ต้องเจอ หรือต้องเลี่ยง(1)

เวลาใกล้เที่ยง เสียงท้อง ดังโครมครามลำไส้กับกระเพาะอาหารคงประท้วงร่างอวบที่นั่งฟังไฟล์เสียง แทบไม่ไหวติงไปไหน ว่าตอนนี้น้ำย่อยกำลังกัดเซาะอยู่ รีบไปหาอะไรกินได้แล้ว ก่อนที่จะปวดท้อง จนต่ายที่กำลังม้วนเก็บสายหูฟังหันมามอง

ที่วันนี้ปรายปรีญาเงียบขรึม ผิดปกติ เรียกชื่ออยู่สองสามรอบเห็นว่าแม่ร่างแก้มป่องไม่ได้ยินจึงเดินมาเคาะโต๊ะเบาๆ หญิงสาวถึงกับสะดุ้ง

"เฮ้ย ปรายไปกินข้าวได้แล้ว มาขยันอะไรตอนนี้ เที่ยงแล้ว"

"ลงไปก่อนเลยพี่ เหลืออีก10นาทีก็เสร็จ เดี๋ยวปรายค่อยขึ้นมารีมาร์กงานส่งทีหลัง"

ต่ายจึงพยักหน้าให้เบาๆก่อนควงแขนยี่หว่า แฟนสาวคนสวยออกไป ทั้งห้องที่เหลือเธอคนเดียวจึงเงียบสงบลง ปรายปรีญาจึงเร่งสปีดไฟล์เสียงเพื่อเร่งความเร็ว ให้เคสงานจบไวขึ้น

โชคดี ที่ไฟล์เสียงขายของเซลล์ขฝคนนี้ ค่อนข้างขายตรงไปมา แจ้งรายละเอียดของความคุ้มครองโปรดักซ์ ได้ตรงตามกรมธรรม์ อาจจะมีแก้งานที่ต้องโทรกลับไปแจ้งลูกค้าใหม่ก็แค่รายละเอียดข้อมูลยิบย่อยทั่วไป เหลือบมองดูนาฬิกาก็เที่ยงกว่าๆ ปรายปรีญาจึงเดินมารอลิฟต์ เพื่อลงไปแคนทีนของบริษัท ที่อยู่ชั้น5ของตึก เป็นบริษัทที่ถือว่าห้องทานอาหารใหญ่พอๆกับโรงอาหารโรงเรียนก็ว่าได้

แต่แตกต่างตรง ที่นี่ถูกตกแต่งให้ทันสมัย แบ่งแยกเป็นโซนๆ ทั้งโซนทานอาหาร ที่มีโต๊ะเก้าอี้วางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบและให้เพียงพอกับพนักงานทั้งตึก ไม่ว่าจะเป็นแผนกไอที แอดมิน บัญชี ไหนจะเอ้าซอลที่คอนแท๊กกับบริษัทอื่นๆอีกเป็นสิบๆแผนก 

ส่วนร้านอาหารที่บริษัทเลือกให้เข้ามาขายก็เน้นหลากหลาย ทั้งอาหารอีสาน อาหารตามสั่ง รวมถึงอาหารญี่ปุ่น และอาหารสไตร์ยุโรป ถัดไปอีกโซน ก็เป็นโต๊ะปิงปอง ที่วางไว้ให้พนักงานชายได้เล่นกีฬายามพัก ส่วนโซนสุดท้ายเป็นโซนที่ปรายปรีญาชอบมากที่สุด เป็นโซฟานิ่มๆวางเรียงราย และ มีตู้หนังสือหลากหลายรูปแบบให้เลือกอ่านรวมถึงนิยายชื่อดังในเวปเด็กดีที่ได้ลงตีพิมพ์ ซึ่งทุกๆ3เดือนบริษัทจะสลับสับเปลี่ยนเรื่องใหม่ๆมาให้พนักงานอ่านอยู่เสมอ ขาที่สั้นแต่ไม่ป้อม เดินทอดน่องเข้ามาในโซนร้านอาหาร มองร้านนั้นที ร้านนี้ที คิดไม่ออกเลือกไม่ถูกว่าจะกินอะไร ก่อนจะเดินไปสั่งป้าเเจ๋วร้านเดิมทุกที 

"ป้าคะขอกระเพราหมึกเผ็ดๆค่ะ ไม่ดาวนะคะ"

"กินแบบเดิมอีกละนะหนูปราย ไม่เบื่อเหรอ"

เสียงลุงหาญสามีป้าแจ๋วตะโกนแซว แต่มือซ้ายจับกะทะ มือขวาควงตะหลิวด้วยความชำนาญ ร้านนี้คงชินกับการสั่งอาหารเมนูเดิมๆของเธอ ที่สามารถกินซ้ำๆได้เป็นเดือนๆ ปรายปรีญาไม่มีแม้แต่เรียวแรงอ้าปากแซวกลับ จึ้งยิ้มให้ เพราะตั้งแต่เมื่อวานยังไม่มีข้าวสักเม็ดตกถึงท้อง หากว่าจะกินข้าวต้มที่น้องสาวทำไว้เมื่อเช้าก็กลัวสายเพราะจะไม่ทันเวลาเข้างาน สั่งอาหารเสร็จก็เดินมานั่งรอที่โต๊ะมุมหลังเสา ที่ค่อนข้างลับสายตาคนนิดหน่อย ก่อนทิ้งตัวลงเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้าเต็มที พลันสายเรียกเข้าจากน้องสาวก็โทรเข้ามา มืออวบรีบคว้ามารับสายอย่างไว เผื่อน้องสาวโทรมาแจ้งข่าวเรื่องแม่ แต่เสียงที่วิ่งผ่านสัญญาณอากาศเข้ามากับเป็นเสียงแหบพร่าของบุพการี

"ปรายเหรอ ลูก " แค่ได้ยินเสียงของบุพการี น้ำตาก็รื้นตาขึ้นมาจนเกือบล้นที่ตา เธอดีใจมากที่แม่ของเธอพูดกับเธอได้สักที หลังจากที่ออกจากห้องICU หมอก็ไม่ค่อยให้แม่พูดคุยอะไรมากนักกล้วแม่เหนื่อยหอบ ปรายปรีญาพยายามพูดคุยกัยแม่ด้วยน้ำเสียงที่ปกติที่สุด สายทนาพูดคุยกันไปเกือบยี่สิบนาที จนข้าวที่ป้าแจ๋วเอามาเสิร์ฟเริ่มเย็น เธอจึงขอแม่วางสายเพราะต้องรีบกินข้าวและกลับขึ้นไปทำงาน 

"เอ้า ปรายขึ้นมาพอดี พี่ว่าจะโทรลงไปตามพอดี"

" มีอะไรหรือเปล่าคะ" ปรายปรีญาทำสีหน้าตืนตระนกคิดว่าตัวเองขึ้นมาทำงานสายแต่มองนาฬิกาก็เหลืออีกตั้ง5นาที 

"พอดีคุณรินทร์เลขาคุณภัทร โทรมาให้แกขึ้นไปพบคุณภัทรหน่อย ไปทำไรผิดไว้หรือเปล่าหะ "

คนที่ยืนฟังประโยคที่หัวหน้าบอก ยิ้มบางๆให้พร้อมกับส่ายหัวและเดินออกมา ฝ่ายหัวหน้าสาวก็มองตามพนักงานใต้ปกครองที่ตอนนี้เธออ้าปีกเข้าไปปกป้องไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าปรายปรรีญาไปทำอะไรไว้หรือป่าว ร้อยวันพันปีคุณภัทรไม่เคยเรียกพนักงานระดับชั้นทั่วไปขึ้นไปพบ อย่างมากก็แจ้งผ่านหัวหน้าแผนกมาอีกทีถ้าทำไรผิดพลาด ลิฟต์ดังแจ้งเตือนว่าขึ้นมาถึงชั้นบนสุดของตึกแล้ว ปรายปรีญาก้าวขาออกมายืนสูดอากาศหน้าลิฟต์เพื่อทำใจ เธอจะเข้าไปพบเขาดีไหม ตอนนี้เธอไม่อยากเจอหน้าเขามากๆ ยืนเก้ๆกังๆอยู่สักพัก เอาวะ ตอนนี้เวลางานถ้าเธอไม่ไปเจอเขาก็คงหาว่าเธอขัดคำสั่ง ปรายปรีญาถามตอบตัวเองในใจก่อนเดินมายืนหน้าห้อง ซึ่งมีโต๊ะเลขาวางอยู่ แต่ตอนนี้คนหน้าห้องกำลังตั้งอกตั้งใจพิมพ์งาน พอเห็นว่าเธอมาจึงโทรเข้าไปบอกคนข้างในว่าคนที่ต้องการพบมาแล้ว ร่างสูงยืนหันหลังให้กับประตูสายตาทอดยาวมองออกไปนอกหน้าต่าง รอคนที่เขาได้สัมผัสร่างนิ่มเมื่อคืน จริงๆแล้วเขาไม่เห็นต้องรู้สึกผิดกับยัยนี้เลยสักนิด เพราะสิ่งที่เขาทำไปไม่ได้ตั้งใจให้เกิด เพราะเขาเองก็ไม่ได้มีสติสักเท่าไร หากพ่อไม่โทรมาบ่นที่เขาเมาจนขาดสติและเกือบมีเรื่องกับวัยรุ่นที่ไหนก็ไม่รู้ แล้วปรายปรีญามาช่วยแสร้งเล่นละครว่าเป็นน้องสาวของตนเอง นั้นจึงเป็นสาเหตุให้เธอมาอยู่ห้องเขาเมื่อคืน จนเกิดเรื่องเลยเถิด ต่อมความรู้สึกผิดเลยสะกิดเขาเบาๆขึ้นมา