EP.2 เผ็ดร้อน

EP.2

เธอก็แกล้งกดสายตาลงต่ำ จ้องมองไปยังเป้ากางเกงยีนส์ของอชิระอย่างจงใจ ความนิ่งเงียบชั่วขณะนั้นทำให้อชิระถึงกับหน้าร้อนผ่าว ความเป็นชายในกายประท้วงขึ้นมาทันทีเพียงแค่ถูกเธอมองด้วยสายตาแบบนั้น

“เธอนี่มัน...” อชิระกัดฟันกรอด พยายามสะกดอารมณ์หื่นกระหายที่กำลังพุ่งสูงขึ้น “สรุปจะไปไหม กินข้าวน่ะ ?”

“ไปค่ะ” ริรินดาขยับตัวออกห่างพลางใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามแนวคางของเขาเบา ๆ “แต่ฉันขอเป็นคนเลือกร้านอาหารเองนะคะ อยากกินอะไรที่มันเผ็ด ๆ ร้อน ๆ คุณก็น่าจะรู้ดีนี่”

ริรินดามองสำรวจเสื้อผ้าของเขาที่ยังใส่ไม่เรียบร้อย

“คุณจะไปทั้งแบบนี้เหรอคะ ?” ริรินดาเอ่ยขัดขึ้นพร้อม สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองแผงอกที่ยังเปิดเปลือยของเขา

“โชว์รอยรักจากเมื่อคืนขนาดนี้ กลัวคนอื่นเขาไม่รู้เหรอคะว่าคุณ ‘จัดหนัก’ มาแค่ไหน”

อชิระก้มมองสภาพตัวเองที่รีบร้อนจนดูไม่จืด เขาจิ๊ปากอย่างขัดใจแต่ก็ยอมติดกระดุมเสื้อเชิ้ตอย่างรวดเร็ว

ริรินดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทาง ‘เสียอาการ’ ของเพลย์บอยตัวพ่ออย่างเขาทำให้เธอรู้สึกสนุกอย่างบอกไม่ถูก เธอหมุนพวงกุญแจรถสปอร์ตคันหรูในมือเล่น ก่อนจะบุ้ยปากไปทางลานจอดรถ VIP

“ไปรถฉันนะคะ” เธอออกคำสั่ง “คนอย่างคุณน่าจะลองเป็น ‘ผู้ตาม’ ดูบ้าง...เผื่อจะติดใจ”

อชิระขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะเป็นปมเมื่อริรินดาเลี้ยวรถสปอร์ตคันหรูมาจอดเทียบฟุตบาทหน้า ‘ร้านส้มตำรสแซ่บ’ ที่ตั้งอยู่ริมถนน บรรยากาศของร้านเต็มไปด้วยเสียงครกกระทบสากและกลิ่นพริกคั่วที่โชยมาเตะจมูกจนเขาต้องยกมือขึ้นปัด

“ใส่ชุดนี้มากินร้านข้างทาง ? ” สายตาของผู้ชายรอบข้างที่มองเธอ ทำให้เขาหงุดหงิดอย่างไม่มีเหตุผล

อชิระมองเก้าอี้พลาสติกสีขาวด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ คนอย่างอชิระ...อย่างน้อยก็ต้องรูฟท็อปหรูหรือร้านอาหารที่มีมิชลินสตาร์การันตีเท่านั้น

“ฉันอยากกิน แต่ถ้าคุณไม่พอใจ ก็เชิญเรียกแท็กซี่กลับไปได้เลยค่ะ ฉันไม่ได้บังคับ” ริรินดาพูดยิ้ม ๆ พลางทรุดตัวลงนั่งอย่างไม่ถือตัว พร้อมกับสั่งอาหาร และตบท้ายด้วยประโยคที่ทำให้อชิระถึงกับตกใจ “ส้มตำปูปลาร้า...ขอพริกสิบเม็ดนะคะป้า”

ริรินดาลอบมองสีหน้าอชิระ “หน้ายุ่งขนาดนี้...กลัวรสชาติอาหารข้างทางจะทำคุณตายเหรอคะ ?” ริรินดาเอ่ยขำ ๆ โดยไม่รอคำตอบ ทำให้อชิระยอมนั่งลงบนเก้าอี้สีขาวอย่างเงียบ ๆ

ไม่นานนัก อาหารสีจัดจ้านก็มาวางอยู่ตรงหน้า อชิระมองดูริรินดาที่ใช้ช้อนตักอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ใบหน้าหวานเริ่มมีสีระเรื่อเพราะความเผ็ดร้อน

“ลองดูสิคะคุณอชิระ หรือต้องให้ฉัน ‘ป้อน’ ด้วยปาก...คุณถึงจะกล้ากิน ?” เธอกระเซ้าพร้อมส่งสายตาท้าทาย

คำท้านั้นทำให้อชิระยอมตักเข้าปากคำใหญ่...และวินาทีต่อมา ใบหน้าหล่อเหลาก็เริ่มเหงื่อแตกพลั่ก ความเผ็ดร้อนพุ่งปรี๊ดขึ้นสมองจนเขาต้องรีบคว้าน้ำมาดื่มอึกใหญ่

ชายหนุ่มยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก พลางมองผู้หญิงตรงหน้าที่ยังคงนั่งยิ้มกริ่ม

อชิระเคยเจอผู้หญิงมานับไม่ถ้วน แต่ไม่มีใครเคยพาเขามานั่งกินข้าวข้างทางจนเหงื่อตกแบบนี้มาก่อน ริรินดาดูพยศ ดูกะล่อน และมีความ ‘ร้าย’ ในตัวที่น่าค้นหา แต่กลับทำให้เขารู้สึกสนุก ไม่น่าเบื่อ

ริรินดาเหลือบมองคนตัวโตที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาขบขัน เธอวางช้อนลงแล้วเปลี่ยนมานั่งกอดอก จ้องมอง “คุณอชิระเจ้าของคลับสุดหรู” ที่ตอนนี้สภาพดูไม่ได้เอาเสียเลย

“เป็นไงคะ อร่อยไหม ? ไม่เคยลองล่ะสิ” เธอถามด้วยน้ำเสียงกึ่งเอ็นดูแต่ก็ยังไม่วายแฝงความหยัน

“ก็...อร่อยดี แต่เผ็ดชะมัด” อชิระตอบเสียงพร่า ลำคอหนาขยับขึ้นลงตามจังหวะการซู้ดปากเป็นพัก ๆ จนริรินดาที่ตั้งใจจะแกล้งในตอนแรกเริ่มรู้สึก ‘สงสาร’ ขึ้นมานิด ๆ

“ถ้าเกิดคุณท้องเสียขึ้นมา จะทำยังไงคะเนี่ย ?”

“เธอก็ต้องรับผิดชอบไง” อชิระสวนกลับทันควัน เสียงของเขาเข้มขึ้นแม้จะยังซู้ดปากอยู่ก็ตาม

ริรินดาเลิกคิ้วสูง ท้าทายกลับด้วยการขยับยิ้มหวานที่มุมปาก “รับผิดชอบยังไงคะ ? ต้องไปเฝ้าไข้หน้าห้องน้ำด้วยไหม ?”

“เอาเบอร์เธอมาสิ” อชิระบอกเสียงห้วนพลางโยนทิชชู่ที่ใช้แล้วลงบนโต๊ะ “เผื่อฉันปวดท้องขึ้นมากลางดึก จะได้โทรไปสั่งให้เธอมา ‘ดูแล’ ถึงเตียง”

ริรินดาชะงักไปอึดใจหนึ่ง หัวใจเต้นผิดจังหวะเพราะสายตาหิวโหยที่ซ่อนอยู่ในมาดกวนประสาทของเขา ผู้ชายคนนี้ฉลาดเป็นกรด...เขาเปลี่ยนสถานการณ์ที่ตัวเองเสียเปรียบให้กลายเป็นโอกาสขอเบอร์เธอได้อย่างหน้าตาเฉย

“แหม! รุกแรงแบบนี้ ถ้าฉันไม่ให้ล่ะคะ ?” เธอกวนกลับ

เขาโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาหาเธอจนหน้าเกือบชิด

หรือเธออยากให้ฉันทำเรื่องที่เรา ‘ไม่ควรทำตรงนี้’ กันล่ะ”

ริรินดาหรี่ตาลงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมที่จงใจหยามเกียรติเธอ ทว่าแทนที่จะโกรธ แต่เธอกลับหลุดหัวเราะออกมาอย่างมีจริต ราวกับคำขู่ของเขาเป็นเพียงเรื่องตลกคั่นเวลา หญิงสาวถือวิสาสะคว้าโทรศัพท์เครื่องหรูของเขาบนโต๊ะมาถือไว้ ปลายนิ้วเรียวพรมลงบนหน้าจออย่างรวดเร็วก่อนจะเลื่อนส่งคืนให้เขา

“ถือว่าแลกกับค่ารักษานะคะ”

หลังจากมื้ออาหารที่ทั้งแสบทั้งแซ่บจนอชิระต้องซู้ดปาก เขาจัดการค่าอาหารทั้งหมด ชายหนุ่มขอให้ริรินดาขับรถสปอร์ตคันหรูของเธอไปส่งเขาที่คอนโดมิเนียมระดับ Ultimate Luxury ใจกลางเมือง

ซึ่งริรินดาก็ไม่ได้อิดออด อย่างน้อยเขาก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขายอม 'ลง' ให้เธอด้วยการกินอาหารข้างทางจนเหงื่อท่วม เรื่องแค่ไปส่งที่พักจึงเป็นน้ำใจเล็กน้อยที่เธอพอจะมอบให้ได้

เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าคอนโดสุดหรู อชิระยังไม่รีบลงจากรถ เขานิ่งไปอึดใจหนึ่งก่อนจะหันไปสบตาเจ้าของรถที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย

“ขอบคุณสำหรับมื้ออาหาร ถึงจะเกือบตายก็เถอะ” เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ

ก่อนที่ริรินดาจะทันได้ตอบอะไร ร่างสูงก็โน้มกายเข้าหาเธอช้า ๆ จนกลิ่นกายแกร่งผสมกับกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ วนเวียนอยู่รอบตัวเธอ

“หวังว่าจะได้เจอกันอีก” เขาทิ้งท้ายไว้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ดูเหมือนมั่นใจในตัวเองเหลือเกิน จนเธอเองต้องยอมรับในใจว่า...อชิระมีเสน่ห์เหลือร้ายกว่าที่คิด

ริรินดาขยับยิ้มมุมปากอย่างมีจริต เธอไม่ได้ตอบตกลง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

“ก็ขอให้คุณสมหวังนะคะ...ถ้าโชคชะตาอยากให้เราได้มาเจอกันอีก แต่ฉันว่าไม่เจอกันเลยคงดีกว่า”

อชิระก้าวลงจากรถไปพร้อมกับความรู้สึกไม่พอใจเนือง ๆ เขาเฝ้ามองรถสปอร์ตคันหรูที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวหายไปในสายตา

“เราต้องได้เจอกันอีกแน่ริรินดา”

อชิระขึ้นมาบนคอนโดหรูของตน เขาจัดการถอดเสื้อเชิ้ตลงบนพื้นอย่างไม่สนใจ ก่อนจะเอนกายพิงโซฟาหนังราคาแพงกลางห้องรับแขก

เขายกหลังมือขึ้นลูบริมฝีปากตัวเอง พลางหลับตาลงนึกถึงสัมผัสเร่าร้อนจากเมื่อคืน และรอยยิ้มพยศที่เขายังจำได้ติดตา

ครืด...ครืด...

โทรศัพท์เครื่องหรูบนโต๊ะสั่นเตือน อชิระเหลือบมองหน้าจอที่โชว์ชื่อ ‘มารดา’ เขาถอนหายใจยาวด้วยความเบื่อหน่าย แต่สุดท้ายก็จำใจกดรับสาย

“มีอะไรครับแม่” เขากรอกเสียงลงไปอย่างเนือย ๆ

“แม่จะโทรมาเตือนว่า เย็นนี้เรามีนัดทานข้าวกับครอบครัวท่านทูตที่โรงแรมหกโมงเย็น”

“คร้าบบบ! รู้แล้ว ยังไม่ถึงเวลานัดสักหน่อย”

“ฉันกลัวว่าแกจะเบี้ยวน่ะสิ ถึงได้โทรมาเตือน”

“ผมไม่อยากแต่งงาน”

“ไม่อยากแต่งก็ต้องแต่ง แกอายุ 30 แล้วนะ อย่าทำตัวเสเพลย์ไปวัน ๆ ”

“ก็มันคือชีวิตของผม ผมจะทำอะไรก็ได้ คลับผมก็มี”

“พ่อกับแม่อยากอุ้มหลาน ถ้าแกได้เจอน้อง แกอาจจะเปลี่ยนใจอยากแต่งงานกับน้องก็ได้”

“ขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

“ใช่สิ! เอาเป็นว่าเย็นนี้ห้ามมาสายเด็ดขาด!”

อชิระตัดสายทิ้งทันทีที่มารดาพูดจบ เขาโยนโทรศัพท์ลงข้างตัวด้วยอารมณ์คุกรุ่น

เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองออกไปดูแสงสีของกรุงเทพฯ พลางพึมพำกับตัวเองด้วยความสงสัย

“ถ้าเป็นริรินดา ก็อาจจะเปลี่ยนใจ”