Novels by เสี่ยวล่า

มู่หรงจิ่ง จ้องมองมือของ เสิ่นชิง ที่กำลังกุมแก่นกายของเขาไว้เพียงแค่ถูกนิ้วเรียวนุ่มของเธอนวดคลึงเบาๆ เขาก็รู้สึกเสียวซ่านจนแทบคลั่งทำไมเมียเขาถึงได้นุ่มนิ่มไปทั้งตัวขนาดนี้!มือนุ่ม หน้าอกก็นุ่ม เอวก็บางนุ่ม ทุกส่วนในร่างกายเธอมันช่างนิ่มละมุนไปหมดมู่หรงจิ่งแทบจะทนไม่ไหว แต่เขาก็ไม่กล้าออกแรงกดเสิ่นชิงแรงเกินไป เพราะกลัวจะทำเธอระบมเขาทำได้เพียงใช้ฝ่ามือบีบเค้นบั้นท้ายนิ่มของเธอเบาๆ พลางมองดูสะโพกงอนงามที่กระดกขึ้นอยู่ตรงหน้า เขาพยายามส่งสัญญาณให้เธอย่อตัวลงมาเสียที เลิกเอาร่องรักบดบี้ส่วนหัวเห็ดของเขาเล่นได้แล้ว ให้กระแทกมันลงไปตรงๆ เลย!เสิ่นชิงไม่ได้สังเกตถึงความรุ่มร้อนของมู่หรงจิ่งเลย ตอนนี้สมาธิของเธอจดจ่ออยู่กับท่อนเนื้อยักษ์ที่ขยายตัวจนเส้นเลือดปูดโปนระหว่างขาของเธอเธอก้มหน้าลงเล็กน้อย เห็นวัตถุมหึมาที่จ่ออยู่หว่างขาแล้วก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้ แอบสงสัยในใจว่าร่องรักเล็กๆ ของเธอจะเขมือบไอ้แท่งที่ทั้งใหญ่ทั้งยาวขนาดนี้เข้าไปได้จริงๆ เหรออีกอย่าง การจะเสียบเข้าไปเองมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย อย่างตอนนี้เธอต้องคอยประคองจู๋ของเขาให้ตรงกับปากทางรัก แถมยังต้องคอยกะองศาให้ดี เพื่อไ

"แต่คุณรวยขนาดนี้ มาแต่งงานกับฉันมันดูไม่ค่อยถูกต้องยังไงก็ไม่รู้ค่ะ" เสิ่นชิง เอ่ยเสียงอ่อยในลำคอ"ไม่ถูกตรงไหน? ถ้าผมไม่แต่งกับคุณ ก็ต้องทนดูคุณไปลากไอ้เซ่อที่ไหนไม่รู้กลางถนนมาแต่งงานด้วยหรือไง? ดีนะที่วันนั้นผมเดินผ่านไปพอดี เกือบต้องเห็นคุณไปเป็นเมียคนอื่นซะแล้ว ผมล่ะนึกเสียดายจริงๆ ที่ตอนรู้ว่าคุณพักอยู่ที่นี่ไม่ได้ลากคุณไปจดทะเบียนซะตั้งแต่วันแรก ถ้ากฎหมายอนุญาตให้แต่งงานได้เร็วขึ้นนะ ผมคงลากคุณไปแต่งตั้งแต่อยู่ประถมแล้วล่ะ"พูดมาถึงตรงนี้ มู่หรงจิ่ง ก็เริ่มโมโหขึ้นมาอีก "เชี่ย! รู้งี้ตอนย้ายโรงเรียนน่าจะตกลงกับคุณไว้ก่อน ว่าโตขึ้นมาต้องแต่งงานกับผมคนเดียว""ประถม?" เสิ่นชิงทวนคำอย่างงงๆ"คุณจำไม่ได้เหรอ?" มู่หรงจิ่งอึ้งยิ่งกว่าเธอเสียอีกเขาหลงนึกมาตลอดว่าเสิ่นชิงจำได้แล้วว่าเขาเป็นใคร แต่ดูจากท่าทางตอนนี้... เธอไม่เคยรู้เลยจริงๆ ว่าเขาคือใครในอดีตทั้งคู่จ้องหน้ากันนิ่ง บรรยากาศเริ่มมีความกระอักกระอ่วนปกคลุมเล็กน้อยจนกระทั่งเสิ่นชิงพยายามขุดคุ้ยคำสำคัญจากประโยคเมื่อครู่ ในที่สุดเธอก็กรองเอาชื่อหนึ่งออกมาจากความทรงจำอันแสนไกลและเลือนลางได้สำเร็จ"ไข่เน่า? (โกวตั้น) "ใบหน้าขอ

ยามค่ำคืนหลังจากกลับมาถึงบ้าน มู่หรงจิ่ง สังเกตเห็นว่าสายตาที่ เสิ่นชิง มองเขานั้นดูแปลกไป มันแฝงไปด้วยความกังวลจนทำให้เขาเริ่มอยู่ไม่สุข"เด็กดี..."เขาทำหน้าด้านเดินตามเสิ่นชิงเข้าไปในห้องน้ำ เห็นเธอเตรียมจะหยิบแปรงสีฟัน เขาก็รีบกุลีกุจอช่วยบีบยาสีฟันให้เสร็จสรรพ แล้วยื่นส่งให้ถึงมือ พร้อมกับรองน้ำใส่แก้ววางไว้ข้างๆ อย่างเอาใจสุดๆเสิ่นชิงเพียงแค่เหลือบมองเขาผ่านกระจกเงา ก่อนจะขยับตัวถอยห่างไปก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่างระหว่างกันคิ้วหนาของมู่หรงจิ่งขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกโบว์ตั้งแต่นยัยผู้หญิงห้อง 602 มาขอให้เขาช่วยไปซ่อมท่อน้ำนั่น เขาก็รู้สึกว่าเสิ่นชิงแทบจะไม่ยอมคุยกับเขาเลยตอนมื้อค่ำ เย่ตงเหมยก็เอาแต่ซักไซ้ไล่เลียงถามคำถามเขาเสียจนเกือบจะรับมือไม่ไหว ซึ่งเสิ่นชิงก็ไม่ได้ช่วยพูดแก้ต่างให้เขาเลยสักนิด แถมตอนนี้เธอยังจงใจเว้นระยะห่างแบบนี้อีก มันชัดเจนแล้วว่าเธอกำลังไม่อยากยุ่งกับเขา!มู่หรงจิ่งตัดสินใจเอื้อมมือไปปิดประตูห้องน้ำแล้วลงกลอนทันที เป็นการแสดงเจตนาชัดเจนว่า ถ้าวันนี้เธอไม่ยอมพูดให้เคลียร์ว่าทำไมถึงเมินเขา เขาไม่มีทางปล่อยให้เธอเดินออกไปจากห้องน้ำนี้แน่!เขามองดูเสิ่นช

ทุกคนหันไปมองผู้หญิงในชุดนอนวาบหวิวคนนั้น มู่หรงจิ่งรีบโบกมือบอกให้เสิ่นชิงกับเย่ตงเหมยเข้าไปข้างในก่อนพอประตูปิดลง เย่ตงเหมยก็รู้สึกว่ามีกลิ่นตุๆ ทันทีเธอกระชากแขนเสิ่นชิงมาถามเบาๆ : "ผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรกับมู่หรงจิ่ง? ใส่ชุดนอนเดินมาหาถึงหน้าห้องแบบนี้""ไม่ทราบสิคะ คงจะคนรู้จักมั้ง?""คนรู้จักที่ไหนใส่ชุดนอนมาหาแบบนี้ แกอย่าซื่อจนบื้อนักสิ! จริงๆ แม่ก็เริ่มรู้สึกว่าแกแต่งงานเร็วไปหน่อยนะ หรือจะลองคุยๆ กันไปก่อน ถ้าวันข้างหน้าเห็นว่าเขาโอเคค่อยแต่งกันใหม่ดีไหม?""แม่คะ พูดอะไรน่ะ หนูจดทะเบียนกับเขาไปแล้วนะ" เสิ่นชิงตามอารมณ์แม่ไม่ทัน ก่อนจะนึกออก "แม่จะให้หนูหย่ากับเขาแล้วค่อยเริ่มจีบกันใหม่เหรอคะ?"เห็นเย่ตงเหมยพยักหน้าจริงจัง เสิ่นชิงก็ถึงกับเหนื่อยใจ "แม่น่ะมั่วไปหมดแล้ว หนูเพิ่งแต่งกับเขาได้ไม่กี่วันจะให้ไปหย่าเนี่ยนะ หนูไม่เอาด้วยหรอก"ตอนนี้เสิ่นชิงเริ่มไม่ยอมแล้วมู่หรงจิ่งน่ะดีจะตายดูแลเธอก็ดี แถมเรื่องบนเตียงก็... แซ่บสุดๆท่าทางไม่ยอมของลูกสาวทำเอาเย่ตงเหมยร้อนรน"แกน่ะเด็กเกินไป ไม่เข้าใจโลกหรอก"แม่บ่นพึมพำ ก่อนจะหมุนตัวไปเปิดประตู กะจะออกไปจับผิดมู่หรงจิ่งกับผู้หญิง

ความกังวลและความกลัวที่มีมาก่อนหน้านี้มีเท่าไหร่ ตอนนี้ เสิ่นชิง ก็เปลี่ยนมันเป็นความโกรธแค่นั้นเพราะหลังจากตรวจอย่างละเอียดแล้ว ปรากฏว่าไอ้ที่ เย่ตงเหมย คิดว่าเป็นเนื้องอกร้ายแรง แท้จริงแล้วมันก็แค่ "ซีสต์" ธรรมดาๆ ที่ผ่าตัดเล็กออกก็หายขาดแล้วเรื่องของเรื่องคือ พอเย่ตงเหมยรู้ตัวว่ามีก้อนเนื้อ ก็กลัวเปลืองเงินเลยไม่ยอมมาโรงพยาบาล แล้วดันไปหาข้อมูลมั่วซั่วในอินเทอร์เน็ต ยิ่งอ่านก็ยิ่งอาการหนัก ผสมโรงกับป้าข้างบ้านที่เอาแต่เป่าหูว่าเธอคงอยู่ได้อีกไม่นาน ทำให้เธอปักใจเชื่อไปแล้วว่าตัวเองกำลังจะตายเพราะเหตุนี้เอง เธอถึงได้คลุ้มคลั่งรบเร้าให้ลูกสาวแต่งงาน แถมยังไปหาซื้อยากินเองมั่วซั่ว ดีเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้กินจนเกิดโรคใหม่ขึ้นมาจริงๆเสิ่นชิงจ้องหน้าแม่ พอความกังวลในใจหายไป อาการไอของเย่ตงเหมยก็หายวับไปกับตาด้วย ทำเอาลูกสาวทั้งโกรธทั้งระอาจนพูดไม่ออกเย่ตงเหมยเองก็รู้ตัวว่าทำเรื่องวุ่นวายไว้ใหญ่โต ตอนนี้เลยนั่งสงบเสงี่ยมเป็นคุณยายผู้น่าสงสาร ไม่กล้าหือไม่กล้าอือสักคำเดียวมู่หรงจิ่ง เองก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี เห็นเสิ่นชิงหน้าดำคร่ำเครียดขนาดนั้น เขาก็ไม่กล้าหลุดปากบอกว่าจริงๆ แล้วเขา "แอบ

เด็กสาวคนนี้อาจจะใช้มู่หรงจิ่งเป็นที่ระบายความแค้นและที่พึ่งทางใจแบบเพี้ยนๆ ลึกๆ เธอก็รู้ตัวดีและรู้สึกผิดต่อเขา แต่ในเมื่อมู่หรงจิ่งทำดีกับเธอมากเกินไป เธอเลยไม่รู้จะจัดการกับความขัดแย้งในใจยังไง จนกลายเป็นทำตัวร้ายกาจใส่เขาเพื่อปกป้องตัวเองเสิ่นชิงเริ่มทำตัวไม่ถูก เธอคิดครู่หนึ่งก่อนจะขอปากกากระดาษจากพนักงานในร้านแล้ววางปึ้งตรงหน้าเฉินเจีย: "เลิกเบะได้แล้ว! เอาปากกามาเขียน! เขียนมาให้หมดว่าเธอขอเงินมู่หรงจิ่งไปกี่ครั้ง เป็นเงินเท่าไหร่ เขียนออกมาเดี๋ยวนี้!""จะทำอะไร!""มู่หรงจิ่งให้เงินพี่คุมหมดแล้ว เมื่อกี้ไม่ได้ยินเหรอ? ในเมื่อพี่เป็นคนคุม พี่ก็ต้องรู้สิว่าเขาเสียเงินไปกับเธอเท่าไหร่ เธอคิดว่าเขาให้เปล่าเหรอ? นั่นมันเงินกู้! ถ้าไม่เห็นว่าตอนนี้เธอยังเป็นนักเรียนหาเงินเองไม่ได้ เธอคิดว่าเขาจะใจดีขนาดนี้ไหม? เขียนใบสัญญากู้เงินมาซะ พี่คุยกับเขาแล้ว พอเธอเข้ามหาลัยได้เธอต้องทำงานพาร์ทไทม์หาเงินมาคืนพวกเราทุกเดือน!"เสิ่นชิงสวมบทโหดจนเฉินเจียอึ้งไปเลย ท่าทางนุ่มนิ่มที่กลายเป็นนางมารร้ายกะทันหันทำให้เด็กสาวถูกสยบได้อยู่หมัดเฉินเจียมองเสิ่นชิงด้วยสายตาที่สั่นไหวอยู่พักใหญ่ ก่อนจะค่อย