ตอนที่ 6 มัดมือชก

      “ทำไม? หน้าฉันเหมือนคนทำอาหารไม่เป็นเหรอ?”

      “เปล่าครับ...”

      “งั้นก็กิน”

      ภพยังไม่ทันได้แตะอาหาร หญิงสาวก็พูดต่ออย่างสบายๆ “ส่วนเสื้อผ้าของเธอ ฉันให้เลขาเอาไปส่งซักแล้ว อีกเดี๋ยวก็คงเอามาคืน ระหว่างนี้ก็กินข้าวไปก่อน”

      “คุณให้เลขาเอาเสื้อผ้าผมไปซัก?”

      “อืม”

      “ทั้งหมดเลย?”

      “ก็ทั้งหมดน่ะสิ”

      “...” ภพเงียบ เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรตกใจกับเรื่องไหนก่อนดี

      หญิงสาวกลับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร เธอย่อตัวลงนั่งข้างๆ ก่อนหันมาพูดกับเขาด้วยสีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย “แล้วก็ ... เรื่องเมื่อคืน” ภพชะงัก ก่อนจะได้รับคำตอบที่ทำเอาอึ้งไปอีก “ฉันจะรับผิดชอบเธอเอง”

      ภพกะพริบตาปริบๆ ประโยคนั้นควรทำให้เขารู้สึกดีไม่ใช่หรือ? แต่ไม่รู้ทำไม พอออกจากปากผู้หญิงตรงหน้าแล้ว เขากลับรู้สึกแปลกๆ ชอบกลหญิงสาวเห็นอาการของหนุ่มน้อยที่นิ่ง มองเธอตาไม่กระพริบ “เธอไม่ต้องคิดมาก ... ฉันจะรับผิดชอบเธอเอง ... แต่ก่อนอื่น เรามาทำความรู้จักกันอย่างเป็นทางการก่อนดีกว่า”

      เธอยื่นมือมาตรงหน้าเขา ก่อนจะแนะนำตัวเอง  “ฉันชื่อ รัน กาญณรรรณ ลิ้มเจริญพงษ์” หญิงสาวยิ้มหวาน ก่อนถามกลับ“แล้วเธอล่ะ ชื่ออะไร?”

      ภพมองมือของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเบา “ผม ... ชื่อภพครับ”

      “ภพ?” รันทวนชื่อนั้นช้าๆ ก่อนฮัมในลำคออย่างพอใจ “อืม...ภพ” เธอยิ้มให้เขา “ชื่อเพราะดีนะ ฉันชอบ”

      หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบอย่างไม่มีเหตุผล แต่ประโยคต่อมาของเธอทำให้ความรู้สึกนั้นหายไปแทบจะทันที “ส่วนเรื่องเมื่อคืน ฉันบอกแล้วว่าจะรับผิดชอบเอง เธอไม่ต้องกังวล” รันหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับกำลังเจรจาธุรกิจ “คบกับฉัน เธอจะได้สิทธิประโยชน์หลายอย่างเลยนะ”

      “...” ภพนิ่งสนิท เมื่อครู่หัวใจของเขายังเต้นแรงเพราะคำว่า ฉันชอบ! แต่ตอนนี้กลับเหมือนถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้าเต็มอก สิทธิประโยชน์?

      เขาหันมองหญิงสาวทันที “คุณหมายความว่ายังไงครับ?” น้ำเสียงเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

      รันเลิกคิ้ว “ก็หมายความตามที่พูดไง”

      “หมายความว่า...คุณจะคบกับผมเพราะต้องการรับผิดชอบเรื่องเมื่อคืน?”

      “ก็ส่วนหนึ่ง”

      “แล้วสิทธิประโยชน์ที่คุณพูดถึงคืออะไร?”

      รันมองสีหน้าของเขา ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่า ... น่ารักจัง

      โดยเฉพาะตอนที่ชายหนุ่มกำลังไม่พอใจแต่พยายามเก็บอาการ ใบหน้าหล่อๆ นั่นดูเหมือนเด็กกำลังงอนอย่างไรอย่างนั้น มุมปากของเธอยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ฮึ...”

      ภพขมวดคิ้ว “คุณยิ้มอะไร?”

      รันเม้มริมฝีปากพยายามกลั้น แต่สุดท้ายก็ “ฮ่า ๆ ๆ” กลั้นไม่อยู่

      “คุณหัวเราะทำไมครับ?” คราวนี้สีหน้าของภพแสดงความไม่พอใจออกมาชัดเจนกว่าเดิม แต่ก่อนที่รันจะได้ตอบ เสียงประตูด้านนอกก็ดังขึ้น

ไม่นานนัก ชายหนุ่มอีกคนก็เดินเข้ามา

      ชายหนุ่มรูปร่างสูง บุคลิกสุขุม แต่งกายเนี้ยบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เดินเข้ามาพร้อมราวแขวนเสื้อผ้าที่มีเสื้อผ้าผู้ชายหลากหลายชุดแขวนเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ รวมถึงชุดเดิมของภพที่ถูกนำไปซักและจัดการจนเรียบร้อยแล้ว

      “บอสครับ เสื้อผ้าที่ให้ผมจัดการ เรียบร้อยแล้วครับ” ชายหนุ่มที่เดินเข้ามา คือ วี หรือวีรภาพ เลขาส่วนตัวของรันนั้นเอง เขาเข็นราวเสื้อผ้าเข้ามาวางไว้ด้านข้าง ภพมองภาพตรงหน้าด้วยความอึ้ง

      นี่มันอะไรกัน! ... เขานึกว่าจะได้เสื้อผ้าของตัวเองคืน แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับเหมือนยกแผนกเสื้อผ้าผู้ชายจากห้างสรรพสินค้ามาไว้ในห้องเสียมากกว่า รันกวาดตามองเสื้อผ้าแต่ละชุดอย่างพอใจ ก่อนหันกลับมาหาภพ “หนุ่มน้อย”   คิ้วของภพกระตุกทันที

      “เลือกชุดใหม่ที่ชอบได้เลยนะ ฉันให้เลขาเลือกมาให้เป็นพิเศษ”

      “...” หนุ่มน้อย? ภพแทบอยากเอาหน้าซุกลงไปในผ้าห่ม ใครหนุ่มน้อยของคุณกัน! แล้วเรื่องเมื่อคืนมันคืออะไร? ยังจะเรียกเขาว่า หนุ่มน้อย ด้วยสีหน้าสบายใจแบบนั้นอีกหรือ?! ภพได้แต่กัดฟันเก็บคำประท้วงทั้งหมดเอาไว้ในใจ ก่อนสายตาจะเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามา

      ชายหนุ่มตรงหน้าดูดี สูง สมาร์ต สุขุม และมีบุคลิกเป็นผู้ใหญ่ ดูเป็นคนอบอุ่นและพึ่งพาได้อย่างประหลาด ภพหรี่ตามองอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

      ก็...หล่ออยู่หรอก เขาคิดในใจ แต่คงไม่หล่อกว่าผมหรอกมั้ง ความคิดนั้นทำให้ภพชะงักไปเอง เดี๋ยวนะ ... แล้วเขาจะเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเลขาของเธอทำไม?

      ภพเหลือบมองวีรภาพอีกครั้ง จากนั้นก็มองหญิงสาว แล้วกลับไปมองวีรภาพอีกครั้ง ยิ่งเห็นท่าทางสนิทสนมและเป็นธรรมชาติระหว่างเจ้านายกับเลขาส่วนตัว ความรู้สึกบางอย่างก็เริ่มก่อตัวขึ้นในอกอย่างไม่มีเหตุผล

      มันทั้งหงุดหงิดชมัด ... ทั้งขัดใจ ... และไม่ชอบเอาเสียเลย ทั้งที่เขากับผู้หญิงคนนี้เพิ่งรู้จักชื่อกันอย่างเป็นทางการเมื่อไม่กี่นาทีก่อนแท้ๆ

      ภพขมวดคิ้ว ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นสูงกว่าเดิมแล้วหันหน้าหนี โดยที่ตัวเขาเองยังไม่รู้เลยว่า ... อาการที่กำลังเกิดขึ้นนั้น เขาเรียกว่า “หึง”