉันอยู่ในฝันรึเปล่า ฉันกำลังอยู่ในความฝัน แกใช่เจ้าลูคัสไหม ใช่ไหม?”โรเจอร์ผละตัวออกจากลูคัสทันที เพราะคิดว่าสิ่งที่เห็นคือภาพลวงตา มือเหี่ยว ๆ หยิกเข้าไปที่แขนของลูคัสเต็มแรง“โอ๊ย!!! พ่อ หยิกผมทำไมเนี่ย ผมเจ็บนะ”ลูคัสเอามือลูบแขนตัวเองไปมา พลางทำหน้ายู่ใส่พ่อของตัวเอง ที่ตอนนี้นั่งหน้าเหวออยู่ ราวกับว่าถูกผีหลอก เซอร์คานหย่อนก้นนั่งลงข้าง ๆ ผู้เป็นพ่อ แล้วจับมือเหี่ยว ๆ มาลูบที่ใบหน้าของเขาโรเจอร์มือสั่นเทาไปหมด เขายกมือทั้งสองประคองใบหน้าของลูกรัก น้ำตาที่หยุดไหลเมื่อครู่ กลับมาล้นเอ่ออีกครั้ง คนเป็นพ่อลูบคลำใบหน้าของลูกชาย ราวกับว่าสิ่งที่เห็นคือภาพลวงตา เขากำลังพินิจพิจารณา ว่ามันคือเรื่องจริงไม่ใช่ความฝัน“เซอร์คาน...แกจริง ๆ ใช่ไหม แกยังไม่ตายจริง ๆ เหรอ?”

ชายชราที่นั่งกอดเข่าคุดคู้อยู่บนเตียง สายตาของเขาเหม่อลอยไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ราวกับว่าชีวิตนี้เขาหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว โรเจอร์ไม่แม้แต่คิดอยากจะมีชีวิตอยู่ เขานั่งเฝ้าพร่ำเพ้อคิดถึงเซอร์คาน ทุกวินาทีที่หายใจ“เปิดประตู”เมื่อได้ยินคำสั่งของนายหนุ่ม ลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง ก็เปิดประตูให้โภไคยเข้าไปด้านใน คนตัวสูงก้าวเดินไปช้า ๆ แล้วยืนหยุดอยู่ตรงหน้าโรเจอร์ เขาทอดสายตามองชายแก่ที่แลดูสิ้นหวัง ไม่รู้แม้กระทั่งว่ามีคนเดินเข้ามาใกล้ ๆ เขายังคงนั่งเหม่อลอยอยู่อย่างนั้น“คุณโรเจอร์”เมื่อได้ยินเสียงของโภไคย โรเจอร์ค่อย ๆ หันมามองตามเสียง เขาน้ำตาไหลพราก“แกเอาลูกฉันคืนมา เอาลูกฉันคืนมา ฮือ ๆ ไม่อย่างนั้นก็ฆ่าฉันให้ตายไปเลย ฉันไม่อยากอยู่แล้ว”โภไคยพ่นลมหายใจออกมาจากปากของตัวเอง ยืนกอดอกตัวเองหลวม ๆ พลางเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มตัวเอง สายตายังคงทอดมองคนที่ร้องไห้ไม่หยุด“คุณสำนึกผิดบ้างไหมเนี่ย?”“ฉันรู้แล้วว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน ได้โปรดฆ่าฉันเถอะนะ ฆ่าฉัน...ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเซอร์คาน”

คำร้องขอของโภไคยไม่เป็นผล ยิ่งได้ยินอย่างนั้น เซอร์คานก็ยิ่งตอกอัดความแข็งขืนเข้าไปในรูจีบอย่างไม่ยั้ง คนใต้ล่างโยกคลอนตามจังหวะของแรงกระแทก มือไม้ของโภไคยปัดไปมา พยายามหาที่ยึดเหนี่ยว เขาจิกท่อนแขนแกร่งของเซอร์คานแน่น จนมันเป็นรอยแดงยาว เพื่อระบายความเสียดเสียวริมฝีปากอวบอิ่มกัดแน่นเข้าหากันจนเป็นห้อเลือด โภไคยเงยหน้าตาเหลือกลอย บิดร่าไปทั้งตัว ยิ่งเซอร์คานเห็นเมียรักเสียวกระสัน เขายิ่งกระหน่ำกระแทกย้ำ ๆ จี้จุดเสียวของโภไคยไม่หยุดหย่อน มือเรียวคว้าแก่นกายของตัวเองมารูดรั้งไปมาถี่ ๆ เพราะตอนนี้โภไคยกำลังใกล้ถึงฝั่งฝันแล้ว“แรงกว่านี้ จะเสร็จแล้ว ซะ เซอร์คาน ขอแรงกว่านี้”เสียงโภไคยร้องครางกระเส่า ลำตัวบิดร่าไปมา มือก็ยังไม่วายรูดรั้งแก่นกายอันใหญ่ ของตัวเองไม่ยอมหยุด เมื่อถูกกระทำทั้งด้านหน้าและด้านหลังไปพร้อม ๆ กัน เหมือนแสงรำไรรออยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม โภไคยเชิดหน้าอ้าปากค้าง หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ ร่างกระตุกเกร็งไปทั้งตัว พร้อมกับฉีดพ่นน้ำกามออกมาราวกับเขื่อนแตก“อื้ออออออ ผะ...ผมเสร็จแล้ว”เซอร์คานยกยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่ายในตอนนี้ เขาจับท่อนเอ็นใหญ่ออกจากช่องทางหลั

⚠️ คำเตือน!! ตอน NC🔥 แรงมากค่ะ เด็กอายุต่ำกว่า 18 ไม่ควรอ่าน🔞....ใครไม่ชอบ NC แรง ๆ เลื่อนผ่านเลยจ้า กรุณาอย่าด่าทอไรท์ว่า จร. เพราะไรท์เขียนเบาได้เท่านี้จริง ๆ แฮร่ ๆ สำนวนของนักเขียนแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ⚠️แกร๊ก!!เสียงกลอนประตูถูกล็อก โภไคยเดินกลับมาหาเซอร์คาน ที่กำลังยืนทำหน้าหงอยอยู่“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะครับ”“เมียไม่ให้เอา”เซอร์คานตอบเสียงอ่อย ๆ โภไคยกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนที่จะค่อย ๆ คุกเข่าลงตรงหน้าคนตัวสูง แล้วใช้มือเรียวควักแก่นกายอันใหญ่ ที่แข็งชันพร้อมที่จะออกศึก ปลายหัวหยักกระตุกหงึดทักทายโภไคยทันที เมื่อถูกมือเรียวสัมผัสมัน ท่อนเอ็นอันใหญ่ถูกรูดรั้งไปมาช้า ๆ คนที่คุกเข่าอยู่เงยหน้าขึ้นมามองเซอร์คาน ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เขา“อ่าาา…ซี้ดดดดด”แค่เพียงแก่นกายถูกชักรูด เซอร์คานก็เสียวกระสันไปทั้งตัว น้ำสีขาวขุ่นไหลเยิ้มออกมาอยู่ตรงส่วนปลาย โภไคยค่อย ๆ แลบลิ้น แล้วแตะลงตรงหัวเห็ดสีชมพูระเรื่อ เขาค่อย ๆ โลมเลียดูดดุนมันราวกับไอศกรีมแท่งโปรด เสียงดังแลดูลามก มันเป็นตัวจุดเชื้อไฟในกายเซอร์คานได้เป็นอย่างดีโภไคยดูดเลียแก่นกายจนแก้มตอบ ริมฝีปากสวมครอบ ชักเข้าชักออกตามจังหวะ คนต

เสียงฝีเท้าดังขึ้นเบา ๆ ทำให้โทเบียสละสายตาจากพื้นห้องที่เคยมีศพนอนนิ่งอยู่ เขาหันไปมองทางต้นเสียง เป็นฟินลีย์ยืนอยู่ตรงประตูทางเชื่อมระหว่างห้องพักสองห้อง ใบหน้าของเขาซีดขาว ดวงตาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด“คุณคิดว่าเราจะปลอดภัยไหมถ้าอยู่ที่นี่?”คนที่เพิ่งเดินเข้ามาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ในความเงียบของเซฟเฮาส์ มันกับชัดเจนเหมือนเสียงนั้นกระซิบในหู โทเบียสมองฟินลีย์อย่างเย็นชา ไร้ความรู้สึกอย่างเคย ๆสายตาคู่นั้นทำให้ฟินลีย์รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนไร้ค่าในสายตาของอีกฝ่าย “ทำไมคุณชอบมองผมด้วยสายตาแบบนี้นะ ผมมันคงจะเป็นตัวภาระ ตัวปัญหาสำหรับคุณมากเลยใช่ไหม...โทเบียส” เขาอดคิดน้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้ความรู้สึกน้อยเนื้เอต่ำใจถาโถมเข้ามาในใจของชายหนุ่ม เหมือนคลื่นยักษ์ที่ซัดเขาไปกลางทะเลกว้าง ไร้หนทางกลับเข้าฝั่ง“ถ้านายกลัวนักก็หาที่นอนเอง ฉันไม่มีเวลามาโอ๋เด็กขี้กลัวหรอกนะฟินลีย์”ฟินลีย์กัดริมฝีปากตัวเองแน่น แล้วเม้มปากเข้าหากันเป็นเส้นตรง เมื่อถูกว่าแบบนี้ มั

ดูเหมือนว่าโดมินิคก็คงไม่ใช่คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้แน่นอน ภายในหัวของโทเบียสเต็มไปด้วยคำถามมากมาย ว่าใครกันที่เป็นคนอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์นี้ใครเป็นคนส่งคนมาจัดการฟินลีย์ถึงเซฟเฮาส์ของเขา และทำไมมันถึงเข้ามาที่นี่ได้ง่าย ๆ โดยที่ไม่มีสัญญาณแจ้งเตือนของระบบรักษาความปลอดภัย ที่เขาติดไว้เต็มบ้านเลยแม้แต่นิดเดียวโดมินิคไม่รอช้า เขาสืบเท้าก้าวเดินผ่านหน้าเซบาสเตียนและโทเบียสขึ้นด้านบนทันที เพื่อไปหาฟินลีย์ เขาคิดในใจป่านนี้ฟินลีย์คงตกใจจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว หลังจากเจอเหตุการณ์เลวร้ายติดต่อกันในวันเดียวเสียงฝีเท้าก้าวเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องนอนของโทเบียส โดมินิคยกมือขึ้นเคาะประตูเบา ๆ สามครั้ง ก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อคนด้านในเบา ๆ“ฟินลีย์ครับ ผมโดมินิคเอง...ผมขอเข้าไปข้างในนะครับ”โดมินิคเอ่ยเรียกคนด้านใน แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับจากฟินลีย์แม้แต่คำเดียว “ผมขอเสียมารยาทนะครับฟินลีย์ ผมเป็นห่วงคุณจริง ๆ” หลังจากคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง คนนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลก็ไม่รอช้า เขารีบเปิดประตูเข้าไปด้านในทันทีภาพที่เห็นตรงหน้าคือ ฟิ

หลังจากโทเบียสวางสายโทรศัพท์ ความเงียบก็เข้ามาครอบงำอีกครั้ง แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยคำถาม คำพูดสุดท้ายที่คนปลายสายพูดไว้ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว "ขอให้สนุกกับเกมแมวจับหนูที่กำลังจะเริ่มขึ้นนะ" น้ำเสียงเหยียบเย็นของคนปลายสาย เปรียบเสมือนคลื่นลูกใหญ่ที่ซัดสาดเข้ามาในใจเขา ตอนนี้โทเบียสเริ่มไม่แน่ใจอะไรหลาย ๆ อย่าง และเริ่มรู้สึกว่ามันมีบางอย่างที่ผิดปกติมากขึ้นทุกทีร่างกำยำเดินวนไปวนมาช้า ๆ ท่ามกลางแสงไฟสลัว ดวงตาคมกริบจ้องไปยังศพที่นอนจมกองเลือดอยู่กลางห้อง กลิ่นคาวเลือดยังคงคละคลุ้งในอากาศโทเบียสเฝ้ารอคนของเขา และเซบาสเตียนที่กำลังจะมาจัดการทุกอย่างที่นี่ ที่ที่ไม่มีใครรู้ว่ามีพยานคนสำคัญอยู่กับเขา แต่ไอ้สารเลวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นห้อง กลับรู้ว่าฟินลีย์อยู่ที่นี่ และมันยังสามารถเข้ามาที่นี่ได้อย่างง่ายดาย มันผ่านระบบรักษาความปลอดภัยที่เขาติดไว้รอบตัวบ้านได้อย่างไรกัน นี่ก็เป็นอีกหนึ่งคำถามที่ยังค้างคาอยู่ในใจของโทเบียสแต่นั่นยังไม่ใช่สิ่งที่รบกวนจิตใจเขามากที่สุด สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีก้อนน้ำแข็งหนาวเย็นในอก คือคำพูดของชายปริศนา

(“ว่าไงพวก...อย่าบอกนะว่าตีกับฟินลีย์ตั้งแต่ยังไม่ถึงเซฟเฮาส์ แล้วจะให้ฉันไปรับฟินลีย์มาอยู่ด้วย”)((“เปล่า...จะให้แกช่วยบอกคนของเรามาช่วยเก็บศพที่เซฟเฮาส์ฉันหน่อย”))โทเบียสเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาวอะไร ราวกับว่าสิ่งที่เขาเอ่ยออกไปเป็นเรื่องธรรมดา แต่ฟินลีย์ยังไม่หายหน้าชา ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกเลยเสียด้วยซ้ำ(“อะไรนะ!!...อย่าบอกนะว่าแกฆ่าฟินลีย์ตายไปแล้ว แม่งเอ๊ย!! ไอ้โทเบียสแกนี่มัน....”)((“หยุด!!”))เซบาสเตียนเงียบเสียงทันทีที่ได้ยินโทเบียสตะโกนอย่างดังกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ จนเขาถึงกับต้องเอามันออกไกล ๆ หูของตัวเอง((“นี่แก่จะบ้าหรือไง ใครจะไปฆ่าพยานตัวเอง”))(“ก็แกไง...ฉันคิดว่าแกยิงฟินลีย์ตายน่ะสิ พอบอกให้คนของเราไปช่วยเก็บศพ")("ขนาดตอนที่ฟินลีย์โดนไอ้บ้านั่นเอาปืน

ปัง!! ปัง!! ปัง!!เสียงปืนดังติดต่อกันสามนัด ฟินลีย์รีบเอามือปิดหูตัวเองอย่างไว เขาตกใจสุดขีดจนทำอะไรไม่ถูก กระสุนปืนตัดผ่านมือข้างขวาของชายชุดดำจนมีดในมือหลุดลงสู่พื้น ส่วนอีกสองนัดโดนเข้าเต็ม ๆ ที่ขาข้างซ้ายและข้างขวาของมันชายชุดดำที่ยืนอยู่ตรงหน้าฟินลีย์ในตอนนี้ล่วงลงไปกองอยู่กับพื้นแล้ว เลือดสีแดงสดไหลนองเต็มพื้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเต็มไปหมด มันเหม็นคาวชวนคลื่นไส้ จนฟินลีย์แทบจะอาเจียนออกมาสีหน้าของเขาพะอืดพะอมอย่างเห็นได้ชัด แต่ตอนนี้มันยังไม่ตาย โทเบียสยังไม่อยากให้มันตาย เขาต้องการให้มันมีชีวิตรอด เขาต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็นคนส่งมันมาที่นี่ มันรู้ได้อย่างไรว่าฟินลีย์อยู่กับเขา โดยเฉพาะเซฟเฮาส์นี้โทเบียสรีบวิ่งเข้าไปหาคนตัวเล็ก มือทั้งสองข้างของเขาจับที่แขนทั้งสองของคนที่ตกใจสุดขีด เขาเอามือคลำตามเนื้อตัวฟินลีย์ พลางใช้สายตาสำรวจร่างกายของคนตรงหน้า ว่ามีส่วนไหนได้รับบาดเจ็บบ้างหรือเปล่า“เป็นยังไงบ้าง? ...มันทำอะไรนายหรือเปล่า”สุ้มเสียงที่เปล่งออกมา มันสื่อถึงความห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด โดยไม่ได้มี

ริมฝีปากของฟินลีย์สั่นระริกด้วยความหวาดกลัว “มันเข้ามาที่นี่ได้ยังไง...มันรู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่นี่?” คำถามมากมายเต็มหัวฟินลีย์ไปหมด เหมือนดั่งเมฆหมอกที่ลอยฟุ้งเต็มท้องฟ้าจนมองไม่เห็นดวงดาว เขาทำตัวไม่ถูกเมื่อชายชุดดำเดินจ้ำอ้าวมาหาเขา หมายจะเอาชีวิตด้วยมีดที่อยู่ในมือของมัน“ร้องไห้ตายก็ไม่มีใครได้ยินแกหรอก ไอ้สายลับนั่นมันไม่อยู่ช่วยแกหรอก มันอยากให้แกตาย ๆ ไปเสียด้วยซ้ำไอ้เด็กโง่!!”มันเค้นเสียงเหี้ยมออกมาจากลำคอ สายตามาดร้ายจ้องมองมายังคนที่ยืนตัวสั่นอยู่ที่มุมห้อง ฟินลีย์กลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคออย่างยากลำบาก พลางนึกในใจหรือว่าไอ้หมอนี่จะเป็นคนที่โทเบียสปล่อยให้เข้ามาฆ่าเขาเพราะที่นี่เป็นเซฟเฮาส์ของโทเบียส มันควรจะเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเขา แต่ทำไมกันไอ้สารเลวนี่มันถึงเข้ามาได้ง่าย ๆ และรู้ไวขนาดนี้ เขาเพิ่งมาถึงเองยังไม่พักเลยเสียด้วยซ้ำไม่มีใครรู้ว่าเขามากับโทเบียส นอกจากโดมินิคและเซบาสเตียน และแทบไม่มีความเป็นไปได้เลย ว่าสองคนนั้นจะเป็นคนบอกไอ้สารเลวนี่ว่าเขาอยู่ที่นี่เพราะจากท่าทีท