ตอนที่ 2 นางต้องร้องไห้ ช้ำใจเพราะข้า 2

ตงหมิงวางหมากตัวหนึ่งลงไปบนกระดาน ถามยิ้มๆ “ลู่เหมยหลงรักเฟิงอี้ของเรามาหลายปีมิใช่หรือ?”

โม่โฉวพยักหน้าร้องอืม หันมาเอ่ยกับเฟิงอี้ “ลู่เหมยได้แต่งงานกับเจ้าก็สมควรแล้วนี่อาอี้”

เฟิงอี้ได้ยินเช่นนี้ก็ข่มใจไม่ไหว ยกเท้าเตะเก้าอี้ใกล้ๆ จนล้มกระแทกพื้นดังโครม ดวงตาคู่คมเต็มไปด้วยไฟโทสะลุกโชน “เช่นนั้น ข้าไยมิต้องแต่งงานกับสตรีทั้งเมืองหรือไร พวกนางพึงใจในตัวข้าทั้งนั้น”

อืม...ก็จริง

ตงหมิง เหวินป๋อและโม่โฉวต่างพยักหน้าเห็นด้วย       

เฟิงอี้พูดจบก็ขมวดคิ้วนิ่วหน้า นึกถึงเมื่อครู่ตอนที่ยอดพธูอันดับหนึ่งของหนี่ฮวานางนั้นอาศัยจังหวะยกน้ำชาบังอาจมาแตะต้องข้อมือ ครั้นนึกขึ้นได้ชายหนุ่มก็ล้วงผ้าออกมาเช็ดที่มือตนอย่างรังเกียจแล้วโยนทิ้งอย่างไม่ไยดี

เหล่าสหายเห็นเช่นนี้ต่างก็ส่ายหน้าทอดถอนใจ  รู้สึกสงสารสาวงามเจ้าของผิวนุ่มเนียนหอมหวานเหลือเกิน 

ที่เมืองเยี่ยโจวแห่งนี้ หากเอ่ยถึงบุรุษรูปงามก็ต้องเฟิงอี้ หากเอ่ยถึงเศรษฐีหนุ่มผู้มั่งมีก็ต้องเอ่ยถึงเฟิงอี้เช่นกัน สตรีที่ไม่รู้นิสัยของเฟิงอี้ต่างตกหลุมรักแรกพบกันทั้งนั้น      แต่พอรู้ว่าเขาชอบวางอำนาจบาตรใหญ่ทั้งลำพองเย่อหยิ่งไม่ไว้หน้าใครก็พากันกริ่งเกรงถอยห่างทั้งสิ้น

กระนั้นความนิยมชมชอบแอบรักกลับไม่ลดทอนหรือเหือดหายแต่อย่างใด

พวกนางต่างแอบพึงใจอยู่ไกลๆ เพราะหากเข้าใกล้ย่อมถูกบุรุษหยาบกระด้างอย่างเฟิงอี้ไล่ตะเพิดออกไปทั้งสิ้น ไม่มีคำว่ารักหยกถนอมบุปผาสำหรับบุรุษเช่นเขา

มีเพียงลู่เหมยเท่านั้นที่ใจกล้าบ้าบิ่นเข้าใกล้เฟิงอี้              นางคุกคามติดตามและทำทุกวิธีจนได้แต่งงานกับเขา

“เหตุใดเจ้าถึงคิดแต่งงานกับลู่เมิ่งล่ะ” โม่โฉวสงสัย

ลู่เหมยผู้น้องนับเป็นโฉมงามที่สะสวยบาดตามากกว่าพี่สาวอย่างลู่เมิ่งนี่นา

หากเป็นเขาคงตั้งเป้าแต่งกับลู่เหมยมากกว่าลู่เมิ่ง

เฟิงอี้วางหมากหนึ่งตัวแต่กินเรียบทั้งกระดาน                สีหน้าแววตายังคงอึมครึมมิเจือจาง “เพราะนางไม่ชอบข้าเหมือนสตรีเจ้ามารยาเหล่านั้นปะไร”

“อ้อ...” โม่โฉวผงกหัวหงึกหงัก ชอบของแปลกนี่เอง

อู๋หยุน สหายอีกคนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนทอดกายยาวเหยียดราบกับตั่งร่ำสุราเปิดปากถามอย่างเบื่อหน่าย               “เจ้าจะปิดห้องบนหอนางโลมเพื่อหลบหน้าภรรยาถึงเมื่อใด ไฉนไม่ไปบ่อนพนัน ที่นั่นข้ายังต้องตามแก้มือหลายโต๊ะ           เจ้าต้าไห่ยังท้าแลกหมัดกับข้าด้วยเงินเดิมพันห้าร้อยตำลึงเชียวนะ ข้าอยากพาเจ้าไปถล่มลานไก่ดำของมันให้ราบ”

“แค่บ่อนพนันลานตีไก่ชนกระต่ายยังจะทำให้สตรีใดร้อนรนในใจจนฝันร้ายนอนไม่หลับได้กระนั้นหรืออาหยุน” เฟิงอี้เหลือบตามองสหายนิ่งๆ ใบหน้าหล่อเหลาเกินบรรยายฉายแววอำมหิตเลือดเย็น

“ข้าขบคิดสรรหาสารพัดวิธี  มีแค่ที่นี่เท่านั้นที่ข้าจะสามารถทำให้ลู่เหมยร้องไห้ ทุรนทุรายจะเป็นจะตายได้”

อู๋หยุนกลอกตา สรรหาวิธีรึ? สุดท้ายก็แพ้นางอยู่ดี!

ฉับพลันภาพต่างๆ สมัยตอนเป็นเด็กหญิงเด็กชายก็ผุดวาบในภวังค์ อู๋หยุนเห็นเฟิงอี้ที่เดินหนีลู่เหมยตลอดเวลา

‘มาเล่นกับข้าเดี๋ยวนี้นะ อาอี้’

‘ข้าไม่เล่นกับเด็กปีศาจเช่นเจ้า’

“เรียกข้าเช่นนี้ เพราะข้าสะสวยราวปีศาจกระมัง”

“ไสหัวไป อย่ามาเข้าใกล้ข้า”

แต่สุดท้าย เฟิงอี้ก็ถูกลู่เหมยลากคอแล้วรัดรึงเล่นด้วยทั้งวันจนเย็นย่ำอยู่ดี

‘อาอี้ สัญญาหมั้นหมายระหว่างเฟิงลู่มิอาจเพิกเฉย แต่พี่เมิ่งไม่ชอบท่าน เลิกหมายตานางแล้วมาแต่งกับข้าเถอะ’

‘ข้าไม่แต่งกับสตรีที่อยากแต่งกับข้าจนตัวสั่นเช่นเจ้า’

‘ท่านปฏิเสธข้าไม่ได้’

‘เหตุใดไม่ได้ เจ้าไม่มีวันชนะข้า’

แต่สุดท้าย เฟิงอี้ก็ถูกลู่เหมยรวบรัดแต่งงานได้อยู่ดี

สตรีเช่นนี้ บุรุษอย่างเฟิงอี้จะเอาอันใดไปสู้

บุรุษที่ว่าร้าย อย่างไรก็แพ้สตรีที่เอาชนะใจแม่สามี!

อู๋หยุนกุมขมับอย่างกลัดกลุ้มแกมหนักใจแทนสหายผู้ที่แพ้พ่ายมาตลอดโดยไม่รู้ตัวให้แก่สตรีผู้นั้นตั้งแต่เด็ก

เขาว่าอีก “เจ้าคิดว่าตอนนี้ลู่เหมยกำลังร้องไห้อยู่รึ”

เฟิงอี้ยิ้มหยัน เอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้าน “ย่อมใช่”

โม่โฉวถามย้ำ “นางกำลังฟูมฟายจะเป็นจะตายเพราะข่าวที่เจ้าปล่อยไปว่ากำลังขลุกอยู่กับสาวงาม?”

เฟิงอี้หัวเราะเสียงทุ้มในลำคออย่างสาแก่ใจ “ใช่”

ตงหมิงกวาดหมากจากกระดานลงเก็บในโถถามว่า “นางอาจกำลังมาตามเจ้ากลับไปก็เป็นได้”

 “แน่นอน นางย่อมอ้อนวอนให้ข้ากลับบ้านทั้งน้ำตา” เฟิงอี้ยกยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาเยียบเย็น