ตอนที่ 2 นางต้องร้องไห้ ช้ำใจเพราะข้า 1

หอบุปผาหนี่ฮวา

บุรุษผู้ถูกกล่าวถึงว่าเลี้ยงดูฟูกฟักรักถนอมยอดพธูกำลังไล่ตะเพิดสาวงามออกไปจากห้องอย่างหงุดหงิด

“ใครสั่งให้พวกเจ้าเข้ามา!”

เฟิงอี้คำรามเสียงขรึม ไม่เบาไม่ดังแต่กลับทรงพลังและน่าเกรงขาม “ไสหัวออกไป!”

หว่างคิ้วชายหนุ่มขมวดเป็นปม แววตาดุดันคุกคามไม่ไว้หน้าผู้คน และด้วยรูปร่างสง่างามแต่กำยำน่าเกรงขามยิ่งทำให้เขาแลดูทรงอำนาจ รอบตัวยังมีไอสังหารลอยวนอย่างเข้มข้นเสียจนคนไม่อาจมองข้าม

ยังไม่นับรวมที่เขาเป็นคหบดีเจ้าถิ่นที่ร่ำรวยมาก บารมีที่มาจากก้อนทองในถุงเงินตรงแถบผ้าช่วงเอวสอบนั้นทำให้ไม่มีใครกล้าขัดใจ สั่งการอันใดย่อมตามประสงค์ทุกสิ่งที่ต้องการ

“เจ้าค่ะๆ พวกข้าจะรีบออกไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

เหล่าสาวงามรีบยกกระโปรงวิ่งหนีเตลิดเสียขวัญ

รวมถึงสาวงามอันดับหนึ่งจัดเป็นยอดพธูคนสำคัญของหอหนี่ฮวา ซึ่งแน่นอนว่านางเป็นที่กล่าวขานและเพิ่งถูกเฟิงฮูหยินพูดถึงเมื่อครู่ต่อหน้าลู่เหมย

“น่ากลัวมาก” สาวงามคนแรกพรูลมหายใจยาว “แล้วเขาจะมาขลุกอยู่หอบุปผาด้วยเหตุใด ในเมื่อไม่เรียกสาวงามปรนนิบัติสักวัน”

สาวงามคนที่สองส่ายหน้าน้ำตาคลอ นางไม่ยินยอม “เสียดายยิ่ง เขารูปงามนัก เรือนร่างกร้าวแกร่งเปี่ยมพลัง มองมุมใดก็ทรงเสน่ห์สมบูรณ์แบบ น่าหลงใหลปานนั้น ท่าทางร่ำรวยด้วย”

สาวงามอีกคนกรีดนิ้วตบไหล่สหายไม่หนักไม่เบา “หมายปองไปเถอะ สักวันคงถูกตีตาย” นางปรามเสียงดุ “คนผู้นี้คือเฟิงอี้ นิสัยนักเลงอันธพาล ชอบระรานผู้คน               เป็นจอมเกเรเสเพลอันดับหนึ่งของเมืองเชียวนะ”

สาวงามคนที่สองซึ่งเพิ่งถูกซื้อตัวเข้ามาจากอีกเมืองได้รู้เช่นนี้ก็เบิกตาฉ่ำน้ำออกกว้าง “ปานนั้นเชียวหรือ?”

สาวงามคนที่สามพยักหน้าหนักแน่น เล่าให้ฟังอีก “บุรุษผู้นี้ถือตนมั่งมีจึงใช้จ่ายมือเติบ นิยมหว่านเงินใฝ่หาความสำราญด้านความรุนแรง เป็นบุคคลอันตรายต่อบุรุษ เด็กและสตรี รวมถึงผู้เฒ่าคนชราอย่างยิ่ง มีดีเพียงใบหน้าหล่อเหลาและฐานะมั่นคงมั่งคั่ง แต่นิสัยโหดร้ายอำมหิตนัก”

“โอ้!” คนฟังตกใจตาโตมากกว่าเดิม นึกกลัวยิ่ง “แต่ข้าก็ยังชอบอยู่ดี”

“...”

เสียงกระซิบกระซาบนั้นเบาแสนเบา

เหล่าบุรุษภายในห้องที่นั่งร่ำสุราเดินหมากกันอยู่ย่อมไม่ได้ยิน เพราะหากได้ยินคงรีบออกมาช่วยกันยืนยันอีกหลายเสียงว่าคือความจริงแน่นอน

เฟิงอี้เป็นบุรุษเช่นนั้นแล

เขาถนัดต่อยตี มีดีแค่รูปร่างหน้าตาและฐานะเท่านั้น ที่สำคัญยังหยิ่งยโสโอหังไม่ยอมลงให้ใครหน้าไหนทั้งสิ้น

และเพราะศักดิ์ศรีบุรุษที่งอกงามเบ่งบานตามอายุจนยามนี้ท่วมท้นล้นฟ้าในวัยยี่สิบปีเต็ม จึงทำให้เฟิงอี้มีอคติกับภรรยาตัวน้อยวัยสิบหกที่เพิ่งแต่งงาน

นางคือเด็กสาวแรกแย้มที่สร้างความอัปยศให้เขา

ความรู้สึกเหมือนถูกหยามจนต่ำต้อยด้อยค่าเช่นนี้ทบทวีขึ้นทุกวันจนมากโข

“ตั้งแต่เด็กจนโต สตรีที่เฟิงอี้คิดหลีกหนีมากที่สุด กลับกลายเป็นภรรยา เห็นได้ชัดว่าเจ้าพ่ายแพ้ราบคาบ             ต้องตกเป็นสามีของสตรีเช่นนี้ กลายเป็นทาสรักของนาง” เหวินป๋อจิบสุราอึกใหญ่แล้วว่าต่อด้วยสีหน้าคล้ายสำราญใจ “เฟิงอี้หนอเฟิงอี้ เจ้าต่อยตีชนะอันธพาลสิบทิศรอบเมือง แต่กลับมิอาจเอาชนะสตรีนามลู่เหมยได้ วะฮ่าๆ”

เหวินป๋อเหยียดหยามเย้ยหยันเฟิงอี้ตามประสาบุรุษผู้แอบรักแต่กลับช้ำหนักเพราะนางเอาแต่วิ่งตามสหายเสียนี่ หัวเราะเสร็จก็ทุบอกชกหัวตัวเองแล้วร่ำไห้ต่อ “โธ่เอ๋ย!              แม่นางลู่ของข้า แม่นางลู่ผู้น่าสงสาร เหตุใดต้องแต่งงานกับบุรุษอย่างเฟิงอี้ด้วยเล่า เขาไม่เก่งกาจสักนิด เป็นพวกขี้แพ้”

ว่าพลางดึงไหเหล้ามากอดแนบอกร่ำไห้กระซิกๆ

ช่างเป็นภาพที่อเนจอนาถในสายตาพวกพ้องยิ่งนัก

เฟิงอี้มองอย่างเย็นชา สายตาคล้ายต้องการฆ่าคนถูกส่งไปทางสหายอีกฝั่งพลางตบโต๊ะดังปัง มิรู้ว่านิสัยเหมือนผู้ใด “เจ้า! ตบปากเหวินป๋อสามที”

โม่โฉวพยักหน้ารับคำสั่ง หันไปตบปากเหวินป่อสี่ที อ่า! เกินไปหนึ่ง ขออภัยขอรับ

เหวินป๋อที่บัดนี้ปากบวมเจ๋อสะอึกสะอื้นฮึกๆ ไม่คิดเยาะเย้ยอีก เพียงนั่งทำใจที่สูญเสียสตรีในดวงใจไปเงียบๆ

เฟิงอี้ไม่พูดอะไรอีก เพียงเดินหมากกับตงหมิงต่อ กระนั้นเขากลับไม่มีสมาธินัก

ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้ใบหน้าเฉยชานิ่งขรึมของเขา เรือนกายกำยำในร่มผ้ากำลังสั่นระริกด้วยความโกรธ                 โทสะมากมายกำลังทะลักทลายกลายเป็นกระไอสังหาร

ศักดิ์ศรีชายชาญที่สั่งสมมายี่สิบปีถึงคราวย่อยยับเพราะลู่เหมยโดยแท้ แต่ไฉนภรรยาของเขาโปรยเสน่ห์ไปทั่วก่อนแต่งงานเล่า เจ้าเหวินป๋อน่าตาย...