ตอนที่ 3 หน้าที่สั่งสอนภรรยาเป็นของสามี 2

ครั้นเข้าเรือนส่วนตัวมา เฟิงอี้ก็ถูกสตรีป่าเถื่อนพาไปนั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือแล้วสั่ง

“ท่านฝึกคัดอักษรก่อน ข้าจะไปเตรียมสำรับมื้อเย็น ทำอาหารที่ท่านชอบให้”

ว่าแล้วก็พาใบหน้าที่มีผื่นแดงคล้ายเป็นโรคร้ายพร้อมห่อยาแก้พิษผลุนผลันเดินออกจากห้องไป

เฟิงอี้ขบกราม โกรธจนกล้ามเนื้อสั่นเทา

เหตุใดไม่แก้เชือกให้ข้าก่อนเล่า!

สตรีฉลาดน่ารักมักเป็นที่ต้องตาพึงใจ

หากแต่เฟิงอี้ไม่ชอบลู่เหมยที่อาละวาดเกรี้ยวกราด ทำตัวฉลาดเกินบุรุษมาแต่ไหนแต่ไร

และวันนี้ เขาเกลียดที่สุดคือน้ำตาและมารยานาง

ฝ่ายลู่เหมยยังคงไม่รู้ตัวว่าหากตนร่ำไห้อ้อนวอนสามี หลั่งน้ำตาอย่างอ่อนหวาน อาจได้ใจและได้รับการปฏิบัติที่ดีตอบกลับมา ซึ่งโอกาสอันดีนั้นได้ผ่านพ้นไปแล้ว

นางรู้แค่ว่าการอาละวาดเกี้ยวกราดไม่ได้ผลกับคนเช่นเฟิงอี้ ดังนั้นนางจึงใช้น้ำตาและมารยาให้เป็นประโยชน์ขั้นสูงสุด ร่ำไห้พร้อมผื่นพิษเต็มหน้าปะไรเล่า

หญิงสาวที่ใบหน้ากลับมานวลเนียนดุจเดิมกำลังนั่งขีดเขียนอักษรใต้แสงเทียน

ภาพสะคราญโฉมผุดผาดผ่องอำไพของสตรีผู้หนึ่งช่างละมุนละไมจนยากละสายตา

ภายใต้แสงเทียนสีอ่อนจางนั้น ทำเอาบุรุษผู้หนึ่งต้องขยี้ตาตนเองหลายครั้งหลายครา คิดในใจว่าคงกินอิ่มเกินไป ดวงตาอันคมกล้าจึงเลื่อนลอยลางเลือนมองทุกสิ่งผิดเพี้ยนเป็นแน่ ลู่เหมยคงใส่ยาบางอย่างในอาหารนั่นแล

“ข้าเหนื่อยแล้ว ไม่ต้องการฝึกเขียนอักษรอันใด” เรือนกายสูงใหญ่คร้ามแกร่งลุกขึ้นยืนเพื่อใช้ร่างหนาของตนบดบังแสงเทียน

ความทะมึนฉับพลันนี้เบียดรัศมีเปล่งปลั่งของอิสตรีจนเสียหายทันใด ทำให้ไม่น่ามองอีกต่อไป

เฟิงอี้รู้สึกพึงพอใจ หยัดยืนสูงสง่า กล่าวเสียงเย็นชา “ไปนอนกันเถอะ ดึกดื่นปานนี้เจ้าจะนั่งอยู่ไย” ว่าพลางเดินเข้าไปแย่งพู่กันจากมือภรรยา

ลู่เหมยที่เผลอเหลือบตามองเงาทะมึนใต้แสงเทียนจึงเห็นบุรุษหนุ่มเจ้าของเรือยกายทรงเสน่ห์เหลือร้ายผู้หนึ่ง สาบเสื้อของเขาเปิดกว้าง เผยแผงอกหนั่นแน่นกว่าครึ่ง  สง่างามปานนั้น กล้ามเนื้อแข็งแกร่งครัดเคร่งอันน่าหลงใหลพลันซ้อนทับภาพไหล่กว้างยามขยับขึ้นลงพร้อมวงแขนอบอุ่นกรุ่นร้อนตอนอยู่เหนือร่างปรากฏเต็มสมองทันใด

นางหันขวับ เบือนหน้าหนีทันที

“ท่านยังเขียนอักษรตามที่ข้าสอนไม่ได้สักตัวเลย”

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว เผยสีหน้าไม่สบอารมณ์ออกมา  “ข้าไม่รู้หนังสือนั่นคือปัญหาของข้า เจ้าอ่านออกเขียนได้แล้วอย่างไร ใครขอร้องให้เจ้ามาสอนข้ากัน”

ให้ตายเถิด เป็นสตรีแต่รู้หนังสือ ช่างน่าชังยิ่ง!

ช่วยมิได้ที่ลู่เหมยเป็นบุตรสาวของหมอลู่ ความรู้เรื่องการเขียนอ่านจึงสั่งสมมาตั้งแต่เด็กโดยไม่ได้ตั้งใจศึกษาด้วยซ้ำ

หญิงสาววางพู่กันลงลุกขึ้นเท้าสะเอวประจันหน้าสามีผู้มีศักดิ์ศรีค้ำฟ้า “เช่นนั้นท่านก็เข้าสำนักศึกษาดีหรือไม่ ที่นั่นมีอาจารย์เป็นบุรุษ”

“ข้าไม่อยากเข้าสำนักศึกษา ที่นั่นมีพวกตาแก่คร่ำครึ พูดจาภาษาเทพเซียนเต็มไปหมด แค่คิด ใบหูมนุษย์ธรรมดาของข้าก็เริ่มหนักอึ้ง ทรวงอกรู้สึกอึดอัด น่าสะอิดสะเอียนนัก”

“ถ้าไม่เข้าสำนักศึกษาก็ต้องให้ข้าสอน”

เฟิงอี้แม้สีหน้าเยือกเย็นทว่าในใจให้รู้สึกหงุดหงิด ชายหนุ่มไม่เคยชมชอบความคิดนี้ของลู่เหมยเลยสักนิด  “ข้าเป็นสามี เจ้าเป็นภรรยา ห้ามทำเกินหน้าที่”

ลู่เหมยขมวดคิ้วไม่เข้าใจ เกินหน้าที่ภรรยารึ?

เห็นนางงุนงงฉายแววโง่งมเช่นนี้ เฟิงอี้พลันเห็นแสงแห่งชัยชนะ เขายิ้มบาง “มาเถิด สามีจะสอนให้”

เสียงทะเลาะเบาะแว้งพลันจบลงที่เตียงนอน แปรเปลี่ยนเป็นเสียงลมหายใจหอบหนักของสามีภรรยา

มีเพียงช่วงเวลานี้เท่านั้นที่เฟิงอี้รู้สึกได้ถึงการกระทำที่พูดได้เต็มปากเต็มคำว่า ‘เหนือกว่า’

ภายใต้แสงเทียนแท่งเดิม หลังม่านมุ้งพลิ้วไหว             ร่างใหญ่หนารัดรึงร่างเล็กบางแนบแน่นไร้วี่แววผ่อนคลาย  กล้ามเนื้อตึงยิ่งนานยิ่งครัดเคร่ง ฝ่ามือหยาบกระด้างยิ่งนานยิ่งกระชับเอวคอด ยิ่งดึกสะโพกสอบยิ่งกระแทกกระทั้น ตอกตรึงส่วนขยายแข็งขึงใส่บั้นท้ายกลมกลึงรัวเร็ว

ครั้นได้ยินเสียงครางเครือแทบขาดใจของนางใต้ร่าง เฟิงอี้ก็ยิ่งฮึกเหิม

เขาก้มมองบั้นท้ายงามงอนที่กำลังสั่นไหวไปมาอย่างพึงพอใจ นิ้วเรียวยาวบีบคลึงลูบไล้สะโพกผายไม่มีออมแรง ก้มลงจูบไหล่บางที่สั่นระริกอย่างเข่นเขี้ยว

กระซิบเสียงดุดันแหบพร่าริมหูนางว่า “รู้แล้วหรือไม่ หน้าที่ภรรยาคืออันใด เกินกว่านี้คือไม่ใช่ทั้งสิ้น”

ชายหนุ่มถอนตัวตนออกจากร่องงามที่ชุ่มฉ่ำคับแน่น  จับนางพลิกตัวนอนหงาย ก้มจูบหนักๆ ที่กลีบปากแดงช้ำ ลากไล้ปลายลิ้นร้อนร้ายไปตามพวงแก้มแดงปลั่งสุกงอม  ซุกจมูกโด่งสันลงซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มเบาสลับหนัก             ดึงหมอนตรงปลายเท้ามาสอดใต้เอวบาง จับนางแยกขา สอดตัวตนร้อนผ่าวราวแท่งไฟเข้าหา