33 หลบหน้า

เธอค่อย ๆ ยกมือขึ้นมาแตะริมฝีปากที่บวมเจ่อของตัวเองเบา ๆ ความร้อนผ่าวระอุขึ้นมาบนใบหน้าขนแก้มทั้งสองข้างกลายเป็นสีแดงระเรื่อ ความรู้สึกบกเบียดของริมฝีปากหนาและรสสัมผัสชื้อแฉะของเพลิงยังคงติดแน่น ไม่ว่าจะพยายามเช็ดออกสักกี่ครั้งก็ไม่อาจลบเลือนความทรงจำนั้นได้เลย

“คนฉวยโอกาส.....ไอ้บ้าเอ๊ย!”

เจสสิก้าสบถพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่สับสนและโกรธกรุ่น เธอเดินไปที่เตียงนอนแล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรง นึกถึงการกระทำอันป่าเถื่อนของชายหนุ่ม เขาไม่ได้เพียงแค่ตักตวงความหวานจากริมฝีปากเธอเท่านั้น แต่ยังถือดีรุกล้ำเข้าไปยังพื้นที่สงวนที่เธอไม่เคยยินยอมให้ใครได้เฉียดใกล้ ผ่านปราการชิ้นน้อยยังคงทำให้ท้องน้อยของเธอปั่นป่วนจนต้องบีบมือเข้าหากันแน่น

“คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน... มีสิทธิ์อะไรมาทำกับฉันแบบนี้!”

เธอก่นด่าเขาในความเงียบ เสียงลมหายใจถี่รวนค่อย ๆ ปรับระดับลง แต่น้ำตาแห่งความกรุ่นโกรธและความอับอายกลับเอ่อคลอที่หน่วยตา เจสสิก้าซุกหน้าลงกับหมอนใบโต พยายามสลัดภาพใบหน้าคมคายและสายตาเร่าร้อนของเพลิงออกจากหัว แต่ยิ่งพยายามลืม สัมผัสที่เขารุกล้ำของสงวนของเธอกลับยิ่งเด่นชัด จนเธอทำได้เพียงแค่กำผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อระบายความรู้สึกสับสนอลหม่านที่กำลังกัดกินหัวใจ

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าตรู่เริ่มจับขอบฟ้า แต่แสงจากโคมไฟหัวเตียงในห้องนอนของเพลิงยังคงเปิดสว่าง ชายหนุ่มลุกขึ้นมานั่งบนขอบเตียงตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เขาตื่นก่อนเวลาที่นาฬิกาปลุกจะส่งเสียงร้องร่วมชั่วโมง และอันที่จริง....เขาแทบไม่ได้หลับเลยตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เขายกมือขึ้นถูใบหน้าตัวเองแรง ๆ พลางถอนหายใจออกมา ทว่าทุกครั้งที่หลับตาลง ภาพใบหน้าสวยคมของเจสสิก้าภรรยาจำเป็นของเขา ก็ผุดขึ้นมาในความคิดอย่างชัดเจน ลมหายใจอุ่นรินรด กลิ่นหอมประจำกายและที่สำคัญที่สุดคือภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่ยังรบกวนจิตใจเขาไม่หยุดหย่อน

ความรู้สึกยามที่ได้บดเบียดริมฝีปากลงบนความนุ่มนวลของเธอ เสียงถอนหายใจแผ่วเบาที่แทรกออกมาอย่างตกใจ และความวาบหวามตอนที่มือของเขารุกล้ำผ่านปราการชิ้นบางเข้าไปสัมผัสจุดเร้นลับของเธอ ทุกรายละเอียดมันชัดเจนจนทำให้เลือดในกายของเขาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้ เพลิงเสยผมที่ตกลงมาระเกะระกะขึ้นไปด้านหลัง เขาไม่ได้ตั้งใจจะรุกรานเธอถึงขนาดนั้นในตอนแรก ตาความพยศ ดวงตาคู่คมที่มองเขาอย่างไม่ยอมแพ้และเรือนร่างที่เย้ายวนเกินจะทนไหว ทำให้เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ไปชั่วขณะ

“ยัยตัวดี....” เขาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่า

ความคิดในหัวตีกันวุ่นวาย ทั้งความรู้สึกสะใจที่ได้ตักตวงความหวานจากภรรยาในนาม และความกังวลลึก ๆ ว่าเช้านี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากัน เธอจะทำหน้าอย่างไร หรือจะหลบหน้าเขาไปเลย เพลิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายด้วยน้ำเย็นจัด หวังจะช่วยคลายความร้อนรุ่มและอารมณ์ฟุ้งซ่านที่ยังคงตกค้างอยู่ให้เบาบางลง ก่อนที่จะต้องออกไปเจอหน้าเธอในเช้าวันใหม่

ความเงียบสงัดครอบคลุมไปทั่วทั้งห้องโดยสารของรถยนต์คันหรู มีเพียงเสียงกระหึ่มแผ่วเบาของเครื่องยนต์และลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ปะทะผิว เพลิงทำหน้าที่เป็นคนขับอยู่หลังพวงมาลัย คอยมองกระจกหลังเป็นระยะแต่สิ่งที่เห็นกลับมีเพียงเจสสิก้าที่นั่งเบือนสายตาไปนอกหน้าต่าง เธอแทบไม่หันกลับมามองด้านหน้าและไร้ซึ่งบทสนทนาใด ๆ ระหว่างกัน

บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เพลิงจับพวงมาลัยแน่นขึ้นนึกถึงรอยยิ้มและคำพูดโต้ตอบเผ็ดร้อนอย่างที่เธอเคยทำ ทว่าเช้านี้สิ่งที่เขาได้รับกลับเป็นเพียงการตั้งปราการเงียบและท่าทีเมินเฉย ราวกับว่าตัวตนของเขาไม่มีอยู่ตรงนั้น เมื่อรถยนต์หรูเคลื่อนเข้าจอดที่หน้าอาคารสำนักงาน ยังไม่ทันที่เพลิงจะดับเครื่องยนต์หรือก้าวลงไปเปิดประตูให้ ประตูเบาะหลังก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว เจสสิก้าก้าวลงจากรถทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหน้าเขา

“เดี๋ยวพี่.....” เพลิงเรียกได้เพียงเท่านั้น

เธอเดินลิ่วตรงเข้าสู่ตัวอาคารด้วยท่วงท่าที่มั่นคงและรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ และความรู้สึกหน่วงหนักในอกของชายหนุ่มที่ได้แต่มองตามแผ่นหลังบางนั้นหายลับเข้าไปในตัวอาคาร

หน้าห้องผู้บริหาร เนเน่เลขาส่วนตัวของเจสสิก้า เดินถือแฟ้มเอกสารตรงไปหาเจ้านายสาวด้วยความรู้สึกแปลกใจ ตั้งแต่เดินเข้ามาในบริษัท เธอสังเกตเห็นบรรยากาศอึดอัดรอบตัวของคู่สามีภรรยาคู่นี้ได้อย่างชัดเจน ปกติแม้จะมีความขัดแย้งให้เห็นบ้างแต่สายตาที่ส่งหากันมักมีความนัยบางอย่างแสดงให้เห็นอยู่เสมอ ทว่าเช้านี้เจสสิก้ากลับเดินเชิดหน้าผ่านเพลิงไปราวกับว่าเขาเป็นเพียงอากาศธาตุในขณะที่ชายหนุ่มก็ได้แต่มองตามด้วยสายตาเครียดขรึมผิดปกติ

“บรรยากาศชวนขนลุกพิกล....” เนเน่พึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเคาะประตูและก้าวเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านาย

“ขออนุญาตค่ะบอส วันนี้มีพบลูกค้าที่รังสิตตอนบ่ายโมง แล้วก็ไปดูบ้านลูกค้าที่ลาดพร้าวต่อด้วยค่ะ และสุดท้ายค่ะบอสมีประชุมงานกับคุณสุตอนสิบโมงค่ะ” เนเน่ปรับสีหน้าให้เป็นการเป็นงานเดินเข้าไปรายงานภารกิจและตารางงานประชุมสำคัญด้วยน้ำเสียงฉะฉาน เจสสิก้าพยักหน้ารับรู้พยายามโฟกัสกับงานตรงหน้า แต่รอยบวมช้ำที่ริมฝีปากและดวงตาที่ฉายแววอ่อนล้าของเธอ ก็ไม่อาจเล็ดลอดสายตาอันแหลมคมของเลขาสาวไปได้ เมื่อรายงานจบ เนเน่ก็เอ่ยขึ้นด้วยความใส่ใจ