เข้าสู่ระบบ“อาจารย์บอกให้ข้ามาเรียนรู้จากท่าน” ชายหนุ่มบอกพลางส่งรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม รู้ดีว่าหากเอ่ยอ้างชื่ออาจารย์อีกฝ่ายไม่มีทางบอกไม่เด็ดขาดและก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เพราะเทพชะตาผู้รักตัวกลัวตายยังไม่อยากมีปัญหากับจอมอันธพาล จึงได้แต่กัดฟันมองข้ามอาการวอแวของอีกฝ่ายหลินจิงเสียงมองอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยงของเทพตรง
หลังจากจ้าวชวี่สิ้นชีพลง จวินเทียนเฮ่อที่รู้ตัวคนลงมือก็สะสางหนี้แค้นแทนนาง แน่นอนว่าเขาย่อมไม่คิดสังหารอีกฝ่ายด้วยมือตัวเองสตรีนางนั้นคิดจะฝากความแค้นให้เขาลงมือสังหารตนเองเพื่อเป็นที่จดจำอย่างนั้นหรือ ไม่มีทางเสียหรอก ฝันกลางวันต่อไปเถิด สิ่งใดที่เป็นความปรารถนาของอีกฝ่ายเขาจะบดขยี้มันให้สิ้นเช่
ในบรรดาผู้ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องด่านเคราะห์ของตี้จวิน มีเพียงเทพซื่อมิ่งเท่านั้นที่ดูจะมีสภาพดีกว่าเพื่อน ทำให้เขาอดปาดเหงื่อนึกขอบคุณตัวเองที่ให้การช่วยเหลือนางต้นไม้ไว้ไม่ได้และวันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่เทพชะตาต้องมานั่งอกสั่นขวัญหาย เมื่อคู่รักจอมวายร้ายมาเยือนตำหนักเขา“ตี้จวิน ท่านดูสิ เฮ่ยเสี
อิ๋งอิ๋งขึ้นมาแดนสวรรค์เพื่อบำเพ็ญเป็นเซียนด้วยร่างกระบองเพชร แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแม้แต่น้อยห้าร้อยปีแรกที่นางเฝ้าเพียรบำเพ็ญ ผลที่ได้คือออกดอกสีชมพูมาหนึ่งดอก ผ่านไปอีกห้าร้อยปีความสามารถเพิ่มพูน คราวนี้ออกดอกได้พร้อมกันทีเดียวถึงสองมันน่าชื่นชมไหม…นางที่อยู่ในต้นไม้ได้แต่เอาศีรษะโขกลำต้
“คราวนี้หากเจ้ายังคิดวิ่งหนีอีก ข้าจะจับมัดด้วยเชือกของซีหวังหมู่ แล้วหักขาสองข้างของเจ้าทิ้งเสีย กล้าก็ลองดู”รอยยิ้มหวานบนใบหน้าเล็กพลันแข็งค้าง บรรดาผู้เฝ้าชมรอบๆ ก็ไม่แตกต่างกัน เดิมทียังคิดว่าจะได้ฟังถ้อยคำรำพันรักหวานซึ้งเหมือนนิทานรักของโลกมนุษย์ แต่ที่ไหนได้กลับเป็นการจะตีขาให้หักแล้วจับมัดแ
ภายหลังปรากฏการณ์ผ่านด่านเคราะห์อันสะเทือนเลื่อนลั่น เทพซื่อมิ่งก็ปรากฏกายเบื้องหน้าจวินเทียนเฮ่อองค์เทพบรรพกาลที่เพิ่งพ้นจากฤทธิ์น้ำแกงยายเมิ่งหมาดๆ มีใบหน้าแข็งกระด้างอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน“คารวะตี้จวิน ขอยินดีที่ท่านผ่านด่านเคราะห์ครั้งนี้”ไม่พูดก็แล้วไป เพราะเมื่อกล่าวออกมา เทพซื่อมิ่งพลันสัง
เมื่อได้รับคำสั่งก็ต้องทำตาม สำหรับเทพซื่อมิ่งแล้วการเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาหาใช่เรื่องลำบาก มันหมดยุคสมัยที่ลูกน้องต้องมาแบกรับภาระแทนเจ้านายแล้ว เมื่อทำงานให้เทียนจวินเขาก็ย่อมต้องใช้ชื่ออีกฝ่ายให้คุ้ม ดังนั้นเทพโม่หลางผู้มาถือกำเนิดเป็นปรมาจารย์แห่งยุคที่ฟื้นความทรงจำในภพเทพกลับมา จึงได้รับถ้อยคำสั
“จริงอยู่เทียนจวินคือผู้ปกครองเหล่าเทพ ด้วยอำนาจที่พระองค์มี อย่าว่าแต่แค่ต้องการชีวิตวิญญาณต้นไม้ธรรมดาๆ ตนหนึ่ง แม้จะเป็นเทพแดนสวรรค์ก็ยังทำได้”ได้ฟังคำเยินยอตนเองมีใครบ้างไม่ชอบ ถึงจะเป็นเทพก็ไม่มีข้อยกเว้น ใบหน้าเง็กเซียนจึงคลายโทสะลงไปโข ทว่า...“แต่ไม่ใช่กับตี้จวินพ่ะย่ะค่ะ เพราะท่านผู้นั้นถื
แดนสวรรค์...นอกจากเทพซื่อมิ่งแล้วยังมีอีกหนึ่งที่เฝ้าดูเหตุการณ์วุ่นวายดังกล่าวอยู่ ซึ่งก็หาใช่ผู้ใดใครอื่น แต่เป็นประมุขสวรรค์นายของเขานั่นเอง เง็กเซียนมองเรื่องราวที่จบลงด้วยดีอย่างไม่พอใจ เจ้าเอ้อร์หลางนั่นช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี ตนอุตส่าห์ชักนำให้มาพบกับมารดามนุษย์ของตี้จวินแล้วแท้ๆ แต่กลับจัดการ
ต้นเหตุความวุ่นวายมันก็มาจากเจ้านายผู้นั้นทั้งหมดทั้งสิ้น รอก่อนเถิด ไม่นานไม่ช้าเขาจะต้องยุให้องค์รัชทายาทก่อกบฏให้จงได้!หยูหนิงที่ถูกพันธนาการด้วยเวทไม่อาจขยับกายหลีกหนี ได้แต่ทอดถอนใจปลดปลงในชะตากรรม ในตอนที่เกิดเพราะคุณแม่อยากให้เธอมีชีวิตที่สงบสุข จึงตั้งชื่อให้เพียงหนึ่งคำว่า ‘หนิง’ หนิงที่มา







