LOGINหมดแรงรัก จางหว่านถิง… ท่านหญิงขั้นหนึ่งผู้เป็นพระธิดาบุญธรรมของฮ่องเต้ ผู้คนต่างรู้ดีว่านางมีทั้งชาติกำเนิดอันสูงศักดิ์และองค์ฮ่องเต้คอยหนุนหลัง จึงทำให้นางไม่เคยต้องเกรงกลัวผู้ใด ทว่าเรื่องเดียวที่นางกลับพ่ายแพ้เสมอมา คือความรัก นางตกหลุมรัก หวังเทียนเฉิง สหายของพี่ชายและแม่ทัพผู้เกรียงไกรมาตั้งแต่วัยปักปิ่น และเฝ้ารักเขามานานถึงสิบปี นางทำทุกอย่างเพื่อเอาใจเขา หยิบยื่นความรักทั้งหมดที่มีให้แก่เขาอย่างไม่คิดเสียดายศักดิ์ศรี แต่ในสายตาของเขา นางกลับไม่เคยมีตัวตน เพราะในหัวใจของหวังเทียนเฉิงมีเพียง ไป๋จื่อลั่ว สตรีผู้เป็นที่รักของเขาเพียงคนเดียว ยิ่งหว่านถิงพยายามครอบครองหัวใจของเขา เขาก็ยิ่งรังเกียจนาง นางจึงใช้ความหึงหวงทำร้ายคนที่เขารัก และต้องทนรับถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามจากบุรุษที่นางรักครั้งแล้วครั้งเล่า จนในที่สุด… หัวใจที่เคยรักอย่างสุดกำลังกลับเหนื่อยล้าจนไม่เหลือเรี่ยวแรง หว่านถิงจึงตัดสินใจปล่อยมือจากเขา และถอยออกจากชีวิตของบุรุษที่นางเฝ้ารักมานานนับสิบปี ทว่าน่าแปลก… เหตุใดในวันที่นางเลิกไล่ตามเขา บุรุษที่ไม่เคยเห็นนางอยู่ในสายตา กลับเป็นฝ่ายหันมามองนางเสียเอง? หรือแท้จริงแล้ว… คนที่หมดรักก่อน อาจไม่ใช่นางเพียงคนเดียว.
View More“รับผิดชอบเรื่องอะไรของท่านอีก” เมื่อหว่านถิงหันหน้ามาทางเขา เทียนเฉิงจึงรีบหลบสายตาคู่คมของตนเองที่มองเห็นหัวไหล่ขาวๆ กับเนินอกอวบๆ ของนางไปอีกทางด้วยความประหม่า หว่านถิงที่เห็นสายตาเลิ่กลั่กจากเทียนเฉิงจึงคว้าหยิบเสื้อของนางขึ้นมาสวมใส่ทับเอาไว้ทันที “ก็ที่ข้าช่วยรับเก้าอี้จากองค์หญิงซินอ้ายแทนเ
จวนสกุลหวัง เทียนเฉิงกลับมาที่จวนสกุลหวังของตนเองในตอนนี้เขาถอดเสื้อให้จางจิ้งช่วยทายาแก้ฟกช้ำที่แผ่นหลังให้ ใบหน้าอันหล่อเหลาที่เคยเฉยชาในตอนนี้เทียนเฉิงเผลอสีหน้าอิ่มเอมใจออกมาโดยไม่รู้ตัวริมฝีปากแย้มยิ้มจ้องมองไปที่ฝ่ามือของตนเองที่มีผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยของหว่านถิงพันเอาไว้อยู่เช่นนั้น เทียนเฉิงไ
“นี่เจ้าคะท่านหญิงเอาเลย” “เข้ามาสิซินอ้ายนี่แหน่ะ” ปึก…..โอ้ย…..ซินอ้ายหยุดลือลงเมื่อถูกหว่านถิงเขวี้ยงกระปุกแป้งใส่หัวของนางจนหน้าผากแตกเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย ทั้งยังมีผงแป้งหกใส่หัวของนางจนขาวโพลนเต็มไปด้วยผงแป้งจนมองดูแล้วน่าขันนัก “นังหว่านถิงแก…..” “ฮ่ะๆๆ ฮ่าๆๆๆ สมน้ำหน้า” องค์หญิงซินอ้
หว่านถิงนั่งเขี่ยข้าวในถ้วยมาได้สักพักแล้ว ใบหน้างามเหม่อลอยคิดถึงเรื่องเมื่อคืนนั้นของนางกับเทียนเฉิง หว่านถิงก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงทำกับนางเช่นนี้ ทั้งที่ปากบอกไม่รักไม่สนใจแต่เหตุใดเมื่อคืนเขาถึงดูโหยหานางนัก “เฮ้อ……ลู่จินข้าอิ่มแล้ว” “แต่ท่านหญิงกินข้าวไปนิดเดียวเองนะเจ้าคะ อิ่มแล้วหรือ











