ทดลองสินค้า(ว่าที่เมีย) 2

"จะไปไหน"

"ฉันจะกลับค่ะ"

"เดี๋ยวฉันไปส่ง แถวนี้มันเปลี่ยวไม่มีรถผ่าน"

ปรายปรีญาไม่หันไปมองคนที่ขับรถไปชำเลืองมองเธอไป แถมบางทีเธอก็เมินเฉยเหมือนกับว่าเขามาคนเดียว ภายใต้ใบหน้าที่เมินเฉยแต่ภายในใจเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว อยากจะกรีดร้องให้กับความน่าสมเพสของตัวเอง เธอทำอะไรผิดนักหนาทำไม่ถูกพายุพัดใส่เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า รถเลี้ยวเข้ามายังลานจอดรถของโรงพยาบาล เธอก้าวขาลงจากรถเดินไปยังไม่พ้นหน้ารถเขาด้วยซ้ำ ถึงกับทรุดตัวนั่งรถร้องไห้ เหมือนจะขาดใจ กวิณภัทรนั่งมองอยู่ในรถ เขาต้องรู้สึกอย่างไรเหรอ แต่ที่แน่คงไม่รู้สึกผิดเหมือนครั้งแรกแน่ๆเขานั่งมองเธออยู่อย่างนั้นจนเธอลุกขึ้นเดินเข้าไปข้างใน

ปรายปรีญาคเปิดประตูเข้าห้องอย่างช้าๆเพราะกลัวแม่ตื่น แล้วก็เดินตรงเข้าไปล้างหน้าล้างตัวในห้องน้ำทันที สมองว่างเปล่ามากไม่รู้จะเริ่มต้นไปยังไงต่อ มองผ่านเข้าไปในกระจกรอยช้ำสีแดง บริเวณเนินอกขาวไม่ต่างจากครั้งที่แล้วที่เขาและเธอมีอะไรกัน

~ อืดดดดดดด ~ เสียงสั่นจากมือถือเธอแจ้งเตือน

**พรุ่งนี้อย่าลืมไปหาซื้อยาคุมฉุกเฉินมากินด้วย **

ข้อความที่ส่งมาไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครส่ง ปรายปรีญาเปิดอ่านแล้วก็วางโทรศัพท์ไว้ก่อนจะหลับลงด้วยความเหนื่อยล้า

ช่วงเช้าหมอแวะมาถามอาการเพ็ญศรีอีกรอบพร้อมกับอนุญาตให้จิ๊บน้ำเปล่าได้นิดหน่อย เพราะก่อนผ่าตัดต้องอดอาหารอย่างน้อย6ช.ม แต่เพราะปากแห้งและกระหายน้ำหมอจึงอนุญาตให้จิ๊บน้ำได้ ปรายปรีญามองตามแม่ที่ถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดด้วยความเป็นห่วง ส่วนปรางปรีญาก็กุมมือพี่สาวไว้ ต่างให้กำลังใจซึ่งกันและกัน เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงแพทย์ก็ยังไม่ออกมา สองสาวเดินวนอยู่หน้าห้องผ่าตัด สลับกันไปมาจนน่าเวียนหัว วันนี้มีเพียงลุงชัยเท่านั้นที่คอยโทรมาแวะเวียนถามว่าแม่เธอ ออกจากห้องผ่าตัดหรือยัง

"การผ่าตัดผ่านไปด้วยดีนะครับ คนไข้ปลอดภัย หมอได้เอาเส้นเลือดบริเวณแขนมาเชื่อมต่อบริเวณที่อุดตันของเส้นเลือดที่หัวใจ เลือดก็สามารถไหลเวียนได้ดีนะ เดี๋ยวทางเราจะย้ายคนไข้ไปดูอาการที่ห้อง ICU สัก 2-3 วันหากไม่มีอาการผลข้างเคียงอะไรที่อันตราย ก็จะได้ย้ายกลับไปห้องผู้ป่วยปกติเหมือนเดิมนะครับ"

คุณหมอที่ใส่เสื้อกราวสีเขียวเดินออกมาแจ้งผลผ่าตัดให้กับญาติคนไข้ทราบ สองพี่น้องดีใจมากที่แม่ปลอดภัยได้แต่ก้มหัวยกมือไหว้ขอบคุณซ้ำๆด้วยความดีใจ

"ส่วนวันนี้ญาติคนไข้กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะนะคะ เพราะห้องICU ไม่อนุญาตให้เฝ้าคนป่วยค่ะ ทางโรงพยาบาลเราจะดูแลคนไข้เป็นอ่างดีเลย ไม่ต้องห่วงนะคะ"

พยาบาลสาวแจ้งรายละเอียดให้ปรายปรีญาฟังก่อนจะเดินไปส่องแม่ที่ห้องผ่าตัดที่มีสายอะไรต่อมิอะไรโยงเต็มตัวไปหมด แม่ต้องเข้มแข็งนะคะ ปรายเชื่อว่าแม่ต้องหาย

"พี่ปรายกลับกันเถอะ เดี๋ยวเขาก็มีพยาบาลพิเศษมาดูแล แม่ปลอดภัยแล้ว พี่เองก็ควรกลับไปพักผ่อนบ้าง รู้ตัวหรือเปล่าสภาพพี่ตอนนี้ดูไม่ได้เลย"

ปรางปรีญาบอกพี่สาวตั้งแต่ที่แม่ป่วยมาเนี่ยสภาพพี่สาวเธอดูไม่จืด แล้วยิ่งช่วงนี้แววตาดูเศร้าสร้อยเหมือนไม่ใช่พี่ปรายคนเดิม ยืนมองแม่สักพักสองสาวก็พากันเดินออกมาเรียกรถแท๊กซี่กลับบ้าน

"ปราง ออกไปซื้อแชมพูให้พี่หน่อยสิ เงินอยู่ในกระเป๋าสะพายที่พี่ใช้วันนี้อ่า"

บอกน้องสาวแต่มือก็ยังง่วนอยูกับการเตรียมวัตถุดิบอาหารสำหรับเย็นนี้

"ได้จ้า พี่เอายี่ห้อเดิมใช่ไหม"

"ใช่ๆ ขอสูตรมะละกอนะ"

ปรางปรีญาเดินมาเปิดกระเป๋าเพื่อหยิบเงินระหว่างยัดกระเป๋าสตางค์ใบเล็กกลับลงที่เดิม สายตาก็เหลือบไปเห็นแผงยาเล็กๆที่ถูกยัดอยู่ซอกกระเป๋า ปรางปรีญากลัวพี่สาวป่วยโดยไม่บอกแบบแม่อีก เลยหยิบขึ้นมาอ่าน "ยาคุมฉุกเฉิน" เธออึ้งไปสักพัก ว่าพี่สาวเธอกินทำไมและเพิ่งจะกินไปเม็ดเดียว เพราะอีก1เม็ดต้องกินหลังจากเม็ดแรก 12 ชม. พี่สาวเธอมีแฟนแล้วเหรอถึงต้องกิน แต่ส่วนใหญ่แพทย์ให้ใช้กรณีที่ถูกข่มขื่นนี่

"พี่ปราย นี่มันอะไรคะ"

ปรายปรีญาที่เอาแต่ก้มหน้าหั่นผัก ก็เงยหน้าขึ้นมามอง ปรางปรีญาชูแผงยาในมือให้พี่สาวดู

"ปราง คือว่า..."

เธอรีบก้าวขาไปคว้ายาจากในมือน้องสาวเก็บใส่กระเป๋าเหมือนเดิมทันที

"พี่ปราย มัน เกิดอะไรขึ้นกับพี่ปรายกันแน่ พี่มีอะไรทำไมไม่เคยบอกปรางบ้าง ปรางเป็นน้องสาวพี่นะคะ พี่อย่าแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวสิ"

ได้ยินน้องสาวพูดแบบนั้นปรายปรีญา ถึงกับปล่อยโฮออกมา ปรางปรีญาเห็นพี่สาวร้องไห้จึงเดินเข้าไปกอดโอบกอดพี่ไว้ เธอสัมผัสได้ถึงความเสียใจความเหนื่อยล้าความอัดอั้นตันใจ ที่พี่สาวเธอกำลังเผชิญอยู่ ปราย ปรีญาชั่งใจอยู่ครู่นึงจึงตัดสินใจ เล่าทุกอย่างให้น้องสาวฟัง

" ปราง อย่าเพิ่งบอกอะไรกับแม่ได้ไหมพี่ขอร้องพี่อยากให้แม่หายก่อนแล้วพี่จะเป็นคนเล่าทุกอย่างให้แม่ฟังเอง "

" พี่ปราย แล้วเงินค่ารักษาของแม่เป็นเงินของเขาใช่ไหม เขาเป็นคนจ่ายให้ใช่ไหมคะ"

ปรายปรีญาพยักหน้า ถึงแม้ว่าเธอเอาเงินส่วนนึงไปคืนเขาแล้ว พอรุ่งเช้าอีกวันเขาก็โอนผ่านบัญชีธนาคารมาคืนอยู่ดี พร้อมกับส่งข้อความมาข่มขู่เธอ ว่าถ้าไม่รับไว้ เขาจะมาบอกแม่เธอว่าเธอเอาตัวเข้าแลกเงินก้อนนี้ ปลายปรีญาจึงจำเป็นต้องยังเก็บเงินก้อนนี้ไว้อยู่ ปรางปรีญาสงสารพี่สาวจับใจ ที่เจอเรื่องราวแย่ๆแต่กลับไม่เคยเล่าอะไรให้ใครฟังสักนิด