เหตุเกิดจากยาคุม

"ฉันเอาเงินมาคืนคุณค่ะ แต่ไม่ครบนะคะ ส่วนที่เหลือฉันจะรีบหามาคืนคุณให้เร็วที่สุด"

"ไม่จำเป็น เงินที่ฉันจ่ายไปมันก็ค่าตัวเธอทั้งนั้นล่ะ

เธออย่าหยิ่งในศักดิ์ศรีให้มันมากนัก กว่าเธอจะหาเงินครบ650,000แม่เธอคงจะหายใจรออยู่หรอก"

กวิณภัทรพูดหน้าตาเรียบเฉยไม่รู้สึกรู้สาว่าคำพูดเขามันทิ่มแทงใจเธอได้มากเพียงใด ปรายปรีญาจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความอัดอั้นตันใจ มืออวบกำแน่น อยากจะชกเปรี้ยงเข้าตรงหล่อนั้นจริงๆ น้ำตาที่เธอพยายามอดกลั้นไว้ค่อยๆไหลออกมา คนที่จากที่ทำหน้าเรียบเฉยหันกลับมามอง ร้องไห้อีกแล้ว สายตาที่จ้องมายังเขาเหมือนพยายามตะโกนด่าด้วยแววตาที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ความจริงแล้วที่เขาคอยตามตื้อยัดเยียดให้เงินยัยนี้ เขาเพียงต้องการอยากเอาชนะเฉยๆเพราะผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เข้าหากวิณภัทรก็เพราะเงินทั้งนั้น แต่ยัยนี้กลับปฏิเสธเขาครั้งแล้วครั้งเล่า 

"คุณรู้ไหมคะ ที่ฉันเลือกปฏิเสธที่จะรับเงินจากคุณก็เพราะฉันอยากเหลือศักดิ์ศรีไว้ให้ตัวเองภูมิใจบ้างว่าเงินที่หามาได้มาจากน้ำพักน้ำแรงตัวเองไม่ใช่เพราะ..."

ปรายปรีญาไม่พูดต่อคนฟังก็คงเข้าใจความหมายของคำที่ขาดหายไป 

"เอาเป็นว่า ฉันจะรีบคืนเงินส่วนที่เหลือแล้วกันนะคะ "

ซองสีน้ำตาลที่มีเงินสดอยู่ข้างในถูกวางลงข้างๆต้นขากวิณภัทร

ปรายปรีญาไม่อยากอยู่กับคนข้างๆนานๆรู้สึกเหมือนอึดอัดหายใจไม่ออกทุกครั้งที่เจอกัน จึงปลดล๊อคประตูรถ มองซ้าย มองขวาว่าปลอดคนแล้วรีบลงจากรถอย่างไวโดยไม่หันกลับไปมองคนข้างหลังที่ทำสิหน้าหงุดหงิด ไม่สบอารมณ์เท่าไร ไอ้เราเองก็อุตส่าหวังดี อยากจะช่วย ขับรถตามก็ตั้งหลายกิโล เห็นมาโรงพยาบาลนึกว่าป่วย เพราะวันนั้นเขาเองก็จัดไปหนักไม่ใช่น้อย ถามพยาบาลเขาก็ไม่บอกข้อมูลเพราะเป็นจรรยาบรรณของโรงพยาบาล โชคดีที่มีเพื่อนเป็นหมอที่นี่จึงขอร้องแกมบังคับถึงรู้สาเหตุ ที่ผู้หญิงบอกปัดเงินเขามาทำอะไรที่โรงพยาบาล

"พรุ่งนี้คนไข้ต้องเข้ารับการผ่าตัดแล้วนะครับ ทำใจให้สบายๆพักผ่อนเยอะๆ เดี๋ยวพรุ่งเช้าก่อนเข้าห้องผ่าตัดผมจะแวะมาอีกรอบ"

หมอหนุ่มท่าทางใจดี หน้าตาหล่อเหลาเอาการ หันไปบอกเพ็ญศรีที่นอนยิ้มให้กลับคุณหมอพร้อมกับกล่าวขอบคุณ จนหมอถือChartคนไข้เดินออกไป

"ปราย ลูกไปหาเงินเยอะแยะได้ไวขนาดนี้มากจากไหนลูก"

"นั้นสิพี่ปราย วันก่อนพี่ยังทำหน้าเครียดกลัวจะหาเงินไม่ทันอยู่เลย " ปรางปรีญาถามเสริมทัพคนเป็นแม่อีกรอบ

"เออ ก็ไปหยิบยืมจากเพื่อนคนนั้นทีคนนี้ทีนะสิ ปรายโชคดีที่มีเพื่อนน่ารัก ยื่นมือมาช่วยเหลือนะคะ"

ปรายปรีญายิ้มกลบเกลื่อนโกหกทั้งแม่ทั้งน้องมือก็สาระวินกับการจัดเตรียมข้าวของที่เอามาจากบ้านเพื่อมานอนเฝ้าแม่โดยเฉพาะ เธอขอลาพักร้อนกับทางบริษัทเรียบร้อย โชคดีงานที่ทำไม่ได้ซับซ้อนหรือต้องเอากลับมาทำที่บ้าน

ก๊อกๆๆๆ ~ เสียงเคาะประตูห้องตามมารยาทที่ผู้มาเยือนเคาะเตือนว่าคนข้างนอกกำลังจะเข้ามา สามแม่ลูกได้แต่สงสัย ว่าใครมา พลันชายวัยกลางคนก็ก้าวขาเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม 

"ลุงชัย สวัสดีค่ะ มาได้ไงคะเนี่ย"

ปรายปรีญายกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม พร้อมกับเดินอ้อมไปยกเก้าอี้มาให้นั่ง จนไม่ทันสังเกตว่ามีบุรุษอีก 1 คนเดินตามหลังเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง ปรายปรีญาจึงเมินแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น และหันไปบอกน้องสาวให้ไปหาน้ำท่ามาให้บุคคลทั้งสองที่หอบกระเช้ามาเยี่ยม

"ฉันต้องขอโทษที่ไม่ได้มาเยี่ยมเลยนะป้าเพ็ญ ทราบข่าวจากหนูปรางได้หลายวันแล้ว แต่ไม่มีเวลามาเลยฉันมั่วแต่ยุ่งๆลงไปดูโรงแรมที่ภูเก็ตมานะ"

ลุงชัยเอยขอโทษแม่ของปรายปรีญา หลังจากที่แวะมาว่าจะซื้อหมูปิ้ง แต่เห็นร้านไม่เปิดประจวบเหมาะกับที่ยัยปรางเดินออกมาจากบ้านจะไปเรียน ลุงชัยจึงทราบข่าว

"โอ๊ยยย ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณท่าน แค่คุณมาเยี่ยมฉันก็ดีใจมากๆแล้วค่ะ แล้วนั้นใครล่ะคะเนี่ย"

เพ็ญศรีพยักเพยิดไปทางกวิณภัทรที่ยืนเป็นรูปปั้นอยู่ทางด้านหลังคนเป็นพ่อ กวิณภัทรเห็นเพ็ญศรีเอยถึงตนก็ยกมือไหว้ และยิ้มให้นิดหน่อยแล้วก็หุบยิ้มเหมือนเดิม เพราะถูกพ่อลากมาถือกระเช้าเยี่ยม ทั้งๆที่วันนี้ช่วงบ่ายเขานัด กับแก้วฤดีไปทานข้าวกลางวัน จึงต้องโทรเลื่อนเป็นตอนเย็นแทน

"เจ้าภัทรน่ะ ลูกชายฉันเองที่มาบริหารบริษัทแทนฉัน น่าจะรู้จักกับหนูปรายแล้วละ เป็นเจ้านายลูกน้องกันนี่" 

ทั้งสองต่างพูดคุยสารสุขทุกข์ดิบกัน เหมือนไม่เจอกันมาหลายปีทั้งๆที่แม่เธอเพิ่งเข้าโรงพยาบาลแค่สองอาทิตย์เอง ส่วนปรางปรีญาที่หลังจากเสิร์ฟน้ำเสร็จก็ขอตัวไปเรียน ปรายปรีญาจึงถือโอกาสเดินออกมาส่งน้องสาวพร้อมกับอ้างว่ามาซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อ เหตุผลจริงๆเธออึดอัดที่จะเห็นหน้าผู้ชายคนนี่มากกว่า ระหว่างเดินน้องสาวก็ชมกวิณภัทรตลอดทางว่าหล่ออย่างนั้น อย่างนี้ จนเธอต้องปราม น้องสาวถึงหยุดแล้วแยกเดินไปอีกทาง ระหว่างเดินทางกลับไปที่ห้องผู้ป่วยพิเศษที่แม่เธออยู่ ปรายปรีญาถึงกลับตกใจที่มีมือมากระชากแขนเธอเข้าไปซอกทางเดินเล็กๆก่อนถึงห้องแม่เธอไม่กี่ก้าวเท่านั้นเอง

"โอ๊ยย เจ็บ" 

พอเห็นว่าคนที่กระชากแขนเธอเป็นใคร เธออยากจะกระโดดขาคู่ใส่จริงๆ  

"คุณภัทร มีอะไรอีกคะ" 

"หลังจากวันนั้นเธอกินยาคุมหรือเปล่า"

ปรายปรีญาถึงกับชาวาบไปทั้งตัวขึ้นมาเมื่อถูกยิงคำถามเข้ามาตรงๆ สมองตื้อขึ้นมาทันที จริงสิเธอลืมเสียสนิทเลยว่าต้องป้องกัน เพราะมัวแต่เครียดเรื่องแม่ แล้วนี้มันก็ผ่านมาเกือบ8-9วันแล้ว 

"ว่าไง ...ได้ยินที่ฉันถามไหม"

"คือว่า ฉัน ....ฉันลืมเรื่องนี้ไปเลยค่ะ"

ปากคอสั่นไปหมดตอนตอบเขา หัวหนักอึ้งจะทำยังไงดีจะกินยาคุมฉุกเฉินก็คงไม่ทันเพราะมันเกิน72ชั่วโมงแล้ว สายตาสั่นไหว ถึงเธอจะไม่เคยเรื่องแบบนี้ แต่เรื่องแบบนี้คนรอบข้างก็พูดถึงการคุมกำเนิดบ่อยๆ เธอก็แค่รอประจำเดือนมาแล้วกินยาคุมธรรมดาก็ได้นิ แต่เสียงทุ้มกลับถามเธอขึ้นมาอีกเหมือนอ่านความคิดเธอได้

"เดือนที่แล้วเธอเป็นเมนวันที่เท่าไร"

"วันที่1ค่ะ" ทำไมเธอต้องมาตอบเรื่องน่าอายอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย

"แล้วเธอ คิดว่าวันนี้วันที่เท่าไร" 

น้ำเสียงเขาเคร่งขรึมมากขึ้น แต่ปรายปรีญากลับสั่นยิ่งกว่าอีก เพราะว่าวันนี้วันที่17 ประจำเดือนเธอคลาดเคลื่อนมาไกลมาก เธอมีอะไรกับเขาถ้านับย้อนไปก็วันที่9 มันก็เลยช่วงปลอดภัยหน้า7หลัง7 แบบทฤษฎีที่ครูสุขศึกษาสอนแล้วนะสิ ยิ่งคิดสีหน้าปรายปรีญายิ่งซีดเผือด แต่ก็ปากเก่งสู้เสือ

"ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ ยังไงฉันก็ไม่ท้องแน่ๆ ไม่ใช่ในนิยายหรือละครนะคะ ครั้งเดียวแล้วท้อง"

"เธอแน่ใจเหรอว่าครั้งเดียว เธอไม่คิดแต่ฉันคิด ฉันไม่อยากเอาอนาคตตัวเองมาทิ้งไว้กับผู้หญิงแบบเธอ"

กวิณภัทรถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขามั่นใจว่าต่อให้เขามีอะไรกับใครเขาไม่เคยทำแค่ครั้งเดียวแน่นอน และป้องกันอย่างดี แต่วันนั้นเขาไม่ได้ป้องกันอะไรเลย แถมยัยผู้หญิงคนนี้ยังลืมป้องกันเพราะความด้อยประสบการณ์อีก เขาพูดจาแดกดันปรายปรีญา แต่หญิงสาวกลับเครียดเรื่องกลัวท้องจริงๆมากกว่า

"ใช่หนูปรายไม่คิดแต่ฉันคิด!!!"

เสียงก้องกังวานดังมาจากข้างหลัง สองคนหันกลับไปมองด้วยความตกใจ 

"คุณลุง"

"คุณพ่อ"

"ฉันได้ยินทั้งหมดแล้ว เจ้าภัทรมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร!!!"

คนร่างสูงยืนหน้านิ่ง ไม่ไหวติง ส่วนปรายปรีญาเองก็อยากจะร้องไห้เหลือเกิน สิ่งที่อยากเก็บเป็นความลับ คนที่ได้ยินกลับมีอำนาจสูงกว่าคนตรงหน้าเสียอีก

"เรามีเรื่องต้องกลับบ้านไปคุยกันเจ้าภัทร หนูปราย"

ปรายปรีญาถึงกับขาสั่น ทำตัวไม่ถูก จะเริ่มต้นอธิบายยังไง อีกอย่างถ้าแม่รู้ละ ท่านจะโกรธเธอไหม ไม่อยากให้ท่านมารับรู้อะไรตอนนี้ ก่อนเข้ารับการผ่าตัดอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

กวิณภัทรถึงกับปวดประสาทเมื่อสิ่งที่อยากปิดบังไว้ไม่ให้ใครรับรู้ ดันมาพลาดเพราะความสงสัยเรื่องกินยาคุมซะงันเอาไงดีวะไอ้ภัทร เอ้ย