LOGINชะตาชีวิตพลิกผันขึ้นลงตามแต่ใจท่านเทพจะลิขิตเพราะงั้นนางเลยได้มาอยู่ในยุคจีนโบราณแห่งนี้ เป็นเครื่องมือให้เหล่าผู้ต้องการอำนาจใช้ปีนป่าย จนไปต้องตาถูกใจคนผู้หนึ่งเข้า "หนึ่งสตรีแลกกับความสงบทั้งแคว้น"
View More神谷靜が記者会見場に入ると、席はすでに埋まっていた。
灯影プロダクションの設立を発表したのは昨夜。それだけで、今朝には芸能週刊誌、テレビ局、映画メディアが揃ってしまった。
何を聞かれるかは分かっている。だからこそ、一瞬たりとも迷いを見せてはいけない。
五年前、神谷靜は桐生メディアから消えた。
挨拶もなく、説明もなく、個人のSNSまで止めた。そのあとで桐生陸が最初の主演男優賞を手にし、広告各社が争う国民的俳優になった。
残ったのは、グループが出した一通の文書だけだった。
――本人の事情により、制作業務から退きます。
五年後、彼女は自分の会社を連れて東京に戻った。最初の企画に選んだのは、業界が最も激しく争っているベストセラー小説『冬蝉』。
自分の帰還を証明するためではない。
灯影プロダクションが過去から逃げるための避難所ではなく、選択権を取り返すための最初の土台だと、全員に見せるためだ。
「神谷プロデューサー、帰国は『冬蝉』の映像化権が目的ですか」
「灯影プロダクションの資金はどこから。神谷家も出資されるんですか」
「桐生陸さんとは長く仕事をされてきました。今回の判断に影響は」
質問が次々と投げつけられる。
壇上で、神谷靜はそっと指先を机に押し当てた。
「資金は三社の独立系投資家からです。神谷家は株を持っていません」
声は静かだった。
「企画の判断については、脚本、監督、予算だけを見ます」
客席のどこかで、小さな笑い声がした。
「では、桐生陸さんとの私的な関係は?」
会場が静まり返る。
神谷靜は顔を上げ、最後列を見た。
桐生陸がそこに座っていた。
黒いスーツ、銀灰色のネクタイ。五年前と同じで、ついさっき撮影現場から歩いてきたような顔をしている。隣には桐生传媒のプロデューサーがいて、手元には『冬蝉』の入札資料が置かれていた。
彼もまた、こちらを見ていた。
五年ぶりなのに、他人の顔になっていない。そのほうが、他人より厄介だった。
神谷靜はこの男を知るために七年を使った。登壇前に何度も袖口を直すこと。胃が痛いときは自分から言わないこと。緊張すると右手の親指を人差し指の第二関節に当てること。
今、その親指がそこにあった。
彼も緊張している。
その発見は嬉しくもなかった。ただ、五年前の記者会見を思い出させただけだ。
あの日、彼は彼女の隣に座り、膝の上に手を置いて低く言った。
「映画が公開されたら、ちゃんと説明する」
映画は公開された。
ポスターの真ん中にあったのは彼の名前で、彼女の名前は共同制作から企画協力に変わっていた。問いただしに行けば、彼はすでに祝福パーティーの照明の下にいて、記者に囲まれていた。
そして、振り返らなかった。
「神谷プロデューサー?」
神谷靜は視線を戻した。
「桐生さんは、かつて仕事をした俳優です」
桐生陸の指が膝の上で止まる。
五年前、彼はカメラの前で彼女を「靜」と呼んでいた。最も手慣れた呼び方で、大勢の前で親しげに振る舞いながら、本当の関係は認めなくて済む呼び方だ。
今、彼女は彼を桐生さんと呼ぶ。
「それだけの関係ですか」
「仕事は、もう終わっています」
淡々と、彼女は言った。
会場の後方でシャッター音が波のように重なった。
「神谷プロデューサー、『冬蝉』についてですが」
「企画に関するご質問は灯影プロダクションの法務へお願いします」
彼女は言葉を切った。
「本日は制作計画のみの発表です。私的な質問にはお答えしません」
彼は何か言いたそうに唇を動かし、最後には結んだ。
彼女は、余分な視線を一瞥も与えなかった。
会見が終わると、神谷靜は楽屋へ入った。早川凛がタブレットを差し出す。
「桐生传媒も入札案を出してきました」
「条件は上?」
「配給ルートが強いです。予算は三割増し。来年の劇場公開枠を確約するとまで書いてあります」
神谷靜はタブレットを受け取り、最後のページを開いた。
次の瞬間、目が止まった。
そこに書かれた改変方針を、彼女は知っていた。
似ている、という話ではない。一字一句、同じだった。
早川凛が声を落とす。
「この企画、前にも見たことが?」
「ある」
「五年前に書いたもの?」
神谷靜はファイルを閉じた。表情は変わらない。
「私が書いたものじゃない」
「誰かに、持っていかれたの」
早川凛が彼女を見る。
「今、追及しますか」
神谷靜は会場の外の廊下を見た。桐生陸はもういない。机の端に残った入札書類だけが、伸ばされてきた手のように見えた。
「まず『冬蝉』を獲る」
「古い借りは自分から消えたりしない。でも、今日何を撮るかを決めさせる気もない」
「でも、もし本当にあなたのものを使っているなら」
「なら、しばらく使わせておく」
早川凛が息を呑む。
神谷靜はファイルを開き直し、指先で最終ページを叩いた。
「向こうが持っていったのは五年前の企画で、今の私じゃない。私たちはそれをもっと良く撮る。この作品を本当に分かっているのが誰なのか、全員に見せてやる」
ตอนพิเศษต้องใจจ้าวฝูหมิงออกจากจวนท่านประมุขได้ก็ไม่รู้จะไปที่ใด เมืองหลวงแสนวุ่นวายเดินไปทางไหนก็มีแต่ผู้คนมากมายไปหมด หาความสงบไม่เจอเลยสักนิด“เจ้าหยุดนะ!! ข้าคือบุตรชายคนรองแม่ทัพใหญ่เจ้าบังอาจนักที่กล้าขโมยเงินของข้าเช่นนี้!!!”ที่มุมถนนมีคนสองคนกำลังรุมเตะชายผู้หนึ่งอยู่ด้วยความโกรธ ปากก็ตะโกนด่าเขาไม่หยุดทำให้จ้าวฝูหมิงหยุดมองอย่างสนใจ“นายท่านอย่าเข้าไปยุ่งเลยดีกว่าขอรับ” บ่าวคนสนิทเอ่ยเตือนผู้เป็นนาย แต่เขากลับเอาแต่ยืนนิ่งไม่ไหวติงเขามองชายผู้นั้นหยิบถุงเงินตัวเอง ก่อนจะทำหน้าตาเยาะเย้ยขอทานที่ถูกรุมทำร้ายเมื่อครู่ แล้วเดินกลับไปทางที่วิ่งมากับบ่าวตัวเอง“นะ นายท่านจะไปไหนขอรับ!!!” บ่าวคนสนิทของจ้าวฝูหมิงรีบวิ่งตามผู้เป็นนายไป เพราะเขาเดินตามสองคนนายบ่าวผู้นั้นไปแล้วจ้าวฝูหมิงเดินตามชายหนุ่มผู้นั้นไปจนถึงตรอกฟ้าคราม ที่รู้เพราะมีป้ายเขียนตัวใหญ่เด่นสะดุดตาตรงทางเข้า&ldquo
ตอนพิเศษจะ... (ตั้งใจรัก) จนกว่าจะได้แต่งเมื่อขบวนถูกหยุดกลางทาง หยางรุ่นชิงจึงต้องลงมาคุยกับชายหนุ่มให้รู้เรื่อง หากยังถูกตามต่อไปเขาคงได้ใจอ่อนยอมเป็นฮูหยินให้คนตรงหน้าแน่“น้องรุ่นชิงจะไปเมืองไคชิงเหตุใดจึงไม่ส่งข่าวบอกพี่ชายคนงามบ้าง เจ้าเล่นหนีมาเช่นนี้แล้วแม่สื่อกับของหมั้นที่กำลังจัดเตรียมจะทำเช่นไร” จ้าวฝูหมิงเอ่ยเกินจริงทั้งที่ทุกอย่างยังไม่ได้ถูกจัดเตรียมสักนิด“เออ...ข้าไม่ได้หนีนะ เพียงแต่ท่านแม่บอกว่าข้าเหน็ดเหนื่อยจากการค้าขาย จึงไห้ไปพักผ่อนที่เมืองไคชิงก่อน เผื่อจะได้หาช่องทางขยายกิจการของตระกูลหยางด้วย”เด็กหนุ่มเอ่ยแก้ตัว ทั้งที่รู้ว่าคนตรงหน้ามองออกแน่ และที่ตามเขามาทันเช่นนี้คงให้คนจับตาดูเขาเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ทำไมเขาไม่คิดให้รอบคอบกว่านี้นะแต่อีกใจก็แอบดีใจจนอิ่มฟูไปทั้งอก ที่รู้ว่าเขาใส่ใจตัวเองเช่นนี้ หากท่านแม่ยอมรับเขาได้ก็คงจะดีไม่น้อย“เช่นนั้นขอพี่ชายคน
ตอนที่ 46ดอกรักผลิบานชั่วกาล 2 (จบ.)“ยินดีที่ได้พบคุณชายหยางเจ้าค่ะ ว่าแต่เพิ่งกลับมาเมืองหลวงหรือเจ้าคะ” นางหันไปถามผู้อาวุโสจ้าว“เป็นเช่นนั้นขอรับและเพิ่งรู้ข่าวว่าท่านกำลังตั้งครรภ์ เรื่องที่จะรบกวนคงต้องเปลี่ยนใจแล้ว” จ้าวฝูหมิงเอ่ยทั้งที่ยังยิ้มอยู่“เรื่องอะไรท่านลองพูดมาก่อนเถอะเจ้าคะ เผื่อว่าข้าจะให้ผู้อื่นช่วยได้ ท่านไม่ต้องคิดเกรงใจอย่างไรเราก็คนกันเองทั้งนั้น” นางเอ่ยพร้อมสังเกตสีหน้าคนทั้งสองไปด้วยท่านจ้าวดูจะกำลังวางแผนบางอย่างอยู่ แต่อีกคนนั้นไม่ได้รู้เนื้อรู้ตัวเลยสักนิด“ข้าอยากได้ผู้ใหญ่ไปสู่ขอหยางรุ่นชิงกับตระกูลหยางขอรับ”เมื่อจบประโยคคนข้างกายท่านจ้าวก็ทำถ้วยชาหลุดมือทันที พร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำขึ้นมาอย่างชัดเจน“เรื่องมงคลเช่นนี้ข้าจะพลาดได้อย่างไร ข้าจะให้คนออกหน้าให้อย่างไรที่นี่ตระกูลซ่งก็ได้ชื่อว่าเป็นคหบดีที่ร่ำรวยติดสามอันด
ตอนที่ 45ดอกรักผลิบานชั่วกาล“คิดสิ่งใดอยู่ สามีขอสั่งให้เจ้าหยุดคิดถึงเจ้าลูกเต่านั่นเดี๋ยวนี้!!” อยู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนเป็นหึงหวงนางแทน“สามีท่านดื่มน้ำส้มจนหมดไปสิบไหแล้วกระมั้ง ก็ไม่ใช่ท่านหรือที่พูดให้ข้าคิดตาม”“ไม่รู้แหละ เจ้าคิดถึงข้าได้เพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่ได้การข้าต้องรีบสร้างเจ้าก้อนให้มาอยู่ในท้องเจ้าแล้ว ไม่เช่นนั้นสักวันเจ้าต้องคิดหาบุรุษอื่นแล้วหนีข้าไปแน่” เขาเอ่ยพร้อมกับอุ้มนางตรงไปที่ห้องนอนอย่างแน่วแน่“ท่านจะทำอีกทำไมเจ้าคะ ตอนนี้เขาก็อยู่ในท้องข้าแล้วเนี่ย” คำพูดของนางทำให้เขาชะงักฝีเท้า“เจ้าว่าอย่างไรนะ!!” เขาถามนางอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าเมื่อครู่ตนไม่ได้ฟังผิดไป“ข้ากำลังตั้งท้องลูกของท่านได้ประมาณสองเดือนแล้วเจ้าค่ะ” นางเอ่ยช้า ๆ ให้เขาฟังอย่างชัดเจนซ่งอี้เฉินคล้ายจะหูดับไปครู่หนึ่ง ชีวิตนี้เพิ่งเข้าใจว่าเหตุ
ตอนที่ 4คนรู้จักฮัวเฉิงได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่นิ่งค้าง ไม่คิดว่าตนจะทนหนาวเดินมาตั้งไกลเพื่อมาเสียเที่ยว แถมยังต้องเอาตัวปัญหากลับไปที่บ้านอีก“ท่านพ่อข้ารู้สึกปวดเบาขอไปปลดทุกข์ตรงโน้นก่อนได้หรือไม่” นางได้โอกาสจึงได้หาทางหนีทันที“รับไปรีบมาล่ะ อย่าให้ข้าต้องรอนาน!!” บิดาเอ่ยก่อนจะหันหลังให้นาง
ตอนที่ 3ถูกขาย“ท่านหัวหน้า นางหลี่ฮวากับฮัวเฉิงมันจะทำร้ายนังหนูหนิงอันอีกแล้ว หากพวกข้าไม่เข้ามาห้ามป่านนี้นังหนูหนิงอันคงได้ตายคาตีนฮัวเฉิงแล้ว” ชาวบ้านผู้หนึ่งอธิบายให้หัวหน้าหมู่บ้านฟัง“ก็มันทำร้ายบิดาข้าตอนนี้ยังไม่ตื่นเลย ข้าที่เป็นพ่อของมันจะสั่งสอนมันไม่ได้หรือ!!” ฮัวเฉิงเอ่ยตอบด้วยน้ำเส
ตอนที่ 2ลูกอกตัญญูนักเช้าวันต่อมาคนจากบ้านฮัวก็มารวมตัวกันที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้านตั้งแต่เช้า ทำให้ฮัวหนิงอันได้มานั่งมองพวกเขาด่านางอยู่ในตอนนี้“เจ้ากลับบ้านได้แล้ว รบกวนท่านหัวหน้ามาทั้งคืนแล้วยังไม่รู้ตัวอีกหรือ เห้อ!!! ข้าล่ะสงสารตัวเองนักที่มีหลานสาวเช่นนี้” พ่อเฒ่าฮัวหรือท่านปู่ของนางเอ่ยขึ้
คำโปรย เพราะอกหักจากคนคุยเลยไปดื่มให้ลืมความเศร้า แต่โชคร้ายถูกรถชนตายระหว่างกลับบ้าน แม่ค้าขายชานมไข่มุกอย่างอันอันเลยได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างเด็กสาวฮัวหนิงอัน โชคชะตายิ่งเล่นตลกเมื่อนางเป็นลูกที่ถูกเก็บมาเลี้ยง วันหนึ่งเมื่อลุกมาทวงความยุติธรรมให้ตัวเอง แต่ถูกพวกเขาเอาไปขายให้เศร












reviews