ตอนที่ 4 หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้น

ป้ายบริษัทขนาดใหญ่หน้าอาคารสะท้อนแสงแดดวาววับแยงตาคนที่พึ่งมาถึง ช่อดอกไม้ช่อโตพร้อมกับชายหนุ่มคนหนึ่ง เมื่อเท้าเขาแตะเข้าไปในบริษัทคนส่วนมากก็ต่างเดินหลบทาง

ตู้เหล็กหยุดลงที่ชั้น 36 เฟอร์นิเจอร์สำนักงานคุมโทนด้วยสีสว่างสะอาดสบายตา ทั้งยังจัดแยกแบ่งโซนต่าง ๆ ได้อย่างลงตัว เสียงเครื่องถ่ายเอกสาร ปนเสียงซุบซิบนินทาของพนักงานในบริษัทช่วงสร้างความครื้นเครงให้ภายใน

“ที่รักครับ ทำงานเหนื่อยไหม” ช่อดอกไม้ใหญ่วางลงบนโต๊ะทำงานของริสา

“อ้าว ตัวเองมาได้ยังไงคะ” เธอเงยหน้าขึ้นมาจากจอคอมพิวเตอร์ สายตามองไปที่ช่อดอกกุหลาบจำนวนสามสิบดอก สีช่างแดงเหมือนเปลวเพลิงนรกที่รอต้อนรับพวกเขาอยู่

“มาเยี่ยมที่รักไงครับ ไม่สบายอยู่แท้ ๆ จะมาทำงานอีกทำไม เดี๋ยวผมจะไปคุยกับอารวิชญ์เอง คุณกลับไปพักผ่อนเถอะ” พูดจบศิวะก็ตั้งท่าเข้าไปในห้องทำงานที่อยู่หลังบานประตู

“อ๊ะ ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก แล้วทำไมวันนี้คุณมาที่นี่ละคะ” เธอรั้งมือเขาเอาไว้ ก่อนจะชวนคุยเรื่องอื่น

“วันนี้พ่อให้ผมมาคุยงานกับฝ่ายโฆษณาน่ะครับ” เพราะปกติแล้ว ตัวเขาเองแทบจะไม่เคยมาแตะที่บริษัทเลยสักครั้ง แม้จะทำงานอยู่ที่นี่ก็ตาม

“อ่อโอเคค่ะ งั้นตั้งใจทำงานนะคะ จุ๊บ” เธอโน้มตัวลงไปหอมแก้มเขาหนึ่งฟอด ความรู้สึกขยะแขยงเกาะกินใจใจจนแทบจะอ้วกใส่หน้าแต่ก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทน

ในขณะที่เธอพลอดรักกับคู่หมั้น สายตาเหี้ยมเกรียมจากห้องทำงานก็ทะลุผ่านกระจกใสออกมา

กริ๊ง กริ๊ง

 [เข้ามาข้างในเดี๋ยวนี้] เขายกสายโทรศัพท์ต่อออกมายังโต๊ะเลขาที่อยู่หน้าห้อง เมื่อริสาได้ยินคำสั่งก็วางมันลงไว้ที่เดิม

“ตัวเองไปทำงานเถอะ เค้าขอตัวก่อน” เธอบอกลาคู่หมั้นของตัวเองเสร็จ ก็เดินเข้าไปในห้องทำงานของประธานใหญ่

รวิชญ์ไม่รอช้าเขาเดินตรงเข้ามาหาเธอ กระจกใสถูกเปลี่ยนให้เป็นแบบทึบจนคนข้างนอกไม่สามารถมองทะลุเข้ามาได้ สองมือโอบเอวเธอเข้ามาแน่น

“นะ…นี่คุณจะทำอะไร” ริสาตกใจมากเมื่ออยู่ ๆ คนตรงหน้าก็แสดงท่าทีเกรี้ยวกราดจนน่าแปลกใจ

“ไหนเธอบอกว่าเธอจะแก้แค้นมันไง แล้วที่เธอทำเมื่อกี้คืออะไร” เขาบีบสองแก้มของเธอจนปากเผยอออกมา อารมณ์ที่เดือดดาลตอนนี้ทำให้เขาไม่ออมแรงไว้เลย

“ถะ…ถึงยังไง เขาก็เป็นคู่หมั้นของฉันนะ ปะ…ปะปล่อยฉันเถอะ ฉันเจ็บไม่ไหวแล้ว” เสียงร้องขอช่วยเรียกสติคืนมาให้รวิชญ์ มือหนาเริ่มคลายแรงลง

“ฉันจะทำความสะอาดให้เธอเอง” ริมฝีปากสีชมพูหวานถูกชายหนุ่มขยี้ด้วยปากหนา มือข้างหนึ่งเกี่ยวสะโพกเธอเข้ามาใกล้ รสขมอ่อน ๆ จากกาแฟลอยคลุ้งอยู่ในปาก

กำปั้นเล็กทุบไปที่หน้าอกเขาซ้ำ ๆ หลายที แต่รวิชญ์ก็ไม่ยอมที่จะปล่อย มือของเขาเริ่มซุกซน เสื้อเชิ้ตตัวสีขาวโดนเลิกขึ้นจนเผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบ

“สะอาดหมดแล้ว” เขาใช้หลังมือเช็ดคราบที่ปากอย่างลวก ๆ

เพียะ!!!

ริสาตบลงไปบนหน้าของรวิชญ์เต็มแรง จนเขาหันเซไปอีกทาง “คุณเป็นบ้าอะไรของคุณขึ้นมา” ดวงตาโชนไปด้วยความเดือดดาล

“ผมรู้ว่าคุณเกลียดมัน ถ้าคุณต้องทำอะไรที่มันน่าขยะแขยงแบบนี้อีก” เขาหันกลับมาหาเธอ ค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้อย่างใจเย็น สัมผัสนุ่ม ๆ สัมผัสลงไปบนหน้าอย่างอ่อนโยน “เป็นผมได้ไหม”

“คะ…คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร” จากความโกรธแปรเปลี่ยนเป็นความเขินอาย สองแก้มแดงฉ่าจนถึงใบหู

“ผมจะไม่ห้ามในสิ่งที่คุณทำ แต่ผมไม่อยากให้คุณรู้สึกไม่ดี ถ้าครั้งไหนต้องทำแบบนี้อีก เป็นผมได้ไหมที่จะทำให้คุณกลับมารู้สึกดี” สองตาประสานกัน ริสาไม่อาจรู้ได้เลยว่าในใจผู้ชายตรงหน้าคิดอะไรอยู่ แต่เธอกลับไม่คิดจะปฏิเสธเขาออกไป

เปลือกตาปิดลงในขณะที่ริมฝีปากสัมผัสกัน จูบที่แผ่วเบาราวกับขนนกทำให้ริสาเริ่มไม่มีเรี่ยวแรง สองแขนเรียวคล้องคอเขาเอาไว้แน่นอย่างกับกลัวว่าจุมพิตนี้จะหายไป

ความสุขอยู่ได้ไม่นานเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังดึงความสนใจของทั้งคู่ให้ผละออกจากกัน

“ว่าไงครับ” น้ำเสียงหงุดหงิดหลังจากที่โดนขัดอารมณ์ สองคิ้วขมวดเข้าหากัน ในใจก่นด่าคนที่โทรมาไปถึงไหนต่อไหน

 [โครงการที่ดินทางใต้ที่เราตกลงกันเอาไว้แกจะเอายังไง] 

“เอาไงคืออะไรพี่ ก็ที่ตรงนี้ผมเป็นคนประมูลมาได้ ทำไมผมต้องยกให้ศิวะด้วย”

 [ยังไงก็อยู่บริษัทเดียวกัน หลานพึ่งเริ่มทำงานมาใหม่ ก็ช่วย ๆ กันหน่อยได้ไหม] รวิชญ์ทำหน้างง เขาไม่คิดว่าบนโลกจะมีคนที่หน้าด้านกล้าเอ่ยปากพูดอะไรแบบนี้ออกมาตรง ๆ [เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงฉันจะคุยกับพ่อเอง] 

“ครับ” เมื่อโดนเอาผู้ใหญ่มาข่มขู่ เขาก็ได้แต่ตกปากรับคำอย่างเสียไม่ได้

“เกิดอะไรขึ้นหรอคะ” ริสาเอ่ยปากถามในขณะที่ตัวเองกำลังเอาเสื้อเข้าไปในกระโปรง 

“ไม่มีอะไรหรอกครับ เอกสารพื้นที่ทางใต้ที่พึ่งประมูลมาได้ ผมฝากคุณเอาไปให้ศิวะหน่อยได้ไหมครับ” เขานิ่งไปครู่หนึ่ง มองคนตรงหน้าเหมือนกับต้องการขอร้องให้เธอบอกปฏิเสธ “ถ้าคุณไม่อยากไป ผมให้คนอื่นไปได้นะครับ”

“จะให้คนอื่นไปทำไม ถัาให้คนอื่นไปมันก็ไม่สนุกสิ” รอยยิ้มชั่วร้ายกระตุกขึ้นที่มุมปาก ความคิดชั่วแล่นวาบเข้ามาในหัว “คุณบอกให้พวกตาแก่กรรมการมาที่ห้องผู้อำนวยการได้เลยนะคะ เราจะเซ็นยกโครงการนี้ต่อหน้าทุกคน” เธอหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินขึ้นมาเปิดดู เมื่อรูัว่าเป็นเล่มที่ต้องการก็หยิบแล้วเดินออกไป

ริสาลงไปที่ชั้น 34 เธอเดินตรงไปยังห้องผู้อำนวยการ ใบหน้าเปื้อนยิ้มเมื่อได้รู้ว่าในอีกไม่กี่นาทีจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น คณะกรรมการบริหารเดินตามหลังเธอมาเพียงนิดเดียว

…………

“พี่ศิวะคะ ที่นี่มันบริษัทนะคะ เดี๋ยวคนมาเห็นเข้ามันจะไม่ดีเอานะ” รดานั่งอยู่บนตักของศิวะกลางห้องทำงาน เต้านมอวบถูกสองมือถูกสองมือขย้ำจากคนข้างหลัง

“ใครมันจะมาเห็น อีกหน่อยที่นี่มันก็เป็นของพี่แล้ว” สันจมูกเริ่มคลอเคลียไปที่ต้นคอระหง เธอแอ่นอกซู้ดปากสู้ความเสียว ช่วงล่างก็บดขยี้ท่อนเอ็นเขาไม่ปล่อย

“ขอโทษนะคะ ขอเข้าไปหน่อยค่ะ” ริสาจงใจเคาะประตูเสียงเบา เพราะไม่อยากให้คนในห้องได้ยิน ก่อนที่เธอจะเปิดประตูพรวดพราดเข้ามา

รดาที่ระวังตัวเป็นพิเศษเธอกระโดดออกจากตักเขาอย่างรวดเร็ว แต่เสื้อผ้าที่ดูจะไม่เป็นระเบียบก็พอจะให้คนเดาได้ว่ามีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นที่ห้องนี้

“อะ…อ้าวที่รัก ทำไมมาที่นี่ละครับ”

“พอดีคุณรวิชญ์ให้เอาเอกสารโครงการทางใต้มาให้คุณ แต่ไม่นึกว่าจะมาขัดเวลาความสุขของคุณ” ริสาแกล้งทำหน้าเศร้า สวมบทเป็นคนโง่ที่โดนสวมเขาได้อย่างแนบเนียน ดวงตากลมโตเริ่มมีหน่วยหยดน้ำคลอเอ่อ

“มะ…ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ ก็อย่างที่เค้าบอกที่รักไปไงว่ามีเรื่องต้องคุยกับฝ่ายโฆษณา ทุกคนก็รู้นิ่ครับว่ารดาเธอเป็นผู้จัดการฝ่ายโฆษณา” เขามองไปยังพวกคณะกรรมการคนอื่น สายตาเว้าวอนขอให้พวกนั้นเข้ามาช่วยส่งเสริมตัวเอง

“พอ ๆ ได้แล้วครับ ก็คงเป็นอย่างที่ผู้อำนวยการพูดนั่นแหละ” กิตติพงษ์หนึ่งในคณะกรรมการบริหารรีบเอ่ยปากปราม แถมเขายังเป็นพ่อของทั้งริสากับรดาอีกด้วย

“ค่ะ หนูหวังว่ามันจะเป็นแบบนั้น” เสียงพูดปนสะอื้นราวกับว่าเธอกำลังเสียใจอยู่จริง ๆ

“มันก็ต้องเป็นแบบนั้นสิพี่ พี่ศิวะกำลังจะมาเป็นพี่เขยของดา ดาจะไปทำอะไรเกินเลยได้ยังไงละคะ” เธอแสร้งปั้นหน้ายิ้ม ผมเผ้าเสื้อผ้าที่พะรุงพะรังถูกจัดแต่งให้เป็นระเบียบในเวลาที่คนอื่นเผลอ

“พี่เชื่อจ้ะ ส่วนนี่เอกสารโครงการค่ะ” เธอตบไหล่น้องสาวของตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเอี้ยวตัวกลับมาวางแฟ้มเอกสารแล้วเดินออกไป

หากใครอยู่ในเหตุการ์ก็คงมองว่าริสาเป็นผู้หญิงที่โง่เง่า แต่ความจริงอีกเรื่องที่แพร่สะพัดออกไปก็คือรักสามเศร้าที่น้องสาวกำลังเล่นชู้กับพี่เขยตัวเอง!!