EP.1 กระแทกใส่รูเธอ

EP.1

ริรินดาปล่อยให้ฝ่ามือหนานำทางไป ความเงียบเริ่มเข้ามาแทนที่เสียงดนตรีหนักหน่วงทันทีที่ประตูบานนั้นปิดลง

หญิงมองสำรวจแผ่นหลังกว้างและช่วงไหล่ที่ดูแข็งแกร่งของอชิระ ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเธอเต้นรัวจนหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อรู้ว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้...คือความจริงที่เธอเลือกเอง

“ถึงแล้ว...” อชิระเอ่ยเสียงพร่าต่ำขณะหยุดยืนหน้าประตูห้องส่วนตัว เขาหันกลับมามองสบตากับริรินดาตรง ๆ สายตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้ปิดบังความหื่นกระหายอีกต่อไป แต่มันกลับวาวโรจน์ไปด้วยความต้องการที่จะ ‘สยบ’ ผู้หญิงตรงหน้าให้ราบคาบ

ทันทีที่ประตูห้องส่วนตัวปิดสนิท ความเงียบที่ปกคลุมอยู่เพียงเสี้ยววินาทีก็ถูกทำลายลงด้วยแรงอารมณ์ที่ระเบิดออก อชิระไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า

อชิระดันร่างบางจนแผ่นหลังชิดผนังเย็นเฉียบ กายหนาเบียดเสียดเข้าหาจนไร้ช่องว่าง เขาก้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างกระหาย สองมือแกร่งยกข้อมือเธอขึ้นไว้เหนือศีรษะ ริรินดารับรู้ถึงสัมผัสที่รุนแรงของเขา เธอหอบหายใจกระชั้นพลางกัดริมฝีปากแน่น

“อ้อ...มีอีกอย่างที่เธอต้องรู้” อชิระถอยใบหน้าออกจากซอกคอระหง เขากระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่ม สายตาหื่นกระหายจ้องมองเหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว

“รสนิยมของฉันมันค่อนข้างรุนแรง พราะสำหรับฉันเรื่องบนเตียงไม่มีความอ่อนโยนให้ ยิ่งเธอทำท่าเหมือนจะรับไม่ไหว ฉันจะยิ่งกระแทกใส่เธอให้หนักกว่าเดิม”

ริรินดาไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัว ตรงกันข้ามเธอกลับหัวเราะในลำคอเบา ๆ มือเรียวสวยเลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอหนา เธอจงใจแอ่นกายเข้าหาเบียดเสียดทรวงอกอิ่มกับแผงอกตึงแน่นของเขาอย่างท้าทาย

“จะรุนแรงแค่ไหนเชียว ฉันอยากจะรู้จัง” ริรินดาเชิดหน้าขึ้น ปลายจมูกโด่งรั้นชนกับจมูกของเขา

คำท้าทายนั้นเหมือนฟางเส้นสุดท้าย อชิระบดขยี้ริมฝีปากลงมาทันที จูบของเขาเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปในโพรงปากหวานอย่างรุนแรง ริรินดาเองก็ไม่ยอมแพ้ เธอกระหวัดลิ้นตอบโต้อย่างถึงพริกถึงขิง เสียงครางอื้ออึงในลำคอของทั้งคู่ผสมปนเปไปกับเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้น

มือของอชิระเริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าอย่างถือสิทธิ์

“ปากดีแบบนี้...คืนนี้อย่าร้องขอความเมตตาจากฉันก็แล้วกัน” เขาผละออกมามองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แก้มแดงระเรื่อและดวงตาหยาดเยิ้มเพราะแรงอารมณ์

“คนอย่างริรินดา มีแต่จะทำให้ ‘ผู้ชาย’ เป็นฝ่ายสยบอยู่แทบเท้าต่างหาก”

อชิระกระตุกยิ้มร้าย ขบเม้มติ่งหูของเธอแรง ๆ เป็นการฝากรอยเอาไว้ “งั้นเรามาดูกันว่าระหว่างความหยิ่งของเธอ กับความหิวของฉัน อะไรมันจะพังลงก่อนกัน”

อชิระช้อนร่างบางขึ้นแนบอกแล้ววางเธอลงบนที่นอนหนานุ่ม ริรินดาครางประท้วงในลำคอแต่ไม่ใช่เพราะความกลัว ทว่าเป็นความรัญจวนใจที่พุ่งพล่าน เธอเกี่ยวรั้งลำคอหนาให้โถมตัวลงมาทับถมร่างของเธอเอาไว้

บทรักที่เริ่มต้นด้วยความท้าทายแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่รุนแรง อชิระกระหน่ำความต้องการเข้าใส่เธออย่างหนักหน่วงราวกับพายุที่บ้าคลั่ง ในขณะที่ริรินดาก็โต้ตอบกลับอย่างเผ็ดร้อน เธอไม่ใช่เหยื่อที่ยอมถูกขย้ำ แต่เป็นแม่เสือสาวที่พร้อมจะแลกหมัดกับเขาจนถึงวินาทีสุดท้าย เสียงหอบพร่าและแรงอารมณ์ที่สอดประสานกันดังก้องไปทั่วห้อง

สายของวันต่อมา

สายตาคมกริบของอชิระกวาดมองแผ่นหลังนวลเนียนที่มีรอยข่วนจาง ๆ ฝากไว้เป็นที่ระลึก เขาไม่เคยรู้สึก 'อิ่ม' และ 'อยาก' ในเวลาเดียวกันได้มากขนาดนี้มาก่อน

“จะรีบไปไหน ?” เสียงทุ้มแหบพร่าถามขึ้น

ริรินดาสบตาเขาผ่านกระจก รอยยิ้มของผู้ชนะปรากฏบนใบหน้าสวย เธอสวมใส่เดรสชุดเดิมที่ถูกจัดระเบียบใหม่จนดูเกือบจะเรียบร้อย กำลังยืนสวมต่างหูพลางมองกระจกด้วยสายตาที่เรียบเฉย ราวกับเรื่องราวเร่าร้อนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนไม่เคยเกิดขึ้น

“กลับสิคะ เมื่อคืนฉันสนุกมาก” เธอหยิบกระเป๋าขึ้นมาถือไว้มั่น

ทว่าเขาต้องยอมรับอย่างคนสิ้นท่า สัมผัสที่จัดจ้านและชั้นเชิงที่ถึงพริกถึงขิงของเธอนั้น มันตอกย้ำว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยได้ 'กิน' อะไรที่ถึงใจขนาดนี้มาก่อน

ริรินดาแต่งตัวเสร็จก็เดินนวยนาดกลับมาที่เตียง โน้มตัวลงประทับจูบแผ่วเบาที่ริมฝีปากเขา “หวังว่าเราคงไม่ต้องเจอกันอีกนะคะ... ลาก่อนค่ะสุดหล่อ”

“เธอคิดจะไปเฉย ๆ แบบนี้ ?”

“ทำไมคะ ติดใจฉันเหรอ”

ริมฝีปากอิ่มยกขึ้นอย่างเย้ยหยัน ริรินดาไม่รอคำตอบจากเขา เธอเดินตรงไปยังประตูห้องโดยไม่หันกลับมามองเขาอีก ทิ้งให้อชิระนั่งอยู่บนเตียงด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น เขาไม่เคยถูกผู้หญิงทิ้งไว้เบื้องหลังแบบนี้มาก่อน

“ไม่เจอกันอีกอย่างนั้นเหรอ ?” อชิระแค่นหัวเราะ “อย่าให้เจออีกก็แล้วกันแม่สาวน้อย...ฉันจะทบต้นทบดอกให้ลุกไม่ขึ้นเลย”

อชิระสบถในลำคอเบา ๆ เขาไม่อาจปล่อยให้ผู้หญิงที่ทำให้เขาคลั่งได้ขนาดนี้เดินจากไปเฉย ๆ ร่างสูงรีบคว้ากางเกงและเสื้อเชิ้ตมาสวมอย่างลวก ๆ แล้วรีบพุ่งตัวออกจากห้องพัก อชิระวิ่งลงมาอย่างรวดเร็วจนทันเห็นแผ่นหลังบางที่คุ้นตากำลังจะก้าวพ้นประตูคลับออกไป

“เดี๋ยว!”

เขารั้งข้อมือเรียวไว้ได้ทันที ริรินดาชะงักฝีเท้าแล้วค่อย ๆ หันกลับมามอง เธอบิดข้อมือออกจากการถูกจับ

“มีอะไรคะคุณอชิระ ? หรือว่าเมื่อคืน...ฉันลืมของไว้ ?” เธอถามเสียงเรียบ

“ไปกินข้าวด้วยกันหน่อยไหม”

ริรินดานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ยกยิ้มมุมปากที่ทำให้คนมองใจสั่น เธอขยับกายเข้าหาเขาจนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดที่แผงอกแกร่งของเขาที่ยังโชว์ร่องรอยความเร่าร้อนจากเมื่อคืน

“นึกว่าจะมาชวนไปกิน...อย่างอื่นซะอีก”