12 อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย

หลังจากออกจากบริษัทของเจสสิก้า พายุก็บึ่งรถตรงกลับบ้านทันทีด้วยความหงุดหงิด และก็เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ รถยนต์ส่วนตัวของเพลิงจอดอยู่หน้าบ้าน น้องชายตัวดีกำลังง่วนอยู่กับการทำอะไรบางอย่างอยู่ในห้องนอนชั้นบนของบ้านหลังใหญ่ บิดาของพวกเขายังไม่กลับจากญี่ปุ่น หากรู้เรื่องของเพลิงกับเจสสิก้าจะต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่นอน

พายุผลักประตูห้องนอนของเพลิงออกอย่างแรง

ภาพที่เห็นตรงหน้าคือเพลิงกำลังเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวลงในกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ใบหน้าเรียบเฉยของน้องชายไม่ได้มีแววประหลาดใจเลยสักนิดกับการปรากฏตัวอบ่างกะทันหันของพี่ชาย

“มึงกำลังทำอะไรวะเพลิง?” พายุถามเสียงเข้ม เดินตรงเข้าไปกอดอกยืนตระหง่านอยู่ข้างเตียง

“เก็บของครับ” เพลิงตอบสั้น ๆ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง มือหนายังคงพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าใบใหญ่อย่างเป็นระเบียบ

“กูเห็นว่ามึงเก็บของ แต่ที่กูถามว่ามึงจะเก็บของย้ายไปไหน อย่าบอกนะว่ามึงจะย้ายไปอยู่กับเจสสิก้า?” พายุเริ่มขึ้นเสียงเมื่อเห็นท่าทีเย็นชาของน้องชาย

เพลิงชะงักมือไปครู่หนึ่งก่อนจะจัดของต่อด้วยท่าทางสงบ “ครับ...ผมจะย้ายไปอยู่กับพี่เจส เจ้าหนี้คนสวยของผม”

“มึงบ้าไปแล้วเหรอวะ? กูเพิ่งคุยกับเจสมา มันบอกว่ามึงกับมันคบกัน แต่กูรู้จักมึงดี ไม่มีทางที่เรื่องแบบนี้จะเป็นเรื่องจริง มึงบอกกูมาเพลิง ว่ามึงกับเจสกำลังคิดจะทำอะไรอยู่? สัญญาเรื่องแต่งงาน? เรื่องเงิน? มึงเอาอะไรไปแลกกับมัน” พายุดึงแขนเสื้อของเพลิงให้หันมาเผชิญหน้า เพลงแกะมือของพี่ชายออกจากแขนอย่างใจเย็น สายตาที่มองตอบกลับมานั้น มีความเด็ดเดี่ยวเกินกว่าเด็กเพิ่งจบใหม่ในสายตาคนอื่น

“พี่พา....เรื่องระหว่างผมกับเพื่อนพี่ และผมก็ไม่ได้โดนใครหลอกใครทั้งนั้น”

“ถ้าไม่ได้โดนหลอก แล้วมันคืออะไร! มึงเพิ่งเรียนจบ อนาคตมึงยังอีกไกล แล้วทำไมอยู่ ๆ ถึงได้ตกลงไปอยู่ในฐานะสามีของเจสสิก้า มึงรู้ไหมว่าคนนอกเขาจะมองมึงยังไง! เรื่องหนี้ของมึงถ้ามันหาไม่ได้จริง ๆ ยังไงกูก็ต้องช่วยมึงอยู่แล้ว” พายุเค้นถามอย่างไม่ลดละ และยอมสารภาพความจริงออกไป เพราะตอนนี้เขาห่วงอนาคตของน้องชายตัวเอง

เพลิงรูดซิปกระเป๋าเดินทางเสียงดัง เขาคว้ามือถือและกุญแจร๔บนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะสบตาดับพายุตรง ๆ ด้วยสายตาท้าทายและยากจะคาดเดา

“ถ้าพี่อยากรู้รายละเอียดขนาดนั้น....พี่ไปถามเขาเองเหอะครับ”

“เพลิง!”

            “เจสสิก้าเป็นคนเสนอให้ผมเอง ถ้าเธออยากให้พี่รู้ เธอจะบอกพี่เอง ผมโตพอที่จะรับผิดชอบการตัดสินใจของตัวเองแล้วพี่พา ไม่ต้องห่วงหรอกนะ” เพลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น เขายกกระเป๋าเดินทางขึ้น แล้วเดินผ่านพี่ชายไปยังหน้าประตู

“กูเป็นพี่มึงนะเพลิง มึงคิดว่ากูจะปล่อยให้มึงเดินเข้ากองไฟไปเฉย ๆ เหรอวะ!” พายุหันไปตะโกนไล่หลัง เพลิงหยุดชะงักที่หน้าประตู รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากโดยที่พายุไม่มีวันได้เห็น

“ผมต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำผิด บางที...กองไฟนี้อาจจะเป็นสิ่งที่ผมรออยู่ก็ได้”

สิ้นคำพูด เพลิงก็เดินลงบันไดไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ทิ้งให้พายุยืนกอดอก อารมณ์เสียเดือดดาลอยู่กลางห้องนอนที่ว่างเปล่า ความจริงที่ไม่ได้คำตอบยิ่งจุดไฟความสงสัยในใจของเขาให้พุ่งสูงขึ้น พายุสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรออกหาเบอร์ของเจสสิก้าอีกครั้งทันที

เพลิงมองกระเป๋าเดินทางสองใบที่วางอยู่กลางห้อวนั่งเล่นกว้างขวาง สายตาไล่สำรวจคอนโดมีเนียมหรูชั้นสูงของเจสสิก้าอย่างละเอียด ห้องตกแต่งด้วยโทนสีโมเดิร์นเรียบหรู สะอาดตา ตากลับดูเงียบเหงาเกินไปหน่อยเมื่อเทียบกับขนาดพื้นที่ หลังจากจัดเสื้อผ้าเข้าตู้เสร็จ เขาก็นอนยาวบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ทอดสายตามองทิวทัศน์เมืองหลวงผ่านกระจกบานใหญ่ ตั้งแต่แสงแดดบ่ายจนกระทั่งเปลี่ยนเป็นสีส้มยามเย็น

เขาลุกขึ้นนั่ง ถอนหายใจยาวแล้วเปลี่ยนมานั่งกระดิกเท้า รอแล้วรอเล่าแต่เจสสิก้าก็ยังไม่กลับมาจากทำงานเสียที ความเบื่อหน่ายเริ่มเข้าครอบงำจนนั่งไม่อนู่สุข เพลิงตัดสินใจลุกขึ้นหาอะไรทำสายตาไปสะดุดเข้ากับเคาน์เตอร์ครัวสแตนเลสสุดเนี๊ยบที่ดูเหมือนไม่ค่อยผ่านการใช้งานสักเท่าไร

“ปล่อยให้ห้องเงียบเหงาขนาดนี้ได้ยังไง” เพลิงพึมพำกับตัวเองพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก เขาเดินตรงไปเปิดตู้เย็นสำรวจวัตถุดิบ ทันทีที่ประตูตู้เย็นเปิดออก เขาก็ยกมือขึ้นเกาหัวเบา ๆ เมื่อพบเพื่อน้ำแร่ ผักสดแค่สองอย่างและเครื่องปรุงพื้นฐานนิดหน่อย

แต่ระดับเพลิงแล้ว สมัยที่ยังเรียนอยู่เขาอยู่หอพักกับน่านฟ้า ทำอาหารกินเองกันบ่อย ๆ เรื่องแค่นี้ไม่ใช่อุปสรรค เขาจัดการพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นถึงข้อศอก คว้าผ้ากันเปื้อนมาสวมแล้วเริ่มลงมือโชว์ฝีมือเสน่ห์ปลายจวักทันที เสียงมีดกระทบเขียงสม่ำเสมอเริ่มดังขึ้นในห้องที่เคยเงียบสงบ เขาหั่นผัก เตรียมเนื้อสัตว์อย่างคล่องแคล่ว กระทะร้อนซ่ายามที่วัตถุดิบสัมผัสความร้อน เพลิงพิถีพิถันจัดจานอย่างสวยงามราวกับเชฟมืออาชีพ หวังว่าจะทำให้คนที่เพิ่งเลิกงานกลับมาหายเหนื่อยทันทีที่ได้ลิ้มรสมือของเขา