Novels by เสี่ยวล่า

ในเมื่อเรียกชื่อใดก็เหมือนกัน แล้วเหตุใดจึงเรียกทังหยวนต่อไม่ได้เล่า? อวิ๋นเหยาเหยาค่อนแคะในใจ ทว่าก็มิได้ขัดขวางที่เฉินอู๋หมิงจะตั้งชื่อใหม่ อย่างไรเสียเขาก็เป็นบิดาแท้ๆ ควรจะตามใจเขาบ้าง เพียงหวังว่าชื่อใหม่ที่เขาตั้งให้ลูกในชาตินี้จะไม่ประหลาดจนเกินไปนักเมื่อเห็นนางไม่คัดค้าน เฉินอู๋หมิงจึงใช้ความคิดอย่างจริงจังอยู่นาน ในห้องหนังสือมีกระดาษที่เขียนเสียทิ้งไว้เป็นกองพะเนิน ยามที่อวิ๋นเหยาเหยาเริ่มจะหมดความอดทน ในที่สุดเฉินอู๋หมิงก็มอบชื่อใหม่มาให้ "ผิงผิง ที่มาจากคำว่าผิงอัน "มุมปากอวิ๋นเหยาเหยากระตุกเล็กน้อย นางรู้สึกพูดไม่ออกกับชื่อนี้ ทว่าความหมายนั้นดียิ่งนัก จึงพอจะอนุโลมให้ใช้ได้ดังนั้น ซื่อจื่อแห่งจวนหมิงอิงโหว 'เฉินอวิ๋นเฉิง' ที่ชาติก่อนชื่อเล่นว่าทังหยวน ในชาตินี้จึงมีชื่อเล่นว่า 'ผิงผิง' แทนนับว่าเป็นที่ยินดีของทุกฝ่ายซื่อจื่อแห่งจวนหมิงอิงโหวที่ยังมีชื่อจริงว่าเฉินอวิ๋นเฉิง ยามนี้ 'ผิงผิง' น้อยที่มีอายุเพียงห้าขวบกำลังแอบอยู่ในพุ่มไม้ในสวน พลางเท้าคางใช้ความคิดพิจารณาชีวิตอย่างจริงจังเมื่อวันก่อน เขาได้ค้นพบความลับที่ซุกซ่อนอยู่ในบ้านมานานหลายปี ความลับนี้มีเพียงเข

เพียงเพื่อสิ่งนี้ นางก็มิได้เกลียดชังเขามากมายถึงเพียงนั้น หากมิใช่ว่าเขาเป็นคนวางแผนให้นางฟื้นคืนชีพขึ้นมาพร้อมกับความแค้นเต็มอก"เราไม่รั้งอยู่ที่นี่แล้ว ข้าจะพาเจ้าไป" เฉินอู๋หมิงเอ่ยสิ่งใดไม่ออก หัวใจของเขาถูกความสงสารครอบงำจนหมดสิ้น ปรารถนาเพียงจะพานางไปจากสถานที่ที่เคยสร้างความเจ็บปวดแห่งนี้ให้เร็วที่สุดอวิ๋นเหยาเหยาปล่อยให้เฉินอู๋หมิงจูงมือเดินไป เมื่อเทียบกับลานเรือนที่ทรุดโทรมและอ้างว้าง ถนนภายนอกกลับเต็มไปด้วยแสงแดดอันอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ ในอากาศยังมีกลิ่นอายของดอกท้อและปุยหลิวที่ลอยมาจากที่ใดสักแห่งทั้งสองเดินข้ามสะพานโค้งไปด้วยกัน ท่ามกลางเสียงร้องขายของที่ครึกครื้นริมทาง อวิ๋นเหยาเหยาพลันหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน"เป็นอะไรไปหรือ?" เฉินอู๋หมิงก้มลงมองนางด้วยความไม่เข้าใจภายใต้แสงแดดอันเจิดจ้า อวิ๋นเหยาเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อหลบแสงอาทิตย์ นางมองไปยังใบหน้าที่ยังคงหล่อเหลายิ่งนักซึ่งอยู่ย้อนแสงนั้น แล้วยิ้มออกมาบางๆ "ข้าคิดถึงเฉิงเอ๋อร์กับเสี่ยวซินเจ้าค่ะ"ยามถูกเอ่ยถึงบุตรชายและบุตรสาวอย่างกะทันหัน เฉินอู๋หมิงชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าก็รีบตอบกลับอย่างรวดเร็ว "ข้าเองก็คิดถึงพวกเ

สำหรับการเดินทางลงใต้สู่เจียงโจว อวิ๋นเหยาเหยาเตรียมตัวเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็วยามที่กลีบท้อในสวนร่วงโรยเต็มพื้นดิน พวกเขาก็ได้ล่องเรือตามกระแสน้ำมุ่งหน้าลงสู่ทิศใต้เป็นที่เรียบร้อยแล้วแม้การเดินทางครั้งนี้ เฉินอู๋หมิง จะมาเพื่อปฏิบัติงานราชการ ทว่าในยามปกติเขาก็มิได้ยุ่งวุ่นวายนัด เขามีเวลาว่างมากมายเพื่ออยู่เป็นเพื่อนอวิ๋นเหยาเหยาทั้งสองนั่งตกปลาอยู่บนเรือ ชมทัศนียภาพอันงดงามของสองฝั่งน้ำ ทั้งยังแวะซื้อของพื้นเมืองมากมายตามท่าเรือที่แวะจอด พักผ่อนหย่อนใจไปตลอดทางนับว่าสำราญใจยิ่งนักนี่ช่างเป็นการเดินทางที่แตกต่างจากสองครั้งก่อนโดยสิ้นเชิง มิมีความขัดแย้งหรือการทะเลาะเบาะแว้ง มิมีการบาดเจ็บหรือการหลั่งเลือด มีเพียงความอบอุ่นและสงบสุข จนเกือบจะทำให้คนสำคัญผิดว่าเป็นเพียงฝันหวานอันงดงามทว่าหากเป็นความฝัน เมืองเจียงโจวที่อยู่เบื้องหน้าคงไม่ปรากฏชัดเจนถึงเพียงนี้เมื่อถึงท่าเรือเจียงโจว อวิ๋นเหยาเหยาติดตามเฉินอู๋หมิงไปพักผ่อนที่โรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดในเมือง นางไม่ปรารถนาจะมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลอวิ๋นอีก จึงมิได้ให้คนไปส่งข่าวว่านางกลับมา ในใจของนาง มีเพียงครอบครัวของท่านป้าเท่านั้นที

เมื่อมองดูท่าทางที่ให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงจังของเฉินอู๋หมิง อวิ๋นเหยาเหยาก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมา ในใจพลันเกิดความรู้สึกยินดีอย่างประหลาด... เป็นอย่างไรเล่า ข้ายังจัดการท่านไม่ได้อีกหรือ?ทางที่ดีเฉินอู๋หมิงอย่าให้ข้าจับจุดอ่อนได้อีก มิเช่นนั้นข้าไม่ถือสาที่จะสะบัดหนังสือหย่าใส่หน้าท่านจริงๆคล้ายจะสัมผัสได้ถึงลางร้าย เฉินอู๋หมิงพลันสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เมื่อเห็นสีหน้าของนางเริ่มดีขึ้น เขาที่แบกรับความผิดไว้เต็มอกก็รีบเข้าไปปรนนิบัติพัดวีเอาอกเอาใจเป็นการไถ่โทษ หวังว่าจะสามารถข้ามผ่านเรื่องราวในหน้านี้ไปได้โดยเร็วที่สุดอวิ๋นเหยาเหยาจึงโอนอ่อนผ่อนตามเขาไป ทั้งคู่กลับมาใช้ชีวิตที่เรียบง่ายตามปกติเหมือนเช่นที่ผ่านมายามที่ดอกท้อป่าที่ย้ายมาปลูกในสวนผลิบาน เฉินอู๋หมิงได้รับมอบหมายงานราชการให้เดินทางออกจากเมืองหลวงมุ่งหน้าไปยังเจียงโจวเมื่อได้ยินข่าวนี้นางจึงวางชุดตัวในที่เย็บค้างไว้ครึ่งหนึ่งลง "เจียงโจวหรือเจ้าคะ?""ใช่ เจียงโจว" เฉินอู๋หมิงกล่าว "ข้าทราบว่าที่นั่นคือบ้านเกิดของเจ้า งานในครั้งนี้ไม่รีบร้อน ข้าจึงอยากถามเจ้าว่าอยากจะเดินทางไปพร้อมกันหรือไม่ สองครั้งก่อนที่เรา

ท่าทางของเขาเช่นนี้ ทำให้อวิ๋นเหยาเหยานึกถึงความฝันในอดีต ในตอนนั้นนางยืนอยู่ในห้องหนังสือ มองดูเขาที่แอบซ่อนตัวร้องไห้เงียบๆ เหมือนเด็กน้อย ช่างน่าเวทนาและน่าสงสารจนทำให้นางยอมปล่อยวางปมในใจ ไม่คิดจะถือสาหาความกับความเจ็บปวดในอดีตทั้งปวงอีกในตอนนั้นนางเลือกที่จะมองข้ามทุกอย่าง ความเป็นความตายกั้นขวางหยินหยาง ต่อให้ทุกข์ทรมานเพียงใดก็กลายเป็นเพียงอดีตที่สลายไปดุจควันไฟหากไม่ใช่เพราะเขาไปหานักพรตชั่วมาทำพิธีบีบให้นางฟื้นคืนชีพขึ้นมาพร้อมความแค้น นางกับเฉินอู๋หมิงที่พบกันใหม่ย่อมไม่มีเรื่องราวและอุปสรรคมากมายที่เกิดจากความโกรธแค้นของนางเช่นนี้ อุปสรรคเหล่านี้ได้หล่อหลอมวาสนาใหม่ให้แก่พวกเขา ทว่าในขณะเดียวกันความโกรธแค้นและอุปสรรคเหล่านั้นก็ได้เผาผลาญแรงกายแรงใจและอารมณ์ของนางไปมากมหาศาลหลังจากฝันเห็นทุกอย่างแล้วตื่นขึ้นมา นางก็ได้ให้อภัยเขาเป็นครั้งที่สอง แม้มิได้หมายความว่าทั้งคู่จะกลับมารักกันหวานชื่นในทันที ทว่าการที่สามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ร่วมกันอย่างสงบสุขไร้ความบาดหมาง ก็นับว่าสมบูรณ์แบบมากแล้วยามนี้ เขากลับแบกรับความผิดเรื่องการตายของนางไว้ที่ตนเอง นี่คือการทำให้ความเพียรพยาย

ยามนี้เมื่อทราบว่าเป็นของดูต่างหน้าของมารดาเขา เมื่อพิจารณาถึงความกตัญญูที่เฉินอู๋หมิงมีต่อมารดา ท่าทางในตอนนั้นหากนำมาใคร่ครวญดูใหม่ความหมายก็ย่อมเปลี่ยนไป นางคิดว่า บางทียามที่เขาตัดสินใจมอบหยกชิ้นนี้ให้นางเป็นคนแรกนั้น ทุกอย่างก็ได้ถูกเปิดเผยออกมาหมดแล้วหากในตอนนั้นเขายินยอมบอกนางว่านี่คือของดูต่างหน้าของมารดา พวกเขาคงไม่ต้องมีชีวิตเช่นนั้นมาตลอดชาติภพเดิมทว่าโลกนี้ไม่มีคำว่าหาก ทุกอย่างล้วนเป็นเพียงข้อสมมติฐาน ในตอนนั้นเขาขว้างมาอย่างไม่ใส่ใจ นางเองก็โกรธเคืองอย่างสมเหตุสมผล ตั้งแต่เริ่มต้นเส้นทางของทั้งคู่ก็ผิดเพี้ยนไปแล้ว ดังนั้นหลังจากนั้นจึงต้องใช้เลือดและน้ำตามากมายมาแก้ไขความผิดพลาดนั้น"เป็นอะไรไป? อยู่ดีๆ ก็ซึ้งใจขึ้นมาหรือ?" เฉินอู๋หมิงเอ่ยกระเซ้า "เมื่อก่อนข้าส่งของดีๆ ให้เจ้าตั้งมากมายยิ่งกว่านี้เสียอีก เจ้าถูกหลอกง่ายถึงเพียงนี้ทำให้ข้ารู้สึกกดดันนักนะ"อวิ๋นเหยาเหยาหาได้ใส่ใจคำเย้าหยันเหล่านั้นของเขา นางลูบคลำหยกครู่หนึ่งแล้วเก็บมันไว้อย่างระมัดระวัง ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะลงมือถักพู่ที่งดงามด้วยตนเองเพื่อมาคู่กับหยก ทว่าปากกลับเอ่ยว่า "ใช่เจ้าค่ะ ข้าเป็นคนหลอกง่ายถึงเพ

ทว่าพอนึกได้ว่านางเป็นฝ่ายหลบหน้าเขาจริงๆ ทั้งยังให้พี่เขยไปเอ่ยวาจาตัดเยื่อใย สุ่ยอีอีจึงเงียบเสียงลง ยามนี้เขาต้องมาอยู่ในสภาพเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะนางบีบคั้นเขาหรอกหรือ?"อีอี เจ้าไม่คิดว่าข้าฉลาดหรอกหรือ? อย่างน้อยข้าก็ได้พบเจ้า และได้รู้ว่าเจ้าไม่เคยลืมข้าเลย" อวิ๋นชีเฟิ่งหัวเราะออกมา ทว่ากลับไปสะเทือนบาดแผลจนต้องไอออกมาอย่างเจ็บปวดมือน้อยๆ ของสุ่ยอีอีลูบไล้หน้าอกเขาอย่างอ่อนโยนเพื่อช่วยให้เขาหายใจคล่องขึ้น "อย่าพูดเลยนะเจ้าคะ อย่าพูดอีกเลย ข้าจะรีบตามหมอหลวงมาทำแผลให้ท่าน ท่านต้องไม่เป็นอะไรนะ""อีอี ในใจเจ้ายังมีข้าอยู่ใช่ไหม?" ดวงตาของอวิ๋นชีเฟิ่งเปล่งประกายดำขลับด้วยความหวัง"ใช่! ข้าลืมท่านไม่ได้ ต่อให้ข้าเฝ้าบอกตัวเองว่าต้องลืมท่านให้ได้ ทว่าเพียงหลับตาลงท่านก็ปรากฏกายอยู่ตรงหน้า ไม่ว่าข้าจะทำสิ่งใดก็เห็นเงาร่างของท่านเสมอ อวิ๋นชีเฟิ่ง ท่านวางยาพิษข้าใช่หรือไม่? ยาพิษชนิดที่ทำให้ข้าคิดถึงแต่เพียงท่าน?" เมื่อมองใบหน้าซีดเผือดของบุรุษในอ้อมกอด สุ่ยอีอีจึงตระหนักได้ว่า ที่ผ่านมานางเพียงแค่ดื้อรั้นกับตนเอง ทั้งที่ลืมไม่ได้แต่กลับพยายามทุกวิถีทางเพื่อจะลืม นอกจากจะทำร้ายตนเองแล้ว

หลังจากกลับมาเกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย ประกอบกับคำกล่าวตัดพ้อว่าวาสนาสิ้นสุดลงในวันนั้น หัวใจของเขาก็ค่อยๆ จมดิ่งสู่ความสิ้นหวังทีละน้อยเขาเชื่อว่านางล่วงรู้ความคิดในใจของเขา ทว่านางยังคงหลบหน้าไม่ยอมพบกัน สิ่งนี้ทำให้เขาใจสลายและท้อแท้ยิ่งนัก ด้วยเหตุนี้ เขาจึงวางเดิมพันทั้งหมดไว้ในวันนี้ เขาจะบุกวังหลวงเพื่อให้ฮ่องเต้ทรงพระราชทานสมรส เช่นนี้นางย่อมไม่อาจหลบหน้าเขาได้อีก ดังนั้น ครานี้เขาต้องกระทำให้สำเร็จ ต่อให้ต้องสิ้นชีพ เขาก็ต้องทำให้นางประจักษ์ว่า เพื่อนางแล้ว เขาสามารถสละชีวิตได้โดยไม่เสียดายเขาไม่เคยกระทำการมุ่มล่ามเช่นนี้มาก่อน ทว่าเขารู้ดีว่าตนเองจะไม่เสียใจเลยลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านใบหน้า อวิ๋นชีเฟิ่งแย้มยิ้มบางๆ เขาเดินก้าวข้ามเหล่าหลงจู๊ ข้ามผ่านหลงซัน และก้าวข้ามธรณีประตูสีแดงสูงตระหง่านของวังหลวง มุ่งหน้าสู่เส้นทางที่ปูด้วยหยกขาวอันยาวไกล"เฮ้!"องครักษ์ห้าสิบนายแผดร้องคำรามลั่น เสียงตะโกนสนั่นหวั่นไหวพร้อมไม้พลองหนาเท่าข้อมือในมือพวกเขา ทำเอาชาวบ้านที่อยู่นอกประตูวังต่างสั่นสะท้านด้วยความขวัญผวาทว่าอวิ๋นชีเฟิ่งยังคงแย้มยิ้มอย่างสงบ ประหนึ่งกำลังถูกขานเรียกเข้าเฝ้าตามปก

ยามที่กึ่งหลับกึ่งตื่นเมื่อวาน เขาสัมผัสได้ว่าทุกอย่างไม่ใช่ภาพฝัน ยามนี้ยิ่งมั่นใจว่าในใจของอีอียังคงมีเขา และยังคงรักเขาอยู่"พี่ใหญ่ อีอีเล่า? ข้าจะไปหานาง" อวิ๋นชีเฟิ่งรีบลุกขึ้นยืน"ชีเฟิ่ง อีอีกลับอารามจิ้งอวิ๋นไปแล้ว และนางฝากข้ามาบอกเจ้าว่า เรื่องเมื่อวานคือวาสนาครั้งสุดท้ายระหว่างเจ้ากับนาง นับแต่วันนี้ไปนางจะไม่พบเจ้าอีก และขอโปรดอย่าไปรบกวนชีวิตนางเลย" หลงซิงเหย่ถอนหายใจ พลันพยุงร่างที่ยังโงนเงนของอวิ๋นชีเฟิ่งไว้ "น้องชาย บางเรื่องก็ไม่อาจฝืนบังคับได้นะ""ไม่หรอกพี่ใหญ่ ท่านไม่รู้... ข้ารักนาง และนางก็รักข้า" อวิ๋นชีเฟิ่งรู้สึกจุกแน่นที่หน้าอก เขาไม่อาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้เลยเมื่อวานพวกเขายังรักกันปานนั้น เหตุใดไม่ถึงวัน นางกลับหลบหน้าไปไกลแสนไกลอีกแล้ว?"แต่นางไม่ใช่องค์หญิงสิบสามคนเดิมอีกต่อไปแล้ว" แม้จะสงสารสุ่ยอีอี ทว่าหลงซิงเหย่ก็ต้องคิดถึงน้องชายตนเอง เขาอายุยังน้อย มีชื่อเสียงเกียรติยศ อนาคตควรจะสดใสปานนั้น... ดังที่สุ่ยอีอีกล่าวไว้ นางมีแต่จะทำให้เขาตกต่ำลง"ข้าไม่สนใจ! ข้ารู้เพียงว่าหากไม่มีนาง ชีวิตที่เหลือก็ไร้ความหมาย" ไม่ว่าสตรีที่ถูกหย่าหรือคำเยาะเย้ยใดๆ เ

มือใหญ่ลูบไล้ผ่านเอวคอดกิ่วอย่างแผ่วเบา นางรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งกายลิ้นของเขาพัวพันกับลิ้นนางอย่างหนักหน่วง ทำให้นางแทบหยุดหายใจ ทรวงอกราวกับจะระเบิดออก ในสมองว่างเปล่าขาวโพลน มีเพียงคำว่า "พี่อวิ๋น" ที่วนเวียนร่ายรำอยู่ไม่ขาดสาย"อีอี เจ้าช่างงดงามนัก" อวิ๋นชีเฟิ่งจำใจถอนจุมพิตจากริมฝีปากอิ่ม จ้องมองสตรีน้อยในอ้อมกอดด้วยสายตาที่เคลิบเคลิ้มใช่แล้ว... เขาเมามาย เมามัวอยู่ภายใต้ชายกระโปรงของนาง และปรารถนาจะเมามายเช่นนี้ไปชั่วชีวิต"อีอี ข้าปรารถนาในตัวเจ้า... ได้หรือไม่?" บางทีนี่อาจเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาเอ่ยปากขอสตรีเช่นนี้ ไม่รู้เพราะเหตุใด เพียงจ้องมองดวงตาของนาง เขาก็รู้สึกอยากจะทะนุถนอมและปกป้องนางขึ้นมาอย่างคุมไม่อยู่ ไม่อยากให้นางต้องแปดเปื้อนบาดแผลแม้เพียงนิดสุ่ยอีอีลังเลชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าตอบรับอย่างหนักแน่น วินาทีสุดท้ายของแมงที่บินเข้ากองไฟนั้นช่างเจิดจ้าที่สุด และนางก็ยินดีที่จะเผาผลาญความเจิดจ้าทั้งหมดในชีวิตไปในครานี้อวิ๋นชีเฟิ่งถอดอาภรณ์ของตนออกมาปูรองบนกองฟาง เพื่อไม่ให้ฟางนั้นระคายผิวพรรณอันนุ่มนวลของสุ่ยอีอีตามร่างกายของเขามีรอยแผลเป็นจากคมกระบี่จางๆ ซึ่งเป็

อวิ๋นชีเฟิ่งเพียงยิ้มบางๆ และไม่ตอบคำถามลมแรงพัดโหมกระหน่ำในป่า ฝนที่อั้นมานานพรั่งพรูลงมาจากเมฆดำ หยาดฝนเม็ดโตตกลงมาชะล้างเส้นผมของสุ่ยอีอีจนเปียกชุ่มในพริบตาอวิ๋นชีเฟิ่งรีบถอดเสื้อคลุมตัวนอกมาคลุมกายให้นางทันที"อีอี ทางลงเขายังอีกไกลนัก พวกเราไปหลบฝนที่ถ้ำข้างหน้าก่อนเถิด!" เขาไม่รอคำตอบรีบอุ้มสุ่ยอีอีไว้ในอ้อมอก ใช้ร่างกายตนเองบังฝนให้นาง พลันมุ่งหน้าไปยังถ้ำที่อยู่ลึกเข้าไปในป่าเส้นทางในป่าแฉะโคลน ประกอบกับฝนที่ตกหนักทำให้เดินลำบากยิ่งนัก สุ่ยอีอีรู้สึกได้ว่าฝีเท้าของอวิ๋นชีเฟิ่งเริ่มช้าลง ใบหน้าของเขาขาวซีดราวกับกระดาษ อาจเป็นเพราะความหนาวเหน็บจากน้ำฝน แม้แต่ริมฝีปากของเขาก็ยังเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ"ข้าตัวหนักมากใช่ไหม? ปล่อยข้าลงเถิด" เมื่อเห็นริมฝีปากที่เขียวช้ำของเขา สุ่ยอีอีจึงยอมเปิดปากเอ่ยอวิ๋นชีเฟิ่งยิ้มบางๆ "ทั่วทั้งใต้หล้าล้วนอยู่ในอ้อมแขนข้า เจ้าว่าหนักหรือไม่เล่า?"สุ่ยอีอีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหน้าแดงก่ำขึ้นมาเห็นท่าทางเขินอายของนาง อวิ๋นชีเฟิ่งก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ"ท่านกล้าพูดวาจาสามหาวเช่นนี้ได้อย่างไร ใต้หล้านี้เป็นของเสด็จพ่อ""อีอี สำหรับข้าแล้ว เจ้าก

ยามเช้าตรู่ แสงอรุณเพิ่งจับขอบฟ้า ประตูอารามจิ้งอวิ๋นแง้มเปิดออกเสียง "เอี๊ยด" เบาๆ เงาร่างเล็กบอบบางร่างหนึ่งก้าวเดินออกมา เบื้องหลังสะพายตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่สุ่ยอีอีเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดครึ้ม... ฝนกำลังจะตกอีกแล้วหรือ? เช่นนั้นนางคงต้องเร่งฝีเท้าเสียหน่อย มิฉะนั้นหากสายเกินไปนอกจากจะเก็บสมุนไพรไม่ได้แล้ว ยังต้องถูกฝนชะโลมจนเปียกปอน และอาจถูกอาจารย์ตำหนิเอาได้นางจัดแจงชุดนักบวชสีเขียวครามให้เข้าที่ นับตั้งแต่วันที่นางถูกพี่เขย (หลงซิงเหย่) ที่รุดมาตามข่าวช่วยเหลือนำตัวส่งกลับวัง นางก็เฝ้าอ้อนวอนเสด็จพ่อขออนุญาตออกจากวังมาบำเพ็ญเพียรกับแม่ชีอู๋เฉินที่นี่ หลังจากยอมเอาชีวิตเข้าแลก ในที่สุดเสด็จพ่อก็ทรงใจอ่อนยินยอม ด้วยเหตุนี้ ในวังหลวงจึงขาดองค์หญิงไปผู้หนึ่ง ทว่าในอารามจิ้งอวิ๋นกลับมีแม่ชีน้อยที่ไว้ผมยาวบำเพ็ญเพียรเพิ่มมาอีกนางหนึ่งความจริงสุ่ยอีอีปรารถนาจะโกนผมสละทางโลก ทว่าอาจารย์กลับไม่ยินยอม ท่านกล่าวว่าวาสนาทางโลกของนางยังไม่สิ้น ในใจยังมีพันธนาการ... ก็จริงของท่าน นางอาจจะไม่สนใจว่าเสด็จพ่อจะจัดการกับหลี่อันจือเช่นไร หรือไม่นำพาว่าในวังจะมีข่าวลือใหม่อันใดอีก ทว่าในใจนางยัง

ฉินจื่อเว่ยได้ฟังดังนั้น ก็หมุนตัวกลับมาลอบพิจารณาร่างกายเขาขึ้นลงอย่างละเอียด ยื่นมือไปลูบคลำแผงอกและต้นแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามลามไปถึงหน้าท้องแกร่ง พินิจพิเคราะห์ประหนึ่งกำลังเลือกทาสที่ร่างกายแข็งแรงก็มิปานอวี่เฮ่าหมิงรู้สึกคันยุบยิบยามมือนางลูบผ่านเอว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกางแขนออกให้นางลูบตามใจชอบ ในมือยังถือหวีหยกพลางก้มมองนาง "ลูบหาอะไรอยู่รึ?""โบราณว่าบุตรสาวมักจะเหมือนบิดายามเติบใหญ่" ฉินจื่อเว่ยเอ่ยอย่างจริงจัง "ข้ากำลังดูว่าร่างกายท่านแข็งแรงทนทานเพียงใดเจ้าค่ะ"นางเอ่ยพลางกดนิ้วลงบนแผงอกที่แน่นตึงของอวี่เฮ่าหมิง ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "หากวันหน้าลูกสาวของเราแข็งแรงได้เหมือนท่าน ข้าก็วางใจแล้วเจ้าค่ะ"ลูกกระเดือกของอวี่เฮ่าหมิงขยับขึ้นลง เขาเริ่มเกิดอารมณ์ใคร่จึงคว้ามือของนางกดลงไปยังส่วนล่าง "ตรงนี้ก็แข็งแรง"ฉินจื่อเว่ยใบหน้าแดงซ่านรีบชักมือกลับ พลางค้อนให้หนึ่งวง "ของสิ่งนี้กูกูไม่ได้โตมามีเสียหน่อย!"อวี่เฮ่าหมิงหัวเราะในลำคออย่างชอบใจในเมื่ออวี่เฮ่าหมิงไม่ยอมให้บุตรสาวดื่มนม น้ำนมในอกของฉินจื่อเว่ยจึงกลายเป็นลาภปากของเขาไปเสียสิ้น เขาจะเป็นบิดาที่ดีหรือไม่นั้

หลังจากบุตรสาวลืมตาดูโลก อวี่เฮ่าหมิง แทบอยากจะหยิบพู่กันจุ่มหมึกมาเขียนข่าวดีนี้ลงบนใบหน้าให้ผู้คนทั่วหล้าได้รับรู้ในวันที่ ฉินจื่อเว่ย ให้กำเนิดบุตรนั้นนางเจ็บปวดแสนสาหัส เพรียกหาอวี่เฮ่าหมิงอยู่ในห้องตั้งหลายครา ทว่าเขากลับเข้าไปช้าไปก้าวหนึ่ง จึงถูกฉินจื่อเว่ยประทับฝ่ามือเข้าที่ใบหน้าเต็มแรง ผลคือหลายวันต่อมา ยามเขาออกจากจวนไปทำงาน บนใบหน้าจึงยังมีรอยนิ้วมือเรียวแดงปรากฏอยู่สองสาย ใครเห็นก็รู้ทันทีว่าถูกสตรีตบหน้าเข้าให้แล้วเหล่าขุนนางบางท่านที่ไม่รู้ว่าช่วงนี้จวนอวี่มีเรื่องมงคล เมื่อเห็นใบหน้าของเขาเข้า ก็มักจะเอ่ยกระเซ้าด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าไปได้แผลนั้นมาจากที่ใดส่วนอวี่เฮ่าหมิงก็จะตอบกลับไปว่า: "ใช่ขอรับ ข้าได้บุตรสาวที่ขาวนวลน่ารักยิ่งนัก ทั้งแม่และลูกปลอดภัยดี"เหล่าขุนนางเหล่านั้น: "....?"ฉินจิ้ง บังเอิญมาเห็นเหตุการณ์ถามโน่นตอบโน่นอยู่สองครั้ง ทุกครั้งล้วนแสดงสีหน้าเหยียดหยาม รู้สึกว่าตั้งแต่อวี่เฮ่าหมิงมีลูก สมองก็เริ่มจะใช้งานไม่ได้เสียแล้ว ดูท่าอาการ "เลอะเลือนหลังคลอด" จะไม่ได้เกิดกับฉินจื่อเว่ย ทว่ากลับมาลงที่คนเป็นพ่ออย่างเขาแทนยามบุตรสาวอายุได้สองเดือน อว

เมื่อได้ยินเช่นนี้ มีหรือฉินวั่นจะไม่เข้าใจ นางเบี่ยงหน้าหลบจุมพิตของเขา ในใจบังเกิดเพลิงโทสะคุกรุ่น "เจ้าทำร้ายตัวเอง ตากลมหนาวเย็นเฉียบเช่นนี้ เพียงเพื่อจะใช้แผนพิชิตใจด้วยความน่าสงสาร อย่างนั้นรึ?""พะย่ะค่ะ" จูซีตอบโดยไม่ลังเลแม้เพียงนิด เขาไม่กลัวฉินวั่นโกรธ กลัวเพียงนางจะไร้ความรู้สึกต่อเขาเท่านั้น เขาแนบใบหน้าที่เย็นเฉียบกับใบหูของนาง กระซิบพร่ำพรอดว่า "แผนการร้อยเล่ห์พันพรรณ ล้วนมีไว้มอบแด่ผู้ที่มีใจรักให้กันเท่านั้นพะย่ะค่ะ"เขาจูบลงบนเส้นผมของนางเบาๆ "ในใจเสด็จแม่มีลูกอยู่"ฉินวั่นจนปัญญาอย่างที่สุด นางหันกลับมามองเขา "แล้วถ้าหากคืนนี้ข้าไม่มาเล่า? เจ้าจะยอมนั่งตากลมหนาวอยู่ทั้งคืนจริงๆ หรือ?"จูซีหัวเราะเบาๆ "ไม่หรอกพะย่ะค่ะ เพราะเสด็จแม่ใจอ่อน" พูดจบ มือกำยำที่โอบรอบเอวก็เคลื่อนไหว ปลดสายรัดเอวของนางออก ส่วนมืออีกข้างสอดลึกเข้าไปในสาบเสื้อของนางกึ่งกลางกายของเขาเร่าร้อนดุจเปลวเพลิง ทว่าสี่รยางค์กลับเย็นเฉียบ ฝ่ามือของเขาว่องไวและลื่นไหลประดุจงูท่ามกลางหิมะ ร่างกายของฉินวั่นแข็งทื่อ นางรีบคว้ามือเขาไว้ทว่ากลับไม่อาจหยุดยั้งเขาได้เลย"จูซี!" นางดิ้นรนอยู่ในใจ "เราไม่ควรทำเช

ฉินวั่น ย้อนกลับเข้ามาภายในตำหนัก จูซียังคงประทับอยู่ที่เดิมไม่เคลื่อนไหวแม้เพียงครึ่งก้าว สองมือของเขาประคองเตาพกของนางซุกไว้ในแขนเสื้ออันกว้างขวาง พลางเงยหน้ามองนางเดินเข้ามาด้วยท่าทางที่ดูว่าง่ายและสงบเงียบยิ่งนัก ราวกับเขารู้ดีอยู่แล้วว่านางจะต้องกลับมา เขาประคองเตาพกส่งคืนให้นาง "เสด็จแม่ย้อนกลับมาเพื่อเอาเตาพกหรือพะย่ะค่ะ?" "เปล่า" ฉินวั่นเอ่ย เขาจึงซ่อนเตาพกกลับเข้าไว้ในแขนเสื้อตามเดิม เพราะมีบทเรียนมาก่อนหน้านี้ นางจึงไม่บุ่มบามเข้าไปใกล้เกินไปนัก ทำเพียงหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าจูซีโดยเว้นระยะห่างไว้สองก้าว นางถามเสียงเบาว่า "คนของเจ้าบอกเราว่า ยามค่ำคืนเจ้าไม่กลับตำหนักจิ่งเหอกง แต่กลับพักแรมอยู่ที่ตำหนักอู่อิงเตี้ยนแห่งนี้รึ?" จูซีดูเหมือนไม่อยากจะเอ่ยถึงเรื่องนี้เท่าใดนัก เขาจ้องมองใบหน้าอันงดงามอ่อนโยนของนาง "ใครบังอาจมาปากมากกับเสด็จแม่พะย่ะค่ะ?" ฉินวั่นขมวดคิ้ว "ใช่หรือไม่ใช่?" เมื่อเห็นว่าเลี่ยงไม่ได้ จูซีจึงส่งเสียง "อืม" ในลำคอเบาๆ ก่อนจะอธิบายว่า "ลูกขาแข้งไม่สะดวก จะเทียวไปเทียวมาก็แสนลำบาก อีกทั้งตัวคนเดียว พักที่ไหนก็เหมือนกันทั้งนั้นพะย่ะค่ะ" คำว่

ฉินวั่น ไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใด จูซี ถึงสามารถเอ่ยถามคำถามเช่นนี้ออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย เรื่องราวอันเหลวไหลในครานั้นก็นับเป็นความผิดพลาดมหันต์แล้ว เขายังไม่มีความสำนึกเสียใจแม้เพียงนิดเลยหรืออย่างไร?ภายในใจของนางเต็มไปด้วยความตระหนก ทว่าจูซีที่กำลังโอบกอดโฉมงามผู้อวลกลิ่นหอมกรุ่นไว้ในอ้อมแขนกลับเริ่มจะหักห้ามใจไม่อยู่ มือกำยำที่โอบรอบเอวบางค่อยๆ เคลื่อนไหว ขยับผ่านเนื้อผ้าไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวคอดกิ่วหมายจะเลื่อนขึ้นสูง ทว่าเมื่อจวนจะถึงปทุมถันคู่งาม เขากลับหยุดชะงักไว้ด้วยความยับยั้งชั่งใจร่างกายของฉินวั่นสั่นสะท้าน นางรีบคว้ามือที่อยู่ใต้ทรวงอกนั้นไว้ด้วยความลนลาน "ในเมื่อรู้ว่ามันผิด ก็ยิ่งไม่ควรทำผิดซ้ำสอง หลักการตื้นๆ เช่นนี้ท่านอ๋องฉู่ไม่เข้าใจหรืออย่างไร!"หัวใจของนางเต้นรัวดุจรัวกลอง น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเคร่งขรึมทว่ากลับสับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก "ศีลธรรมจรรยาเป็นเรื่องมิอาจละเมิด วาจาอัปมงคลล่วงเกินเบื้องสูงเช่นนี้ วันหน้าท่านอ๋องอย่าได้เอ่ยขึ้นมาอีก ปล่อยข้า!"ฉินวั่นแสดงสีหน้าโกรธเคืองจนเหงื่อซึมตามไรผม ทว่าจูซีที่เห็นนางเป็นเช่นนั้นกลับยกยิ้มที่มุมปาก ยามอยู่ต่อหน้าผู

ในฤดูเหมันต์ท้องฟ้ามืดค่ำเร็วนัก จันทร์นวลเริ่มทอแสง ลมหนาวและหิมะยังคงโปรยปรายไม่หยุดยั้ง ยิ่งดึกดื่นบรรยากาศก็ยิ่งหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ พระราชวังอันกว้างใหญ่และโอ่อ่าถูกปกคลุมด้วยม่านหิมะขาวโพลน ดูราวกับสัตว์ร้ายศิลาที่กำลังหมอบนิ่งหลับใหลอยู่ท่ามกลางรัตติกาลอันอ้างว้างภายในตำหนักเหรินโซ่วกง นางกำนัลใช้คีมทองแดงคีบถ่านไม้เติมลงในเตาไฟ เสียงถ่านกระทบกันทำเอาประกายไฟกระเด็นวูบวาบก่อนจะมอดดับลง ประดุจดวงดาวที่พุ่งผ่านท้องฟ้าในความมืดมิคนางเขี่ยถ่านไฟที่ไหม้จนแดงโชนในเตา ทันใดนั้นก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเพราะลมหนาวที่พัดเข้ามาปะทะแผ่นหลัง นางหันไปมอง เห็นฉินวั่นสวมเพียงอาภรณ์ตัวบางที่ไม่พอกันหนาว ยืนอยู่ตรงประตูพลางจ้องมองไปยังทิศทางของตำหนักอู่อิงเตี้ยนท่ามกลางแสงจันทร์กระจ่างนางกำนัลรีบวางคีมทองแดงลง คว้าเสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาว (หูไป๋ฉิว) บนตั่งมาคลุมทับไหล่ให้ฉินวั่นทันที "ดึกดื่นหนาวเย็นเพียงนี้ ฮองไทเฮาโปรดอย่าได้ต้องลมหนาวเลยเพคะ"ฉินวั่นกระชับขนจิ้งจอกที่ลำคอพลางเอ่ยด้วยความกังวล "ไม่ใช่ว่าส่งคนไปเชิญที่ตำหนักอู่อิงเตี้ยนรอบหนึ่งแล้วหรือ เหตุใดจึงยังไม่เห็นฝ่าบาทเสด็จกลับมาอีก? เมื่อ

มู่หรงจิ่ง จ้องมองมือของ เสิ่นชิง ที่กำลังกุมแก่นกายของเขาไว้เพียงแค่ถูกนิ้วเรียวนุ่มของเธอนวดคลึงเบาๆ เขาก็รู้สึกเสียวซ่านจนแทบคลั่งทำไมเมียเขาถึงได้นุ่มนิ่มไปทั้งตัวขนาดนี้!มือนุ่ม หน้าอกก็นุ่ม เอวก็บางนุ่ม ทุกส่วนในร่างกายเธอมันช่างนิ่มละมุนไปหมดมู่หรงจิ่งแทบจะทนไม่ไหว แต่เขาก็ไม่กล้าออกแรงกดเสิ่นชิงแรงเกินไป เพราะกลัวจะทำเธอระบมเขาทำได้เพียงใช้ฝ่ามือบีบเค้นบั้นท้ายนิ่มของเธอเบาๆ พลางมองดูสะโพกงอนงามที่กระดกขึ้นอยู่ตรงหน้า เขาพยายามส่งสัญญาณให้เธอย่อตัวลงมาเสียที เลิกเอาร่องรักบดบี้ส่วนหัวเห็ดของเขาเล่นได้แล้ว ให้กระแทกมันลงไปตรงๆ เลย!เสิ่นชิงไม่ได้สังเกตถึงความรุ่มร้อนของมู่หรงจิ่งเลย ตอนนี้สมาธิของเธอจดจ่ออยู่กับท่อนเนื้อยักษ์ที่ขยายตัวจนเส้นเลือดปูดโปนระหว่างขาของเธอเธอก้มหน้าลงเล็กน้อย เห็นวัตถุมหึมาที่จ่ออยู่หว่างขาแล้วก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้ แอบสงสัยในใจว่าร่องรักเล็กๆ ของเธอจะเขมือบไอ้แท่งที่ทั้งใหญ่ทั้งยาวขนาดนี้เข้าไปได้จริงๆ เหรออีกอย่าง การจะเสียบเข้าไปเองมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย อย่างตอนนี้เธอต้องคอยประคองจู๋ของเขาให้ตรงกับปากทางรัก แถมยังต้องคอยกะองศาให้ดี เพื่อไ

"แต่คุณรวยขนาดนี้ มาแต่งงานกับฉันมันดูไม่ค่อยถูกต้องยังไงก็ไม่รู้ค่ะ" เสิ่นชิง เอ่ยเสียงอ่อยในลำคอ"ไม่ถูกตรงไหน? ถ้าผมไม่แต่งกับคุณ ก็ต้องทนดูคุณไปลากไอ้เซ่อที่ไหนไม่รู้กลางถนนมาแต่งงานด้วยหรือไง? ดีนะที่วันนั้นผมเดินผ่านไปพอดี เกือบต้องเห็นคุณไปเป็นเมียคนอื่นซะแล้ว ผมล่ะนึกเสียดายจริงๆ ที่ตอนรู้ว่าคุณพักอยู่ที่นี่ไม่ได้ลากคุณไปจดทะเบียนซะตั้งแต่วันแรก ถ้ากฎหมายอนุญาตให้แต่งงานได้เร็วขึ้นนะ ผมคงลากคุณไปแต่งตั้งแต่อยู่ประถมแล้วล่ะ"พูดมาถึงตรงนี้ มู่หรงจิ่ง ก็เริ่มโมโหขึ้นมาอีก "เชี่ย! รู้งี้ตอนย้ายโรงเรียนน่าจะตกลงกับคุณไว้ก่อน ว่าโตขึ้นมาต้องแต่งงานกับผมคนเดียว""ประถม?" เสิ่นชิงทวนคำอย่างงงๆ"คุณจำไม่ได้เหรอ?" มู่หรงจิ่งอึ้งยิ่งกว่าเธอเสียอีกเขาหลงนึกมาตลอดว่าเสิ่นชิงจำได้แล้วว่าเขาเป็นใคร แต่ดูจากท่าทางตอนนี้... เธอไม่เคยรู้เลยจริงๆ ว่าเขาคือใครในอดีตทั้งคู่จ้องหน้ากันนิ่ง บรรยากาศเริ่มมีความกระอักกระอ่วนปกคลุมเล็กน้อยจนกระทั่งเสิ่นชิงพยายามขุดคุ้ยคำสำคัญจากประโยคเมื่อครู่ ในที่สุดเธอก็กรองเอาชื่อหนึ่งออกมาจากความทรงจำอันแสนไกลและเลือนลางได้สำเร็จ"ไข่เน่า? (โกวตั้น) "ใบหน้าขอ

ยามค่ำคืนหลังจากกลับมาถึงบ้าน มู่หรงจิ่ง สังเกตเห็นว่าสายตาที่ เสิ่นชิง มองเขานั้นดูแปลกไป มันแฝงไปด้วยความกังวลจนทำให้เขาเริ่มอยู่ไม่สุข"เด็กดี..."เขาทำหน้าด้านเดินตามเสิ่นชิงเข้าไปในห้องน้ำ เห็นเธอเตรียมจะหยิบแปรงสีฟัน เขาก็รีบกุลีกุจอช่วยบีบยาสีฟันให้เสร็จสรรพ แล้วยื่นส่งให้ถึงมือ พร้อมกับรองน้ำใส่แก้ววางไว้ข้างๆ อย่างเอาใจสุดๆเสิ่นชิงเพียงแค่เหลือบมองเขาผ่านกระจกเงา ก่อนจะขยับตัวถอยห่างไปก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่างระหว่างกันคิ้วหนาของมู่หรงจิ่งขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกโบว์ตั้งแต่นยัยผู้หญิงห้อง 602 มาขอให้เขาช่วยไปซ่อมท่อน้ำนั่น เขาก็รู้สึกว่าเสิ่นชิงแทบจะไม่ยอมคุยกับเขาเลยตอนมื้อค่ำ เย่ตงเหมยก็เอาแต่ซักไซ้ไล่เลียงถามคำถามเขาเสียจนเกือบจะรับมือไม่ไหว ซึ่งเสิ่นชิงก็ไม่ได้ช่วยพูดแก้ต่างให้เขาเลยสักนิด แถมตอนนี้เธอยังจงใจเว้นระยะห่างแบบนี้อีก มันชัดเจนแล้วว่าเธอกำลังไม่อยากยุ่งกับเขา!มู่หรงจิ่งตัดสินใจเอื้อมมือไปปิดประตูห้องน้ำแล้วลงกลอนทันที เป็นการแสดงเจตนาชัดเจนว่า ถ้าวันนี้เธอไม่ยอมพูดให้เคลียร์ว่าทำไมถึงเมินเขา เขาไม่มีทางปล่อยให้เธอเดินออกไปจากห้องน้ำนี้แน่!เขามองดูเสิ่นช

ทุกคนหันไปมองผู้หญิงในชุดนอนวาบหวิวคนนั้น มู่หรงจิ่งรีบโบกมือบอกให้เสิ่นชิงกับเย่ตงเหมยเข้าไปข้างในก่อนพอประตูปิดลง เย่ตงเหมยก็รู้สึกว่ามีกลิ่นตุๆ ทันทีเธอกระชากแขนเสิ่นชิงมาถามเบาๆ : "ผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรกับมู่หรงจิ่ง? ใส่ชุดนอนเดินมาหาถึงหน้าห้องแบบนี้""ไม่ทราบสิคะ คงจะคนรู้จักมั้ง?""คนรู้จักที่ไหนใส่ชุดนอนมาหาแบบนี้ แกอย่าซื่อจนบื้อนักสิ! จริงๆ แม่ก็เริ่มรู้สึกว่าแกแต่งงานเร็วไปหน่อยนะ หรือจะลองคุยๆ กันไปก่อน ถ้าวันข้างหน้าเห็นว่าเขาโอเคค่อยแต่งกันใหม่ดีไหม?""แม่คะ พูดอะไรน่ะ หนูจดทะเบียนกับเขาไปแล้วนะ" เสิ่นชิงตามอารมณ์แม่ไม่ทัน ก่อนจะนึกออก "แม่จะให้หนูหย่ากับเขาแล้วค่อยเริ่มจีบกันใหม่เหรอคะ?"เห็นเย่ตงเหมยพยักหน้าจริงจัง เสิ่นชิงก็ถึงกับเหนื่อยใจ "แม่น่ะมั่วไปหมดแล้ว หนูเพิ่งแต่งกับเขาได้ไม่กี่วันจะให้ไปหย่าเนี่ยนะ หนูไม่เอาด้วยหรอก"ตอนนี้เสิ่นชิงเริ่มไม่ยอมแล้วมู่หรงจิ่งน่ะดีจะตายดูแลเธอก็ดี แถมเรื่องบนเตียงก็... แซ่บสุดๆท่าทางไม่ยอมของลูกสาวทำเอาเย่ตงเหมยร้อนรน"แกน่ะเด็กเกินไป ไม่เข้าใจโลกหรอก"แม่บ่นพึมพำ ก่อนจะหมุนตัวไปเปิดประตู กะจะออกไปจับผิดมู่หรงจิ่งกับผู้หญิง

ความกังวลและความกลัวที่มีมาก่อนหน้านี้มีเท่าไหร่ ตอนนี้ เสิ่นชิง ก็เปลี่ยนมันเป็นความโกรธแค่นั้นเพราะหลังจากตรวจอย่างละเอียดแล้ว ปรากฏว่าไอ้ที่ เย่ตงเหมย คิดว่าเป็นเนื้องอกร้ายแรง แท้จริงแล้วมันก็แค่ "ซีสต์" ธรรมดาๆ ที่ผ่าตัดเล็กออกก็หายขาดแล้วเรื่องของเรื่องคือ พอเย่ตงเหมยรู้ตัวว่ามีก้อนเนื้อ ก็กลัวเปลืองเงินเลยไม่ยอมมาโรงพยาบาล แล้วดันไปหาข้อมูลมั่วซั่วในอินเทอร์เน็ต ยิ่งอ่านก็ยิ่งอาการหนัก ผสมโรงกับป้าข้างบ้านที่เอาแต่เป่าหูว่าเธอคงอยู่ได้อีกไม่นาน ทำให้เธอปักใจเชื่อไปแล้วว่าตัวเองกำลังจะตายเพราะเหตุนี้เอง เธอถึงได้คลุ้มคลั่งรบเร้าให้ลูกสาวแต่งงาน แถมยังไปหาซื้อยากินเองมั่วซั่ว ดีเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้กินจนเกิดโรคใหม่ขึ้นมาจริงๆเสิ่นชิงจ้องหน้าแม่ พอความกังวลในใจหายไป อาการไอของเย่ตงเหมยก็หายวับไปกับตาด้วย ทำเอาลูกสาวทั้งโกรธทั้งระอาจนพูดไม่ออกเย่ตงเหมยเองก็รู้ตัวว่าทำเรื่องวุ่นวายไว้ใหญ่โต ตอนนี้เลยนั่งสงบเสงี่ยมเป็นคุณยายผู้น่าสงสาร ไม่กล้าหือไม่กล้าอือสักคำเดียวมู่หรงจิ่ง เองก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี เห็นเสิ่นชิงหน้าดำคร่ำเครียดขนาดนั้น เขาก็ไม่กล้าหลุดปากบอกว่าจริงๆ แล้วเขา "แอบ

เด็กสาวคนนี้อาจจะใช้มู่หรงจิ่งเป็นที่ระบายความแค้นและที่พึ่งทางใจแบบเพี้ยนๆ ลึกๆ เธอก็รู้ตัวดีและรู้สึกผิดต่อเขา แต่ในเมื่อมู่หรงจิ่งทำดีกับเธอมากเกินไป เธอเลยไม่รู้จะจัดการกับความขัดแย้งในใจยังไง จนกลายเป็นทำตัวร้ายกาจใส่เขาเพื่อปกป้องตัวเองเสิ่นชิงเริ่มทำตัวไม่ถูก เธอคิดครู่หนึ่งก่อนจะขอปากกากระดาษจากพนักงานในร้านแล้ววางปึ้งตรงหน้าเฉินเจีย: "เลิกเบะได้แล้ว! เอาปากกามาเขียน! เขียนมาให้หมดว่าเธอขอเงินมู่หรงจิ่งไปกี่ครั้ง เป็นเงินเท่าไหร่ เขียนออกมาเดี๋ยวนี้!""จะทำอะไร!""มู่หรงจิ่งให้เงินพี่คุมหมดแล้ว เมื่อกี้ไม่ได้ยินเหรอ? ในเมื่อพี่เป็นคนคุม พี่ก็ต้องรู้สิว่าเขาเสียเงินไปกับเธอเท่าไหร่ เธอคิดว่าเขาให้เปล่าเหรอ? นั่นมันเงินกู้! ถ้าไม่เห็นว่าตอนนี้เธอยังเป็นนักเรียนหาเงินเองไม่ได้ เธอคิดว่าเขาจะใจดีขนาดนี้ไหม? เขียนใบสัญญากู้เงินมาซะ พี่คุยกับเขาแล้ว พอเธอเข้ามหาลัยได้เธอต้องทำงานพาร์ทไทม์หาเงินมาคืนพวกเราทุกเดือน!"เสิ่นชิงสวมบทโหดจนเฉินเจียอึ้งไปเลย ท่าทางนุ่มนิ่มที่กลายเป็นนางมารร้ายกะทันหันทำให้เด็กสาวถูกสยบได้อยู่หมัดเฉินเจียมองเสิ่นชิงด้วยสายตาที่สั่นไหวอยู่พักใหญ่ ก่อนจะค่อย