LOGINเกดแก้วนำกระจกมาให้หญิงสาวส่องเพื่อดูตัวเอง การะบุหนิงถึงกับร้องไห้รู้สึกดีใจเป็นล้นพ้น“แล้วบุษราล่ะคะ”“เค้าโดนรถชนตายจ้ะ”“ไม่น่าเลยนะคะ”“ส่วนหนูน่ะโชคดีที่รอดมาได้ ตอนที่หนูทำท่าจะโดนรถชน มีคนกระชากหนูออกมา แต่หนูล้มลงหมดสติไป ส่วนรถที่จะชนหนูพลิกคว่ำจ้ะ” เกดแก้วเล่าให้บุตรสาวฟัง“พวกเค้าเป็นอะ
“ถึงเวลาแล้วที่หนูต้องกลับร่างเดิม”“แต่ฉันไม่อยากกลับร่างเดิมแล้วนี่นา คิดๆ ไปคิดๆ มา อยู่ร่างเดิมมันลำบาก อยู่ร่างนี้มันสบาย วันๆ ไม่เห็นต้องทำอะไร มีเงินทองใช้ไม่ขาด”“ถ้าไม่กลับร่างเดิมก็จะมีอันเป็นไป”“ยายหมายความว่ายังไง”“ของอะไรก็ตามที่ไม่ใช่ของของเรา ทำยังไง มันก็ไม่เป็นของของเราหรอก เดี๋ยว
ความหวังว่ากลับไปอยู่ในร่างตัวเองชัดเจนขึ้น เมื่อเห็นเขมินทร์สนใจเธอขึ้นมา การเกิดมาเป็นการะบุหนิงต้องรักนวลสงวนตัว วางตัวให้เหมาะสม มันช่างน่าเบื่อหน่าย สำหรับเธอแล้วเกิดมาเป็นคนทั้งทีต้องใช้ชีวิตให้ชุ่มฉ่ำบุษราเต้นรำอย่างสุดเหวี่ยงเหมือนได้ปลดปล่อยความอัดอั้นที่มีอยู่ ร่างของเธอไปปะทะกับใครบ
“อีกไม่นานทุกอย่างจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ขอให้ยึดมั่นในความดีงามเอาไว้” สิ่งที่หลวงตาบอกทำให้ทุกคนมีกำลังใจขึ้นมาเยอะ หากไม่เพราะ เขมินทร์สะกดรอยตามคู่หมั้นตัวเองที่รีบร้อนออกไปอย่างมีพิรุธ เขาคงไม่รู้ว่าทั้งสองสลับร่างกันแม้เรื่องที่ได้ยินได้ฟังจะเหลือเชื่อ แต่เขาได้ยินชัดเต็มสองหูที่โรงพยา
“แกพูดเหมือนฉันคิดเลย นิสัยคุณบุษชัดๆ แล้วพวกแกเห็นไหม เดี๋ยวนี้คุณบุษเปลี่ยนไป ดูเจียมเนื้อเจียมตัว กิริยาท่าทางเหมือนคุณหนูดอกแก้ว” อีกคนรีบแสดงความคิดเห็นอย่างออกรส“นินทาเจ้านาย ไล่ออกให้หมด แล้วนี่มีใครเห็นพี่เขมมาที่บ้านไหม”“ไม่เห็นนี่คะ”“ไปไหนของเขา หรือว่า...” บุษราคิดอะไรขึ้นมาได้ก็ร
“จริงด้วยสิ แต่ฉันจะคืนร่างได้ยังไงกัน” บุษราถามอย่างร้อนใจ คราแรกเธอไม่อยากคืนร่างเดิม อยากเป็นคุณหนูการะบุหนิงไปตลอด เพราะมีชีวิตที่แสนสบาย มีเงินมีทองใช้ แต่ตอนนี้เธอกลับคิดตามที่ยายแปลกหน้าบอก และเห็นดีด้วย“ถึงเวลาแล้วจะบอก ฉันต้องไปแล้วล่ะ”“เดี๋ยวก่อนสิยาย ฉันจะติดต่อยายได้ยังไง”“ถึงเว
“ก็แค่มองเองนะคะ ดอกแก้วรักพี่เขมคนเดียว ไม่มองผู้ชายคนอื่นหรอกค่ะ” การะบุหนิงค่อยๆ ซบอกของเขา เงยหน้ามองอย่างน่ารักกิริยาออดอ้อนของเธอทำให้เขมินทร์หายใจหอบแรง เขาไล้ใบหน้าของเธอเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆ ประทับจุมพิตลงไปอย่างเชื่องช้า คราวนี้การะบุหนิงหลับตา รับจุมพิตของเขาไม่หลบอีกจุมพิตแรกในชีวิตสาวอุ่
“ครับคุณลุง แต่ผมบริสุทธิ์ใจกับน้อง และผมจำทุกคำที่รับปากเอาไว้ได้ ผมจะไม่ล่วงเกินน้องจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม” เขมินทร์ยืนยันหนักแน่น“ลุงเชื่อใจเขมนะ แต่บางทีอารมณ์ชั่ววูบของคนหนุ่มก็ยากจะหักห้ามใจ เขมเข้าใจลุงนะ” กรกฎตบบ่าเขมินทร์ก่อนจะบีบเบาๆ“ครับคุณลุงคุณป้า ผมขอตัวก่อนนะครับ”“พ่อกับแม่เรารอ
“อร่อยก็ทานเยอะๆ นะคะ” เกดแก้วพูดอย่างใจดี“งั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะ” จันทร์กนกพูดแล้วตักอาหารทานอย่างเอร็ดอร่อย คนอื่นๆ ได้แต่มองหน้ากันอย่างเกรงใจเมื่อเห็นแขกตักโน่นตักนี่อย่างไม่ค่อยมีมารยาทนัก ยิ่งเจ้าของบ้านรู้สึกอายยิ่งกว่าแขกเสียอีก แต่เพราะต้องรักษามารยาทที่ดีเอาไว้ จึงไม่ได้พูดอะไรออกมา“แหม..
“ดอกแก้วมาหาแม่สิลูก” เกดแก้วโบกมือเรียกบุตรสาวเข้าไปหา การะบุหนิงปีนลงจากตักพี่ชายข้างบ้าน ก่อนจะวิ่งไปหามารดา“แม่ขอโทษนะจ๊ะลูกรัก ที่แม่ตำหนิหนูไปเมื่อตอนเย็น”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณแม่ ดอกแก้วไม่โกรธบุษแล้ว”“โธ่... แม่คุณ เราน่ะใจดีเกินไป โตขึ้นจะโดนรังแกเอานะ” อินทิราดึงการะบุหนิงไปนั่งบนตักก่อน







