ตอนที่ 5 มัดมือชก

      ทั้งคู่ตอบรับจุมพิตของกันและกันอย่างเร่าร้อนและโหยหา เสียงลมหายใจของทั้งคู่ดังถี่ แต่เป็นจังหวะ ภพค่อย ๆ พยุงตัวขึ้น ดวงตาจับจ้องหญิงสาวที่อยู่เบื้องล่าง ขณะที่เธอก็มองสบตาเขากลับโดยไม่หลบหนี ก่อนจะพยุงตัวขึ้นมาใกล้ มือเรียวค่อยๆ ปลดเสื้อของชายหนุ่มออก หัวใจของภพเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

      เมื่อระยะห่างระหว่างทั้งคู่หายไปอีกครั้ง หญิงสาวดึงเขากลับเข้ามาหาเธออีกครั้ง ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งสองจะสัมผัสกันอีกครา คราวนี้จุมพิตยาวนานกว่าเดิม เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ต่างฝ่ายต่างไม่อาจอธิบายออกมาเป็นคำพูด กระทั่งหญิงสาวเริ่มหายใจหอบ ภพจึงค่อยๆ ถอนจุมพิตออก เขาสบตาเธออยู่ครู่หนึ่ง ราวกับต้องการจดจำใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าเอาไว้ให้ชัดเจนที่สุด จากนั้นจึงประทับจุมพิตแผ่วเบาลงบนหน้าผาก ไล่มายังหว่างคิ้ว ... ปลายจมูก ... และแก้มขาวที่ขึ้นสีระเรื่อ ก่อนจะหยุดอยู่ข้างใบหูของเธอ

      ลมหายใจอุ่นของเขาทำให้หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย เสียงแผ่วเบาหลุดออกมาจากลำคออย่างไม่ทันตั้งใจ “อืม...”

      ภพชะงักไปชั่วขณะ ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ถึงภายนอกจะพยายามทำเหมือนตัวเองยังควบคุมสถานการณ์ได้ แต่ความจริงใบหน้าของชายหนุ่มกลับแดงระเรื่อ และยิ่งเห็นได้ชัดตรงใบหูที่แดงจัดเสียจนปิดไม่มิดว่าเขากำลังประหม่าเพียงใด

      ก็แน่ล่ะ ... นี่คือครั้งแรกของเขา ครั้งแรกกับความรู้สึกเช่นนี้ และครั้งแรกกับหญิงสาวที่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า

      ภพมองเธออีกครั้ง ความประหม่า ความตื่นเต้น และความรู้สึกมากมายปะปนกันอยู่ภายในดวงตาคู่นั้น ก่อนค่ำคืนจะค่อยๆ ดำเนินต่อไป ท่ามกลางความรู้สึกของคนสองคนที่ปล่อยให้หัวใจนำทางแทนเหตุผล

ไม่มีใครรู้ว่าคืนนั้นผ่านไปนานเท่าไร

      เขาเริ่มบรรเลงบทรักครั้งแรกของเขา กับหญิงสาวที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้เจอเธออีกครั้ง ถึงแม้จะเป็นการผจญภัยครั้งแรกของเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ตาม เขาก็จะไม่ทำให้เธอผิดหวังเป็นอันขาด

      และค่ำคืนอันเร่าร้อน และแสนหวานก็ดำเนินไปอย่างสุขสม ดวงดาวเต็มท้องฟ้าในค่ำคืนเดือนมืด คล้ายแสงหิ่งห้อยที่แพรวพราวเต็มท้องฟ้า

      เช้าของวันใหม่ เวลา 7.00 น.

      แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาแตะเปลือกตา ภพขยับตัวเล็กน้อย ก่อนค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคย เขาหันไปมองพื้นที่ว่างข้างกาย เธอหายไปไหน?

      เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ใช้หลังพิงหัวเตียง ก่อนเปิดผ้าห่มออกเพื่อสำรวจตัวเอง แล้วก็ต้องชะงัก “...” ไม่มีเสื้อผ้าอยู่บนตัวเขาเลยสักชิ้น

      ภพรีบดึงผ้าห่มกลับขึ้นมาแทบจะทันที ก่อนกวาดตามองไปรอบห้องเพื่อหาเสื้อผ้าของตัวเอง ไม่มี ... แม้แต่ชิ้นเดียว

      “เสื้อผ้าหายไปไหนหมดเนี่ย...” เขาพึมพำกับตัวเอง สีหน้าทั้งสับสนทั้งทำอะไรไม่ถูก แต่ก่อนที่จะได้ลงจากเตียง เสียงประตูห้องนอนก็ดังขึ้น ภพเงยหน้ามอง

      หญิงสาวคนเมื่อคืนก็เดินเข้ามาพร้อมถาดอาหารเช้าในมือ เธออยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาว แขนยาวตัวหลวม กระดุมสองเม็ดบนถูกปล่อยไว้อย่างสบายๆ แตกต่างจากหญิงสาวในชุดเดรสสีดำเมื่อคืนราวกับเป็นคนละคน ใบหน้าที่ปราศจากความมึนเมาดูสดใสและมีชีวิตชีวา เธอส่งยิ้มหวานให้คนบนเตียง “ตื่นแล้วเหรอ?”

      “...” ภพพยักหน้าแทนคำตอบ ใบหน้าที่เพิ่งกลับมาเป็นปกติเริ่มขึ้นสีแดงอีกครั้ง และแน่นอนว่าใบหูของเขาแดงยิ่งกว่า หญิงสาวมองท่าทางนั้นแล้วแทบหลุดหัวเราะ ชายหนุ่มตรงหน้าดูราวกับเด็กหนุ่มที่เพิ่งถูกใครรังแกมาอย่างหนัก ทั้งที่ถ้าย้อนกลับไปดูเหตุการณ์เมื่อคืน ... เขาต่างหากที่รักแกเธอ ...

      หญิงสาวเดินเข้าไปหา ก่อนวางถาดอาหารลงบนเตียงข้างตัวเขา สายตาของเธอเผลอเลื่อนไปยังร่างกายท่อนบนของชายหนุ่มที่ยังไม่มีเสื้อผ้า ภพเห็นสายตานั้นเข้าพอดี

      พรึ่บ!เขารีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงอกทันที “ฮ่า ๆ ๆ” หญิงสาวอดที่จะหัวเราะไม่ได้ ภพมองเธอด้วยสีหน้าที่แทบจะเขียนเป็นคำพูดออกมาได้ว่า คุณอย่ามองผมแบบนั้นสิ ...

      ยิ่งเห็นสายตาอ้อนวอนปนประหม่าของเขา รอยยิ้มของหญิงสาวยิ่งกว้างขึ้น “ไม่แกล้งแล้วก็ได้” เธอพยายามกลั้นหัวเราะ ก่อนเลื่อนถาดอาหารไปให้ “กินมื้อเช้าก่อน นี่ฉันทำเองเลยนะ”

      ภพก้มมอง บนถาดมีนมสดหนึ่งแก้ว แซนด์วิช สลัด และไข่ดาวที่จัดมาอย่างเรียบร้อย เขาเงยหน้ามองเธออีกครั้งอย่างไม่อยากเชื่อ “คุณทำเอง?”