Nobela ni เสี่ยวล่า

“ที่ข้าแต่งกับเจ้า ก็เพียงเพื่อรับผิดชอบ ดังนั้นสิ่งใดที่เป็นหน้าที่ ข้าจะไม่อาจบ่ายเบี่ยง” ประโยคนี้คือสิ่งที่ อวิ๋นเหยาเหยา ต้องทนฟังจากปากของ เฉินอู๋หมิง มาชั่วชีวิต ฟังเสียจนหูแว่วเอียนและชินชาดั่งเสียงลมพัดผ่าน จวบจนวาระสุดท้ายที่ลมหายใจจะปลิดปลิว อวิ๋นเหยาเหยาได้แต่ทอดถอนใจพลางคิดในใจว่า ‘ช่างหัวความรับผิดชอบพรรค์นั้นปะไร! ชาติหน้าข้าขอสาบาน... จะต้องแต่งให้แก่บุรุษที่รักข้าจนจะเป็นจะตายให้จงได้’ ทว่าใครจะคาดคิด เพียงหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นอีกครา นางกลับย้อนเวลากลับมาเมื่อหลายปีก่อน! ยามที่ต้องเผชิญหน้ากับบุรุษผู้นั้น... ผู้ที่กำลังจะเอ่ยคำว่า ‘รับผิดชอบ’ ใส่หน้านางอีกครั้ง ครานี้นางหาได้รั้งรอไม่ นางตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวที่จะเป็น ‘กิ่งท้อแดงปีนข้ามกำแพง’ เสาะแสวงหารักใหม่ให้รู้แล้วรู้รอดไป! ... นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมุติ

"ครั้งหนึ่งนางเคยเป็นฝ่ายถอนหมั้น หันหลังให้ความโหดเหี้ยมของเขาทว่าในวันที่โชคชะตาหมุนวนให้กลับมาพบกันอีกครั้งเขากลับยืนตระหง่านกลางสายฝน พร้อมสายตาที่จดจ้องราวกับจะทวงทุกอย่างคืน"

เย่หย่าซีภายใต้ใบหน้าที่สวยงามและชื่อเสียงด้านการแสดงที่โด่งดังอีกมุมหนึ่งที่ไม่มีใครรู้จักคือผู้สืบทอดตระกูลแพทย์แผนโบราณและเป็นอัจฉริยะด้านการฝังเข็มที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่นของบรรพบุรุษ ในวันที่ถ่ายหนังจบแล้วต้องมาช่วยงานที่โรงพยาบาลของตระกูลเธอก็ประสบอุบัติเหตุ ในขณะที่คิดว่าตัวเองนั้นตายไปแล้วแต่ดวงวิญญาณข้ามภพมาอยู่ในร่างขององค์หญิงแคว้นหนาน เย่หย่าซีที่เสียชีวิตลงในคืนเข้าหอ ยังไม่ทันได้ไตร่ตรองอะไร ร่างสูงสง่าในชุดเจ้าบ่าวก็เข้ามาฉุดกระชากร่างบางลงบนเตียงอย่างโกรธแค้น  ... เขาคืออ๋องสาม เป็นอ๋องที่ถูกร่ำลือถึงรูปโฉมที่งดงามราวกับเทพเซียน หากแต่เป็นบุรุษที่โหดเหี้ยมอำมหิต เย็นชา ไร้หัวใจ ตำนานของเขาคือ อ๋องปีศาจ สมรสที่เขาไม่ต้องการและยิ่งเป็นธิดาของแคว้นศัตรูเขายิ่งรังเกียจ เหตุใดบิดาของเขาถึงได้มีราชโองการให้เขาสมรสกับนาง เขา … เย่อหยิ่ง เย็นชา เกลียดนางตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้า เขาไม่มีทางเชื่อใจหรือไว้ใจสตรีที่ถูกส่งมาเป็นสายลับเช่นนางแน่! แต่วันเวลาผ่านไปเหตุใดเขาถึงพบว่าพระชายาที่น่ารังเกียจก่อนนี้ก็ดูไม่น่ารังเกียจขนาดนั้น   ...  

หลินจื่อเหยาเซียนสาวผู้หยั่งรู้ดวงจิตแตกสลายเสี้ยวหนึ่งก็ลงมาอยู่ที่โลกมนุษย์เป็นยอดอัจฉริยะ แต่อายุก็ไม่ยืนยาวดั่งที่คิด ในวัยสามสิบปีก็เสียชีวิตลงแล้ว ดวงวิญญาณก็ไปโผล่ในร่างของหญิงสาววัยยี่สิบปีผู้สืบทอดตระกูลหมอยาและเป็นตระกูลชนชั้นสูงสืบทอดการฝังเข็มและใช้ชีวิตเช่นสตรีในรั้วในวังฉายาหมอเทวดาจะว่าไปก็อยู่ได้ไม่ถึงยี่สิบปีดีด้วยซ้ำขาดอีกไม่กี่วันก็จะครบยี่สิบปีก็เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ขึ้นอย่างไม่คาดคิดดวงวิญญาณก็ดันทะลุมิติมาอยู่ในร่างของเด็กสาวที่มีร่างกายอ่อนแอ ชื่อเสียงฉาวโฉ่ โง่เขลา หนำซ้ำยังถูกรังแกสารพัด ตั้งแต่มารดาจากไป บิดาแท้ๆ ก็ไม่ยอมรับใช้ชีวิตไม่ต่างจากคนรับใช้หลินจื่อเหยาจึงต้องกลายเป็นนางร้ายเพื่อเอาคืนแม่เลี้ยง จัดการคนในตระกูล บ่าวรับใช้น่าตายพวกนั้นและคู่หมั้นของพี่สาวตัวดีที่หาว่านางให้ท่าค่อยจากไปอย่างสง่างาม "ท่านเลิกเรียกข้าว่าสาวน้อยได้หรือไม่?" "หืม..เจ้าอายุสิบสี่ปี ข้าอายุยี่สิบห่างกันหกปี เช่นนั้นเจ้าจะให้ข้าเรียกเจ้าว่าอะไร?" หลินจื่อเหยาขมวดคิ้ว "เรียกจื่อเหยาก็ได้ไหมหล่ะ" "จื่อเหยาหรือ? ข้ารู้สึกว่าไม่พิเศษเลย ข้าเรียกเจ้าว่า เหยาเหยาไม่ได้หรือ?" .

เขาหมอเทวดาผู้มีรูปลักษณ์สง่างามราวกับเทพเซียนจุติลงมาบนโลกมนุษย์ เป็น "บุรุษในฝัน" ที่เหล่าคุณหนูในห้องหอและบุตรีจากตระกูลสูงศักดิ์ต่างถวิลหาอยากจะได้มาเป็นคู่ครอง แม้แต่ 'สุ่ยอีอี' องค์หญิงสิบสามผู้สูงศักดิ์ ก็มิอาจต้านทานเสน่ห์ของเขาได้ จนยอมสยบแทบเท้าด้วยความรักลุ่มหลง ทว่าในวังหลวงอันเหน็บหนาว ไม่เคยมีผู้ใดสั่งสอนนางว่าควรจะรักอย่างไร... นางจึงโง่เขลาเบาปัญญา คิดเพียงว่าหากมอบ "พรหมจรรย์" อันล้ำค่าที่สุดให้เขาไปโดยไม่เกรงใจศักดิ์ศรี จะสามารถพิสูจน์ความจริงใจ และเหนี่ยวรั้งให้เขาอยู่อยู่เคียงข้างในฐานะ 'ราชบุตรเขย' ได้ ทว่าในสายตาของเขานั้น... นางกลับเป็นเพียงสตรีชั้นต่ำที่ไร้ยางอายยิ่งกว่าหญิงคณิกา! เพื่อมิให้พระบิดาและราชวงศ์ต้องเสื่อมเสียเกียรติเพราะการกระทำของนาง องค์หญิงสิบสามจึงตัดสินใจหนีจากเขาไปให้ไกลแสนไกล โดยยอมตกลงแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับท่านอ๋องสามแห่งแคว้นเทียนเย่ว์... เขากลับบีบบังคับให้ท่านอ๋องสามเขียน "หนังสือหย่า" จนทำให้นางกลายเป็นสตรีที่ถูกทิ้งให้ผู้คนเย้ยหยันไปทั่วใต้หล้า นางจึงหนีไปบำเพ็ญเพียรที่อารามจิ้งอวิ๋น...  

ตั้งใจว่าแต่งก่อนค่อยหย่าทีหลัง แต่ใครจะคิดว่าสามีหมาดๆคนนี้จะจัดหนักกับเธอตั้งแต่วันแรกที่จดทะเบียน หลังจากสร่างเมาเธอเจ็บแสบตรงจุดสงวนมากแต่ก็นึกไม่ออกว่าเกิดจากอะไร"หรือเราช่วยตัวเองจนอักเสบไปแล้ว?"