LOGINShare
ตอนที่ 3 หน้าที่สั่งสอนภรรยาเป็นของสามี 1
Last Updated:
2026-01-08 16:19:38“เจ้ากำลังรอให้นางมาตามหรือ?”
อู๋หยุนเลิกคิ้วมองสหาย ดวงตาฉายแววฉงน ไม่มีบุรุษใดชอบใจหรอกที่ถูกสตรีมาตามหาถึงหอนางโลม
แต่ถ้ายอม...
ต้องรักถนอมปานใดถึงเรียกร้องความสนใจเยี่ยงนี้
อู๋หยุนปรายตามองสหายที่ไม่เคยรู้ตัวอันใดสักที
จังหวะนั้นบ่าวชายก็ร้องบอกจากนอกห้อง
“นายน้อย ฮูหยินน้อยร่ำไห้ขึ้นมาบนนี้แล้วขอรับ”
เฟิงอี้ยังคงยกยิ้มเย็นเยียบเฉกเดียวกับแววตาดำจัดที่เผยชัดถึงความอำมหิตเลือดเย็น ภาพสมหวังถึงการร่ำไห้อ้อนวอนของลู่เหมยฉายชัดเต็มภวังค์
“แน่นอน นางต้องมาตามข้ากลับบ้านทั้งน้ำตา...”
ทว่าสุดท้าย คนที่อยากหลั่งน้ำตาแทบตายกลับกลายเป็นเฟิงอี้เสียเอง
ในรถม้าสกุลเฟิง บุรุษหนุ่มผู้หนึ่งกำลังนั่งนิ่งสงบ ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึม เขาในยามนี้กำลังกัดฟันกรอด กลิ่นอายพญามารแผ่ซ่านท่ามกลางความเงียบก่อนพายุโหม
เฟิงอี้มองสภาพตนเองอย่างเย็นชาเพราะถูกเชือกเส้นเขื่องมัดมือไพล่หลังและถูกบังคับให้นั่งรถม้ากลับบ้านท่ามกลางสายตาสาวงามทุกคนในหอนางโลม
กลุ่มสหายก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วยสักคน พวกเขาล้วนทำตัวเหมือนสมัยเป็นเด็กชาย ไม่เคยเอ่ยห้าม มีแต่ส่งเสียงหัวเราะงอหาย หงายหน้าหงายหลังอยู่ได้
ความอับอายยิ่งอับอาย ความอัปยศยิ่งท่วมท้นล้นใจ
เฟิงอี้ผู้แข็งกร้าวดุดันไม่เคยยอมศิโรราบให้ใคร กลับถูกภรรยาลากตัวออกจากหอโคมเขียวกะทันหัน
“เหตุใดเจ้าถึงอุกอาจปานนั้น แล้วข้าจะเอาใบหน้าอันหล่อเหลาไปไว้ที่ใด”
บุรุษร่างสูงเอ่ยปากตัดพ้อต่อว่าภรรยาไม่ขาดสาย ขณะนั่งอยู่ภายในรถม้าสกุลเฟิงอย่างหมดสภาพความสง่า
“เอาไว้บนบ่าดังเดิมนั่นล่ะจึงจะดี ท่านพี่จะได้มีสติเอาไว้ไตร่ตรองเสียบ้างว่าสิ่งใดควรทำสิ่งไม่ควรทำ ร่ำสุรากับสหายข้าไม่ว่า แต่จะนำพาโรคร้ายมาสู่ครอบครัวไม่ได้”
ลู่เหมยเป็นบุตรีหมอเทวดาลู่ที่ชาวบ้านเคารพนับถือ เรื่องโรคติดต่อจากสถานที่คาวโลกีย์แบบนั้นจึงพอรู้ไม่น้อย
วันนี้นางจึงเข้าไปในหอนางโลม เรียกสาวงามทุกคนมารับฟังในห้องลับ เพื่อแจ้งถึงปัญหาที่อาจจะต้องพบเจอ หากยังต้อนรับและคิดปรนนิบัติเฟิงอี้
สามีของนางที่อาจมีโรคร้ายซุกซ่อนอยู่ในกาย
คำพูดคำจาแม้สั่นเครือทว่ากลับทำทุกคนอึ้งงัน
น้ำตาที่รินไหลของนางในวันนี้นั้น น่าเชื่อถืออย่างยิ่ง ฐานะหรือยังเป็นถึงภรรยาที่ได้ใกล้ชิดสนิทสนมทุกค่ำคืน
ใบหน้านางยังมีหลักฐานแห่งโรคร้ายที่กล่าวอ้างอย่างชัดเจนพร้อมพรั่ง
ผื่นแดงเต็มแก้มจนเสียโฉมหมดความงามนี่ปะไร
ทันทีที่ลู่เหมยเปิดผ้าคลุมหน้าออก นางโลมที่ต้องใช้รูปโฉมหากินมีหรือจะไม่หวาดกลัว
หลังจากนั้น เหล่าคณิกาก็พากันสั่งคนต้มน้ำร้อนนำมาล้างทำความสะอาดห้องที่เฟิงอี้อยู่เป็นการด่วน ส่วนคนงานร่างกำยำในหอหนี่ฮวาก็เร่งมือเข้ามาช่วยลู่เหมยจับเฟิงอี้มัดมือไพล่หลัง แล้วส่งตัวคนคืนถึงรถม้าสกุลเฟิงที่จอดรออยู่ตรงปากตรอกเริงรมย์
เมื่อมาถึงเรือนสกุลเฟิง บ่าวรับใช้ต่างหลบทาง เร้นกายหนีหาย ไม่มีใครกล้ามองผู้เป็นนาย มีเพียงจางซื่อที่ยืนแอบมองอย่างพึงใจ นางกำลังนึกถึงเมื่อครั้งอดีต
ตอนนั้นสามีนางได้รับบาดเจ็บสาหัสจากสงคราม ได้ท่านหมอลู่ช่วยเหลือจึงยื้อชีวิตเอาไว้ได้
ทว่าด้วยร่างกายที่เสียหายจึงทำให้เขาพิการ ต้องนอนติดเตียง ท่านหมอลู่จึงเป็นฝ่ายเหน็ดเหนื่อยเดินทางมารักษาเยียวยา จนสองบ้านสนิทสนมกลมเกลียว ปรองดองดั่งพี่น้อง
น้ำใจนี้เพิ่มพูนมิตรไมตรี ถึงขั้นมีความคิดเกี่ยวดองด้วยสัญญาหมั้นหมาย
จางซื่อยังจดจำได้ดีถึงภาพของเด็กสาวผู้นี้ที่ออกปากประกาศก้องต่อหน้าสามีตอนป่วยหนักนึกอยากลาพักผ่อนตลอดกาลในวันนั้น
‘ข้ารักอาอี้ไม่น้อยกว่าท่าน ข้าจะดูแลอาอี้เองเจ้าค่ะ ท่านลุงไม่ต้องห่วง’
แล้วลู่เหมยก็ทำได้ดีในระดับที่แม่สามีเช่นนางรู้สึกพึงพอใจ ทว่าน่าเสียดายที่อี้เอ๋อร์ชอบลู่เมิ่งไม่ชอบลู่เหมย...
จางซื่อถอนหายใจแผ่วเบา
สำหรับภรรยาไร้สามีให้พึ่งพาเช่นนาง การแต่งคุณหนูบอบบางเข้าสกุล ย่อมทำให้เหนื่อยยากไม่มากก็น้อย
ที่สำคัญ ในฐานะมารดา การแต่งภรรยาให้บุตรชาย นางไม่มีทางเลือกสตรีที่มีใจให้ชายอื่นแน่นอน
ต่อให้ไม่มีสัญญาหมั้นหมาย เกรงว่าสตรีที่นางเลือกก็ยังคงเป็นลู่เหมยอยู่ดี
ทางฝั่งเฟิงอี้ เขาเหลือบมองมารดาที่ยืนยิ้มยินดียามเห็นเขาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ก็ยิ่งกล่าวโทษลู่เหมยในใจสารพันวาจา นางคือปีศาจบุปผาวารี! ยั่วยวนบุรุษไม่พอ ยังล่อลวงสตรีด้วยกัน!
Latest chapter
สามีน่าตายภรรยาน่าชัง ตอนที่ 6 สามีผู้มุทะลุดุดัน 1
เรือนเร้นจันทร์เหล่าสหายนัดพบกันเพื่อร่ำสำราญเฉกทุกคราทว่าวันนี้เจ้าของเรือนกลับไม่สำราญเท่าที่ควรดวงตาของเฟิงอี้เต็มไปด้วยเพลิงโทสะโหมกระหน่ำ ยิ่งคิดก็ยิ่งเคือง ฮึดฮัดขัดใจจนต้องระบายความโกรธเกรี้ยวออกมาด้วยการตบโต๊ะดังปัง“นางคิดว่าตัวเองสูงส่งปานใด ยิ่งใหญ่มาจากไหน บอกให้ข้าแต่งด้วยข้าก็ต้องแต่ง ปล่อยให้ข้านอนคนเดียว ข้าก็ต้องนอนคนเดียว สตรีน่าชังผู้นี้คิดว่าข้าเฟิงอี้รังแกง่ายถึงเพียงนั้นเชียวรึ”โม่โฉวเกรงโต๊ะไม้สลักล้ำค่าจะหักหากยังปล่อยให้สหายระบายโทสะจึงรีบเอ่ยปลอบ “เจ้าใจเย็นก่อนเถอะ ภรรยาเจ้าขออนุญาตมารดาเจ้าแล้วนี่นา”“ไร้เหตุผลสิ้นดี ข้าเป็นสามี นางควรมาแจ้งข้าก่อน ส่วนเรื่องขออนุญาตมารดาควรเป็นข้าที่ออกหน้าให้” ยิ่งพูดยิ่งอึดอัดคับข้องใจ เฟิงอี้สีหน้าฉุนเฉียวขุ่นขึ้ง แววตาเยือกเย็นสาดประกายดึงดันแฝงความถือดีอันดื้อรั้น “สตรีออกเรือนกลายเป็นคนของสามี นางจะกลับบ้านเดิมแล้วค้างแรมนานเป็นเดือนได้อย่างไร”นึกถึงเตียงเคยอุ่นบัดนี้เย็นเยียบไร้เนื้อนุ่มให้กกกอด ชายหนุ่มให้รู้สึกสะท้านเยือกในอกอย่างไร้เหตุผลคนอุตส่าห์ให้เป็นหนึ่งเดียวที่ได้รับสิทธิ์อันชอบธรรม แล
สามีน่าตายภรรยาน่าชัง ตอนที่ 5 แม้มิกลมเกลียว แต่หนึ่งเดียวคือเจ้า 2
แม้รู้ว่าสหายเป็นบุรุษบ้าพลังชอบต่อยตีกับคนไปทั่ว แต่ก็คาดไม่ถึงว่าจะไม่ยั้งมือไว้ไมตรีเช่นนี้“นางย่อมรู้ว่าข้าแต่งงานแล้ว” เฟิงอี้ถามเสียงเย็น “ใช่หรือไม่?”ตงหมิงพยักหน้า “ย่อมใช่” เรื่องเฟิงอี้คนรู้ทั้งเมืองเฟิงอี้สะบัดชายเสื้อเก็บเท้าแล้วนั่งลง “เช่นนั้น” ชายหนุ่มแค่นเสียงฮึในลำคอกล่าวด้วยสีหน้าชืดชาไม่รู้สึกผิด “นางย่อมสมควรโดน!”แม้เฟิงอี้รังเกียจเดียดฉันลู่เหมยผู้เป็นภรรยาก็จริง แต่ที่เกลียดที่สุดคือสตรีที่รู้ว่าเขามีภรรยาแล้วยังคิดเข้าหาในอดีตตอนที่บิดายังไม่สิ้นลมหายใจ ยังหนุ่มแน่นร่างกายสมบูรณ์แข็งแรงรูปงามหล่อเหลา มีสาวงามมากมายมาติดพัน พวกนางพันเล่ห์ร้อยมารยาเสียจนบิดาเผลอไผลตกบ่วงยากยับยั้งกระทั่งรับอนุเข้ามาเติมเต็มแทบล้นเรือน ทำมารดาต้องร่ำไห้ชอกช้ำปานใดเขายังจดจำได้ ยังไม่พอ อนุของบิดายังร้ายกาจถึงขนาดปอกลอกสูบเลือดสูบเนื้อบิดาจนสิ้นเนื้อประดาตัวนับว่าโชคดีที่มารดามิใช่ตะเกียงไร้น้ำมันนางมอบสินเดิมให้บิดากลับมายืนหยัดได้อีกครั้ง กระทั่งได้สัมปทานเหมืองจึงกลับมาร่ำรวยมหาศาลต่อมาตอนบิดาบาดเจ็บสูญสิ้นความองอาจผึ่งผาย สตรีใดเล่าอยู่เคียงข้าง ก็มีแค่มารดาที่ลำบากยากเข
สามีน่าตายภรรยาน่าชัง ตอนที่ 5 แม้มิกลมเกลียว แต่หนึ่งเดียวคือเจ้า 1
มาถึงก็ปีนเตียงเปิดศึกกับนางอย่างเร่าร้อนทั้งคืน งัดสารพัดลีลาออกมาเพื่อปล่อยเด็กเข้าท้องนางนั่นแล“เดี๋ยวแม่บอกอี้เอ๋อร์เอง”“เช่นนั้นเสร็จเรื่องแล้ว ข้าจะรีบกลับเจ้าค่ะท่านแม่”“อืม...”ลู่เหมยกำชับสาวใช้เกี่ยวกับงานในเรือนอีกเล็กน้อยก็ออกเดินทางกลับบ้านเดิมทันที มีสาวใช้ติดตามแค่หนึ่งคน เพราะสองครอบครัวเฟิงลู่อยู่เมืองเดียวกัน ห่างแค่ทิศเหนือทิศใต้เท่านั้นเรือนเร้นจันทร์เป็นสถานที่สำหรับนัดพบสหายมาร่ำสุรายิงนกตกปลาของเฟิงอี้ เป็นเรือนที่ตั้งอยู่ในทำเลที่ดีที่สุดของเมืองเยี่ยโจว มีอาณาเขตพอเหมาะไม่กว้างเกินไปไม่คับแคบเกินไป ด้านหน้าหันเข้าตัวตลาดที่ผู้คนเดินขวักไขว่ สาวงามมากมีที่เดินดาดเดื่อนบนถนนหนทางพวกบุรุษก็สามารถมองลงมาเพื่อยลโฉมของพวกนางได้จากชั้นสองส่วนด้านหลังหันออกไปทางลำธารสีเขียวมรกต กลางวันเห็นพระอาทิตย์ทรงกลด ยามเย็นเห็นพระอาทิตย์อัสดง มีน้ำตกอยู่ไกลๆ เหมาะแก่การพักผ่อนหย่อนใจสำหรับคู่รักและสร้างความสำราญสำหรับบุรุษอย่างที่สุดเดิมทีเฟิงอี้ไม่นิยมพาสาวงามเข้ามา วันนี้กลับมีสตรีมาร่วมวงด้วยกันถึงสี่นาง แต่ละนางงดงามหยาดเยิ้มไร้ที่ติสาเหตุเพราะมีคนหนึ่งที่อู๋หยุนร
สามีน่าตายภรรยาน่าชัง ตอนที่ 4 ศึกสามีภรรยา 2
ทว่าในสติที่เริ่มพร่าเลือนอีกครา นางคล้ายได้ยินว่าอะไรนะ เฟิงอี้จะมอบบุตรให้กระนั้นหรือ?ดังนั้น พอริมฝีปากได้รับอิสระ ขณะที่เฟิงอี้กำลังเคลื่อนใบหน้าลงต่ำ นางจึงกัดฟันสะกดกลั้นความเสียวสยิว เค้นวาจาทีละคำ“ข...ข้า อื้อ...ย...ยังไม่อยากมีลูก”ตราบใดที่สามียังไม่ได้ความ เขาย่อมไม่คู่ควรเป็นบิดา เด็กน้อยที่ต้องเกิดมาจะได้ไม่น้อยเนื้อต่ำใจที่มีบิดาทำตัวไร้ค่าน่าอับอาย นางอาจชอบเขาอย่างไร้เหตุผลแต่คนเป็นบุตรธิดาจะยัดเยียดความรักเชิดชูโดยปราศจากเหตุผลน่าเชื่อถือไม่ได้ความคิดของภรรยา เฟิงอี้มีหรือไม่ล่วงรู้เท่าทัน แน่นอนว่าเขาเองก็รู้ตัวว่าตนเองเป็นบุรุษเช่นใด เขากับนางต่อกรกันตั้งแต่เด็กมีหรือไม่กระจ่างแจ้งถึงจิตใจอันซับซ้อนนั่นชายหนุ่มเงยหน้าจากยอดถันสีชมพูชูชัน เอ่ยเสียงต่ำ “เรื่องนี้เจ้าชนะข้าไม่ได้หรอก” กล่าวจบก็ก้มหน้าจัดการกับเนินอกอิ่มนุ่มที่แสนนุ่มหวานต่อ ยกเอวสอบขึ้นสุดกดลงสุด ขยับลึกล้ำจนไม่อาจมีสิ่งใดมาหยุดจังหวะวาบหวามชนิดนี้ได้มาดูกันว่าน้ำพิสุทธิ์ของข้ากับยาห้ามครรภ์ของเจ้า ใครจะแน่กว่ากันหากมีบุตรถือกำเนิดเกิดมา เขานี่แหละจะเป็นบิดาที่ดี เป็นผู
สามีน่าตายภรรยาน่าชัง ตอนที่ 4 ศึกสามีภรรยา 1
บนที่นอนยับย่น ตำแหน่งหมอนผ้าห่มเละเทะ เสื้อผ้ากระจัดกระจายเต็มฟูก ลู่เหมยส่ายหน้าน้ำตาคลอ เรือนผมนุ่มสลวยแผ่สยาย นางเสียวสะท้านจนสติพร่าเลือน เห็นเพียงไหล่กว้างกับกล้ามเนื้อแผงอกกำยำขยับขึ้นขยับลง“ไม่รู้ อาอี้ ข้าไม่รู้ทั้งสิ้น”ใบหน้าคมคายซุกไซ้ไปทั่วลำคองามระหง ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดอยู่ข้างหู เฟิงอี้หัวเราะเสียงทุ้มทรงเสน่ห์ “ข้าจะสอนเจ้าเอง”“อ๊ะ! อื้อ...”***************************************************หลังจากถูกเคี่ยวกรำเกือบทั้งคืนจนแทบสลบไสล ลู่เหมยก็หลับลึกคล้ายสิ้นสติไปในอ้อมอกแข็งแรงฝ่ายเฟิงอี้ที่นอนแผ่ตัวเปลือยปล่อยกายเป็นหมอนให้ใครบางคนหนุนนอนจะได้หลับสบายเนิ่นนานแล้วก็เพียงลอบถอนหายใจเอือมระอา หากลู่เหมยตื่นขึ้นมาก็คงกลายร่างเป็นนางมารอีก ปล่อยให้หลับไปเช่นนี้แหละจึงจะดีจู่ๆ ภาพในห้วงฝันก็ผุดวาบ เฟิงอี้ยังจดจำฝันนั้นได้ ในห้วงฝัน ปรากฏภาพตนเองถูกเหยียบอยู่ใต้ร่างสตรีผู้หนึ่ง เมื่อเงยหน้าขึ้นมองจึงเห็นแม่นางน้อยรูปร่างอ้อนแอ้น แต่ดวงตากลับคมกริบฉายแววเฉลียวฉลาด วาจาแหลมคมยิ่งกว่าหอกดาบกำลังกำราบเขาไว้ได้ชะงัดด้วยคำสั่งสอนและใช
สามีน่าตายภรรยาน่าชัง ตอนที่ 3 หน้าที่สั่งสอนภรรยาเป็นของสามี 2
ครั้นเข้าเรือนส่วนตัวมา เฟิงอี้ก็ถูกสตรีป่าเถื่อนพาไปนั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือแล้วสั่ง“ท่านฝึกคัดอักษรก่อน ข้าจะไปเตรียมสำรับมื้อเย็น ทำอาหารที่ท่านชอบให้”ว่าแล้วก็พาใบหน้าที่มีผื่นแดงคล้ายเป็นโรคร้ายพร้อมห่อยาแก้พิษผลุนผลันเดินออกจากห้องไปเฟิงอี้ขบกราม โกรธจนกล้ามเนื้อสั่นเทาเหตุใดไม่แก้เชือกให้ข้าก่อนเล่า!สตรีฉลาดน่ารักมักเป็นที่ต้องตาพึงใจ หากแต่เฟิงอี้ไม่ชอบลู่เหมยที่อาละวาดเกรี้ยวกราด ทำตัวฉลาดเกินบุรุษมาแต่ไหนแต่ไรและวันนี้ เขาเกลียดที่สุดคือน้ำตาและมารยานางฝ่ายลู่เหมยยังคงไม่รู้ตัวว่าหากตนร่ำไห้อ้อนวอนสามี หลั่งน้ำตาอย่างอ่อนหวาน อาจได้ใจและได้รับการปฏิบัติที่ดีตอบกลับมา ซึ่งโอกาสอันดีนั้นได้ผ่านพ้นไปแล้วนางรู้แค่ว่าการอาละวาดเกี้ยวกราดไม่ได้ผลกับคนเช่นเฟิงอี้ ดังนั้นนางจึงใช้น้ำตาและมารยาให้เป็นประโยชน์ขั้นสูงสุด ร่ำไห้พร้อมผื่นพิษเต็มหน้าปะไรเล่าหญิงสาวที่ใบหน้ากลับมานวลเนียนดุจเดิมกำลังนั่งขีดเขียนอักษรใต้แสงเทียนภาพสะคราญโฉมผุดผาดผ่องอำไพของสตรีผู้หนึ่งช่างละมุนละไมจนยากละสายตาภายใต้แสงเทียนสีอ่อนจางนั้น ทำเอาบุรุษผู้หนึ่งต้องขยี้ตาตนเองหลายครั้งหลายครา คิดในใจว
You may also like
ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา
หวานใจ66.3K viewsชายาพิษ โฉมสะคราญบรรณาการ
ประดับดิน16.5K viewsย้อนรักทวงแค้น
วิ๋นเจิง233.3K viewsภรรยามิหวนคืน
ไห่ถาง18.6K viewsข้าไม่อยากเป็นนางเอกผู้ถูกทอดทิ้ง
ปังจัง3.4K viewsข้ามภพมาเป็นมารดาเลี้ยงแสนร้ายกาจ
ป่าดอกท้อ13.7K viewsตื๊อรักวาณิช
lianlian2.2K viewsข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี
หิมะที่ปลิดปลิว35.8K views
