ตอนที่ 3 หน้าที่สั่งสอนภรรยาเป็นของสามี 1

“เจ้ากำลังรอให้นางมาตามหรือ?”

อู๋หยุนเลิกคิ้วมองสหาย ดวงตาฉายแววฉงน                ไม่มีบุรุษใดชอบใจหรอกที่ถูกสตรีมาตามหาถึงหอนางโลม

แต่ถ้ายอม...

ต้องรักถนอมปานใดถึงเรียกร้องความสนใจเยี่ยงนี้

อู๋หยุนปรายตามองสหายที่ไม่เคยรู้ตัวอันใดสักที

จังหวะนั้นบ่าวชายก็ร้องบอกจากนอกห้อง

“นายน้อย ฮูหยินน้อยร่ำไห้ขึ้นมาบนนี้แล้วขอรับ”

เฟิงอี้ยังคงยกยิ้มเย็นเยียบเฉกเดียวกับแววตาดำจัดที่เผยชัดถึงความอำมหิตเลือดเย็น ภาพสมหวังถึงการร่ำไห้อ้อนวอนของลู่เหมยฉายชัดเต็มภวังค์

“แน่นอน นางต้องมาตามข้ากลับบ้านทั้งน้ำตา...”

ทว่าสุดท้าย คนที่อยากหลั่งน้ำตาแทบตายกลับกลายเป็นเฟิงอี้เสียเอง

ในรถม้าสกุลเฟิง บุรุษหนุ่มผู้หนึ่งกำลังนั่งนิ่งสงบ ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึม เขาในยามนี้กำลังกัดฟันกรอด กลิ่นอายพญามารแผ่ซ่านท่ามกลางความเงียบก่อนพายุโหม

เฟิงอี้มองสภาพตนเองอย่างเย็นชาเพราะถูกเชือกเส้นเขื่องมัดมือไพล่หลังและถูกบังคับให้นั่งรถม้ากลับบ้านท่ามกลางสายตาสาวงามทุกคนในหอนางโลม

กลุ่มสหายก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วยสักคน พวกเขาล้วนทำตัวเหมือนสมัยเป็นเด็กชาย ไม่เคยเอ่ยห้าม มีแต่ส่งเสียงหัวเราะงอหาย หงายหน้าหงายหลังอยู่ได้

ความอับอายยิ่งอับอาย ความอัปยศยิ่งท่วมท้นล้นใจ

เฟิงอี้ผู้แข็งกร้าวดุดันไม่เคยยอมศิโรราบให้ใคร              กลับถูกภรรยาลากตัวออกจากหอโคมเขียวกะทันหัน

“เหตุใดเจ้าถึงอุกอาจปานนั้น แล้วข้าจะเอาใบหน้าอันหล่อเหลาไปไว้ที่ใด”

บุรุษร่างสูงเอ่ยปากตัดพ้อต่อว่าภรรยาไม่ขาดสาย ขณะนั่งอยู่ภายในรถม้าสกุลเฟิงอย่างหมดสภาพความสง่า

“เอาไว้บนบ่าดังเดิมนั่นล่ะจึงจะดี ท่านพี่จะได้มีสติเอาไว้ไตร่ตรองเสียบ้างว่าสิ่งใดควรทำสิ่งไม่ควรทำ ร่ำสุรากับสหายข้าไม่ว่า แต่จะนำพาโรคร้ายมาสู่ครอบครัวไม่ได้”

ลู่เหมยเป็นบุตรีหมอเทวดาลู่ที่ชาวบ้านเคารพนับถือ เรื่องโรคติดต่อจากสถานที่คาวโลกีย์แบบนั้นจึงพอรู้ไม่น้อย

วันนี้นางจึงเข้าไปในหอนางโลม เรียกสาวงามทุกคนมารับฟังในห้องลับ เพื่อแจ้งถึงปัญหาที่อาจจะต้องพบเจอ หากยังต้อนรับและคิดปรนนิบัติเฟิงอี้

สามีของนางที่อาจมีโรคร้ายซุกซ่อนอยู่ในกาย

คำพูดคำจาแม้สั่นเครือทว่ากลับทำทุกคนอึ้งงัน

น้ำตาที่รินไหลของนางในวันนี้นั้น น่าเชื่อถืออย่างยิ่ง                 ฐานะหรือยังเป็นถึงภรรยาที่ได้ใกล้ชิดสนิทสนมทุกค่ำคืน

ใบหน้านางยังมีหลักฐานแห่งโรคร้ายที่กล่าวอ้างอย่างชัดเจนพร้อมพรั่ง

ผื่นแดงเต็มแก้มจนเสียโฉมหมดความงามนี่ปะไร  

ทันทีที่ลู่เหมยเปิดผ้าคลุมหน้าออก นางโลมที่ต้องใช้รูปโฉมหากินมีหรือจะไม่หวาดกลัว

หลังจากนั้น เหล่าคณิกาก็พากันสั่งคนต้มน้ำร้อนนำมาล้างทำความสะอาดห้องที่เฟิงอี้อยู่เป็นการด่วน                 ส่วนคนงานร่างกำยำในหอหนี่ฮวาก็เร่งมือเข้ามาช่วยลู่เหมยจับเฟิงอี้มัดมือไพล่หลัง แล้วส่งตัวคนคืนถึงรถม้าสกุลเฟิงที่จอดรออยู่ตรงปากตรอกเริงรมย์

เมื่อมาถึงเรือนสกุลเฟิง บ่าวรับใช้ต่างหลบทาง              เร้นกายหนีหาย ไม่มีใครกล้ามองผู้เป็นนาย มีเพียงจางซื่อที่ยืนแอบมองอย่างพึงใจ นางกำลังนึกถึงเมื่อครั้งอดีต

ตอนนั้นสามีนางได้รับบาดเจ็บสาหัสจากสงคราม  ได้ท่านหมอลู่ช่วยเหลือจึงยื้อชีวิตเอาไว้ได้

ทว่าด้วยร่างกายที่เสียหายจึงทำให้เขาพิการ                ต้องนอนติดเตียง ท่านหมอลู่จึงเป็นฝ่ายเหน็ดเหนื่อยเดินทางมารักษาเยียวยา จนสองบ้านสนิทสนมกลมเกลียว ปรองดองดั่งพี่น้อง

น้ำใจนี้เพิ่มพูนมิตรไมตรี ถึงขั้นมีความคิดเกี่ยวดองด้วยสัญญาหมั้นหมาย

จางซื่อยังจดจำได้ดีถึงภาพของเด็กสาวผู้นี้ที่ออกปากประกาศก้องต่อหน้าสามีตอนป่วยหนักนึกอยากลาพักผ่อนตลอดกาลในวันนั้น

‘ข้ารักอาอี้ไม่น้อยกว่าท่าน ข้าจะดูแลอาอี้เองเจ้าค่ะ ท่านลุงไม่ต้องห่วง’

แล้วลู่เหมยก็ทำได้ดีในระดับที่แม่สามีเช่นนางรู้สึกพึงพอใจ ทว่าน่าเสียดายที่อี้เอ๋อร์ชอบลู่เมิ่งไม่ชอบลู่เหมย...

จางซื่อถอนหายใจแผ่วเบา

สำหรับภรรยาไร้สามีให้พึ่งพาเช่นนาง การแต่งคุณหนูบอบบางเข้าสกุล ย่อมทำให้เหนื่อยยากไม่มากก็น้อย

ที่สำคัญ ในฐานะมารดา การแต่งภรรยาให้บุตรชาย นางไม่มีทางเลือกสตรีที่มีใจให้ชายอื่นแน่นอน

ต่อให้ไม่มีสัญญาหมั้นหมาย เกรงว่าสตรีที่นางเลือกก็ยังคงเป็นลู่เหมยอยู่ดี

ทางฝั่งเฟิงอี้ เขาเหลือบมองมารดาที่ยืนยิ้มยินดียามเห็นเขาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ก็ยิ่งกล่าวโทษลู่เหมยในใจสารพันวาจา นางคือปีศาจบุปผาวารี! ยั่วยวนบุรุษไม่พอ              ยังล่อลวงสตรีด้วยกัน!