11 เลี้ยงเด็ก

ในเวลาต่อมาเสียงประตูห้องทำงานของเจสสิก้าก็ถูกผลักออกมาโดยไม่มีการเคาะบอกกล่าว ร่างสูงใหญ่ของพายุเดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ เขาหยุดยืนอยู่หน้าตรงทำงาน กวาดสายตามองเพื่อนสนิทสาวที่กำลังนั่งตรวจเอกสารด้วยท่าทีนิ่งสงบ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นในชีวิต

“เจส....นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? กูเพิ่งได้ยินข่าวว่ามึงตกลงคบกันไอ้เพลิง.....ไอ้เพลิงเนี่ยนะ?” พายุเปิดประเด็นทันที เสียงของเขาหนักแน่นด้วยความงงงวย

เจสสิก้าเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารอย่างช้า ๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย ไร้ร่องรอยของความหวั่นไหวที่เพิ่งเกิดขึ้นกับน้องชายของพายุเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา เธอเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างทรงอำนาจ ก่อนจะยกยิ้มบาง ๆ ส่งให้เพื่อนสนิท

“ข่าวไวดีนี่ มันแปลกตรงไหนวะ?” เธอตอบเสียงเรียบ

“แปลกตรงไหนเหรอ? แปลกทุกตรงเลยล่ะ มึงคือเจสสิก้าประธานบริษัทที่เพียบพร้อมไปหมดทุกอย่า ผู้ชายระดับผู้บริหาร เจ้าของธุรกิจใหญ่โตรอจีบมึงเป็นแถว แต่มึงปฏิเสธหมด แล้วจู่ ๆ มาคบเด็กอย่างไอ้เพลิงเนี่ยนะ? ตนอย่างมึงเนี่ยนะจะมาเอาเด็ก?” พายุแค่งหัวเราะ ยกมือขึ้นกุมขมับอย่างไม่เชื่อสายตา

พายุมองเจสสิก้าอย่างพิจารณา ค้นหาความจริงขากดวงตาคู่สวยเขาไม่เคยคิดเลยว่าเพื่อนสนิทที่เย่อหยิ่ง และเย็นชาเรื่องความรักอย่างเธอ จะยอมลดตัวลงมาคบกับน้องชายเพื่อนสนิท ซึ่งเพลิงเองก็เพิ่งเรียนจบเป็นเด็กไม่มีอนาคตในสายตาของคนทั่วไป

“เพลิงไม่ใช่เด็กธรรมดาเลยพายุ....และกูก็ไม่ใช่คนที่จะยอมแลกอะไรโดยไม่มีเหตุผล” เจสสิก้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงเสน่ห์ แฝงความหมายซับซ้อนที่รู้กันเพียงเธอกับเพลิงเท่านั้น

“เหตุผลอะไรของมึงเจส? มึงกับมันไปสปาร์กกันตอนไหน กูเป็นพี่ชายมัน เป็นเพื่อนสนิทมึง ทำไมกูไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน” พายุก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ยันมือลงบนโต๊ะ “มึงแน่ใจนะว่าไม่ได้กำลังเล่นเกมอะไรอยู่?”

เจสสิก้าสบตาพายุอย่างมั่นคง ซ่อนเรื่องสัญญาแต่งงานไว้ภายใต้รอยยิ้มอันน่าค้นหา

“กูแค่อยากลองเลี้ยงเด็กดูบ้างไม่ได้หรือไง? และดูเหมือนว่าน้องชายของมึง...จะตอบโจทย์กูได้ดีกว่าผู้ชายทุกคนที่กูเคยเจอมาเลยล่ะ” เธอตอบยั่วเย้า

พายุแค่นหัวเราะในคอ นัยน์ตาคมฉายแววไม่เชื่อถือแม้แต่น้อย เขาทิ้งน้ำหนักตัวลงบนสองมือที่เท้ากับโต๊ะทำงาน กระเถิบหน้าเข้าไปใกล้เจสสิก้าอีกนิด

“เลี้ยงเด็ก? อย่างมึงเนี่ยนะเจส? คนอย่างมึงไม่เคยมองผู้ชายคนไหน โดยเฉพาะเด็กอ่อนหัดไร้ประสบการณ์ และที่สำคัญเลยนะมึงไม่มีทางเอาหัวใจไปเสี่ยงกับคำว่าอยากลองแน่ ๆ บอกกูมาตามตรง มึงมีแผนอะไรอยู่”  พายุเค้นเสียงต่ำ กดดันเพื่อนสนิท

“มึงก็คิดมากไปได้พายุ โลกนี้ไม่มีอะไรซับซ้อนขนาดนั้นหรอก แค่คนที่ใช่ ในเวลาที่ใช่.....หรือมึงคิดว่าน้องชายมึงไม่มีเสน่ห์พอจะทำให้กูสนใจ?” เจสสิก้าเอนพิงเก้าอี้อีกครั้งอย่างผ่อนคลาย เรียวนิ้วสวยหมุนปากการาคาแพงเล่นอย่างมีจังหวะ

“กูรู้จักทั้งมึงและน้องกูดี! เพลิงมันเพิ่งเรียนจบ มันกับมึงไม่เคยเจอกันเลยแล้วจู่ ๆ จะบอกว่าสปาร์กกันจนถึงขั้นจะคบกันจริงจังเนี่ยนะ? มันฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด มึงปิดบังอะไรกูอยู่ใช่ไหมเจส เรื่องตระกูลมึงใช่ไหม?” พายุเน้นคำขมวดคิ้วแน่นจนเป็นโบ

เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ พยายามจับสังเกตสัญญาณโกหก แต่เจสสิก้ากลับยิ้มรับด้วยสายตานิ่งสงบ ราวกับผิวน้ำที่ไร้คลื่น เธอไม่หลบสายตา ไม่แสดงความลนลาน มีเพียงรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ยิ่งกระตุ้นให้พายุมองว่ามันคือหน้ากาก

“มึงซักกูอย่างกับกูเป็นจำเลยในศาลแน่ะพายุ....เอาน่า เลิกทำตัวเป็นพ่อคนที่สองของเพลิงได้แล้ว นายนั่นโตพอที่จะตัดสินใจเรื่องของตัวเองได้ และกูก็ไม่ใช่เด็กเมื่อวานซืนที่จะโดนใครหลอก” เธอเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความขี้เล่น

“กูไม่ได้กลัวมันหลอกมึง แต่กูกลัวมึงลากมันเข้ามาในเกมของมึงต่างหาก!” พายุโพล่งออกมาอย่างหมดความอดทน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำงานดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศตึงเครียด ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกช้า ๆ โดยเนเน่เลขาสาวที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางนอบน้อม

“ขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะค่ะบอส ได้เวลาประชุมบอร์ดบริหารเรื่องโครงการใหม่แล้วค่ะ ทุกคนมารอครบแล้วที่ห้องประชุมใหญ่ค่ะ” เนเน่เอ่ยขึ้นพลางก้มมองนาฬิกาข้อมือ

เจสสิก้าคลี่ยิ้มเล็กน้อย ราวกับเสียงของเนเน่คือระฆังพักยก เธอปิดฝาปากกาลงเสียงดัง ก่อนจะหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมากอดในอกแล้วยันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“ขอบใจมากเนเน่ เดี๋ยวฉันตามไป” เจสสิก้าหันไปพูดกับเลาสาว ก่อนจะหันกลับมามองเพื่อนสนิทที่ยังยืนหน้าตึงอยู่ข้างโต๊ะ เธอยื่นมือไปตบไหล่เพื่อนเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความเหนือกว่า

“หมดเวลาไต่สวนแล้วว่ะพายุ กูต้องไปทำงานต่อ ไว้ว่าง ๆ ค่อยมาเค้นกูใหม่นะ...ถ้ามึงคิดว่ามึงมีความสามารถพองัดปากกูได้นะ” เจสสิก้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี

พูดจบเจสสิก้าก็เดินเฉียดตัวพายุออกไปจากห้องพร้อมกับเนเน่ ทิ้งให้พายุยืนนิ่ง มองตามหลังเพื่อนสนิทไปด้วยความหงุดหงิด ความสงสัยในหัวของเขายังไม่ได้ลดลงเลยสักนิด ตรงกันข้าม....เขายิ่งมั่นใจว่าภายใต้รอยยิ้มเรียบเฉยของเจสสิก้าต้องมีอะไรซ่อนอยู่แน่นอน