13 เจ้าหนี้หน้าแดง

เสียงประตูลูกบิดหมุนแผ่วเบาก่อนที่เจสสิก้าจะค่อย ๆ ก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารลอยมาปะทะจมูก ชวนให้ท้องร้องอย่างห้ามไม่ได้ทั้งที่เธอกลับมาพร้อมความเหนื่อยล้า สายตาคู่สวยสะดุดเข้ากับร่างสูงของเพลิงที่นอนฟุบหลับอยู่บนโซฟา ใบหน้ายามหลับของเขาดูสงบและไร้เดียงสาผิดกับลุคกวน ๆ ในเวลาปกติ บนโต๊ะมีอาหารสามสี่อย่างถูกจัดวางไว้อย่างตั้งใจ แม้ว่าหน้าตาจะดูไม่เนี๊ยบเท่าเชฟระดับมืออาชีพ แต่ความหอมและปริมาณที่จัดเต็มก็ทำให้หญิงสาวถึงกับตาโตด้วยความประหลาดใจ

‘ไม่น่าเชื่อเลยนะ.... ผู้ชายกวนประสาทอย่างนาย จะมีมุมใส่ใจแบบนี้ด้วย’

เธอคิดในใจพร้อมรอยยิ้มเอ็นดูที่ค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมา เจสสิก้าก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะ รอยยิ้มยังไม่ทันหุบลงเสียงขยับตัวจากโซฟาก็ดังขึ้น เพลิงค่อย ๆ ยันตัวขึ้นมา นวดขมับเบา ๆ ประบสายตาสู้แสงไฟ ก่อนจะหันมาสับตากับเธอ

“อ้าว....กลับมาแล้วเหรอครับ” เพลิงพึมพำงัวเงีย ก่อนจะไล่สายตามองจานอาหารบนโต๊ะ แล้วหันมาส่งยิ้มทรงเสน่ห์พลางยักคิ้วให้เธอ

“ตกใจล่ะสิ? สามีอย่างเพลิง ชัยสวัสดิ์ซะอย่าง ทำได้ทุกอย่างอยู่แล้วกลิ่นหอมจนต้องอึ้งเลยใช่ไหมล่ะ รู้ไว้เลยนะว่าพี่กำลังจะได้กินฝีมือของสุดยอดเชฟที่ไม่ได้หาตัวจับกันได้ง่าย ๆ” เขาลุกขึ้นยืน ยืดอกพร้อมส่งสายตาท้าทาย “ยืนอึ้งทำไมล่ะครับคุณเจสสิก้า รีบไปล้างมือแล้วมาลิ้มรสอาหารมื้อเย็นที่ผมตั้งใจเนรมิตให้ได้แล้ว!”

เจสสิก้าหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ กับความยักคิ้วยืดอกของคนตรงหน้า ความอุ่นวาบในใจเมื่อครู่หายวับไปเปลี่ยนเป็นความเอ็นดูผสมความหมั่นไส้แทน เธอส่ายหัวน้อย ๆ ก่อนจะเดินไปวางกระเป๋าบนโต๊ะข้างโซฟา

“ยกตัวเองยาวขนาดนี้ ลืมไปหรือเปล่าว่าตอนฉันเดินเข้ามา สุดยอดเชฟยังนอนหลับน้ำลายไหลอยู่บนโซฟาอยู่เลย” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงล้อเลียน แต่สายตาก็ยังคงกาดมองจานอาหารบนโต๊ะไม่ห่าง

“เขาเรียกว่าใช้พลังงานขั้นสูงต่างหาก! คนระดับเทวะทำอาหารมันต้องใส่จิตวิญญาณลงไป พอทำเสร็จร่างกายมันก็เลยต้องการการพักผ่อนเพื่อฟื้นฟูพลังงาน นิดหน่อยน่า....แต่รับรองว่ารสชาติไม่ดร็อปแน่นอน” เพลิงรีบแย้งทันควัน พลางเดินตามหลังเธอไปที่อ่างล้างมืออย่างเนียน ๆ

เจสสิก้าล้างมือเสร็จก็หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า มองเพลิงที่ยังคงทำหน้าตาภาคภูมิใจไม่เลิก

“โอเค ๆ ยอมแพ้ในความมั่นใจของนายเลย งั้นคุณสุดยอดเชฟจะกรุณาตักข้าวให้ผู้หญิงหิวโซคนนี้ได้หรือยังคะ?” เธอยิ้มกว้างก่อนจะดึงเก้าอี้ออกมานั่งลง

“จัดให้ตามคำขอครับผม!”

เพลิงรีบกุลีกุจอตักข้าวสวยร้อน ๆ ใส่จานให้เธอด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามส่งสานตากระตือรือร้นและคาดหวังแบบปิดไม่มิด

“ลองชิมถ้วยนี้ก่อนเลย ต้มยำกุ้งสูตรสะท้านฟ้า ผมตั้งใจทำสุดฝีมือ ชิมแล้วบอกตามตรงเลยนะว่าอร่อยที่สุดในชีวิตพี่หรือเปล่า”

เจสสิกร้าใช้ช้อนตักต้มยำขึ้นมาชิมช้า ๆ โดยมีสายตาคูคมของเพลิงจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวแบบไม่ละสายตาไปไหน รสชาติเข้มข้น กลมกล่อมและเปรี้ยวเผ็ดกำลังพอดี ทำให้เจสสิก้าเบิกตากว้างอย่างประหลาดใจ ความอร่อยเกินคาดทำให้อาหารมื้อนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงหัวเราะและคุยโวโอ้อวดของเพลิงที่สร้างบรรยากาศให้อบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด เมื่อตักอาหารคำสุดท้ายเสร็จ เจสสิก้าก็ลุกขึ้นเตรียมเก็บจาน

“อร่อยมากเลย....มื้อนี้ถือว่าสอบผ่าน งั้นฉันล้างจานเองนายไปพักเถอะ”

“ได้ไงล่ะ ระดับเพลิงไม่เคยทิ้งงานกลางคัน ไปช่วยกันล้างนี่แหละจะได้เสร็จไว ๆ” เพลิงยกจานที่เหลือเดินตามเธอไปที่อ่างล้างจานทันที

พื้นที่ตรงอ่างล้างจานไม่ได้กว้างขวางนัก เมื่อร่างสูงของเพลิงเข้ามาแทรกตัวยืนข้าง ๆ กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ ผสมกลิ่นสบู่จากตัวเขาก็ลอยแตะจมูกเธอ เจสสิก้ารับหน้าที่ถูน้ำยาล้างจาน ส่วนเพลิงเป็นคนรับจานไปเปิดน้ำเปล่าล้างออก

“ส่งจานมาสิครับ” เพลิงพูดพลางยื่นมือไปรับจานใบใหญ่

ทว่าในจังหวะที่เจสสิก้ากำลังส่งจานให้ ปลายนิ้วเรียวเล็กกลับพลาดไปสัมผัสกับหลังมือของเขาเข้าจัง ๆ ความเย็นของน้ำกับความอบอุ่นขากฝ่ามือหนาทำให้อารมณ์สะดุด เพลิงหมุนตัวกลับมามอง ขณะที่เจสสิก้าก็เงยหน้าขึ้นมาพอดี ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว สายตาคมกริบของเพลิงจ้องมองลงมา นัยน์ตาฉายแวววูบไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาเป่ารดเบา ๆ ที่หน้าผากของเธอ

ตึกตัก....ตึกตัก.....

หัวใจของเจสสิก้าเต้นระรัวราวกับว่าจะทะลุออกมานอกอก ความอุ่นวาบแล่นปราดไปทั่วเรือนร่างจนแก้มทั้งสองข้างเริ่มร้อนผ่าว เธอพยายามเก็บอาการสุดฤทธิ์ เม้มริมฝีปากแน่นพร้อมกับรีบชักมือกลับและเบือนสายตาหลบไปมองฟองน้ำยาล้างจานในอ่างแทน

“โทษที มือมันลื่นน่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้ราบเรียบที่สุด ทั้งที่ในอกยังเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

เพลิงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบา ๆ