สามี ข้าหาได้เป็นสตรีโง่เขลา

คำโปรย

         เพราะอกหักจากคนคุยเลยไปดื่มให้ลืมความเศร้า แต่โชคร้ายถูกรถชนตายระหว่างกลับบ้าน แม่ค้าขายชานมไข่มุกอย่างอันอันเลยได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างเด็กสาวฮัวหนิงอัน

         โชคชะตายิ่งเล่นตลกเมื่อนางเป็นลูกที่ถูกเก็บมาเลี้ยง วันหนึ่งเมื่อลุกมาทวงความยุติธรรมให้ตัวเอง แต่ถูกพวกเขาเอาไปขายให้เศรษฐีในเมืองแทน

         ไม่รู้โชคร้ายหรือโชคดี ผู้ที่ซื้อตัวนางคือท่านอ๋องปกครองเมือง เขารับนางเป็นบุตรีบุญธรรมโดยมีเรื่องราวบางอย่างแอบแฝง นางได้ชื่อใหม่คือ โจวเยี่ยนเหยียน

แต่ตัวโชดร้ายเช่นนางก็ยังมีเรื่องวิ่งเข้าหา เมื่ออำนาจของบิดาบุญธรรมนางนั้นหอมหวานนัก บุรุษมากแผนการเช่นหลงจิวซิ่งจึงได้คิดหมายปองเอานางเป็นตัวประกัน

แต่เอาเถอะ จะดีจะชั่วแม่จะซัดด้วยจระเข้ฟาดหางที่เรียนกับเจ้สาวประเภทสองหน้าปากซอย เอาให้มันหน้าหงายกลับไปให้หมดเลย

แล้วนางก็เปิดตัวหลังแต่งเข้าจวนเขา ด้วยการใช้ปิ่นเชือดคอเขา เสียดายที่จับผิดด้านเขาจึงไม่ตาย สร้างความบาดหมางให้ชีวิตแต่งงานตั้งแต่เริ่มต้นเลยทีเดียว บันเทิงจริงจริ้ง!!!!!

ตอนที่ 1

เหตุเพราะความเศร้า

“มีคนจมน้ำ!!! ช่วยด้วยคนจมน้ำ!!!!!!”

เสียงตะโกนโวยวายทำให้อันอันที่กำลังนอนอยู่ได้สติขึ้นมาเพราะรำคาญเสียงอันน่าหนวกหูนี้ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงอากาศรอบตัวที่มันหนาวสะท้านเข้าไปถึงกระดูก

“นางได้สติแล้ว เอาผ้าห่มมาที!!!!”

เสียงตะโกนของใครคนหนึ่งดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะรู้สึกว่ามีบางอย่างมาห่อร่างกายของตัวเองไว้ ทำให้อันอันค่อยลืมตามองสิ่งรอบตัวช้า ๆ

ภาพใบหน้าของคนไม่คุ้นเคยปรากฏสู่สายตาของอันอันทีละคน ก่อนที่จะรู้สึกปวดหัวจี้ดขึ้นมาพร้อมกับภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ของเด็กหญิงที่น่าสงสารคนหนึ่ง พลันสติของอันอันก็ดับวูบไปอีกครั้ง

“นางหมดสติไปแล้ว พาแม่หนูหนิงอันไปที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้านก่อนดีกว่า” เสียงสตรีวัยกลางคนเอ่ยขึ้น ก่อนจะให้สามีตัวเองอุ้มเด็กสาวตัวเล็กแกรนไปยังบ้านหัวหน้าหมู่บ้าน

ในมโนภาพของอันอันตอนนี้กำลังมองชีวิตเด็กสาวคนหนึ่งตั้งแต่เล็กจนค่อย ๆ เติบโตขึ้นมาเป็นเด็กสาวอายุสิบห้า

ยามแรกบิดามารดาของนางนั้นรักใคร่เอาในใส่นางอย่างดี จนอายุสามขวบมารดาก็ให้กำเนิดน้องชายคนแรก และน้องสาวในปีถัดมา จากนั้นชีวิตความเป็นอยู่ของนางก็เปลี่ยนไป

บิดามารดาเริ่มละเลย ปู่ย่าด่าทอว่านางเป็นตัวภาระ เลี้ยงเปลืองข้าวสุก สุดท้ายหากนางอยากกินข้าวก็ต้องทำงานแลก ฮัวหนิงอันจึงต้องทำงานบ้านตั้งแต่อายุสี่ขวบครึ่ง

จากนั้นก็ต้องเป็นคนคอยดูแลน้องยามคนในบ้านออกไปทำงานด้านนอก และต้องทำงานบ้านทุกอย่างด้วย เพื่อแลกกับน้ำข้าวแค่วันละหนึ่งมื้อ

จนล่าสุดที่หิมะตกหนาถึงครึ่งขา นางก็ถูกมารดาสั่งให้ไปซักผ้าที่ริมลำธารท่ามกลางอากาศหนาวเย็น โดยไม่สนว่าจะเกิดอันตรายกับบุตรสาวคนนี้หรือไม่

สุดท้ายฮัวหนิงอันก็โชคร้ายลื่นพลัดตกลำธารแล้วเสียชีวิต และอันอันก็ได้เข้ามาสิงร่างอยู่ในตอนนี้

“จากนี้ข้าฝากใช้ชีวิตที่เหลือแทนข้าด้วยนะ”

เสียงหวานของสตรีนางหนึ่งดังขึ้น อันอันพยายามเพ่งมองแต่กลับเห็นข้างหน้าเพียงเลือนรางเท่านั้น

“ใครน่ะ เธอคือเด็กคนนั้นเหรอ!” อันอันเอ่ยถามออกไปพลางเพ่งมองเงานั้นอีกครั้ง

“ใช่ นั่นคือตัวข้าเอง ข้าเชื่อว่าหากเป็นเจ้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดมารังแกตัวเองได้ง่าย ๆ เป็นแน่ เพราะงั้นข้าฝากเจ้าด้วยนะข้าต้องไปแล้ว”

“เดี๋ยวสิ!! อธิบายให้ชัดเจนก่อน แล้วจากนี้เธอจะไปไหน แล้วฉันต้องอยู่ในร่างเธอตลอดไปเลยเหรอ!!!” อันอันเริ่มตื่นตระหนกเมื่อได้ยินสิ่งที่ฮัวหนิงอันเอ่ย

“อย่ากลัวเลย ข้าขอยกร่างนี้ให้เจ้า จากนี้เจ้าจะทำเช่นไรก็ตามแต่ใจเจ้าเถิด คิดว่านี่คือตัวเจ้าเองแล้วกันนะแม่นางอันอัน”

เสียงนั้นค่อย ๆ เบาลงแล้วหายไปในที่สุด ทิ้งให้อันอันไม่เข้าใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ แต่ยังไม่ทันได้ประมวลผลอะไรภาพตรงหน้าก็ดับวูบลงอีกครั้ง ก่อนจะได้ยินเสียงทะเลาะกันของคนที่กำลังรายล้อมตัวเธอ

“แม่เฒ่าฮัวทำเกินไปหรือไม่ ให้เด็กไปซักผ้าที่ลำธารท่ามกลางหิมะตกเช่นนี้ ไม่เจตนาฆ่าคนแล้วเรียกอะไรได้อีก!!!”

เสียงสตรีวัยกลางคนตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงโมโหจัด แต่ดูท่าแล้วคนที่กำลังถูกต่อว่านั้นไม่ได้รู้สึกรู้สาเลยสักนิด

“มันก็สมควรแล้วนี่! จะให้ข้าเลี้ยงนางไว้เสียข้าวสุกหรือไง เป็นเพียงเด็กที่บุตรชายข้าเมตตาเก็บมาชุบเลี้ยง หากอยากกินข้าวก็ต้องทำงานแลก!!!” เสียงหญิงชราคนหนึ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ยินยอม

“จริงเจ้าค่ะท่านแม่พูดถูกแล้ว! ข้าชุบเลี้ยงนางมาตั้งสิบกว่าปี แค่ให้ทำงานเล็กน้อยก็ก่อเรื่องใหญ่โตเสียแล้ว ไม่ได้เรื่องจริง ๆ หากตื่นขึ้นมาจะให้ท่านพี่สั่งสอนให้เข็ด” เสียงสตรีอีกคนเอ่ยขึ้น นางจำได้ว่าคือมารดาของเจ้าของร่างนี้

“พวกเจ้าทำเกินไปแล้ว นางเกือบตายแล้วรู้หรือไม่!! หากข้ากับพ่อตงไม่ผ่านไปเห็นนางคงได้ตายจริง ๆ แล้ว” ป้าตงคนที่ช่วยเจ้าของร่างนี้เอ่ยขึ้นอย่างโมโห

อันอันที่ตอนนี้กลายเป็นฮัวหนิงอันค่อย ๆ ลืมตามองทุกคนที่กำลังเถียงกันอยู่ ตอนนี้นางรู้สึกว่าร่างกายตัวเองหนักอึ้งไปทุกส่วน

“นั่นไง!!! นางฟื้นขึ้นมาแล้ว ก็ไม่เห็นว่านางจะตายเสียหน่อย ทำเป็นโวยวายใหญ่โตไปได้!!” ผู้เป็นมารดาเอ่ยพร้อมกับชี้มาที่นาง

“หนิงอันเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านเข้ามาถามนางด้วยน้ำเสียงห่วงใย พร้อมกระชับผ้าห่มที่คลุมกายนางให้แน่นขึ้น

“แค่ก! แค่ก! ข้ารู้สึกเหมือนจะไม่สบายเจ้าค่ะ แต่หากได้ทำงานเหงื่อออกเดี๋ยวก็หาย แล้วนี่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือทำไมทุกคนจึงมารวมกันมากมายเชียว” นางแสร้งเอ่ยถามอย่างคนไม่รู้เรื่องราว

“ตื่นมาแล้วก็อย่ามัวสำออย กลับไปทำอาหารให้มารดากินได้แล้ว เวลาใดแล้วรู้หรือไม่ ข้าหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้วเนี่ย!!” ผู้เป็นมารดาเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น

“หนี่ฮวาเจ้าก็อย่าให้มากเกินไปนักเลย นางเพิ่งรอดพ้นจากความตายมานะ ตื่นมาก็จะใช้งานนางเลยหรือ!”

ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านหันมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงตำหนิ ทำให้สตรีบ้านฮัวยิ่งแสดงสีหน้าไม่พอใจมากกว่าเดิม

“เจ้าตัวก็บอกเองว่าไม่เป็นไรพวกท่านจะอะไรนักหนา ไป!!!กลับบ้านได้แล้ว เจ้าสร้างเรื่องเอาไว้ใหญ่โตเพียงนี้ กลับไปเจ้าไม่รอดแน่”

ผู้เป็นย่าเอ่ยขึ้นก่อนทำท่าจะเดินกลับออกไป แต่ถูกหัวหน้าหมู่บ้านห้ามเอาไว้เสียก่อน

“คืนนี้หนิงอันจะพักที่บ้านข้านี่แหละ รอฮัวเฉิงกลับมาก่อนแล้วค่อยมาคุยกันอีกครั้งแล้วกัน”

จบประโยคของหัวหน้าหมู่บ้าน สองสตรีบ้านฮัวก็หันมามองคนพูดด้วยใบหน้าหงุดหงิด ก่อนจะส่งสายตาคาดโทษมาที่ฮัวหนิงอันที่นั่งอยู่บนเตียงเตา

“ท่านหัวหน้าหมู่บ้านจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ไปทำไมกัน นี่มันเรื่องของบ้านข้านะเจ้าคะ แล้วข้าก็เป็นมารดาของนาง จะสั่งให้นางทำอย่างไรก็ย่อมได้ ไป!!! กลับบ้านได้แล้วอย่าสร้างเรื่องให้มันมากนัก!” หนี่ฮวาเอ่ยพร้อมกับเดินเข้ามาลากฮัวหนิงอันให้ลุกจากเตียงเตา

 “ทะ ท่านแม่ ข้าเจ็บเจ้าค่ะ โอ๊ย!!” นางแสร้งร้องเสียงดังพร้อมกับทรุดตัวนั่งลงกับพื้นทันทีที่ขาถึงพื้น

“เจ้าหยุดเลยนะหนี่ฮวา!! แม่หนูหนิงอันเป็นอย่างไรบ้าง”

ป้าตงรีบเข้ามากระชากมือหนี่ฮวาออก ก่อนจะมาช่วยประคองนางกลับไปนั่งที่เตียงเตาโดยมีภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านช่วยอีกคน

“ข้าเป็นมารดาของนาง บิดามารดาย่อมมีสิทธิ์ในตัวลูกทุกประการ ข้าจะพาบุตรสาวกลับบ้านตัวเองพวกเจ้ากล้าขัดขวางหรือ!!” หนี่ฮวาเอ่ยพร้อมกับชี้หน้าทุกคน

“กลับไปเสียพรุ่งนี้พวกเจ้าค่อยมาใหม่ ไม่เช่นนั้นข้าจะไล่พวกเจ้าออกจากหมู่บ้านเดี๋ยวนี้!!!” หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ย ในใจก็โกรธเคืองอย่างมากที่คนกล้ามายืนชี้หน้าตนเพียงนี้

แต่จะปล่อยไปก็สงสารเด็กหนิงอันนัก เขาเห็นนางมาตั้งแต่เด็กย่อมรู้ว่านางถูกกระทำมาอย่างไรบ้าง หากนางตามมารดากลับไปวันนี้ไม่แคล้วคงได้เจ็บหนักแน่

“กะ ก็ได้ พวกข้าทั้งสองจะกลับก่อน แล้วพรุ่งนี้จะมาใหม่”

แม่เฒ่าฮัวรีบเอ่ยเมื่อได้ยินหัวหน้าหมู่บ้านขู่เช่นนั้น แม้หนี่ฮวาจะไม่พอใจแต่ก็ยอมตามแม่สามีกลับไป

“เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าตัวเองพลัดตกลำธาร หากไม่ได้ป้ากับลุงตงช่วยไว้เจ้าคงเหลือแต่ชื่อแล้ว” ป้าตงเอ่ยกับฮัวหนิงอันเมื่อเห็นสองคนนั้นออกไปแล้ว

“ขะ ข้าพอจำได้เจ้าค่ะ อ๊ะ!! แย่แล้วหากข้าทำชุดของน้องชายน้องสาวหายไปท่านแม่กับท่านย่าต้องตีข้าตายแน่!! ข้าต้องไปตามหาชุดพวกนั้นก่อนเจ้าค่ะ” นางแสร้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงตกใจ ก่อนทำท่าจะลุกจากเตียงด้วยตนเอง

“ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละแค่นี้เจ้าก็เกือบไม่รอดแล้ว ชุดพวกนั้นก็ปล่อยมันไปเถอะ หนี่ฮวานี่ก็จริง ๆ เลย” ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านรีบเอ่ยห้ามไว้ สีหน้าแสดงถึงความเอือมระอาบ้านนั้นอย่างชัดเจน

“คืนนี้เจ้าพักที่นี่เถอะ เรื่องอื่นข้าจะคุยกับบิดาเจ้าให้” หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยก่อนจะขอตัวออกจากห้องไป

“เจ้ารอก่อนข้าจะไปเอาข้าวต้มมาให้” ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านเอ่ย ป้าตงเองก็ขอตัวกลับเช่นกัน เพราะตอนนี้ด้านนอกมืดสนิทแล้ว

“ขอบคุณป้าตงกับลุงตงที่ช่วยเหลือข้านะเจ้าคะ ท่านป้าซูด้วยหากไม่ได้พวกท่านข้าคงไม่มีลมหายใจอยู่บนโลกนี้แล้ว” นางเอ่ยพลางก้มหน้าอย่างเศร้าใจ ทำให้ผู้ใหญ่ที่อยู่ในห้องอดสงสารไม่ได้

เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้วอันอันจึงเริ่มเรียบเรียงเหตุการณ์ที่ได้รับมาจากความทรงจำ ทำให้เข้าใจว่ายามนี้นางคือฮัวหนิงอันโดยสมบูรณ์แบบ

นี่ฉันต้องใช้ชีวิตอยู่ในยุคที่ไร้เครื่องอำนวยความสะดวกทุกอย่างงั้นหรือ แค่คิดก็ท้อแท้แล้วอันอันเอ้ย!!!

เมื่อทำอะไรไม่ได้จึงต้องเดินหน้าต่อไป อันดับแรกเลยคือจัดการบ้านฮัวเพื่อทวงความยุติธรรมให้เจ้าของร่างนี้ก่อน เรื่องอื่นค่อยคิดอีกที

คืนนั้นนางกินข้าวต้มที่ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านเอามาให้แล้วหลับไป ในความทรงจำนี่คงเป็นคืนที่ได้กินอิ่มนอนอุ่นที่สุดของเจ้าของร่างนี้เลยมั้ง ชีวิตฮัวหนิวอันช่างน่าสงสารนัก