Novels by Treenapa

ซูอวี้ยังคุกเข่าอยู่กับพื้น หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงมันในหูสมองส่วนที่ทำงานเร็วที่สุดกำลังไล่หาคำแก้ตัวไปทีละอัน หมอหลวงตรวจผิด นับวันคลาดเคลื่อน เพิ่งรู้ตัวเมื่อวาน แต่ทุกอันฟังแล้วก็รู้ว่าไม่รอดเพราะคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าไม่ได้กำลังถาม นางกำลังบอกให้รู้ว่ารู้แล้ว“เฉินเชี่ย...”“ไม่ต้อง” ไทเฮาตัดบท “ข้าไม่ได้เรียกเจ้ามาให้แก้ตัว”นางกำนัลที่ยืนอยู่ข้างหลังก้าวออกมารินชาเพิ่มให้ถ้วยหนึ่ง เป็นหญิงวัยกลางคนหน้าตาเรียบเฉย มือที่ถือกานิ่งสนิทแม้แต่น้ำชาสักหยดก็ไม่กระฉอก รินเสร็จก็ถอยกลับเข้าที่เดิมโดยไม่ส่งเสียงเลยสักแอะ“ชิงเอ๋อร์” ไทเฮาเอ่ยโดยไม่หันไปมอง “ออกไปยืนหน้าประตู”“เพคะ”พอเสียงประตูปิดลง ไทเฮาก็หันกลับมามองเธออีกครั้ง“เจ้ารู้ไหมว่าเช้านี้ในที่ประชุมขุนนางเกิดอะไรขึ้น”ซูอวี้ส่ายหน้า“มีคนเสนอชื่อจิ้นอ๋องขึ้นสืบราชบัลลังก์” ไทเฮาเอ่ยเรียบ ๆ “สามคน”นางยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ฮ่องเต้ไม่มีโอรส อ๋ององค์อื่นอยู่หัวเมืองไกล ไม่มีทหารในมือสักคน ส่วนจิ้นอ๋องคุมกำลังอยู่สามแสนและอยู่ในเมืองหลวงมาสามปี” นางวางถ้วยลง “ถ้าไม่มีอะไรมาขวาง อีกไม่เกินครึ่งเดือน เขาก็คงได้นั่งบัลลังก์นั้น”“แล้ว

ทางเดินจากตำหนักฮ่องเต้กลับไปตำหนักของฮองเฮายาวกว่าที่ซูอวี้คิดไว้มากเธอเดินตามนางกำนัลไปเงียบ ๆ พยายามจำทางไปด้วย แต่เลี้ยวไปได้สามครั้งก็เลิกจำ ทุกทางเดินหน้าตาเหมือนกันหมด เสาแดง หลังคาโค้ง กระเบื้องเทา แม้แต่กลิ่นไม้เก่ากับกลิ่นธูปจาง ๆ ที่ลอยมาตามลมก็คล้ายกันไปเสียทุกแห่งระหว่างทางมีคนสวนมาเป็นระยะ นางกำนัลบ้าง ขันทีบ้าง ทุกคนหลบลงข้างทางแล้วก้มหน้าลงกราบ ไม่มีใครเงยหน้าขึ้นมองเธอสักคนตอนแรกเธอนึกว่านั่นคือมารยาท จนเดินผ่านไปได้สักสิบก้าวแล้วเหลือบกลับไปดูคนพวกนั้นเงยหน้าขึ้นมองแล้วแต่มองแบบที่คนมองหมาบ้าที่ยังไม่ถูกจับตำหนักของเธออยู่ปลายทางเดินนั้น ใหญ่โต ประตูสูง มีต้นไม้ปลูกไว้เป็นแนวหน้าลานพอเข้าไปข้างใน นางกำนัลที่พาเธอมาก็กราบลาแล้วเดินกลับออกไปทันที ไม่รอฟังคำสั่ง ไม่ถามอะไรทั้งนั้นหญิงสาวอายุราวยี่สิบยืนรออยู่กลางห้อง มือกอดผ้าห่มผืนหนึ่งไว้แน่น หน้าซีดเผือด ตาแดง พอเห็นเธอก็ทรุดลงกราบทันทีจนหัวเข่ากระแทกพื้นดังโครม“ฮองเฮา”ซูอวี้สะดุ้ง“...อือ”“หลิ่วเอ๋อร์นึกว่าจะไม่ได้เห็นฮองเฮาอีกแล้วเพคะ” เสียงนั้นสั่นจนแทบไม่เป็นคำ “เมื่อคืนพวกเขามาไล่พวกเราออกไปหมด บอกว่า

ในนิยายเรื่องนั้นมีอ๋องอยู่องค์หนึ่งที่คนอ่านกลัวกันทั้งเรื่อง ซูอวี้จำชื่อไม่ได้ จำได้เพียงว่าทุกครั้งที่เขาปรากฏตัวออกมา จะต้องมีคนตายดวงตาคมกวาดมองไปทั่วห้องเพียงครั้งเดียว หยุดที่พระศพหนึ่งอึดใจ หยุดที่ถ้วยยาอีกครึ่งอึดใจ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ซูอวี้ซึ่งยืนตัวแข็งอยู่ข้างกระจกทองสัมฤทธิ์ทหารนายหนึ่งก้าวขึ้นมาจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ทว่ามือหนายกขึ้นเพียงนิดเดียวเท่านั้น คนคนนั้นก็หุบปากถอยกลับเข้าที่โดยไม่ต้องมีใครสั่งซ้ำจากนั้นชายหนุ่มก็เดินตรงเข้ามาหาเธอไม่มีคำถามสักคำเดียว ไม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ถามว่าใครเป็นคนทำ ไม่เรียกหมอหลวง ไม่สั่งปิดตำหนัก ไม่แม้แต่จะให้ใครไปตรวจดูว่าฮ่องเต้สิ้นพระชนม์แล้วจริงหรือยังเขาไม่ได้มาสืบสวน เขามาเพื่อกำจัดเธอทิ้ง!ซูอวี้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว สองก้าว จนหลังชนเสาต้นใหญ่ ผ้าไหมหลายชั้นพันขาจนขยับลำบาก ปิ่นบนศีรษะสั่นระริกจนมีเสียงกรุ๊งกริ๊งดังขึ้นในห้องที่เงียบสนิท ดังจนน่าอายเสียเหลือเกินชายหนุ่มหยุดอยู่ห่างออกไปเพียงสองก้าว ใกล้พอที่เธอจะเห็นว่าในดวงตาคู่นั้นไม่มีอะไรอยู่เลย ไม่โกรธ ไม่เกลียด ไม่มีแม้แต่ความสะใจของคนที่รอวันนี้มานาน เหลือเพียงความนิ่

ดวงตาหนักอึ้งยังไม่ทันเบิกกว้าง กลิ่นยาต้มเปรี้ยวเฝื่อนลอยเข้าจมูกก่อนที่หญิงสาวจะทันรู้สึกตัวเสียด้วยซ้ำเธอลืมตาขึ้นในห้องที่เพดานสูงจนมองไม่เห็นคาน แสงเช้าลอดผ่านบานเกล็ดไม้เข้ามาเป็นริ้วเอียงตกลงบนพื้นกระเบื้องขัดมัน ในขณะที่อากาศรอบตัวนิ่งสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองดังก้องอยู่ในหูซูอวี้ นักศึกษาปีสี่วัยยี่สิบห้าที่รับจ้างแปลบทความส่งเป็นงานพิเศษ อาศัยอยู่ในห้องเช่าขนาดสี่คูณหกย่านชานเมืองมาสามปีเต็ม มีทรัพย์สินมีค่าที่สุดในชีวิตเป็นโทรศัพท์เครื่องเก่าที่เพิ่งผ่อนหมดเมื่อเดือนก่อน และไม่เคยมีเรื่องอะไรน่าจดจำเกิดขึ้นในชีวิตเลยสักครั้งตลอดยี่สิบห้าปีเมื่อคืนตอนตีสอง เธอก็ยังนอนไถโทรศัพท์อยู่บนที่นอนผืนเดิมนั่นแหละทว่าตอนนี้หญิงสาวกลับนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่ง หลังตรง มือขวาถือถ้วยกระเบื้องใบเล็กไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ก้นถ้วยยังเหลือของเหลวสีคล้ำอยู่นิดหน่อย ข้นและหนืด มีคราบเกาะเป็นวงอยู่รอบขอบในเธอมองมันอยู่พักหนึ่งด้วยความรู้สึกเบาหวิวแบบคนที่เพิ่งตื่นจากงีบหลับตอนบ่าย รู้อยู่ว่าตัวเองอยู่ผิดที่ แต่ยังนึกไม่ออกว่าผิดตรงไหน จนกระทั่งสายตาไล่ขึ้นมาตามมือที่ถือถ้วยนั้นแ

ห้องเช่าย่านชานเมือง ตีหนึ่งสี่สิบเจ็ดพัดลมตัวเก่าที่ส่ายไม่สุดหมุนอยู่ตรงมุมห้องพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะทุกครั้งที่หันกลับมาทางที่นอนซูอวี้นอนคว่ำอยู่บนที่นอนผืนบางที่ปูกับพื้นห้องขนาดสี่คูณหกนั้น เท้าทั้งสองข้างชี้ฟ้า มือถือโทรศัพท์เครื่องเก่าที่แบตเหลืออยู่สิบสองเปอร์เซ็นต์ และตรงหน้าจอมีเอกสารที่แปลค้างอยู่หนึ่งไฟล์งานชิ้นนี้ต้องส่งพรุ่งนี้เที่ยง ค่าจ้างสามร้อยหยวนเธอแปลไปได้สิบเจ็ดหน้าจากยี่สิบสี่หน้า แล้วก็มาติดอยู่ตรงย่อหน้าที่เขียนถึงระบบภาษีอากรของประเทศหนึ่งซึ่งอ่านซ้ำไปสามรอบแล้วก็ยังไม่เข้าใจว่าคนเขียนต้องการจะสื่ออะไรเธอวางโทรศัพท์ลงแล้วยกมือขึ้นกดขมับในกล่องข้าวพลาสติกที่วางอยู่ข้างที่นอนยังเหลือข้าวไข่เจียวจากมื้อเย็นอยู่ครึ่งกล่อง เย็นชืดไปแล้วตั้งแต่สามชั่วโมงก่อน กลิ่นน้ำมันทอดที่เคยหอมตอนร้อน ๆ เหลือเพียงกลิ่นมันจาง ๆ ทว่าพรุ่งนี้เช้าก็คงต้องกินมันอยู่ดีเพราะซื้อใหม่ไม่ไหวติ๊งหน้าจอเด้งข้อความขึ้นมาจากคนที่ชื่อว่าหลินหลิน[อ่านหรือยัง]ซูอวี้มองข้อความนั้นอยู่สามวินาที ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปดูข้อความก่อนหน้าลิงก์นิยายที่ถูกส่งมาตั้งแต่วันจันทร์ พร้อมข้อคว

ก็อก ก็อกริสาเดินถือชามต้มยำใบโตเดินมาเคาะประตูเพื่อนบ้านที่อยู่ข้าง ๆ เพียงไม่นานเจ้าของบ้านก็เดินมาเปิดประตู“ทานข้าวกันหรือยังคะ พอดีหนูทำกับข้าวมาเผื่อ”“ริสาเองหรอ มา ๆ เข้ามาสิ กินด้วยกัน แล้วรวิชญ์ล่ะ ไปไหนซะแล้ว” ฉัตรธรเอ่ยถาม เมื่อมองไม่เห็นผู้ชายอีกคนที่ติดตามอยู่ตลอด“กำลังขับรถกลับบ้านมาน่ะค่ะ” “โอเคครับ งั้นมา ๆ กินข้าวกัน เดี๋ยวรอป้าม้วยแกทำกับข้าวเสร็จ รวิชญ์คงจะมาถึงพอดี” “ค่ะพี่ แล้วพี่สะใภ้ไปไหนหรอคะ” “นั่งรอกินข้าวอยู่นู่นแหละ” เขานั่งชี้ปลายนิ้วไปยังโต๊ะกินข้าว ที่มีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งรออาหารอย่างใจจดใจจ่อฉัตรธรถือชามต้มยำให้เธอก่อนจะวางไว้บนโต๊ะอาหาร ริสาเองก็ส่งข้อความไปหาบอกให้เขาตรงกลับมาที่บ้านของฉัตรธรแทนไม่ช้ารวิชญ์ก็มาถึง เขาเดินเข้ามาร่วมโต๊ะอาหาร เมนูใหม่ที่แม่ครัวพึ่งทำเสร็จก็ทะยอยออกมาเสิร์ฟ ทั้งแกงโฮะ น้ำพริกหนุ่ม ไข่ผำ ชวนให้หญิงสาวทั้งสองนั่งน้ำลายไหล“ยาหยี กินนี่สิ่จ๊ะ เห็นบ่นอยากกินตั้งแต่เช้า” ฉัตรธรตักไข่ผำใส่จานภรรยาตัวเอง รวิชญ์เห็นแบบนั้นก็ไม่รีรอรีบทำตามทันที“ที่รัก นี่ไงของโปรดหนูเลย กินเยอะ ๆ นะคะ” เขาตักน้ำพริกหนุ่มใส่จานริสา จนคนตั

“เก่งจังเลยครับเด็กดี ตอนนี้อาต้องให้รางวัลคนเก่งแล้วแหละ” รวิชญ์พูดพลางถอดเสื้อตัวเองออก กล้ามหน้าท้องแน่นเด่นหราอยู่ตรงหน้าของหญิงสาว เธอเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ชวนให้รวิชญ์ยิ้มออกมาอย่างลำพองใจ“อื้อ… เบา ๆ ครับ ใจเย็นก่อน” ปลายลิ้นลากไปตามร่องซิกแพค ลากมันไปจนถึงยอดหัวนมที่แข็งเต่ง ชาแกร่งสั่นสะท้านเมื่อถูกเธอยั่วยวนอย่างเร้าใจแท่งเนื้อที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้าแข็งตัวขึ้นมาจนกางเกงแทบปริ เขาบีบขย้ำลงไปบนก้นกลม “ซี้ด~~” ชายหนุ่มซู้ดปากเสียวเมื่อคนตัวเล็กโลมเลียมาถึงต้นคอ“วันนี้ผมจะทำให้คุณจำได้แต่ผมเพียงคนเดียว ตลอดไป” เขาช้อนปลายคางเธอขึ้นมา ประกบริมฝีปากหนาลงไป เขาดูดลิ้นเข้ามาในโพรงปากของตัวเอง มือไม้อยู่ไม่สุข ชอนไชไปทั่วทั้งร่างกายของริสา“วันนี้เราไปทำกันบนเตียงดีกว่าครับ ผมอยากให้ความทรงจำของคุณอยู่กับผมไปทุกที่” เขาอุ้มตัวเธอขึ้นมาในท่าเจ้าหญิง แล้วพาเดินขึ้นไปบนชั้น 2 ปลายเท้าเตะเปิดประตู ห้องนอนใหญ่ที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายไม่เหมาะกับขนาดของบ้านที่อยู่เท่าไหร่นัก เขาวางเธอลงบนเตียงนุ่มเดรสสายเดี่ยวถูกปลดลงมาอยู่ใต้ทรวงอก เขาปลดบราครึ่งตัวที่สวมอยู่ข้างในออกอย่างไวไม่ต่า

ในห้องสี่เหลี่ยมที่เงียบสงัด มีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งรออยู่ข้างเตียงไม่ห่างไกล เขามองหญิงสาวที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงไม่ขยับ สายน้ำเกลือระโยงระยางถูกเจาะไปที่แขน“พะ…พี่ชาย อย่าไปนะ” เสียงเพ้อดังลอดออกมาจากปากเล็ก ทำเอาฉัตรธรดีดตัวผึงขึ้นมาจากโซฟา“พี่อยู่ตรงนี้แล้ว ไม่ต้องกลัวแล้วครับ” เขาจับมือเธอเอาไว้แน่น มือหนาลูบไปที่ใบหน้าหวานอย่างอ่อนโยน“พี่รวิชญ์ พี่อยู่กับริสาก่อนนะ” รอยยิ้มหุบลงพลัน เมื่อคนที่เธอเรียกหาไม่ใช่ตัวเอง “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวทุกอย่างจะดีขึ้น” เมื่อรู้ว่าในใจของเธอไม่ได้มีตัวเอง ฉัตรธรก็ไม่ได้คิดจะเข้าไปขวางความสัมพันธ์ของทั้งคู่ เขารีบต่อสายไปหารวิชญ์เพื่อบอกเรื่องราวทันทีกริ๊ง กริ๊งเสียงโทรศัพท์ดังแทรกความเงียบงัน ห้องสี่เหลี่ยมถูกปิดมืดไม่มีแม้แต่แสงอาทิตย์ลอดเข้ามา มีเพียงร่างของชายหนุ่มกับขวดเหล้ามากมายที่กองอยู่ร่วมกันบนพื้น ชายตัวสูงในสภาพที่ไม่ต่างจากศพ บนตัวมีแต่กลิ่นเหล้าลอยคลุ้งไปทั่ว แม้ว่าจะยืนห่างถึง 100 เมตรก็ยังคงได้กลิ่น“สวัสดีครับ” แขนยาวเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา กดปุ่มเปิดลำโพงเพราะไม่มีแม้แต่แรงจะถือมัน [ผมฉัตรธรเองนะครับ ตอนนี้ริส

ภาพจากวีดีโอแรกกว่าจะถูกปิดก็กินเวลาไปนานโข จอใหญ่กลายเป็นสีดำมืด แต่อยู่ ๆ มันก็รันไฟล์ที่สองโดยอัตโนมัติ“นี่คุณต้องการอะไร อยากจะประกาศให้ทั้งโลกรู้หรือยังไงว่าพวกเรา…” เสียงขาดห้วงไป เหมือนคนที่กำลังพูดไม่กล้าจะพูดมันออกมา ยิ่งชวนให้คนที่กำลังดูพากันซุบซิบ“บ้านนี้มันละครอะไรละนิ ยังไม่จบอีกหรอ” เสียงนินทาดังแทรกขึ้นมาไม่หยุดภาพที่รวิชญ์ก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูของริสา หากแต่มองในมุมกล้องวงจรปิดเหมือนเขากำลังก้มลงไปจุมพิตของเธอ ก่อนที่หญิงสาวจะเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงเข้าไปในห้อง และไม่กลับออกมาอีกเลย“ยืนมองเxี้ยอะไรกันอยู่ มึงก็ถอดสายจอสิวะ” รวิชญ์ตะคอกออกมาเสียงดัง แต่ก็สายไปเสียแล้วเพราะเรื่องราวถูกฉายออกมาจนหมด ริสาที่ยืนยิ้มอยู่ได้ไม่นานก็ยืนนิ่ง ตอนนี้เหมือนเรื่องที่เธอกำลังทำ ได้ย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง เสียงนินทาดังกระหึ่มมากขึ้นไปอีกเมื่อเรื่องคาวฉาวออกมาอีกฉาก“นี่สินะที่คุณบอกว่าจะทำ” เธอหันไปถามรวิชญ์ที่ยืนมองอยู่ข้างล่าง “นี่คือวิธีการของคุณใช่ไหม นะ…นี่คือวิธีการที่คุณบอกใช่ไหม!!” เธอแผดเสียงร้องออกมาทั้งน้ำตา มือไม้สั่นเพราะคุมอารมณ์โกรธเอาไว้ไม่อยู่“ไม่ ผมไม่ได้ทำ” รวิช

หลังจากวันที่เธอจับได้ว่าตัวเองกำลังถูกสวมเขา แผนการแก้แค้นก็ถูกวางออกมาอย่างเฉียบแหลม ริสาได้ชวนรดาออกไปทานข้าวด้วยกัน เธอเลือกร้านอาหารหรูหราเพราะรู้ดีว่าน้องสาวตัวเองเป็นคนหัวสูง“พี่ให้จ้ะ” ถุงช็อปปิ้งแบรนด์เนมราคาแพงถูกยื่นให้กับผู้ที่เป็นน้องสาว รดาดวงตาลุกวาวเมื่อเห็นชื่อแบรนด์บนถุง“กรี๊ด กระเป๋าฮีเมส นะ…นี่พี่ให้ฉันจริงหรอ” เมื่อเธอเปิดมันออกดุ ก็กรี๊ดออกมาเสียงดังอย่างลืมตัว ก็มูลค่าของในถุงมันมากกว่าสองแสนบาท“อื้ม ก็วันเกิดรดาพี่ต้องขึ้นไปทำงานที่เหนือ เลยอยากให้ของขวัญวันเกิดล่วงหน้าไว้”“อ่อหรอ ฉันชอบมากเลย” ไม่มีคำว่าขอบคุณออกมาจากปากของเธอ แถมรดายังแอบคิดอีกว่า ‘ริสานี่โง่ได้ใจเสียจริง แต่แบบนี้ก็ดี เพราะไม่ว่าอะไรที่เป็นของเธอ ฉันจะแย่งมันมาเอง’รดาที่ได้ของขวัญเป็นกระเป๋าราคาแพงมีหรือที่จะไม่หยิบมาใช้ โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีเครื่องดักฟังจิ๋วแอบติดไว้อยู่ เธอนำติดตัวมันไปทุกที่ แต่เพราะไม่ใช่คนเจ้าระเบียบเธอจึงถูกจับได้อย่างง่ายดายก่อนวันแต่งงานริสาได้โอกาสจับกระเป๋าใบนั้น เพราะเธอวางมันทิ้งไว้บนโซฟาในบ้าน เธอแกะกระดุมเหล็กใต้กระเป๋าออกมาด้วยความว่องไว หากสงสัยว่าทำไมเธ

ห้องโถงของโรงแรมห้าดาวสุดหรู บรรยากาศภายในอบอวลไปด้วยไฟสีส้มอ่อน ดอกไม้ประดับสีขาวเรียงรายไปตามทางเดินเข้าจวบจนถึงเวทีหลักของงาน โทนสีหลักของการตกแต่งเป็นสีขาวและทองที่ย้ำเตือนความหรูหราแขกเหรื่อที่มาร่วมงานล้วนเป็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีไม่ว่าจะในวงสังคมธุรกิจ หรือดารานักร้องที่มีชื่อเสียงบางคนก็ยังให้เกียรติมาร่วมในงานนี้ศิวะในชุดสูททักซิโด้สีขาวคอยยืนรอรับแขกที่เข้ามาร่วมงานอยู่หน้าประตูทางเข้า ขาดแต่เพียงคู่ควงของเขาที่ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน“เอ่อขอโทษนะคะ มีใครอยู่ไหมคะ” เสียงหวานใสของหญิงสาวดังขัดจังหวะคนที่กำลังทำงานในห้องเครื่องเสียง ชายหนุ่มดูท่าทางแข็งขันเดินตรงเข้ามาหาเธอ“ไม่ทราบว่ามีอะไรหรือครับ”“คือพอดีว่ารู้สึกเหมือนจะหยิบไฟล์วีดีโอที่ต้องใช้ในงานผิดไปน่ะค่ะ เลยเอาอันนี้มาเปลี่ยน” เธอยื่นแฟลชไดร์ฟสีดำอันหนึ่งให้กับเขา“เอ๋ แปปนะครับ เปลี่ยนกับอันไหนหรือครับ” พนักงานคนนั้นหยิบสิ่งของที่คล้ายกันสองชิ้นออกมาให้เธอดู ยิ่งชวนให้เธอรู้สึกฉงนใจว่าทำไมถึงมีสองชิ้น“เอ๋ มีสองชิ้นหรอ พอจะจำได้ไหมคะว่าอันไหนเป็นอันแรกที่ต้องขึ้นฉาย” “อ๋องั้นอันนี้ครับ” เขายื่นอันที่เธอต้อง