Mag-log in“อาจารย์บอกให้ข้ามาเรียนรู้จากท่าน” ชายหนุ่มบอกพลางส่งรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม รู้ดีว่าหากเอ่ยอ้างชื่ออาจารย์อีกฝ่ายไม่มีทางบอกไม่เด็ดขาดและก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เพราะเทพชะตาผู้รักตัวกลัวตายยังไม่อยากมีปัญหากับจอมอันธพาล จึงได้แต่กัดฟันมองข้ามอาการวอแวของอีกฝ่ายหลินจิงเสียงมองอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยงของเทพตรง
หลังจากจ้าวชวี่สิ้นชีพลง จวินเทียนเฮ่อที่รู้ตัวคนลงมือก็สะสางหนี้แค้นแทนนาง แน่นอนว่าเขาย่อมไม่คิดสังหารอีกฝ่ายด้วยมือตัวเองสตรีนางนั้นคิดจะฝากความแค้นให้เขาลงมือสังหารตนเองเพื่อเป็นที่จดจำอย่างนั้นหรือ ไม่มีทางเสียหรอก ฝันกลางวันต่อไปเถิด สิ่งใดที่เป็นความปรารถนาของอีกฝ่ายเขาจะบดขยี้มันให้สิ้นเช่
ในบรรดาผู้ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องด่านเคราะห์ของตี้จวิน มีเพียงเทพซื่อมิ่งเท่านั้นที่ดูจะมีสภาพดีกว่าเพื่อน ทำให้เขาอดปาดเหงื่อนึกขอบคุณตัวเองที่ให้การช่วยเหลือนางต้นไม้ไว้ไม่ได้และวันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่เทพชะตาต้องมานั่งอกสั่นขวัญหาย เมื่อคู่รักจอมวายร้ายมาเยือนตำหนักเขา“ตี้จวิน ท่านดูสิ เฮ่ยเสี
อิ๋งอิ๋งขึ้นมาแดนสวรรค์เพื่อบำเพ็ญเป็นเซียนด้วยร่างกระบองเพชร แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแม้แต่น้อยห้าร้อยปีแรกที่นางเฝ้าเพียรบำเพ็ญ ผลที่ได้คือออกดอกสีชมพูมาหนึ่งดอก ผ่านไปอีกห้าร้อยปีความสามารถเพิ่มพูน คราวนี้ออกดอกได้พร้อมกันทีเดียวถึงสองมันน่าชื่นชมไหม…นางที่อยู่ในต้นไม้ได้แต่เอาศีรษะโขกลำต้
“คราวนี้หากเจ้ายังคิดวิ่งหนีอีก ข้าจะจับมัดด้วยเชือกของซีหวังหมู่ แล้วหักขาสองข้างของเจ้าทิ้งเสีย กล้าก็ลองดู”รอยยิ้มหวานบนใบหน้าเล็กพลันแข็งค้าง บรรดาผู้เฝ้าชมรอบๆ ก็ไม่แตกต่างกัน เดิมทียังคิดว่าจะได้ฟังถ้อยคำรำพันรักหวานซึ้งเหมือนนิทานรักของโลกมนุษย์ แต่ที่ไหนได้กลับเป็นการจะตีขาให้หักแล้วจับมัดแ
ภายหลังปรากฏการณ์ผ่านด่านเคราะห์อันสะเทือนเลื่อนลั่น เทพซื่อมิ่งก็ปรากฏกายเบื้องหน้าจวินเทียนเฮ่อองค์เทพบรรพกาลที่เพิ่งพ้นจากฤทธิ์น้ำแกงยายเมิ่งหมาดๆ มีใบหน้าแข็งกระด้างอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน“คารวะตี้จวิน ขอยินดีที่ท่านผ่านด่านเคราะห์ครั้งนี้”ไม่พูดก็แล้วไป เพราะเมื่อกล่าวออกมา เทพซื่อมิ่งพลันสัง
เซี่ยวซุนไฉมองตามแผ่นหลังที่หายลับไป ไม่มีโอกาสแม้แต่จะส่งเสียงร้องทักท้วงอีกฝ่าย เขายืนอ้าปากค้างหยุดเสียงตัวเองไว้ในลำคอครู่หนึ่ง ก่อนจะหุบปากลงเมื่อสายตามองไม่เห็นเงาร่างสีขาวนั้นแล้วเอ่อ…ศิษย์น้อง เจ้าไปผิดทางแล้ว การจะไปแคว้นต้าเฉินนั้นต้องลงใต้ ที่เจ้ามุ่งหน้าไปน่ะมันทางเหนือ…คิดแล้วเซี่ยวซุ
อาจารย์จวินนั้นนอกจากจะหลงทิศแล้วยังเป็นคนขี้ลืมอย่างมากอีกด้วย จ้าวชวี่เก็บเรื่องนี้ไว้กับตัวเองเงียบๆ ทารกน้อยมองอีกฝ่ายที่เอาแต่จับชุดเอี๊ยมตนแล้วขมวดคิ้วมุ่นอย่างปลดปลงในตอนแรกที่รู้ว่าเขาสังเกตเห็นแซ่ที่ปักบนชุดแล้วจะคิดออกว่าตนมาจากสกุลจ้าว นางยังรู้สึกยินดีอยู่เลยที่อีกฝ่ายจะได้ส่งข่าวบอกบิด
จวินเทียนเฮ่อเดิมไม่ได้คิดผูกใจเจ็บโกรธเกลียดอะไรอีกฝ่าย ถึงแม้บางครั้งอาจมองแล้วขวางหูขวางตาไปบ้าง แต่เขาไม่อาจทอดทิ้งสำนักที่อาจารย์สร้างมากับมือได้ จึงยอมรับเรื่องเหล่านี้ไปโดยปริยายร่างในชุดอาภรณ์ขาวราวหิมะก้าวมาหยุดข้างแคร่ เมื่อเห็นว่าเป้าหมายยังนอนหลับไม่ได้สติ ขาเรียวยาวก็กระแทกเก้าอี้ไปทีห
“แอ๊…”เสียงอ้อแอ้ขานรับราวกับรู้ความ จวินเทียนเฮ่อลอบมองร่างป้อมที่นั่งพิงตนเองอย่างสนิทชิดเชื้อพลางครุ่นคิด อยู่ๆ ตัวโง่งมน้อยนี่ก็มาปรากฏตัวขึ้นในหุบเขาของเขา เบาะแสใดหรือก็ไม่มี จะนำไปส่งให้ครอบครัวก็ไม่ได้ใช่ว่าเขาไม่คิดเรื่องส่งอีกฝ่ายกลับบ้าน เพียงแต่ครุ่นคิดหาทางมาหลายวันก็ยังมืดมน สุดท้ายจ







