MasukShare
ทดลองสินค้า(ว่าที่เมีย) 1
Tanggal publikasi:
2026-04-07 03:35:55"แกต้องรับผิดชอบหนูปราย"
คนเป็นพ่อนั่งจ้องหน้าลูกชายสลับกับใบหน้าปรายปรีญาที่นั่งทำหน้าอมทุกข์หนักใจไม่ต่างกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆ หลังจากที่ทั้งสองนั่งรถกลับมาบ้านพร้อมลุงชัยเพื่อสอบถามเรื่องราวของทั้งสองว่าเป็นมาอย่างไร
"รับผิดชอบอะไรครับ ถ้าจะให้ผมรับผิดชอบโดยการแต่งงานผมไม่แต่ง อีกอย่างผมเสนอเงินให้ไปแล้ว"
"เจ้าภัทร!! ใครสั่งใครสอนให้แกดูถูกผู้หญิงโดยการเอาเงินฟาดหัว ถ้าเป็นผูหญิงที่ทำอาชีพหากินแบบนั้นฉันจะไม่ว่าแกสักคำเลย แต่หนูปรายเป็นคนช่วยแกแล้วพาแกไปส่งถึงห้อง แต่แกกลับข่มเหงเขาแบบนี้นะเหรอ"
"แต่ผมก็ไม่ได้ตั้งใจไงพ่อ..ก็ถือซะว่าเป็นOne Night Stand คืนนึงแล้วกัน"
"เจ้าภัทร!! " ปั้ง!! เสียงตบโต๊ะด้วยความโมโหลูกชายและอาการรู้สึกเหมือนความดันโลหิตจะขึ้น
"คุณลุงคะ พอเถอะค่ะ ปรายไม่ได้อยากได้ความรับผิดชอบจากเขาค่ะ คือเรื่องคืนนั้นปรายถือว่าเป็นอุบัติเหตุแล้วกันนะคะ เราตกลงกันไว้แล้วค่ะ"
"ไม่ได้ หนูเองก็เหมือนลูกหลานที่ลุงเห็นมาตั้งนาน แต่กลับถูกลูกชายลุงข่มเหงน้ำใจ ลุงยอมไม่ได้"
ลุงชัยสายตาขึงขังหันมาบอกเธอ ซึ่งปกติปรายปรีญาจะเห็นแต่ด้านใจดีมาตลอด เธอจึงไม่กล้าพูดอะไรมากนัก
"ยังไงผมก็ไม่แต่งครับ ผมมีคนที่ผมรักอยู่แล้ว"
"ผู้หญิงที่แกรัก คนที่เขาแต่งงานมีสามีเป็นตัวเป็นตนที่แกคั่วอยู่นะเหรอ "
"พ่อรู้ได้ยังไงครับว่า คนนั้นคือน้องแก้ว"
"แกอย่าลืมว่าฉันเป็นพ่อแก เรื่องแค่นี้ฉันรู้ได้ไม่ยาก หากแกยังดึงดัน ฉันไม่อยู่เฉยๆแน่ แกรู้ใช่ไหมว่าฉันจะทำอะไร"
คนเป็นพ่อเค้นเสียงบอกลูกชาย ว่าเตรียมตัวให้ดีหากยังดึงดันหรือดื้อรั้น กวิณภัทรรู้ดีว่าพ่อเขาทำได้ทุกอย่างหากจะลงมือทำ ลูกน้องที่อยู่เป็นบริวารของพ่อเขามีในปกครองนั้นเยอะแยะแค่ไหน รวมถึงอำนาจเงียบที่พ่อเขาไม่เคยใช้มันข่มขู่ใครแต่หากจะทำก็ลงมือทำเลย
แก้ว ชื่อนี้อีกแล้ว ปรายปรีญาได้ยินบ่อยมาก มืออวบประสานกันไว้ที่เข่ามือที่เย็นเฉียบ ไม่ได้เย็นเพราะอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศในบ้านนี้ แต่หากเป็นเหงื่อที่ผุดออกมาตลอดของฝ่ามือ ปรายปรีญาเอาแต่ก้มหน้าคิดหาทางออกเอาตัวรอด เธอเองก็ใช่ว่าจะอยากแต่งงานกับผู้ชายคนนี้ซะเมื่อไร
"คุณลุงคะ ปรายขอได้ไหมคะ อย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับแม่ หนูกลัวแม่ท่านอาการทรุดลงนะคะ"
"ได้สิ เดี๋ยวรอให้แม่หนูผ่าตัดและอาการดีขึ้นลุงจะไปสู่ขอหนูกับแม่นะ"
"แต่ว่าหนูไม่........"
"อย่าปฏิเสธที่จะมาเป็นสะใภ้บ้านลุงเลยนะ "
ปรายปรีญายังไม่ทันจะเอ่ยปฏิเสธจบเลย ลุงชัยก็พูดดักทางเธอไว้แล้ว คนข้างๆก็เอาแต่เงียบไม่พูดไม่จาเลยตั้งแต่ที่ถูกลุงชัยข่มขู่
"หนูเองก็กลับไปเฝ้าแม่เถอะ พรุ่งนี้ก็ผ่าตัดแล้วลุงบอกแม่หนูว่ายืมตัวมาสักชั่วโมงสองชั่วโมง เดี๋ยวลุงให้เจ้าภัทรไปส่ง"
ตลอดทางที่นั่งรถมากวิณภัทรไม่คุยกับเธอสักคำ ไม่ดุด่า ไม่มองหน้า สีหน้าเรียบเฉยจนเธอเดาอารมณ์ไม่ถูกเหมือนกัน มั่วแต่คิดอะไรไปเรื่อยก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าสองข้างทางไม่ใช่ทางไปโรงพยาบาลและท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงแล้ว รถทรงยุโรปเลี้ยวเข้าซอยเปลี่ยวที่ข้างทางมีแต่ต้นไม้ที่ปกคลุมด้วยวัชพืชหนาขึ้นเรียงราย แถวนี้ไม่มีบ้านคนหรือรถวิ่งผ่านสักคัน รถมาจอดอยูที่ท้ายซอย คนขับมองตรงไปข้างหน้าเหมือนใช้ความคิด ปรายปรีญาเริ่มรู้สึกกลัว หันไปถามหยั่งเชิงพร้อมกับหาทีหนีทีไล่ เผื่อเขาโกรธมากแล้วลวงเธอมาฆ่าทิ้งแบบในข่าวที่เจอกันบ่อยๆ
"มันไม่ใช่ทางไปโรงพยาบาลนี่คะ "
ไม่พูดเปล่ามือก็คลำหาปุ่มเปิดประตู แต่เปิดยังไงก็ไม่ออก คนข้างๆก็ยังคงนิ่งเหมือนเดิม แล้วก็หยิบโทรศัพท์กดเบอร์โทรหาใครสักคน
"น้องแก้วครับ พี่ขอยกเลิกนัดของเราวันนี้ก่อนนะครับ พอดีพี่ติดธุระสำคัญ พี่ต้องขอโทษด้วยนะครับ"
พอวางสายจากปลายทาง เขาก็หันควับมามองหน้าปรายปรีญาด้วยความเกลียดชัง
"แผนเธอ ฉลาดดีนี่ เสแสร้งแกล้งปฏิเสธเงินจากฉัน แต่หวังสมบัติทั้งหมดที่ฉันมี เพราะลำพังแค่เศษเงินที่ฉันโยนให้นี่คือมันน้อยเกินไปใช่ไหม"ไม่พูดเปล่ามือนั้นก็คว้าหมับเข้าที่ปลายคางของเธอและออกแรงบีบ
"ฉันเจ็บ ปล่อยฉัน" ออกแรงสะบัดจนหลุดพ้นเงื้อมมือมาร เธอก็ใช้ฝ่ามือฟาดลงข้างแก้มไป1ที
"ฉันปล่อยให้คุณมาดูถูกฉันมากเกินไปแล้ว ฉันเองก็ไม่ได้รู้สึกแตกต่างไปจากคุณเท่าไรหรอก ที่ต้องแต่งงานกับผู้ชายห่วยๆแย่ๆแบบคุณ และคุณจำใส่ใจไว้ด้วยนะ ต่อให้บนโลกนี้เหลือคุณเป็นผู้ชายคนเดียวฉันก็จะชิงฆ่าตัวตายก่อน"
คนถูกด่าถึงกับควันออกหู ปลดล๊อคbeltได้เขาก็เดินลงจากรถอ้อมมาทางประตูที่เธอนั่ง เหมือนจะรู้ชะตากรรมปรายปรีญาปลดล๊อคประตูจะวิ่งลงจากรถ แต่ขาก้าวช้ากว่ากวิณภัทรที่ดึงร่างนั้นมากอดไว้ก่อนเปิดประตูเบาะหลังและผลักเธอเข้าไป พร้อมกับยัดร่างตัวเองตามเข้ามา
"คุณจะทำอะไร คุณภัทร" ร่างอวบเริ่มสั่นกลัวกระเทิบตัวเองจนติดกับประตูอีกฝั่ง
"ก็ทดลองสินค้าอีกสักรอบไง ไหนๆเธอก็จะได้แต่งงานกับฉันอยู่แล้ว ไม่ดีใจเหรอ แต่รอบนี้ฉันไม่ได้เมาและฉันจะไม่รู้สึกผิดเหมือนรอบที่แล้วอีก แต่ริบนี้แย่หน่อยนะที่ไม่ใช่ที่นอนหนานุ่ม ถือวซะว่าฉันพามาเปลี่ยนบรรยากาศ" ปากพูดกับลูกนกที่สั่นอยู่ตรงหน้า แต่มือก็ค่อยๆแกะกระดุมจากเสื้อเชิ๊ตสีฟ้าของตัวเองทีละเม็ดๆ
"คุณอย่าทำอะไรบ้าๆนะคุณภัทร ฉันกลัว"
เสียงสั่นเครือ บอกพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้นขอบตา แต่ผู้ชายตรงหน้าก็หาได้ฟัง จู่โจ่มเข้าหาเธอ เหมือนเสือผู้หิวโหย ภายในพริบตาร่างกายหญิงสาวก็ไร้อาภรณ์ใดๆคลุมกาย ปรายปรีญาทั้งข่วนทั้งทุบแต่ก็สู้แรงเขาไม่ไหว กวิณภัทรจับสองมือของปรายปรีญาด้วยมือของเขาข้างเดียว ปากก็พยายามไล่จูบสัมผัสตั้งแต่ใบหน้า คอ โลมเลียผ่านดอกบัวตูมสองดอกที่ชูชันแข่งขันสู้กับริมฝีปากเขา เสียงร้องห้ามปรามกลับกลายเป็นเสียงครวญครางที่ กระเซ้าอารมณ์ของกวิณภัทรเพิ่มเท่าเป็นทวีตัว ขาข้างขวาที่เกะกะเขาจับยกพาดไหล่ ก่อนที่ร่างกายจะกระเบียดเสียดเพื่อรวมร่างให้เป็นหนึ่ง
"คุณภัทรพอแล้ววว ฉันเจ็บ" นั้นคือเสียงคำพูดสุดท้ายที่เป็นภาษามนุษย์ นอกนั้นเขาจับใจความของคำไม่ได้แม้แต่คำเดียว เวลาผ่านไปอย่างช้าๆแต่บทเพลงรักที่ขื่นขมกวิณภัทรมอบให้กับปรายปรีญาเพลงแล้วเพลงเล่า จนร่างนั้นแทบแตกละเอียดเป็นผุยผง สามชั่วโมงผ่านไป ร่างเปลือยเปล่านอนแผ่หลาของผู้ชายที่พอถึงจุดหมายก็นอนหลับตาเพื่อพักเอาแรง ปรายปรีญาค่อยๆเก็บเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ มือที่สัมผัสหน้าอกกลับเจ็บแปลบ เพราะเขาทิ้งรอยไว้ให้เธอดูต่างหน้า ใส่เสื้อผ้าเสร็จเธอก็เอามือสางๆผมที่ยุ่งเหยิงให้ดูเรียบร้อยขึ้นมาบ้าง แล้วค่อยๆเปิดประตูจะเดินลงจากรถแต่ก็ถูกดึงมือไว้จากคนที่เธอคิดว่าหลับไปแล้ว
Bab terbaru
สามีร้ายซ่อนรัก แต่งใหม่กับคนเก่า(จบ)
หน้าห้องฉุกเฉินทุกคนต่างมายืนรอการผ่าตัดของกวิณภัทร ร่างอวบซึ่งสภาพตอนนี้ดูอิดโรย ใบหน้าปูดบวม พยาบาลขอให้ไปตรวจร่างกายและพักก่อนเธอก็ไม่ยอมไป เธอเดินวนไปมาอยู่อย่างนั้น จนเพ็ญศรีลุกขึ้นมาดึงแขนลูกสาวไว้ “ปราย แม่ว่าแกเองก็ควรไปพักนะ” “ไม่ค่ะแม่ ปรายจะรอคุณภัทร ปรายจะรอเขาออกมา” ปรายปรีญบอกคนเป็นแม่ เพ็ญศรีได้แต่สงสารลูกสาว แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย เวรกรรมอะไรกันหนอชีวิตคู่ของทั้งสองคนถึงประสบพบแต่วิบากกรรม “โธ่ ยัยปราย” เพ็ญศรีลูบหัวลูกสาวแล้วดึงเข้ามากอด เธอรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนของเสียงสะอื้นที่ปรายปรีญาพยายามกลั้นไว้ เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง อาจารย์หมอก็ออกมาจากห้องผ่าตัดด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด “คุณหมอคะ คุณภัทรเป็นอย่างไรบ้างคะ” “คนไข้เสียเลือดมาก หมอเสียใจด้วยนะครับ” สิ้นเสียงของหมอ ปรายปรีญาก็สติหลุดวิ่งฝ่าทุกคนเข้าไปในห้องผ่าตัดพร้อมกับบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง เธอเห็นพยาบาลกำลังเก็บอุปกรณ์ผ่าตัดโดยมีร่างชายหนุ่มนอนอยู่บนเตียงถูกคลุมด้วยผ้าสีเขียวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ขาที่ก้าวแทบไม่ออกเดินไปยืนข้างขอบเตียง เธอยืนนิ่ง น้ำตาไหลมาดุจสายลำธาร ตัวสั่นไหวด้วยแรงสะอื้น “ไหน
สามีร้ายซ่อนรัก ตัวประกัน
เมื่อถึงเวลานัดหมายกวิณภัทรก็นั่งรถไปยังจุดหมายทันที สภาพโรงงานเก่าที่เต็มไปด้วยกองไม้ผุพัง กลิ่นสาบเหม็นอับลอยมาตามลมเป็นระลอก ขาที่ก้าวเข้ามาด้วยความตั้งมั่นก็เดินอย่างระแวดระวังอยู่ที “มาแล้วเหรอไอ้หลานชาย มาไว้ดีนี่” วิบูลก้าวขาออกมาจากมุมมืด ใบหน้าที่หมองคล่ำไม่หลงเหลือมาดผู้บริหารเก่า รอยเหี่ยวย่นรอบดวงตาปรากฏให้เห็นเด่นชัด “เมียกูอยู่ไหน” “ใจเย็นๆสิ มาถึงก็ร่ำร้องอยากเจอหน้าเมียเลยนะ กูยังไม่ฆ่ามันทิ้งง่ายๆหรอก เพราะกูอยากให้มึงเห็นด้วย ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะลั่นโรงงานด้วยความสะใจ แต่ก็แอบน่าขนลุก “มึงนี่มันชั่วช้าสารเลวไม่เคยเปลี่ยนจริงๆเลยนะ” “ก็เพราะใครล่ะ ทำให้กูต้องตกมาอยู่ในสภาพแบบนี้ ไม่ใช่เพราะมึงเหรอ ครั้งที่แล้วกูน่าจะแทงมึงตรงหัวใจ มึงจะได้ไม่ต้องมาปากเก่งใส่กูอีก” “มึงก็ยังคอยโทษแต่คนอื่น เหมือนเดิม ไม่เคยโทษในความโลภ ความอยากได้ของคนอื่นเลยทำให้มึงต้องกลายมาเป็นแบบนี้ไง แทนที่ออกจากคุกมามึงจะสำนึกแล้วกลับตัว สุดท้ายมึงมันก็กลับมาเลวเหมือนเดิม” กวิณภัทรขบกราม กำมือแน่น อยากวิ่งเข้าไปซัดหน้ามันจริงๆ แต่ก็ทำได้เพียงอดทนเอาไว้ “มึงต้องการอะไร แล้วปล่อยเมียกูได้แ
สามีร้ายซ่อนรัก เริ่มต้นใหม่ดีไหมนะ
หลังจากที่แก้วฤดีกลับไปปรายปรีญานั่งคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาครู่ใหญ่ ก็จริงอยู่ที่กวิณภัทรเคยทำร้ายจิตใจเธอจนบอบช้ำ แต่เรื่องราวที่ผ่านมาวันเวลาที่ผ่านไปเธอเองก็ยอมรับว่าไม่เคยลืมเขาไปจากใจได้เลย และถ้าวันนี้เธอยังจมอยู่กับความหลังแล้วชีวิตเธอกับลูกจะมีความสุขไปได้อย่างไร เธอจะลองให้โอกาสเขาสักครั้ง คิดได้อย่างนั้นมือคว้ากระเป๋าสะพายได้ก็รีบเดินออกจากบ้าน ขายังก้าวไม่พ้นประตูรั้วก็ต้องชะงัก เมื่อเจอว่ามีชายร่างกายกำยำ 2-3 ยืนดักรอเธออยู่หน้าบ้าน สายตามองมาที่เธออย่างพิจารณาแล้วก้มมองรูปถ่ายก่อนจะพยักหน้าให้กัน สัญชาตญาณของเธอบอกได้ทันทีว่าผู้ชายเหล่านี้ไม่ได้มาดีแน่ๆ ขาสองข้างค่อยๆถอยหลังหันกลับเพื่อเตรียมหนี แต่ก็ก้าวได้เท่านั้นเพราะพวกมันไวกว่า ร่างอวบที่เชื่องช้าเหมือนเต่าชราแบบเธอ ปรายปรีญาพยายามดิ้นให้หลุดพ้นจากการจับตัวพร้อมกับตะโกนให้คนช่วย “พวกแกเป็นใคร ต้องการอะไร อยากได้เงินเหรอในกระเป๋าฉันพอมีอยู่บ้าง เอาไปหมดเลย แต่ปล่อยฉันไปเถอะนะลูกฉันยังเล็ก” เธอพยายามวิงวอนแค่คิดว่าตัวเองจะไม่ได้อยู่เห็นหน้าลูกใจเธอก็แทบสลายหากต้องตายด้วยน้ำมือพวกนี้ “ฉันไม่อยากได้เศษเหรียญใ
สามีร้ายซ่อนรัก เริ่มจีบใหม่
รุ่งเช้าแสงตะวันสาดส่องผ่านหน้าต่างแยงดวงตา ปรายปรีญาหรี่ตาสู้แสงแดดยามเช้าร่างกายที่ถูกห่มด้วยอ้อมกอดเพื่อคลายความหนาวจากเครื่องปรับอากาศขยับกายเพื่อให้หลุดจากอ้อมแขน พอเธอลืมตาขึ้นก็เจอหน้าคมกำลังนอนพินิจพิจารณาใบหน้าตัวเองอยู่ “ตื่นแล้วเหรอครับ” “ก็เห็นนี่คะ ทำไมต้องถาม จะกอดปรายอีกนานไหมคะ ปรายจะไปอาบน้ำไปดูลูก” “ไม่ต้องห่วงครับ ป้าเรไรจัดการอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้ว เหลือแต่เราสองคนนี้ละ” “ถ้ารู้ว่าเหลือแค่เราสองคนก็ปล่อยค่ะ จะได้รีบลงไปด้านล่างป่านนี้คุณพ่อคงรอทานข้าวแล้วค่ะ” กวิณภัทรทำท่าอ้อยอิ่งเหมือนไม่อยากปล่อย แต่ก็ต้องจำยอมเมื่อปรายปรีญาหงุดหงิดและหยิกแขนเขาไปหนึ่งที จนผิวขาวขึ้นเป็นรอยเขียว “ขอโทษนะคะ คุณพ่อที่ทำให้รอทานข้าว ปรายนี่แย่จริงๆ เลย ตื่นสาย” “ไม่เป็นไรๆ พ่อไม่ใช่คนหัวโบราณนะ ที่จะมาคิดเล็กคิดน้อยเรื่องตื่นสาย เมื่อวานก็คงพากันเหนื่อยด้วย พ่อเข้าใจ” “แล้วนี่ หนูกรีนไปไหนคะ ปรายลงมายังไม่เห็นลูกเลย” “หนู อยู่นี้ค่ะแม่” สาวน้อยยิ้มฟันขาว วิ่งนำหน้าป้าเรไรที่ถือถุงขนมจากร้านสะดวกซื้อเดินตามหลังมา” “ไปไหนมาคะ แล้วไปงอแงอะไรกับป้าเขามาหรือเปล่า” “ไม่
สามีร้ายซ่อนรัก ภรรยาใหม่คนเก่า 100%
กวิณภัทรเดินเข้ามาในห้องประชุมด้วยท่าทางสีหน้าอารมณ์ดี แตกต่างจากร่างอวบที่เดินตามหลังมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง แถมมือยังถูกพันธนาการด้วยกุญแจมืออีกแล้วต้องมาคอยยืนอยู่ข้างๆ เขา อายผู้คนในห้องประชุมก็อาย ยิ่งเธอพยายามต่อต้านดื้อดึง เขาอาจจะทำมากกว่านี้ก็ได้ เหล่าพนักงานกว่า400คน มองมาข้างหน้าแล้วก็หันไปซุบซิบนินทาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเหมือนเคย “นั้นไง ต่าย ปรายยืนอยู่ข้างๆ คุณภัทร หน้าบูดเป็นตูดลิงเลย” “อือ เห็นแล้ว สงสัยถูกบังคับให้มาด้วย ดูมืออีกข้างสิ” ต่ายพยักพเยิดให้ยี่หวาดูมือที่มีผ้าพันอยู่ แต่ก็เห็นว่าภายใต้ผ้าคือกุญแจมือ “คุณภัทรทำเกินไปหรือเปล่าต่าย ทำแบบนี้มันผิดกฎหมาย” “แล้วเราทำอะไรได้ล่ะ รอเลิกประชุมก่อนค่อยไปหาน้องแล้วกัน” เสียงเซ็งแซ่ต้องหยุดลง เมื่อกวิณภัทรก้าวขาขึ้นโพเดียม เพื่อกล่าวเปิดประชุม ซึ่งเป็นประจำของทุกวันศุกร์สุดท้ายของเดือนที่จะมีการจัดประชุมขึ้นเพื่อฟังความคิดเห็นของเหล่าพนักงานว่าต้องการสิ่งใดในการอำนวยความสะดวกในการทำงาน และวันนี้ทางบริษัทมาขอคะแนนเสียงกับพนักงานว่าหากทางบริษัทจะจ้างหมอนวดคลายเส้น มาให้บริการทุกวันจันทร์ของเดือน จะดีหรือไม่ จะเป็นการ
สามีร้ายซ่อนรัก ภรรยาใหม่ คนเก่า 50%
“ตัวเล็กของพ่อทำอะไรอยู่ครับ” “หนูกำลังต่อจิ๊กซอว์ให้ลูกหมูสามตัวค่ะ” กวิณธิดาก้มหน้าก้มตาต่อจิ๊กซอว์ที่กวิณภัทรซื้อให้อย่างตั้งอกตั้งใจ จิ๊กซอว์นิทาน เป็นหนึ่งในของเล่นกองโตที่เขาแทบจะเหมามาทั้งร้านให้กับลูกสาวคนเดียว เขานั่งมองลูกสาวที่สีหน้ามุ่งมั่นจริงจังกับงานตรงหน้าเป็นอย่างมาก สีหน้าที่เวลาทำอะไรสักอย่างแล้วดูจริงจังขนาดนี้ถอดแบบแม่มาไม่มีผิดเพี้ยน มือหนาลูบหัวลูกสาวด้วยความเอ็นดู ชีวิตเขาเกือบสูญเสียคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตไปเกือบสองคน วันนี้เขาได้มีโอกาสได้ทั้งสองกลับมาแล้ว เขาจึงสัญญากับตัวเองว่าจะรักษาเขาไว้จนกว่าชีวิตเขาจะหมดลมหายใจ “คุณยังไม่กลับไปอีกเหรอคะ” “จะกลับไปได้ไง พี่รอกลับพร้อมปราย” “ใครบอกว่าปรายจะกลับไปพร้อมคุณ” “ไม่มีใครบอก แต่จะให้กลับไปด้วยกัน เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะเลยนะครับ” “ปราย ว่าเราคุยกันไปหลายรอบแล้วนะคะ แล้วปรายก็ไม่รู้จะคุยอะไรกับคุณแล้วด้วย” “แต่ทำไมพี่มีเรื่องจะคุยกับปรายเยอะแยะไปหมดเลยล่ะ” เจ้าตัวเล็กหันไปมองหน้าพ่อที หันไปมองหน้าแม่ตัวเองที ที่ยืนเถียงกันไปมา ก่อนจะบอกว่าอยากไปนอนกับพ่อ แล้วยิ้มแป้นยักคิ้วหนึ่งข้างให้คนเป็นพ่อเชิง
สามีร้ายซ่อนรัก ทดลองสินค้า(ว่าที่เมีย) 2
"จะไปไหน""ฉันจะกลับค่ะ""เดี๋ยวฉันไปส่ง แถวนี้มันเปลี่ยวไม่มีรถผ่าน"ปรายปรีญาไม่หันไปมองคนที่ขับรถไปชำเลืองมองเธอไป แถมบางทีเธอก็เมินเฉยเหมือนกับว่าเขามาคนเดียว ภายใต้ใบหน้าที่เมินเฉยแต่ภายในใจเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว อยากจะกรีดร้องให้กับความน่าสมเพสของตัวเอง เธอทำอะไรผิดนักหนาทำไม่ถูกพายุพัดใส่เธอซ้
สามีร้ายซ่อนรัก เหตุเกิดจากยาคุม
"ฉันเอาเงินมาคืนคุณค่ะ แต่ไม่ครบนะคะ ส่วนที่เหลือฉันจะรีบหามาคืนคุณให้เร็วที่สุด""ไม่จำเป็น เงินที่ฉันจ่ายไปมันก็ค่าตัวเธอทั้งนั้นล่ะเธออย่าหยิ่งในศักดิ์ศรีให้มันมากนัก กว่าเธอจะหาเงินครบ650,000แม่เธอคงจะหายใจรออยู่หรอก"กวิณภัทรพูดหน้าตาเรียบเฉยไม่รู้สึกรู้สาว่าคำพูดเขามันทิ่มแทงใจเธอได้มากเพียง
สามีร้ายซ่อนรัก ที่จ่ายไปคือค่าตัว
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ปรายปรีญาเดินก้มหน้างุดๆเดินเข้ามานั่งตรงโต๊ะที่คนร่างสู่งเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามที่เธอนั่งอยู่ ที่เดินก้มหน้าเข้ามาไม่ใช่เพราะกลัวแต่อย่างใด แต่กลับรู้สึกอายที่เรื่องเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน ใช่แล้ว ช่วงแรกเธอนั้นยอมรับว่าขัดขื่นแต่หลังจากนั้นมันไม่ใช่เลยสักนิด แต่กว่า
สามีร้ายซ่อนรัก ต้องเจอ หรือต้องเลี่ยง(1)
เวลาใกล้เที่ยง เสียงท้อง ดังโครมครามลำไส้กับกระเพาะอาหารคงประท้วงร่างอวบที่นั่งฟังไฟล์เสียง แทบไม่ไหวติงไปไหน ว่าตอนนี้น้ำย่อยกำลังกัดเซาะอยู่ รีบไปหาอะไรกินได้แล้ว ก่อนที่จะปวดท้อง จนต่ายที่กำลังม้วนเก็บสายหูฟังหันมามองที่วันนี้ปรายปรีญาเงียบขรึม ผิดปกติ เรียกชื่ออยู่สองสามรอบเห็นว่าแม่ร่างแก้มป่
