สตรีร้ายกาจผู้นี้จะขอคืนท่านให้นาง

สตรีร้ายกาจผู้นี้จะขอคืนท่านให้นาง

last update最終更新日 : 2025-09-04
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
10
3 評価. 3 レビュー
29チャプター
7.5Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

หย่าร้าง

ตามใจภรรยา

ท่านอ๋อง

พระชายา

รักแรกพบ

เข้าใจผิด

จากนี้… สตรีร้ายกาจผู้นี้จะไม่รักท่านอีก… นางหลงรักเขาวางแผนจนได้กลายเป็นชายาของเขา… แต่เขากลับเลือกช่วยสตรีอื่น ปล่อยให้นางสิ้นใจอย่างไม่ใยดี

もっと見る

第1話

ปฐมบท1

"Miss Isabelle, these are the casino accounts for this month. Don Rossi said you have to finish reviewing them tonight."

Sofia smugly tossed a thick stack of ledgers onto my desk.

Without looking up, I said, "Leave them there."

However, she didn't leave. Instead, she took two steps closer, and a familiar scent drifted toward me.

It was Antonio's favorite cedarwood cologne, one I had given to him.

"Oh, right. Don Rossi said he's taking me to tonight's negotiation. Since nobody is waiting for you at home anyway, once you get back to the estate, wash the carpets by hand.

"The red wine you splashed during your last tantrum is still there. Don Rossi said it annoys him every time he sees it."

Unlike before, I didn't glare at her coldly and simply nodded.

"Okay."

She was clearly satisfied with my obedient response and let out a disdainful snort.

"So you've finally learned. And don't forget, even though you used to be the Costa family's principessa, you're still a long way from becoming our don's donna."

The sound of her heels gradually faded away.

Around the room, several family members exchanged glances. Some looked at me with sympathy, while others seemed indignant on my behalf. Yet no one dared to say a word.

Everyone knew that I was Antonio Rossi's fiancée and the future donna of the Rossi family.

However, everyone also knew that the person he truly kept by his side, trusted, and favored was his consigliere, Sofia.

Three months ago, Antonio had poached Sofia from a smaller family and directly appointed her as the family's consigliere, while demoting me.

I had flipped the conference table on the spot.

"Antonio! What do you mean by this?"

Seated at the head of the table, he slowly puffed on his cigar.

"Isabelle, watch your attitude."

"My attitude is fine!" I grabbed a wine glass and hurled it at him.

"That position is mine. You promised it to me!"

The glass grazed past his ear before smashing against the wall, sending shards flying everywhere.

Antonio's face darkened.

"Enough."

"Not enough!" I screamed.

"I fell out with my family because of you. I gave up my claim to the Costa inheritance. How many messes have I cleaned up for you over the years? And now you're letting this b*tch stand over me?"

Sofia flinched and moved behind Antonio, who took her hand and patted it reassuringly.

That single gesture completely ignited my anger.

I immediately raised my gun and fired straight at her eye.

At the last second, Antonio pulled her away, and the bullet grazed her cheek before flying past.

He slapped me across the face.

Stars burst across my vision, and tears streamed down uncontrollably from the pain.

For the first time, he didn't wipe away my tears. Instead, he gripped my chin and forced me to look directly at him.

"Isabelle, you're too domineering. What I need is a donna who can support me and tolerate me, not a principessa who's always jealous and constantly causing trouble.

"The Alderney arms operation you've been managing will be handed over to Sofia for now. You're too emotional and aren't suited to handling core business."

At that moment, I genuinely considered leaving, and he noticed.

That very night, he pinned me down on the bed and swallowed all of my accusations with a deep kiss.

"Baby, stop making a scene. Sofia is just a tool. I need the intelligence she provides."

"Then why are you so good to her?"

"It's just an act."

He lightly bit my earlobe. "You're my donna, my only woman."

I believed him because I loved him.

I loved the man who had spent a fortune to buy me a rare blue diamond and said, "Only this is worthy of my principessa."

I loved the fiancé who would always pull me into his arms no matter how dangerous the situation became.

So I kept telling myself that he simply needed an obedient assistant, and that Sofia was nothing more than a tool.

Only I was his most special donna.

That was until I discovered that all of Sofia's so-called intelligence had actually been my work.

And whenever the two of them discussed business late at night in the study, ambiguous moans would always drift out from behind the door.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

สุธินันท์ คำสุข
สุธินันท์ คำสุข
ชอบเนื้อเรื่องไม่ยืดยาด
2025-12-16 15:03:35
0
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
ตัดจบฉับเลย ...ก็ดีอยู่นะเรื่องนี้ แต่อ่านตอนแรกๆจนถึงกลางๆก็จะรู้สึกอึดอัดหน่อยๆสำหรับเรา พอ ว่า นอไม่เคยรับฟัง เอาแต่คิดไปเองแต่ตัว พอ เองก็ไม่เคยพูด ไม่เคยบอก ไม่เคยแสดงอะไรอออกมาสักอย่าง จะไม่ให้คนเค้าคิดไปเองได้ไง
2025-12-13 20:56:06
0
0
Kanyakorn
Kanyakorn
สนุกดีค่ะ อ่านเพลินๆ เพียงแต่เป็นแนวนางเอกคิดเองเออเอง พระเอกก็ไม่พูดไม่อธิบายอะไร
2025-09-19 21:10:46
0
0
29 チャプター
ปฐมบท1
ปฐมบท ตอนที่ 1 งานเลี้ยง จวนเสนาบดีซ่ง สายลมอ่อนแผ่วพัดลอดผ่านหน้าต่าง ม่านบางพลิ้วไหวตามแรงลม ภายในห้องของคุณหนูตระกูลซ่ง ซ่งเหยียนเอ๋อร์นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ทอดสายตามองเงาสะท้อนใบหน้างดงามของตนเองอย่างพึงพอใจ ชิงอีสาวใช้คนสนิท ค่อย ๆ ปักปิ่นหยกลงบนเรือนผมดำขลับอย่างระมัดระวัง ก่อนจะผละออกไปหยิบเสื้อคลุมผ้าไหมบางเบาสีชมพูอ่อน แล้วกลับมาหยุดยืนเคียงข้างพร้อมกับเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา “ไปกันเถอะเจ้าค่ะคุณหนู” “อืม” ซ่งเหยียนเอ๋อร์รับคำ พลางลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม ชิงอีก้าวเข้ามาสวมเสื้อคลุมให้อย่างอ่อนโยน มือเรียวปรับจีบผ้าให้เรียบร้อย ก่อนที่ทั้งสองจะก้าวออกจากห้อง เดินตรงไปยังลานกว้างในจวน เสียงฝีเท้าเบา ๆ ของสองนายบ่าวกึกก้องอยู่ในความเงียบสงบในยามเช้า รถม้าคันหรูจอดรออยู่ที่เบื้องหน้า “พี่หญิง” เสียงใสดังขึ้นเบื้องหน้า ซ่งหว่านอวี้ในชุดสีฟ้าครามอ่อน ก้าวมาพร้อมกับถิงหลัน สาวใช้คนสนิทของนาง ทั้งสองหยุดยืน แล้วย่อลงคารวะอย่างนอบน้อม ซ่งเหยียนเอ๋อร์เหลือบตามองเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเบือนหน้าไปเสียเฉย ๆ แล้วก้าวผ่านไปโดยไม่ได้ใส่นัก ซ่งหว่านอวี้ยังยืนอยู่ที่เดิม ส
続きを読む
ปฐมบท2
ปฐมบท ตอนที่ 2ช่วยชีวิต สายลมอ่อนพัดกลีบดอกบัวแห้งปลิวลงสู่ลานหินกรวดของวัดสุ่ยเหอ ภายในศาลาเล็ก ซ่งหว่านอวี้นั่งคุกเข่าอยู่หน้าป้ายวิญญาณไม้จันทร์ กลิ่นกำยานลอยกรุ่นเคล้าความเงียบ นางจ้องมองอักษรแกะสลักชื่อมารดาไม่วางตา ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ท่านแม่… ข้ามาถึงเมืองหลวงแล้ว… จากนี้ท่านไม่ต้องห่วงข้าอีก” แววตานางหม่นเศร้า ดวงตาร้อนวาบ ภาพในอดีตผุดขึ้นในใจ ไม่นาน เสียงฝีเท้าเบากังวานดังใกล้เข้ามา ถิงหลัน สาวใช้คนสนิทก้าวมาหยุดยืนด้านข้าง ก้มตัวเอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อม “คุณหนู… ได้เวลาแล้วเจ้าค่ะ” ซ่งหว่านอวี้พยักหน้ารับ ลุกขึ้นยืน ก่อนก้าวออกจากศาลา ถิงหลันตามติดไม่ห่าง นางเดินทอดสายตาชมสวนไผ่และสระบัวรอบ ๆ วัด ทว่าสายตากลับสะดุดที่เงาดำไหววูบในพุ่มไม้ด้านไกล “ถิงหลัน” “เจ้าคะ” เมื่อได้ยินคุณหนูของตนนางก็หันไปสบตาด้วยความงุนงง ซ่งหว่านอวี้ไม่รีรอ ก้าวฉับมุ่งไปทางพุ่มไม้ “คุณหนู… รอด้วยเจ้าค่ะ!” ถิงหลันรีบเร่งฝีเท้าตาม เพียงครู่ ทั้งสองก็หยุดอยู่เบื้องหน้าบุรุษชุดสีเข้มที่ล้มลงพิงข้างพุ่มไม้หนา ใบหน้าซีดเซียว เสื้อผ้าเปื้อนเลือด ซ่งหว่านอวี้คุกเข่าลง ใช้ปลายนิ้วเร
続きを読む
ปฐมบท3
ปฐมบท ตอนที่3 สวมรอย จวนเสนาบดีซ่ง แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง กลิ่นชาอุ่นลอยกรุ่น ซ่งเหยียนเอ๋อร์นั่งพิงพนักเก้าอี้ อ่านตำราด้วยใบหน้าอารมณ์ดี มือเรียวยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างแผ่วเบา ไม่นาน เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงใส ๆ ของชิงอี สาวใช้คนสนิท “คุณหนู! คุณหนูเจ้าค่ะ!” ซ่งเหยียนเอ๋อร์ละสายตาจากตำรา วางหนังสือลงบนโต๊ะ ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “มีอะไรชิงอี… แล้วไหนผลไม้เชื่อมของข้า” ชิงอีวิ่งมาหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ นาง หอบหายใจเล็กน้อยแต่สีหน้ายังแฝงด้วยความร้อนรน “เจิ้ง… เจิ้งอันอ๋องเจ้าค่ะ” “อืม? เจิ้งอันอ๋องทำไมหรือ?” “เขาบาดเจ็บหนัก ตอนนี้พักอยู่กับคุณหนูรอง… ที่เรือนร้างฮวาซิ่วเจ้าค่ะ” คำพูดของชิงอีทำเอาซ่งเหยียนเอ๋อร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางรีบลุกขึ้นยืน ชุดผ้าแพรสีเขียวอ่อนสะบัดไหวตามแรงขยับ แววตานางเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “แล้วเขาเป็นเช่นไร ปลอดภัยหรือไม่…” ชิงอี พยักหน้าเบา ๆ สีหน้าครุ่นคิด ก่อนเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา “ดูเหมือนจะปลอดภัยแล้วนะเจ้าค่ะ… แต่ชาย หญิง อยู่กัน สองต่อสองเช่นนี้… ท่านอ๋อง คงไม่เสียเปรีย
続きを読む
ปฐมบท4
ปฐมบท ตอนที่ 4 ข้าอยากแต่งงานกับท่านเรือนฮวาซิ่วสายลมอ่อนพัดต้องบานหน้าต่าง ม่านบางที่กั้นอยู่พลิ้วไหวตามแรงลมเจิ้งอันอ๋องนั่งอยู่บนเตียงไม้ รอบดวงตาถูกพันด้วยผ้าสีขาวสะอาดซ่งเหยียนเอ๋อร์ก้าวเข้ามาอย่างเงียบงัน ก่อนตะย่อกายลงนั่งเบื้องหน้า มือเล็กค่อย ๆ ปลดผ้าปิดตาที่พันอยู่รอบดวงตาออกทีละชั้นครั้นผ้าหลุดออกหมด เจิ้งอันอ๋องก็ลืมตาขึ้น สายตาคมลึกจับจ้องใบหน้างามตรงหน้าไม่กระพริบ ซ่งเหยียนเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตเป็นประกายใส นางยกมือเล็กขึ้นโบกเบา ๆ“ท่านมองเห็นหรือไม่”เจิ้งอันอ๋องเพียงพยักหน้า สีหน้าเรียบนิ่งรอยยิ้มผุดขึ้นบนเรียวปากของนาง แววตานางเต็มไปด้วยความยินดี แต่เมื่อสายตาคมนั้นยังคงจ้องนางเนิ่นนาน ความร้อนผ่าวก็ไล่ขึ้นสู่สองแก้มนวล ซ่งเหยียนเอ๋อร์รีบก้มหน้าหลบสายตาเอ่ยขึ้นแผ่วเบา“อืม… สายแล้ว เดี๋ยวข้าจะเปลี่ยนยาให้”เขาพยักหน้ารับ ก่อนจะขยับกายเข้าใกล้ นางเบือนสายตาออกด้วยความขวยเขิน เอื้อมมือไปปลดเสื้อบุรุษตรงหน้าออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นผ้าพันแผลที่พันแน่น รอบอกมือเรียวค่อย ๆ คลายผ้าพันแผลออก ปลายนิ้วแตะลงบนผิวกายอุ่นอย่างแผ่วเบา แผลปิดสนิท สมานเรียบร
続きを読む
ปฐมบท5
ปฐมบท ตอน ราชโองการจวนเสนาบดีซ่งเสียงฆ้องดังก้องกังวานจากหน้าประตูจวน บ่าวรับใช้ที่กำลังทำงานต่างพากันหยุดชะงัก รีบวิ่งกรูออกมาดูด้วยความตื่นตระหนก เสียงกระซิบกระซาบดังไม่ขาดสาย“ขันทีจากวังหลวง”ประตูใหญ่ถูกผลักเปิดกว้าง ขันทีอาวุโสในชุดผ้าไหมสีเหลืองทอง ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม เบื้องหลังเป็นทหารราชองครักษ์สวมชุดเกาะเงินแวววาวเรียงรายสองข้าง ขบวนทหารอีกหลายคนแบกหีบบรรจุของกำนัลและสินสอดขันทีอาวุโสยืนอยู่โถงใหญ่หน้าจวน เอ่ยเสียงดังกังวาน“ราชโองการจากฝ่าบาท”ไม่นาน เสนาบดีซ่ง ซ่งฮูหยิน และบุตรสาวทั้งสอง ซ่งเหยียนเอ๋อร์และ ซ่งหว่านอวี้ ก็พากันก้าวออกตากเรือนใหญ่ เข้ามาหยุดยืนเรียงกันในห้องโถงรอรับราชโองการขันทีอาวุโสซูแผ่นราชโองการสีเหลืองทองเหนือศีรษะ ทุกคนในห้องโถงต่างคุกเข่าลงพร้อมกันขันทีอาวุโสกางแผ่นราชโองการสีเหลืองทองออก แล้วเริ่มอ่านด้วยน้ำเสียงสูงต่ำเป็นจังหวะชัดเจน“ราชโองการจากฝ่าบาท ด้วยใต้หล้าสงบสุข ข้าปรารถนาจะเชิดชูคุณงามความดีของสตรีตระกูลซ่ง ซ่งเหยียนเอ๋อร์ บุตรีเสนาบดีซ่ง ผู้ได้ช่วยเหลือเจิ้งอันอ๋องให้รอดพ้นจากเภทภัย จึงโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม พระราชทานสมรสให้
続きを読む
ตอนที่1 ข้าจะไม่รักท่านอีกแล้ว
ตอนที่1 ข้าจะไม่รักท่านอีกแล้วเมืองหลวงยามค่ำในคืนวันลอยโคม เมืองหลวงสว่างไสวไปด้วยแสงของโคมไฟกระดาษลายต่าง ๆถนนใหญ่และตรอกเล็กเต็มไปด้วยผู้คนที่ออกมาปล่อยโคม ขอพรกันมากมาย ใต้แสงจันทร์เต็มดวง แสงโคมกระดาษสีแดง ส้ม เหลือง แขวนเรียงรายตลอดแนวหลังคาร้านรวงและศาลาเจ้าเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังแว่วมาท่ามกลางเสียงคนขายโคมเรียกลูกค้า เสียงดนตรีแผ่วเบาลอยมาตามสายลมเย็นในยามราตรีจวนเจิ้งอันอ๋องภายในเรือนที่ประดับตกแต่งอย่างงดงาม แสงจากโคมแดงส่องสะท้อนโต๊ะไม้ขัดมัน ผ้าม่านบางสีฟ้าอ่อนปลิวแผ่วเมื่อสายลมยามค่ำคืนพัดผ่านเข้ามาพระชายาซ่งเหยียนเอ๋อร์ นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ใบหน้านางงดงามราวภาพวาด มือเล็กค่อย ๆ ทาแป้งบาง ๆ ลงบนใบหน้างามนั้น ก่อนจะแต้มสีแดงระเรื่อลงบนริมฝีปากบางได้รูปของนางอย่างพิถีพิถัน พร้อมเผยรอยยิ้มหวาน เมื่อคิดถึงค่ำคืนนี้ที่นางนั้นรอคอยมาทั้งวันที่จะได้เดินชมโคมในงานเคียงคู่กับสามีตนเองเพราะเมื่อเช้าเขารับปากนางไว้แล้วไม่นาน เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้นหน้าประตูห้อง พร้อมร่างของสาวใช้คนสนิท ซิงอี ในชุดผ้าฝ้ายสีเข้มรีบเข้ามาด้วยใบหน้ากระวนกระวาย“คุณหนูเจ้าค่ะ เมื่อกี้
続きを読む
ตอนที่2 ข้าจะคืนท่าน
ตอนที่2 ข้าจะคืนท่าน จวนตระกูลซ่ง“ซ่งหว่านอวี้!!”เสียงของ ซ่งเหยียนเอ๋อร์ ดังขึ้นอย่างโกรธจัดเพี๊ยะ!ฝ่ามือของนางฟาดลงบนใบหน้าของ ซ่งหว่านอวี้ อย่างแรงจนร่างบางนั้นเซล้มลงกับพื้นแต่ทันใดนั้นเองซ่งเหยียนเอ๋อร์พลันชะงัก สะดุ้งเฮือก มือที่เงื้อกลางอากาศค้างอยู่เช่นนั้น แววตานางสั่นระริกด้วยความงุนงง ความคิดและภาพเหตุการณ์กลับไหลย้อนกลับอย่างรวดเร็ว“นี่… อะไรกัน ข้าตายไปแล้วไม่ใช่หรือ… ”นางกวาดสายตามองรอบตัว เห็นลานในเรือนใหญ่ที่คุ้นเคย ต้นท้อที่เรียงรายริมกำแพง สายลมเย็นพัดโชยมากระทบผิวหน้าอุ่นของตน…ก่อนที่นางจะทันได้ตั้งสติ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น“คุณหนู! ท่านอ๋องมาเจ้าค่ะ!”เสียงนั้นใสแจ๋วและสั่นเล็กน้อยเพราะความรีบร้อน ซ่งเหยียนเอ๋อร์หันขวับไปตามเสียงนั้น ก่อนจะเห็นใบหน้าสาวใช้น้อยที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้า ชิงอี…ภาพในอดีตผุดขึ้นมาในหัวทันที สาวใช้ผู้ภักดีที่ทำเพื่อนาง ถึงกับใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันร่างของนางขึ้นจากน้ำลึก แต่พอร่างนางพ้นความมืดใต้น้ำภาพแรกที่เห็นคือสามีที่ตนรักกำลังช่วยสตรีอีกคนอย่างไม่ใยดีนางน้ำตาร้อนผ่าวรื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่“ชิงอี… ”น
続きを読む
ตอนที่3แย่ง
ตอนที่3 แย่งเจิ้งอันอ๋องค่อย ๆ ปล่อยมือจากร่างบอบบางของ ซ่งหว่านอวี้ เสื้อคลุมสีดำเข้มสะบัดเบา ๆ ตามแรงเคลื่อนไหวภายใต้แสงตะวันที่คล้อยต่ำ แสงอุ่นสีทองจับต้องใบหน้าซีดเซียวของซ่งหว่านอวี้ให้ดูอ่อนโยนยิ่งขึ้นถิงหลัน สาวใช้คนสนิทก้าวเข้ามาประคองร่างบางของคุณหนูของตนเองทันที ซ่งหว่านอวี้หันไปยังเบื้องหน้าเจิ้งอันอ๋อง ขนตายาวสั่นไหวเมื่อดวงตากลมโตคู่นั้นก้มลงต่ำ ร่างระหงในชุดผ้าไหมสีอ่อนย่อตัวลงคำนับอย่างนอบน้อมเสียงหวานเปล่งขึ้นอย่างแผ่วเบา“ขอบพระทัยเพคะ… ”แววตาของนางอ่อนโยน พลางเผยรอยยิ้มอ่อนหวานบนใบหน้านวลเจิ้งอันอ๋อง พยักหน้าตอบเพียงเล็กน้อย แววตาคมกริบสงบนิ่ง ไม่เอื้อยเอ่ยวาจาใด เขาหมุนกายอย่างเฉยชา ก้าวเดินจากไปช้า ๆ ในความเงียบสงัดซ่งหว่านอวี้มองตามแผ่นหลังสูงสง่านั้น แววตาที่เคยซ่อนความอ่อนหวานเมื่อครู่กลับมีความอาวรณ์ทออยู่ในนั้นปรากฏขึ้นอย่างเด่นชัด มือบางกำชายเสื้อแน่นจนสั่นเล็กน้อยถิงหลัน ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจและขุ่นเคือง นางก้มศีรษะต่ำ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงขุ่น“คุณหนูใหญ่แย่งท่านอ๋องไปจากท่าน แล้วยังตามมารังควานไม่เลิกราอีก… ”
続きを読む
ตอนที่4 ท่านยังคงเหมือนเดิม
ตอนที่4 ท่านยังคงเหมือนเดิม จวนเจิ้งอันอ๋องภายในเรือนพระชายาอันหรูหรา ม่านแพรสีอ่อนพลิ้วไหวตามแรงลมยามเย็น แสงอัสดงสาดลอดหน้าต่างไม้แกะสลักทอดยาวบนพื้นห้องซ่งเหยียนเอ๋อร์ นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ในมือนางมีหยกรูปดอกโบตั๋นบาน ปลายนิ้วเรียวลูบผ่านผิวหยกที่สลักเป็นกลีบดอกโบตั๋นอย่างแผ่วเบา ดวงตากลมทอดมองหยกในมือ ภาพในอดีตผุดขึ้นในใจ ตั้งแต่งานเลี้ยงชมดอกโบตั๋นที่วังหลัง เมื่อหลายปีก่อน ที่เจิ้งอันอ๋องช่วยนางจากการพลันตกจากสะพานกลางสระบัว ใบหน้าของเขาในยามนั้นกลับตราตรึงในใจของนางอย่างไม่อาจลืมเพื่อจะได้ครอบครองเขา นางยอมทำทุกอย่าง แม้กระทั่งบีบคั้นน้องสาวของตนเองเพื่อสวมรอยแทนนาง เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยเจิ้งอันอ๋องเอาไว้ และได้เป็นพระชายาของเขาในที่สุดแต่ตลอดหลายปีสิ่งที่นางได้รับกลับมาคือความเย็นชาจากเขา และทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน ความสุขเพียงน้อยนิดก็ยิ่งไกลออกไปซ่งเหยียนเอ๋อร์ถอนหายใจเบา ๆ “เป็นข้าเอง… ที่ผิด ไม่ควรแย่งท่านมา… ” เสียงของนางเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบา มือเรียวกำหยกแน่น พลางพึมพำด้วยแววตาแน่วแน่“ครั้งนี้… ข้าจะคืนท่านให้นาง… ”ม่านแพรยังคงพลิ้วไหวในยามเย
続きを読む
ตอนที่ 5 คืน
ตอนที่5คืนจวนเจิ้งอันอ๋องสายลมเย็นยะเยือกในยามราตรีพัดเอื่อย ผ้าม่านตามแนวระเบียงไหวแกว่งตามแรงลมใต้แสงจันทร์เจิ้งอันอ๋องก้าวเดินช้า ๆ ผ่านลานหินในจวน สายตาพลันเหลือบไปมองห้องของพระชายาที่อยู่ไม่ไกลนัก เขาหยุดยืนมองบานประตูไม้ที่ปิดสนิท ด้านในเงียบสงบไร้ซึ่งแสงตะเกียงเขาค่อย ๆ ก้าวตรงไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ ไม่นานก็มาหยุดยืนอยู่ด้านหน้าประตูห้องของพระชายาตนเอง เขายกมือดันประตูเปิดออกช้า ๆ ภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่ส่องลอดหน้าต่าง ตกกระทบลงบนร่างของซ่งเหยียนเอ๋อร์ที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียง ใบหน้าของนางยามหลับใหลดูอ่อนโยนกว่าตอนตื่นมากนักเจิ้งอันอ๋องก้าวเข้ามา นั่งลงที่ขอบเตียง มองใบหน้านวลนั้นด้วยสายตานิ่ง ๆ มือใหญ่ยื่นไปแตะแก้มนวลของนางอย่างลืมตัว พลางลูบไล้อย่างแผ่วเบา ริมฝีปากบางที่เผยอเล็กน้อยนั้นดึงสายตาเข้าไว้ใบหน้าคมโน้มลงช้า ๆ ประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มนั้นอย่างแผ่วเบา….จวนเสนาบดีซ่งแสงอาทิตย์อ่อนส่องลอดผ่านม่านแพรบางลงบนพื้นห้องซ่งหว่านอวี้นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ใบหน้าอ่อนใสนวลเนียนสะท้อนอยู่บนผิวกระจก นางหันซ้ายแลขวา ตรวจดูปิ่นที่เสียบอย
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status