ตอนที่ 6 คนที่มาส่งคุณเมื่อคืนคือผม

ก็เพราะเมื่อเช้านี้ตอนที่เธอตื่นขึ้นมา ท่อนล่างของเธอถูกถอดออกจนล่อนจ้อน ในขณะที่เสื้อท่อนบนยังสวมอยู่ดีทุกประการ แม้แต่บราเซียร์ก็ไม่เบี้ยวสักนิด มันเลยทำให้เธอระแวงมาตลอดทั้งวันว่า นอกจากจะมีขโมยขึ้นบ้านแล้ว ยังจะเป็นขโมยโรคจิตที่แอบทำมิดีมิร้ายกับร่างกายเธอด้วยหรือเปล่า

ถ้าเรื่องพรรค์นั้นเกิดขึ้นจริง เธอคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน และไม่กล้าบอกใครแน่ๆ

เสิ่นชิง เดินใจลอยครุ่นคิดมาตลอดทางจนถึงหน้าห้องพัก เมื่อเห็น มู่หรงจิ่ง ส่งสัญญาณให้เธอเปิดประตู เธอจึงรีบควานหากุญแจในกระเป๋ามายื่นให้เขาอย่างเหม่อลอย

"เดี๋ยวคุณรออยู่ข้างนอกก่อนนะ ผมเข้าไปเช็กดูข้างในก่อน"

ทันทีที่ประตูเปิดออก มู่หรงจิ่งก็เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว

พอไฟเปิดสว่าง เขาก็คว้าเอาไม้กวาดที่วางอยู่ข้างประตูมาถือไว้เป็นอาวุธป้องกันตัว พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องด้วยความระแวดระวัง

เสิ่นชิงเดินตามหลังเขาต้อยๆ สำรวจไปทั่วห้องพักจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ห้องนอน

"ไม่มีใครแล้ว คุณลองดูสิว่ามีอะไรหายไปไหม เดี๋ยวผมไปปิดประตูห้องให้"

มู่หรงจิ่งเอ่ยเตือนอีกครั้งพลางวางไม้กวาดลง แล้วเดินย้อนกลับไปทางประตูหน้า

เสิ่นชิงพยักหน้า ความกังวลในใจเริ่มคลายลงบ้าง เธอมองไปที่เตียงนอนที่ยับยู่ยี่แล้วถอดกระเป๋าสะพายออก เตรียมจะตรวจเช็กข้าวของในห้อง

แต่พอวางกระเป๋าลง เธอก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จนแผ่นหลังชาวาบด้วยความตกใจ!

เกือบลืมไปเลย! เมื่อเช้าตอนออกจากบ้านเธอหา "ไอ้จู๋ปลอม" ที่ใช้ช่วยตัวเองไม่เจอ โชคดีที่เมื่อกี้ตอนมู่หรงจิ่งสำรวจห้อง เขาไม่ได้เห็นมันวางหราอยู่บนเตียง ไม่อย่างนั้นคงอายจนอยากมุดแผ่นดินหนีแน่ๆ!

แล้วสรุป... ฉันเอามันไปวางไว้ตรงไหนกันแน่เนี่ย?

เสิ่นชิงรีบเลิกผ้าห่มและหมอนขึ้นเพื่อควานหา จากนั้นก็ก้มลงไปมองใต้เตียง แต่ยังไม่ทันจะเจออะไร เสียงของมู่หรงจิ่งก็ดังขึ้นขัดจังหวะ: "มีอะไรหายไปไหม? แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าขโมยเข้าบ้านตอนไหน?"

"มะ... ไม่มีอะไรค่ะ!" เสิ่นชิงรีบสปริงตัวลุกขึ้นจากพื้น ใบหน้าแดงก่ำราวกับจะคั้นเลือดออกมาได้ จนมู่หรงจิ่งขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

"ใต้เตียงมีอะไรเหรอ?"

"ไม่มี! ไม่มีจริงๆ ค่ะ!"

เสิ่นชิงรีบโบกไม้โบกมือไม่ให้เขาเข้ามาช่วยเช็ก พร้อมกับดันตัวมู่หรงจิ่งให้ถอยออกไปทางห้องนั่งเล่นเล็กๆ แทน

"ขอบคุณมากนะคะ เดี๋ยวฉันตรวจสอบเองค่ะ ถ้ามีอะไรหายไปจริงๆ ฉันจะแจ้งตำรวจเอง"

"หืม? สรุปว่าขโมยขึ้นบ้านจริงหรือเปล่าเนี่ย? พวกหัวขโมยสมัยนี้มันจะชอบแอบดูพฤติกรรมเจ้าของบ้านแล้วทำเครื่องหมายไว้นะ" มู่หรงจิ่งขมวดคิ้วเมื่อเห็นท่าทางสะเพร่าของเสิ่นชิง "ตกลงคุณเริ่มรู้สึกว่ามันผิดปกติตั้งแต่ตอนไหน? เรื่องแบบนี้จะปล่อยผ่านไปเฉยๆ ไม่ได้นะ"

เสิ่นชิงเห็นเขาทำหน้าดุใส่ก็คิดว่าเขาคงโกรธที่เธออุตส่าห์เรียกมาช่วยแล้วดันมาไล่เขาเสียอย่างนั้น

เธอก้มหน้าแกะเล็บตัวเองเบาๆ เห็นมู่หรงจิ่งเพิ่งสังเกตว่ามือตัวเองเลอะคราบน้ำมันและขอยืมห้องน้ำล้างมือ เธอจึงเดินตามไปยืนพิงขอบประตูแล้วเอ่ยเสียงอ่อยว่า: "ก็เมื่อเช้านี้ค่ะ... แต่ขโมยน่าจะมาเมื่อคืนมั้งคะ ฉันก็ไม่แน่ใจ เมื่อคืนฉันเผลอดื่มหนักไปหน่อย เหมือนจะมีคนมาส่ง แต่รายละเอียดหลังจากนั้น... ฉันจำอะไรไม่ได้เลย น่าจะเป็นคนที่มาส่งฉันนั่นแหละที่..."

เสิ่นชิงมองมู่หรงจิ่งแล้วเริ่มรู้สึกเสียใจที่พูดออกมา

ถึงแม้เธอจะไม่สนิทกับมู่หรงจิ่ง แต่เขาก็เป็นสามีตามกฎหมายในใบทะเบียนสมรส การมาพูดต่อหน้าผัวตัวเองว่าเมื่อคืนเมาจนมีคนมาส่งบ้าน มันดูไม่ดีเอาเสียเลย!

ยิ่งพอเธอพูดจบ มู่หรงจิ่งที่กำลังล้างมืออยู่ก็ถึงกับชะงัก เขาไม่ได้ถูสบู่ต่อด้วยซ้ำ แต่กลับจ้องเขม็งมาที่เธอตาไม่กะพริบ จนเธอเริ่มกลัวว่าวินาทีถัดไปเขาจะระเบิดอารมณ์ใส่

มู่หรงจิ่งกำลังทวนคำพูดของเธอในหัวซ้ำไปซ้ำมา

เมื่อคืน? คนที่มาส่ง?

แม่งเอ๊ย... ก็ข้าเนี่ยไง!

คงไม่มีใครแอบเข้าบ้านเธอหลังจากที่เขาจากไปหรอกนะ?

เชี่ย! ตอนที่เขาเดินออกจากห้องไป... เขาไม่ได้ใส่กางเกงกลับคืนให้เธอนี่หว่า!

"หลังจากที่ผมกลับไปแล้ว มีใครเข้าบ้านคุณอีกงั้นเหรอ?"

"คะ?"

"ผมถามว่า หลังจากที่ผมกลับไปแล้ว มีคนอื่นเข้ามาในบ้านคุณอีกไหม!"

สมองของเสิ่นชิงขาวโพลนไปหมด อาการภาพตัดยังไม่หายดีจนถึงตอนนี้ แต่เสียงของมู่หรงจิ่งฟังดูจริงจังมาก เธออยากจะรีบตอบไปให้มันจบๆ เลยส่ายหัวพรืด แต่แล้วก็นึกเอะใจเลยหยุดกะทันหันแล้วเปลี่ยนเป็นพยักหน้าแทน

"เหอะ! เดี๋ยวส่ายหน้าเดี๋ยวพยักหน้า ตกลงว่าหลังจากผมไปแล้วมีใครเข้ามาไหม!" ท่าทางซื่อบื้อแบบนี้ รู้ไหมว่ามันอันตรายขนาดไหน

ตอนนี้มู่หรงจิ่งเริ่มจะโมโหขึ้นมาจริงๆ แล้ว

เสิ่นชิงไหล่เกร็งด้วยความตกใจ รีบส่ายหัวรัวๆ สารภาพความจริงออกไปตามตรง: "ฉันไม่รู้ค่ะ... ฉันจำไม่ได้ ฉันภาพตัด... จำได้แค่ว่ามีคนมาส่งที่บ้านแค่นั้นเอง"

มือของมู่หรงจิ่งที่กำลังจะปิดก๊อกน้ำลื่นไถลไปโดนฝั่งน้ำร้อนเข้า จนเขาแทบจะโดนลวกตาย

เขาจ้องเสิ่นชิงด้วยสายตาดุดัน กัดฟันถามว่า: "คุณลองพูดใหม่อีกทีซิ!"

เสิ่นชิงถูกขู่จนลนลาน แต่ก็ยังอ้อมแอ้มตอบกลับไปเหมือนเดิมอีกรอบ

มู่หรงจิ่ง: "......"

สรุปคือ ยัยนี่จำไม่ได้เลยสักนิดว่าเมื่อคืนเราทำอะไรกันบ้าง!

เพราะงั้น ที่เห็นเธอหน้าแดงใส่เขาเมื่อตอนเย็น... ก็คงไม่ใช่เพราะเขินอายเรื่องเมื่อคืนล่ะสิ!

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย!

มู่หรงจิ่งสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดว่า: "คนที่มาส่งคุณเมื่อคืนน่ะ... คือผมเอง"

"เอ๊ะ?"

"เอ๊ะผีอะไรล่ะ! คราวหน้าถ้ายังกล้าดื่มเหล้าอีก ผมจะจัดการคุณให้ตายคามือเลยคอยดู" แม่งเอ๊ย! คออ่อนขนาดนี้ วันดีคืนดีโดนใครคาบไปกินจนหมดตัวจะทำยังไง ยิ่งคิดยิ่งโมโห ทำไมถึงได้ซื่อบื้อขนาดนี้นะ

มู่หรงจิ่งเห็นเสิ่นชิงทำท่าหวาดกลัวเหมือนกลัวจะโดนเขาต่อย ความโกรธในใจก็ยิ่งสุมทรวง "ทำไมคุณไม่ลืมไปให้หมดเลยล่ะว่ามีคนมาส่งด้วย!"

ไหนๆ ก็จำอะไรไม่ได้อยู่แล้วนี่!

"เมื่อเช้าฉันจำไม่ได้จริงๆ ค่ะ แต่เพิ่งมานึกออกลางๆ ตอนบ่าย... งั้นตอนคุณมาส่ง มีคนประหลาดๆ อยู่ในห้องฉันไหมคะ? คือฉันหมายถึง... ตอนที่คุณมาส่งฉัน สภาพมันเป็นยังไงเหรอ? คุณเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิคะ ฉันอาจจะนึกอะไรออกบ้าง"

จริงๆ เสิ่นชิงอยากจะถามเรื่องกางเกงที่หายไปมาก แต่ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงดี

เธอร้อนใจจนเผลอเอื้อมมือไปคว้าแขนของมู่หรงจิ่งเพื่อขอให้เขาเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนให้ฟัง

มู่หรงจิ่งที่ตอนแรกกำลังฉุนกึก พอโดนมือนุ่มๆ มาแตะที่แขนเข้าหน่อย ความโกรธก็หายวับไปกับตา

"อยากรู้เหรอ?"

"อื้อๆ"

เสิ่นชิงพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะถูกมู่หรงจิ่งจูงกึ่งลากกลับเข้าไปในห้องนอน

จากนั้น เธอก็เห็นเขาคว้าผ้าห่มสะบัดออกแรงๆ มองเตียงเปล่าๆ แวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปดึงลิ้นชักหัวเตียงออก แล้วคว้าเอา "ไอ้เจ้าจู๋ปลอม" ที่ซุกอยู่ข้างในนั้น... เขวี้ยงลงบนเตียงดังตึ้บ!

..