ตอนที่ 5 หนูไม่แต่งงาน

เพียะ!!

กรอบหน้าสั่นไหวไปตามแรงตบ มุมปากเริ่มมีสีแดงซิบออกมา “นะ…นี่พ่อตบหนูทำไม” ริสาตอบออกไปเสียงสั่น ใบหน้าเปื้อนน้ำตาจากความเจ็บปวด

“ฉันตบแกทำไมแกรู้ดีแก่ใจ คิดว่าฉันไม่รู้หรอว่าเรื่องเมื่อเช้าแกตั้งใจให้คนอื่นเห็น” เขาผรุสวาทออกมาอย่างกราดเกรี้ยว ใบหน้าเกร็งจากการโมโหจนขมับปูดอกมาเป็นลูก

“ตั้งใจหรอ หนูจะตั้งใจทำได้ยังไง ใครมันจะไปรู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่ในห้อง หนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารดาจะอยู่ในห้องศิวะ แล้วหนูผิดอะไร!!” ริสาตวาดกลับไปเสียงแหลม แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของเธอ เพราะแต่ไหนแต่ไรเขาก็ไม่เคยรักลูกสาวคนนี้เลย

“คนอย่างแก คิดจะทำอะไรมันมีแผนเสมอ สันดานแกก็ไม่ต่างอะไรกับแม่ของแกหรอก” หลังจากโดนด่าแทนที่ริสาจะโกรธ แต่เธอกับยืนยิ้มหัวเราะออกมา 

“ฮ่าฮ่า จริงด้วยสิ จริงด้วยสินะ ฮ่าฮ่า ดูนางให้ดูแม่ ก็เพราะแม่มันเป็นเมียน้อยสันดานเมียน้อยเลยติดมันมานี่ไง” เธอด่ากราดไปถึงคนที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่ตลอด

กานดา ภรรยาใหม่ของกิตติเธอนั่งดูเหตุการณ์มาตั้งแต่แรก เธอไม่คิดจะออกตัวปกป้องลูกเลี้ยงที่กำลังโดนดุด่า แต่พอหล่อนกล่าวถึงตัวเองก็รีบดีดตัวผึงออกจากโซฟา

 “อีเด็กเวรนี่” เธอเดินตรงเข้ามาหาริสา เสียงเท้าที่กระแทกกับพื้นพอจะทำให้เดาอารมณ์ของคนกระทำได้ดี เธอง้างมือสุดแขนเตรียมจะตบ

“เหอะ คิดว่าฉันจะยอมให้มาทำร้ายหรือไง คุณไม่ใช่พ่อใช่แม่ฉันสักหน่อย” ริสาแค่นหัวเราะออกมา เมื่อสามารถคว้าแขนที่กำลังปะทะเข้าใบหน้าของตัวเองได้ทัน

“ริสา! แกพูดจาให้มันดี ๆ หน่อย ส่วนคุณก็กลับไปนั่งเถอะ ผมจะสอนมันเอง” ผู้เป็นพ่อส่งเสียงดุหวังจะปรามทั้งคู่ให้สงบลง “เย็นนี้มีกินข้าวกับบ้านศิวะ หารือเรื่องงานแต่งของแก แต่งตัวให้ทันเวลาล่ะ จะไปไหนก็ไป” 

เธอใช้สำลีก้อนขาวทำความสะอาดบาดแผลจากการถูกโดนตบอย่างทุลักทุเล พลางส่องหน้าตัวเองบนกระจก รองพื้นราคาแพงถูกหยิบมาใช้เพื่อปกปิดรอยแผล เธอทาเปลือกตาสีดำเขม่า อายไลน์เนอร์กรีดยาวเส้นคมเฉี่ยว จมูกถูกคอนทัวร์ลงจนโด่งคม สองข้างแก้มถูกเติมด้วยสีแดงอ่องตอง ก่อนจะจบด้วยลิปสติกสีแดงสด

ห้องอาหารส่วนตัวสุดหรู โดดเด่นด้วยโต๊ะยาวไม้ขัดเงา รอบล้อมด้วยเก้าอี้บุนวมสูง ผนังตกแต่งด้วยหินอ่อนและภาพศิลปะคลาสสิก โคมไฟระย้าคริสตัลเปล่งแสงอุ่น ๆ เพิ่มบรรยากาศหรูหรา บนโต๊ะจัดวางจานกระเบื้อง เครื่องเงิน และแก้วคริสตัลเรียงรายสวยงาม แจกันดอกไม้และเชิงเทียนทองเหลืองช่วยเพิ่มความอบอุ่น พรมเนื้อนุ่มใต้เท้า และผ้าม่านหนาทึบที่สามารถรูดปิดเพื่อความเป็นส่วนตัว

ผู้หลักผู้ใหญ่นั่งกันยาวเป็นระนาบ หัวโต๊ะมีชายแก่อายุราว70ปีนั่งอยู่ ฝั่งขวาเป็นครอบครัวฝ่ายชาย ซึ่งรวิชญ์เองก็นั่งอยู่ด้วย อีกฟากหนึ่งก็มีครอบครัวของริสาที่นั่งอยู่ครบองค์ ขาดเพียงตัวหลักของงาน ที่เลยเวลานัดมานานกว่าสิบนาทีก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา

“ขอโทษด้วยนะครับท่าน ถ้ากลับบ้านไปผมจะดุเธอให้” กิตติรีบเอ่ยปากขอโทษ เมื่อเห็นว่าชายแก่หัวโต๊ะก้มคอมองนาฬิกาข้อมืออยู่หลายที

“ไม่ต้อง ๆ ผู้หญิงนะต้องสวยตลอดเวลา แล้ววันนี้ก็เป็นวันพิเศษของเธอ จะแต่งตัวนานหน่อยจะเป็นไรไป ใช่ไหม ๆ” ชายแก่พูดพลางกระตุกยิ้ม จนรอยเหี่ยวย่นขึ้นทั่วใบหน้า ก่อนที่เขาจะพยายามกล่อมให้คนอื่นมีความคิดตามตัวเอง

เพียงครู่เดียวหญิงสาวที่ทุกคนกำลังรอก็มาถึง ริสาเดินเข้ามาในห้องอาหารด้วย เธอสวมชุดราตรีสีแดงสด เดรสยาวจนถึงตาตุ่ม ช่วงข้างผ่ายาวจนถึงขาอ่อน ด้านบนเป็นระบายลูกไม้เปิดไหล่ เผยให้เห็นเนินอกทะลักออกมา สีของชุดช่วยขับให้ผิวของเธอมีออร่ามากขึ้น

ทั้งหัวขาวหัวดำต่างมองมาที่เธอเป็นจุดเดียว รวิชญ์ถึงขั้นเผลอกลืนน้ำลายออกมาดังอึ้ก ศิวะเองก็อ้าปากค้าง จนรดาที่เห็นแอบเหยียบเท้าเขาใต้โต๊ะ ก็คงมีแค่คนเดียวที่ไม่พอใจการกระทำของเธอ

“นี่แกแต่งตัวบ้าอะไรมา!!” เสียงตวาดดังลั่นไปทั้งห้อง ทำลายบรรยากาศดี ๆ ในห้องจนหมดสนุก 

“แล้วแกจะไปดุลูกทำไม หลานสะใภ้ของฉันออกจะสวยขนาดนี้” ชายแก่รีบปรามก่อนที่บรรยากาศจะมาคุ “มา ๆ นั่งลงก่อน”

“ขอบคุณค่ะคุณปู่” เธอเดินไปยังเก้าอี้ที่รดานั่งอยู่ เธอยืนจ้องหล่อนเหมือนต้องการบอกเป็นนัย ๆ ว่าให้ลุกขึ้น

“แล้วเป็นอะไรทำไมไม่นั่ง”

“เอ้า ๆ ยายหนูคนนั้นน่ะ ลุกขึ้นสิ” ปลายไม้เท้าชี้ไปที่รดา หญิงสาวไม่อาจจะขัดใจตาแก่ผู้มีอำนาจสูงสุดในห้องได้ จึงต้องยอมจำใจลุกขึ้นสละเก้าอี้ให้กับริสาอย่างไม่สบอารมณ์

“จิ๊” รดาแสดงท่าทีไม่พอใจ เธอเดินกระแทกไหล่ของริสา ก่อนจะลงไปนั่งที่เก้าอี้ตัวข้าง ๆ

ริสานั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่อยู่ตรงข้ามกับศิวะตามตำแหน่งของเธอ รอยยิ้มหวานส่งตรงไปหาคู่หมั้น แต่ดูเหมือนว่าผู้ชายอีกคนที่นั่งข้าง ๆ เขาดูจะไม่พอใจ

“แล้วแกเป็นอะไรอีกรวิชญ์”

“ขอโทษครับพ่อ อากาศคงร้อนไปหน่อย ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” รวิชญ์แสร้งทำเป็นหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าในเสื้อคลุมขึ้นมาซับ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

“เอาล่ะ ๆ ไหน ๆ ก็มากันครบแล้ว เรามาคุยเรื่องงานแต่งดีกว่า” คุณปู่เริ่มพูดเข้าเรื่อง 

“หนูไม่แต่งค่ะ” ริสาพูดขัดการสนทนา สายตาเธอเหลือบมองสลับไปมาระหว่างน้องสาวและคูหมั้นของตัวเอง จนทั้งคู่เริ่มนั่งไม่เป็นสุข

“เลิกทำตัวบ้า ๆ แล้วช่วยอยู่อย่างสงบเสงี่ยมสักที” เสียงพูดเกรี้ยวกราด แต่ก็ไม่ได้ทำให้ริสาสะทกสะท้านแม้แต่นิดเดียว

“จะแต่งงานได้ยังไงละคะคุณปู่ พวกเรายังไม่ได้จัดงานหมั้นกันเลย” เธอตอบออกไปเสียงนิ่ง แต่กับยิ่งทำให้คุณปู่ชอบใจ

“ดี ๆ คนแก่อย่างฉันก็ขี้หลงขี้ลืม จะข้ามขั้นตอนไปได้ยังไง ฮ่าฮ่า” ชายแก่ตบโต๊ะดังปึ้กเมื่อนึกตามคำที่เธอบอก เสียงพูดกลั้วเสียงหัวเราะชวนให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้น คนอื่นทำได้เพียงแต่พยักหน้าเห็นด้วย

“แกว่าไงละศิวะ” วิโรจน์หันหน้าไปถามลูกชาย

“เอาตามที่เธอต้องการเลยครับ” เขาตอบกลับ แต่หากสังเกตดี ๆ ก็คงเห็นรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ผุดขึ้นมาจากใบหน้า 

“โอ๊ย” อยู่ ๆ ศิวะก็โดนผู้เป็นพ่อหยิกจนเนื้อเขียว จนเผลอร้องเสียงหลุดออกมา เขามองหน้าบิดาด้วยความงงงวยว่าตัวเองทำอะไรผิด “โอ๊ย โอ๊ย คุณปู่ครับ ใจจริงผมอยากจะแต่งงานกับเธอเสียตั้งแต่วันนี้เลยแหละครับ” โชคดีที่เขายังคงเหลือ DNA ความฉลาดอยู่ในหัว เขาเลยรู้ตัวได้ทันว่าควรพูดอะไรออกมาเพื่อเอาใจตาแก่คนนั้น

“อุ้บส์ ฮ่าฮ่า” ริสาที่มองดูการแสดงละครเหมือนเด็กอนุบาลก็อดขำออกมาไม่ได้ 

“ที่รักขำอะไรหรอครับ” ศิวะเริ่มรู้สึกว่าตอนนี้ริสามีความผิดแปลกไปจากเดิม หล่อนไม่ใช่หญิงสาวโง่เง่าที่เคยเป็นเหมือนเมื่อก่อน แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเหตุผลอะไรที่ทำให้เธอเปลี่ยนไปแบบนี้

“ฉันเก็บความดีใจไว้ไม่อยู่น่ะค่ะ คนที่ฉันรักอยากจะแต่งงานกับฉัน ซึ้งใจจะแย่” 

รวิชญ์ที่กลับมาจากห้องน้ำได้ยินแบบนั้นก็จุกไปทั้งอก เขายกมือขึ้นมากุมหัวใจที่เจ็บปวดราวกับถูกมีดเฉือน ความคิดในหัวคอยย้ำเตือนให้ได้สติว่าทั้งหมดมันเป็นแค่เรื่องโกหก แต่ในใจกับไม่ยอมฟัง ใครมันอยากจะให้คนที่รักไปบอกรักคนอื่น!

“มา ๆ เจ้ารวิชญ์มานั่ง กำลังจะคุยเรื่องวันหมั้นพอดี แกมีความคิดยังไงบ้าง”

“ครับพ่อ เรื่องนี้คงต้องให้พวกเขาตกลงเองกันน่าจะดีกว่านะครับ ฤกษ์ไหนก็คงไม่ดีเท่าฤกษ์สะดวก” เขาฝืนใจพูดออกไป แม้ในใจจะเจ็บปวดมากขนาดไหนก็ตาม รอยยิ้มแห้งที่ฝืนคลี่ออกมาแทบจะสะกัดอารมณ์โกรธของเขาเอาไว้ไม่อยู่

“งั้นอาทิตย์หน้าเลยดีไหมละ” วิโรจน์รีบเสนอความคิดเห็นออกไป เขาอยากให้ลูกชายแต่งงานกับริสามานานเต็มแก่ เพราะใคร ๆ ก็รู้ดีว่าก่อนที่แม่ของเธอจะตายได้ทิ้งบริษัทไว้ให้เธอ แต่เพราะตัวเธอยังไม่พร้อมจึงขอออกมาทำงาน ส่วนเรื่องในบริษัทก็เป็นหน้าที่ญาติทางฝ่ายแม่เป็นคนดูแล ก็ใครมันจะไปยอมให้สามีที่นอกใจภรรยาไปมีเมียน้อยได้จับต้องกันละ!!

“ไม่ได้นะครับพี่ มันเร็วเกินไป” รวิชญ์รีบเอ่ยปากห้ามอย่างลืมตัว เวลาแค่หนึ่งอาทิตย์จะให้เขาเตรียมใจทันได้ยังไง

“ยังไงของแกเนี่ยฮะ ไอ้รวิชญ์ เมื่อกี้พูดอย่าง พอมาทีนี้ก็พูดอีกอย่าง” 

“พรุ่งนี้จนถึงอาทิตย์หน้า เธอต้องไปดูงานกับผมที่ต่างจังหวัด เลื่อนวันเวลาไปอีกหน่อยก็ได้ครับ ผมคิดว่าพ่อเองก็คงไม่อยากให้มันกระทบกับงานใช่ไหมครับ” เขารู้จุดอ่อนพ่อตัวเองเป็นอย่างดี ชายแก่ที่เห็นงานสำคัญกว่าทุกสิ่งบนโลก ไม่เว้นแม้แต่ครอบครัวของตัวเอง

“หนูคิดว่าแบบนั้นก็ดีเหมือนกันค่ะ ให้ผ่านงานนี้ไปก่อนก็ได้ค่ะ ถัดไปอีกแค่วันสองวันก็คงไม่เป็นอะไร” 

“แล้วแกว่าไงละศิวะ” ชายแก่หันไปถามหลานตัวเอง เขาเพียงพยักหน้าแทนคำตอบ “เอาละ ดี ๆ ก็ตามนั้น งั้นก็กินข้าวกันเถอะ อาหารจะชืดหมดแล้ว”

หลังจบมื้อค่ำ โต๊ะอาหารยังคงมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของไวน์และดอกไม้กลางโต๊ะ แก้วคริสตัลบางใบยังมีไวน์หลงเหลืออยู่เล็กน้อย ขณะที่จานอาหารถูกเก็บไปแล้ว เหลือเพียงเครื่องเงินที่จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ บนโต๊ะมีไฟเทียนที่กำลังมอดดับลง ผู้ร่วมโต๊ะอาหารต่างกำลังทยอยเดินออกไปทีละคน 

รวิชญ์ที่ตามออกมาช้าที่สุดเขาเดินมารั้งแขนริสาเอาไว้ “ผมมีเรื่องงานต้องคุยกับคุณ” 

“ค่ะ” ริสามองไปที่พ่อของตัวเองเพื่อบอกเป็นสัญญาณว่าให้พวกเขากลับไปได้ก่อน

ภายในห้องอาหารเหลือเพียงพวกเขาสองคนท่ามกลางแสงเทียนที่ใกล้ดับ รวิชญ์ดึงตัวของริสาเข้ามาใกล้ เขาประกบรอยจุมพิตฝั่งเข้าไปในร่างของเธอ รสไวน์เข้มยิ่งชวนให้รสจูบรุนแรงขึ้นเป็นทวีคูณ แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธมันได้