LOGINเกดแก้วนำกระจกมาให้หญิงสาวส่องเพื่อดูตัวเอง การะบุหนิงถึงกับร้องไห้รู้สึกดีใจเป็นล้นพ้น“แล้วบุษราล่ะคะ”“เค้าโดนรถชนตายจ้ะ”“ไม่น่าเลยนะคะ”“ส่วนหนูน่ะโชคดีที่รอดมาได้ ตอนที่หนูทำท่าจะโดนรถชน มีคนกระชากหนูออกมา แต่หนูล้มลงหมดสติไป ส่วนรถที่จะชนหนูพลิกคว่ำจ้ะ” เกดแก้วเล่าให้บุตรสาวฟัง“พวกเค้าเป็นอะ
“ถึงเวลาแล้วที่หนูต้องกลับร่างเดิม”“แต่ฉันไม่อยากกลับร่างเดิมแล้วนี่นา คิดๆ ไปคิดๆ มา อยู่ร่างเดิมมันลำบาก อยู่ร่างนี้มันสบาย วันๆ ไม่เห็นต้องทำอะไร มีเงินทองใช้ไม่ขาด”“ถ้าไม่กลับร่างเดิมก็จะมีอันเป็นไป”“ยายหมายความว่ายังไง”“ของอะไรก็ตามที่ไม่ใช่ของของเรา ทำยังไง มันก็ไม่เป็นของของเราหรอก เดี๋ยว
ความหวังว่ากลับไปอยู่ในร่างตัวเองชัดเจนขึ้น เมื่อเห็นเขมินทร์สนใจเธอขึ้นมา การเกิดมาเป็นการะบุหนิงต้องรักนวลสงวนตัว วางตัวให้เหมาะสม มันช่างน่าเบื่อหน่าย สำหรับเธอแล้วเกิดมาเป็นคนทั้งทีต้องใช้ชีวิตให้ชุ่มฉ่ำบุษราเต้นรำอย่างสุดเหวี่ยงเหมือนได้ปลดปล่อยความอัดอั้นที่มีอยู่ ร่างของเธอไปปะทะกับใครบ
“อีกไม่นานทุกอย่างจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ขอให้ยึดมั่นในความดีงามเอาไว้” สิ่งที่หลวงตาบอกทำให้ทุกคนมีกำลังใจขึ้นมาเยอะ หากไม่เพราะ เขมินทร์สะกดรอยตามคู่หมั้นตัวเองที่รีบร้อนออกไปอย่างมีพิรุธ เขาคงไม่รู้ว่าทั้งสองสลับร่างกันแม้เรื่องที่ได้ยินได้ฟังจะเหลือเชื่อ แต่เขาได้ยินชัดเต็มสองหูที่โรงพยา
“แกพูดเหมือนฉันคิดเลย นิสัยคุณบุษชัดๆ แล้วพวกแกเห็นไหม เดี๋ยวนี้คุณบุษเปลี่ยนไป ดูเจียมเนื้อเจียมตัว กิริยาท่าทางเหมือนคุณหนูดอกแก้ว” อีกคนรีบแสดงความคิดเห็นอย่างออกรส“นินทาเจ้านาย ไล่ออกให้หมด แล้วนี่มีใครเห็นพี่เขมมาที่บ้านไหม”“ไม่เห็นนี่คะ”“ไปไหนของเขา หรือว่า...” บุษราคิดอะไรขึ้นมาได้ก็ร
“จริงด้วยสิ แต่ฉันจะคืนร่างได้ยังไงกัน” บุษราถามอย่างร้อนใจ คราแรกเธอไม่อยากคืนร่างเดิม อยากเป็นคุณหนูการะบุหนิงไปตลอด เพราะมีชีวิตที่แสนสบาย มีเงินมีทองใช้ แต่ตอนนี้เธอกลับคิดตามที่ยายแปลกหน้าบอก และเห็นดีด้วย“ถึงเวลาแล้วจะบอก ฉันต้องไปแล้วล่ะ”“เดี๋ยวก่อนสิยาย ฉันจะติดต่อยายได้ยังไง”“ถึงเว
แต่ความจริงก็โชคเข้าข้างเรานะคะ นังเมษยามันต้องไปโรงพยาบาลด่วนเพราะแม่มันป่วย ไม่อย่างนั้นมันนี่แหละตัวขัดขวางเลยล่ะ” บุษรายัดเงินใส่กระเป๋า เบ้ปากไปทางร่างของการะบุหนิงที่ฟุบอยู่กับโซฟาอีกมุมหนึ่งด้วยความสาแก่ใจ“จริงๆ แม่ของยายเมษยาน่ะจริงๆ ไม่ได้ป่วยหรอกนะ”“เอ๊ะ! พี่พัฒน์หมายความว่ายังไงคะ”“พี่
“ทำไม่เป็นรึ”“ค่ะ” เธอพยักหน้ารับด้วยความอาย ได้แต่ก้มหน้างุด มองแค่อกกว้างของเขาเท่านั้นเขมินทร์หอมแก้มนวลของคู่หมั้นสาว ก่อนจะดึงมือของเธอไปกอบกุมบางสิ่งบางอย่างเอาไว้ที่ทั้งร้อนและแข็งกระด้าง สิ่งนั้นขยายขนาดอยู่ในมือเล็กๆ จนคนที่กำรวบเอาไว้ตกใจ เงยหน้ามองเขา“ช่วยพี่หน่อยสิครับ” เขาออดอ้อนอยู่
“พี่เขม...” การะบุหนิงร้องครางเสียงสั่นพร่า ลมหายใจของเธอหอบกระเส่าเมื่อเขาเร่งตวัดลิ้นกับยอดอกที่แข็งเป็นไต มือของเขาเคล้นคลึงป้อนเข้าปากแล้วยังดูดรวบวนลิ้นเปียกชุ่มไปกับฐานบัวอวบอัดจนชื้นหมาดความหอมหวานเต็มตึงของการะบุหนิงทำให้เขมินทร์ครางเสียงหนัก เขาต้องการเธอจนปวดร้าวไปหมด คำสัญญาว่าจะว่าไม่ล่
เขมินทร์หอมแก้มนวลฟอดใหญ่ เธอไม่ได้ดิ้นหนีหรือต่อต้าน เขาเลยค่อยๆ ซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น การะบุหนิงร้องคราง เธอดันใบหน้าเขาออกห่างอย่างนุ่มนวล แก้มสาวแดงเรื่อเพราะเริ่มทำตัวไม่ถูก“พี่เขมควรเข้านอนได้แล้วนะคะ”“ไล่พี่เหรอครับ” เขมินทร์ยิ่งแนบชิดเข้าหาเมื่อถูกห้ามปราม“ดอกแก้วง่วงแล้วค่ะ”“ให้พี่กล่อมนอ







