สตรีร้ายกาจผู้นี้จะขอคืนท่านให้นาง

สตรีร้ายกาจผู้นี้จะขอคืนท่านให้นาง

last updateHuling Na-update : 2025-09-04
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
3 Mga Ratings. 3 Rebyu
29Mga Kabanata
7.4Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

จากนี้… สตรีร้ายกาจผู้นี้จะไม่รักท่านอีก… นางหลงรักเขาวางแผนจนได้กลายเป็นชายาของเขา… แต่เขากลับเลือกช่วยสตรีอื่น ปล่อยให้นางสิ้นใจอย่างไม่ใยดี

view more

Kabanata 1

ปฐมบท1

The moment my son, Leo, said those words, both Bruce and I froze.

In the 28 days since I’d realized Bruce’s heart wasn’t with us, every time he abandoned me and Leo for Fiona, I made Leo call him "Alpha Bruce."

It was a reminder, to both of us, not to waste our tears on someone who wasn’t worth it.

But that’s not how Leo saw it.

He was only seven, at an age where a boy hero-worships his father.

Every time I told him to say "Alpha," he would hesitate before murmuring the word.

But today, he said it on his own.

It rolled off his tongue, smooth and final, as if he’d rehearsed it in his heart a thousand times.

Seeing us stunned, Leo took my hand. "Go on, Alpha," he said to Bruce. "You're busy."

Then he looked at me.

"Let's go, Mom."

He pulled me into the photo studio.

The family portrait had been Bruce’s idea, a way to make up for missing Leo’s birthday.

Leo had been looking forward to it for two weeks.

I followed him woodenly, my heart twisted with a bitter pang.

It all started with a receipt.

He’d taken Fiona to dinner and forgotten to take the receipt out of his pocket. It was from the Moonlight Restaurant, famous for its romantic atmosphere. A dinner for two.

I’d asked him to take me there for our last mating anniversary, to recapture the magic of when we first bonded.

Bruce had refused. "An Alpha's time shouldn't be wasted on pointless romance," he’d said.

A few days later, he took Fiona.

I found her post on her pack’s social feed.

[A romantic restaurant is meant for someone who appreciates romance.]

The picture was of her and Bruce, clinking glasses under the moonlight.

Fiona was his old flame, a supposedly fragile Omega with a pup.

That night, we had the worst fight of our lives.

I told him I was filing a petition with the Elders to sever our mate bond.

Bruce called me unreasonable.

He asked how I could be so cruel as to leave the future Alpha of the pack without a father.

He swore to the Moon Goddess that it was nothing more than an Alpha’s duty to protect the weaker members of the pack.

Seeing Leo’s face, pale with fear, I practically bit my tongue in half.

I knew if I dragged my son away from him, Leo would never forget his father.

But I also knew that one betrayal leads to a thousand more.

I wouldn’t let my son suffer for what he called "protection."

So I chose another way. I tricked Bruce into signing the dissolution papers.

When I gave the agreement to the Head Elder, he sighed. "There are 30 days until the next full moon, when the sacred grounds open," he reminded me. "If you change your mind within these 30 days, come back for this document. I'll act as if nothing happened, and I won't tell the Alpha."

I won't regret this, I promised myself.

So for the next 30 days, I did everything I could to help my son detach.

Today was day 28.

And Leo had called Bruce "Alpha" all by himself.

I felt my son’s body trembling slightly against mine, but there was no victory in it, only the feeling of a thousand icy needles piercing my heart.

We had already walked a few feet away when Bruce finally snapped out of it.

He took a few steps after us, about to ask what was wrong, but his phone rang again. It was Fiona’s delicate, tearful voice.

"Bruce, where are you? Tony won't stop crying. I can't calm him down."

Bruce stopped in his tracks. "Okay," he said into the phone. "I know. I'm on my way."

He sent me a quick text—We’ll talk later—and turned away without a second thought.

The roar of his truck's engine faded into the distance.

Leo stopped walking and buried his face in my shoulder, his tears soaking through my shirt.

"Mom," he whispered.

"Can we... not have a dad anymore?"
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

สุธินันท์ คำสุข
สุธินันท์ คำสุข
ชอบเนื้อเรื่องไม่ยืดยาด
2025-12-16 15:03:35
0
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
ตัดจบฉับเลย ...ก็ดีอยู่นะเรื่องนี้ แต่อ่านตอนแรกๆจนถึงกลางๆก็จะรู้สึกอึดอัดหน่อยๆสำหรับเรา พอ ว่า นอไม่เคยรับฟัง เอาแต่คิดไปเองแต่ตัว พอ เองก็ไม่เคยพูด ไม่เคยบอก ไม่เคยแสดงอะไรอออกมาสักอย่าง จะไม่ให้คนเค้าคิดไปเองได้ไง
2025-12-13 20:56:06
0
0
Kanyakorn
Kanyakorn
สนุกดีค่ะ อ่านเพลินๆ เพียงแต่เป็นแนวนางเอกคิดเองเออเอง พระเอกก็ไม่พูดไม่อธิบายอะไร
2025-09-19 21:10:46
0
0
29 Kabanata
ปฐมบท1
ปฐมบท ตอนที่ 1 งานเลี้ยง จวนเสนาบดีซ่ง สายลมอ่อนแผ่วพัดลอดผ่านหน้าต่าง ม่านบางพลิ้วไหวตามแรงลม ภายในห้องของคุณหนูตระกูลซ่ง ซ่งเหยียนเอ๋อร์นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ทอดสายตามองเงาสะท้อนใบหน้างดงามของตนเองอย่างพึงพอใจ ชิงอีสาวใช้คนสนิท ค่อย ๆ ปักปิ่นหยกลงบนเรือนผมดำขลับอย่างระมัดระวัง ก่อนจะผละออกไปหยิบเสื้อคลุมผ้าไหมบางเบาสีชมพูอ่อน แล้วกลับมาหยุดยืนเคียงข้างพร้อมกับเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา “ไปกันเถอะเจ้าค่ะคุณหนู” “อืม” ซ่งเหยียนเอ๋อร์รับคำ พลางลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม ชิงอีก้าวเข้ามาสวมเสื้อคลุมให้อย่างอ่อนโยน มือเรียวปรับจีบผ้าให้เรียบร้อย ก่อนที่ทั้งสองจะก้าวออกจากห้อง เดินตรงไปยังลานกว้างในจวน เสียงฝีเท้าเบา ๆ ของสองนายบ่าวกึกก้องอยู่ในความเงียบสงบในยามเช้า รถม้าคันหรูจอดรออยู่ที่เบื้องหน้า “พี่หญิง” เสียงใสดังขึ้นเบื้องหน้า ซ่งหว่านอวี้ในชุดสีฟ้าครามอ่อน ก้าวมาพร้อมกับถิงหลัน สาวใช้คนสนิทของนาง ทั้งสองหยุดยืน แล้วย่อลงคารวะอย่างนอบน้อม ซ่งเหยียนเอ๋อร์เหลือบตามองเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเบือนหน้าไปเสียเฉย ๆ แล้วก้าวผ่านไปโดยไม่ได้ใส่นัก ซ่งหว่านอวี้ยังยืนอยู่ที่เดิม ส
Magbasa pa
ปฐมบท2
ปฐมบท ตอนที่ 2ช่วยชีวิต สายลมอ่อนพัดกลีบดอกบัวแห้งปลิวลงสู่ลานหินกรวดของวัดสุ่ยเหอ ภายในศาลาเล็ก ซ่งหว่านอวี้นั่งคุกเข่าอยู่หน้าป้ายวิญญาณไม้จันทร์ กลิ่นกำยานลอยกรุ่นเคล้าความเงียบ นางจ้องมองอักษรแกะสลักชื่อมารดาไม่วางตา ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ท่านแม่… ข้ามาถึงเมืองหลวงแล้ว… จากนี้ท่านไม่ต้องห่วงข้าอีก” แววตานางหม่นเศร้า ดวงตาร้อนวาบ ภาพในอดีตผุดขึ้นในใจ ไม่นาน เสียงฝีเท้าเบากังวานดังใกล้เข้ามา ถิงหลัน สาวใช้คนสนิทก้าวมาหยุดยืนด้านข้าง ก้มตัวเอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อม “คุณหนู… ได้เวลาแล้วเจ้าค่ะ” ซ่งหว่านอวี้พยักหน้ารับ ลุกขึ้นยืน ก่อนก้าวออกจากศาลา ถิงหลันตามติดไม่ห่าง นางเดินทอดสายตาชมสวนไผ่และสระบัวรอบ ๆ วัด ทว่าสายตากลับสะดุดที่เงาดำไหววูบในพุ่มไม้ด้านไกล “ถิงหลัน” “เจ้าคะ” เมื่อได้ยินคุณหนูของตนนางก็หันไปสบตาด้วยความงุนงง ซ่งหว่านอวี้ไม่รีรอ ก้าวฉับมุ่งไปทางพุ่มไม้ “คุณหนู… รอด้วยเจ้าค่ะ!” ถิงหลันรีบเร่งฝีเท้าตาม เพียงครู่ ทั้งสองก็หยุดอยู่เบื้องหน้าบุรุษชุดสีเข้มที่ล้มลงพิงข้างพุ่มไม้หนา ใบหน้าซีดเซียว เสื้อผ้าเปื้อนเลือด ซ่งหว่านอวี้คุกเข่าลง ใช้ปลายนิ้วเร
Magbasa pa
ปฐมบท3
ปฐมบท ตอนที่3 สวมรอย จวนเสนาบดีซ่ง แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง กลิ่นชาอุ่นลอยกรุ่น ซ่งเหยียนเอ๋อร์นั่งพิงพนักเก้าอี้ อ่านตำราด้วยใบหน้าอารมณ์ดี มือเรียวยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างแผ่วเบา ไม่นาน เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงใส ๆ ของชิงอี สาวใช้คนสนิท “คุณหนู! คุณหนูเจ้าค่ะ!” ซ่งเหยียนเอ๋อร์ละสายตาจากตำรา วางหนังสือลงบนโต๊ะ ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “มีอะไรชิงอี… แล้วไหนผลไม้เชื่อมของข้า” ชิงอีวิ่งมาหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ นาง หอบหายใจเล็กน้อยแต่สีหน้ายังแฝงด้วยความร้อนรน “เจิ้ง… เจิ้งอันอ๋องเจ้าค่ะ” “อืม? เจิ้งอันอ๋องทำไมหรือ?” “เขาบาดเจ็บหนัก ตอนนี้พักอยู่กับคุณหนูรอง… ที่เรือนร้างฮวาซิ่วเจ้าค่ะ” คำพูดของชิงอีทำเอาซ่งเหยียนเอ๋อร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางรีบลุกขึ้นยืน ชุดผ้าแพรสีเขียวอ่อนสะบัดไหวตามแรงขยับ แววตานางเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “แล้วเขาเป็นเช่นไร ปลอดภัยหรือไม่…” ชิงอี พยักหน้าเบา ๆ สีหน้าครุ่นคิด ก่อนเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา “ดูเหมือนจะปลอดภัยแล้วนะเจ้าค่ะ… แต่ชาย หญิง อยู่กัน สองต่อสองเช่นนี้… ท่านอ๋อง คงไม่เสียเปรีย
Magbasa pa
ปฐมบท4
ปฐมบท ตอนที่ 4 ข้าอยากแต่งงานกับท่านเรือนฮวาซิ่วสายลมอ่อนพัดต้องบานหน้าต่าง ม่านบางที่กั้นอยู่พลิ้วไหวตามแรงลมเจิ้งอันอ๋องนั่งอยู่บนเตียงไม้ รอบดวงตาถูกพันด้วยผ้าสีขาวสะอาดซ่งเหยียนเอ๋อร์ก้าวเข้ามาอย่างเงียบงัน ก่อนตะย่อกายลงนั่งเบื้องหน้า มือเล็กค่อย ๆ ปลดผ้าปิดตาที่พันอยู่รอบดวงตาออกทีละชั้นครั้นผ้าหลุดออกหมด เจิ้งอันอ๋องก็ลืมตาขึ้น สายตาคมลึกจับจ้องใบหน้างามตรงหน้าไม่กระพริบ ซ่งเหยียนเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตเป็นประกายใส นางยกมือเล็กขึ้นโบกเบา ๆ“ท่านมองเห็นหรือไม่”เจิ้งอันอ๋องเพียงพยักหน้า สีหน้าเรียบนิ่งรอยยิ้มผุดขึ้นบนเรียวปากของนาง แววตานางเต็มไปด้วยความยินดี แต่เมื่อสายตาคมนั้นยังคงจ้องนางเนิ่นนาน ความร้อนผ่าวก็ไล่ขึ้นสู่สองแก้มนวล ซ่งเหยียนเอ๋อร์รีบก้มหน้าหลบสายตาเอ่ยขึ้นแผ่วเบา“อืม… สายแล้ว เดี๋ยวข้าจะเปลี่ยนยาให้”เขาพยักหน้ารับ ก่อนจะขยับกายเข้าใกล้ นางเบือนสายตาออกด้วยความขวยเขิน เอื้อมมือไปปลดเสื้อบุรุษตรงหน้าออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นผ้าพันแผลที่พันแน่น รอบอกมือเรียวค่อย ๆ คลายผ้าพันแผลออก ปลายนิ้วแตะลงบนผิวกายอุ่นอย่างแผ่วเบา แผลปิดสนิท สมานเรียบร
Magbasa pa
ปฐมบท5
ปฐมบท ตอน ราชโองการจวนเสนาบดีซ่งเสียงฆ้องดังก้องกังวานจากหน้าประตูจวน บ่าวรับใช้ที่กำลังทำงานต่างพากันหยุดชะงัก รีบวิ่งกรูออกมาดูด้วยความตื่นตระหนก เสียงกระซิบกระซาบดังไม่ขาดสาย“ขันทีจากวังหลวง”ประตูใหญ่ถูกผลักเปิดกว้าง ขันทีอาวุโสในชุดผ้าไหมสีเหลืองทอง ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม เบื้องหลังเป็นทหารราชองครักษ์สวมชุดเกาะเงินแวววาวเรียงรายสองข้าง ขบวนทหารอีกหลายคนแบกหีบบรรจุของกำนัลและสินสอดขันทีอาวุโสยืนอยู่โถงใหญ่หน้าจวน เอ่ยเสียงดังกังวาน“ราชโองการจากฝ่าบาท”ไม่นาน เสนาบดีซ่ง ซ่งฮูหยิน และบุตรสาวทั้งสอง ซ่งเหยียนเอ๋อร์และ ซ่งหว่านอวี้ ก็พากันก้าวออกตากเรือนใหญ่ เข้ามาหยุดยืนเรียงกันในห้องโถงรอรับราชโองการขันทีอาวุโสซูแผ่นราชโองการสีเหลืองทองเหนือศีรษะ ทุกคนในห้องโถงต่างคุกเข่าลงพร้อมกันขันทีอาวุโสกางแผ่นราชโองการสีเหลืองทองออก แล้วเริ่มอ่านด้วยน้ำเสียงสูงต่ำเป็นจังหวะชัดเจน“ราชโองการจากฝ่าบาท ด้วยใต้หล้าสงบสุข ข้าปรารถนาจะเชิดชูคุณงามความดีของสตรีตระกูลซ่ง ซ่งเหยียนเอ๋อร์ บุตรีเสนาบดีซ่ง ผู้ได้ช่วยเหลือเจิ้งอันอ๋องให้รอดพ้นจากเภทภัย จึงโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม พระราชทานสมรสให้
Magbasa pa
ตอนที่1 ข้าจะไม่รักท่านอีกแล้ว
ตอนที่1 ข้าจะไม่รักท่านอีกแล้วเมืองหลวงยามค่ำในคืนวันลอยโคม เมืองหลวงสว่างไสวไปด้วยแสงของโคมไฟกระดาษลายต่าง ๆถนนใหญ่และตรอกเล็กเต็มไปด้วยผู้คนที่ออกมาปล่อยโคม ขอพรกันมากมาย ใต้แสงจันทร์เต็มดวง แสงโคมกระดาษสีแดง ส้ม เหลือง แขวนเรียงรายตลอดแนวหลังคาร้านรวงและศาลาเจ้าเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาท่ามกลางเสียงคนขายโคมเรียกลูกค้า เสียงดนตรีแผ่วเบาลอยมาตามสายลมเย็นในยามราตรีจวนเจิ้งอันอ๋องภายในเรือนที่ประดับตกแต่งอย่างงดงาม แสงจากโคมแดงส่องสะท้อนโต๊ะไม้ขัดมัน ผ้าม่านบางสีฟ้าอ่อนปลิวแผ่วเมื่อสายลมยามค่ำคืนพัดผ่านเข้ามาพระชายาซ่งเหยียนเอ๋อร์ นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ใบหน้านางงดงามราวภาพวาด มือเล็กค่อย ๆ ทาแป้งบาง ๆ ลงบนใบหน้างามนั้น ก่อนจะแต้มสีแดงระเรื่อลงบนริมฝีปากบางได้รูปของนางอย่างพิถีพิถัน พร้อมเผยรอยยิ้มหวาน เมื่อคิดถึงค่ำคืนนี้ที่นางนั้นรอคอยมาทั้งวันที่จะได้เดินชมโคมในงานเคียงคู่กับสามีตนเองเพราะเมื่อเช้าเขารับปากนางไว้แล้วไม่นาน เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้นหน้าประตูห้อง พร้อมร่างของสาวใช้คนสนิท ซิงอี ในชุดผ้าฝ้ายสีเข้มรีบเข้ามาด้วยใบหน้ากระวนกระวาย“คุณหนูเจ้าค่ะ เมื่อกี้
Magbasa pa
ตอนที่2 ข้าจะคืนท่าน
ตอนที่2 ข้าจะคืนท่าน จวนตระกูลซ่ง“ซ่งหว่านอวี้!!”เสียงของ ซ่งเหยียนเอ๋อร์ ดังขึ้นอย่างโกรธจัดเพี๊ยะ!ฝ่ามือของนางฟาดลงบนใบหน้าของ ซ่งหว่านอวี้ อย่างแรงจนร่างบางนั้นเซล้มลงกับพื้นแต่ทันใดนั้นเองซ่งเหยียนเอ๋อร์พลันชะงัก สะดุ้งเฮือก มือที่เงื้อกลางอากาศค้างอยู่เช่นนั้น แววตานางสั่นระริกด้วยความงุนงง ความคิดและภาพเหตุการณ์กลับไหลย้อนกลับอย่างรวดเร็ว“นี่… อะไรกัน ข้าตายไปแล้วไม่ใช่หรือ… ”นางกวาดสายตามองรอบตัว เห็นลานในเรือนใหญ่ที่คุ้นเคย ต้นท้อที่เรียงรายริมกำแพง สายลมเย็นพัดโชยมากระทบผิวหน้าอุ่นของตน…ก่อนที่นางจะทันได้ตั้งสติ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น“คุณหนู! ท่านอ๋องมาเจ้าค่ะ!”เสียงนั้นใสแจ๋วและสั่นเล็กน้อยเพราะความรีบร้อน ซ่งเหยียนเอ๋อร์หันขวับไปตามเสียงนั้น ก่อนจะเห็นใบหน้าสาวใช้น้อยที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้า ชิงอี…ภาพในอดีตผุดขึ้นมาในหัวทันที สาวใช้ผู้ภักดีที่ทำเพื่อนาง ถึงกับใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันร่างของนางขึ้นจากน้ำลึก แต่พอร่างนางพ้นความมืดใต้น้ำภาพแรกที่เห็นคือสามีที่ตนรักกำลังช่วยสตรีอีกคนอย่างไม่ใยดีนางน้ำตาร้อนผ่าวรื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่“ชิงอี… ”น
Magbasa pa
ตอนที่3แย่ง
ตอนที่3 แย่งเจิ้งอันอ๋องค่อย ๆ ปล่อยมือจากร่างบอบบางของ ซ่งหว่านอวี้ เสื้อคลุมสีดำเข้มสะบัดเบา ๆ ตามแรงเคลื่อนไหวภายใต้แสงตะวันที่คล้อยต่ำ แสงอุ่นสีทองจับต้องใบหน้าซีดเซียวของซ่งหว่านอวี้ให้ดูอ่อนโยนยิ่งขึ้นถิงหลัน สาวใช้คนสนิทก้าวเข้ามาประคองร่างบางของคุณหนูของตนเองทันที ซ่งหว่านอวี้หันไปยังเบื้องหน้าเจิ้งอันอ๋อง ขนตายาวสั่นไหวเมื่อดวงตากลมโตคู่นั้นก้มลงต่ำ ร่างระหงในชุดผ้าไหมสีอ่อนย่อตัวลงคำนับอย่างนอบน้อมเสียงหวานเปล่งขึ้นอย่างแผ่วเบา“ขอบพระทัยเพคะ… ”แววตาของนางอ่อนโยน พลางเผยรอยยิ้มอ่อนหวานบนใบหน้านวลเจิ้งอันอ๋อง พยักหน้าตอบเพียงเล็กน้อย แววตาคมกริบสงบนิ่ง ไม่เอื้อยเอ่ยวาจาใด เขาหมุนกายอย่างเฉยชา ก้าวเดินจากไปช้า ๆ ในความเงียบสงัดซ่งหว่านอวี้มองตามแผ่นหลังสูงสง่านั้น แววตาที่เคยซ่อนความอ่อนหวานเมื่อครู่กลับมีความอาวรณ์ทออยู่ในนั้นปรากฏขึ้นอย่างเด่นชัด มือบางกำชายเสื้อแน่นจนสั่นเล็กน้อยถิงหลัน ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจและขุ่นเคือง นางก้มศีรษะต่ำ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงขุ่น“คุณหนูใหญ่แย่งท่านอ๋องไปจากท่าน แล้วยังตามมารังควานไม่เลิกราอีก… ”
Magbasa pa
ตอนที่4 ท่านยังคงเหมือนเดิม
ตอนที่4 ท่านยังคงเหมือนเดิม จวนเจิ้งอันอ๋องภายในเรือนพระชายาอันหรูหรา ม่านแพรสีอ่อนพลิ้วไหวตามแรงลมยามเย็น แสงอัสดงสาดลอดหน้าต่างไม้แกะสลักทอดยาวบนพื้นห้องซ่งเหยียนเอ๋อร์ นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ในมือนางมีหยกรูปดอกโบตั๋นบาน ปลายนิ้วเรียวลูบผ่านผิวหยกที่สลักเป็นกลีบดอกโบตั๋นอย่างแผ่วเบา ดวงตากลมทอดมองหยกในมือ ภาพในอดีตผุดขึ้นในใจ ตั้งแต่งานเลี้ยงชมดอกโบตั๋นที่วังหลัง เมื่อหลายปีก่อน ที่เจิ้งอันอ๋องช่วยนางจากการพลันตกจากสะพานกลางสระบัว ใบหน้าของเขาในยามนั้นกลับตราตรึงในใจของนางอย่างไม่อาจลืมเพื่อจะได้ครอบครองเขา นางยอมทำทุกอย่าง แม้กระทั่งบีบคั้นน้องสาวของตนเองเพื่อสวมรอยแทนนาง เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยเจิ้งอันอ๋องเอาไว้ และได้เป็นพระชายาของเขาในที่สุดแต่ตลอดหลายปีสิ่งที่นางได้รับกลับมาคือความเย็นชาจากเขา และทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน ความสุขเพียงน้อยนิดก็ยิ่งไกลออกไปซ่งเหยียนเอ๋อร์ถอนหายใจเบา ๆ “เป็นข้าเอง… ที่ผิด ไม่ควรแย่งท่านมา… ” เสียงของนางเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบา มือเรียวกำหยกแน่น พลางพึมพำด้วยแววตาแน่วแน่“ครั้งนี้… ข้าจะคืนท่านให้นาง… ”ม่านแพรยังคงพลิ้วไหวในยามเย
Magbasa pa
ตอนที่ 5 คืน
ตอนที่5คืนจวนเจิ้งอันอ๋องสายลมเย็นยะเยือกในยามราตรีพัดเอื่อย ผ้าม่านตามแนวระเบียงไหวแกว่งตามแรงลมใต้แสงจันทร์เจิ้งอันอ๋องก้าวเดินช้า ๆ ผ่านลานหินในจวน สายตาพลันเหลือบไปมองห้องของพระชายาที่อยู่ไม่ไกลนัก เขาหยุดยืนมองบานประตูไม้ที่ปิดสนิท ด้านในเงียบสงบไร้ซึ่งแสงตะเกียงเขาค่อย ๆ ก้าวตรงไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ ไม่นานก็มาหยุดยืนอยู่ด้านหน้าประตูห้องของพระชายาตนเอง เขายกมือดันประตูเปิดออกช้า ๆ ภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่ส่องลอดหน้าต่าง ตกกระทบลงบนร่างของซ่งเหยียนเอ๋อร์ที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียง ใบหน้าของนางยามหลับใหลดูอ่อนโยนกว่าตอนตื่นมากนักเจิ้งอันอ๋องก้าวเข้ามา นั่งลงที่ขอบเตียง มองใบหน้านวลนั้นด้วยสายตานิ่ง ๆ มือใหญ่ยื่นไปแตะแก้มนวลของนางอย่างลืมตัว พลางลูบไล้อย่างแผ่วเบา ริมฝีปากบางที่เผยอเล็กน้อยนั้นดึงสายตาเข้าไว้ใบหน้าคมโน้มลงช้า ๆ ประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มนั้นอย่างแผ่วเบา….จวนเสนาบดีซ่งแสงอาทิตย์อ่อนส่องลอดผ่านม่านแพรบางลงบนพื้นห้องซ่งหว่านอวี้นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ใบหน้าอ่อนใสนวลเนียนสะท้อนอยู่บนผิวกระจก นางหันซ้ายแลขวา ตรวจดูปิ่นที่เสียบอย
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status