MasukShare
บทที่ 16 บัญชีลับ
Tanggal publikasi:
2026-09-10 16:12:59ซูเยี่ยนฟื้นขึ้นมาในห้องนอนของตัวเองตอนบ่ายแก่ๆ ปวดหัวตุบๆ ราวกับมีคนเอาค้อนทุบขมับทั้งสองข้าง ลำคอแห้งผาก กลิ่นเหล้าจางๆ ยังติดอยู่ในลมหายใจ
เธอจำได้ลางๆ ว่าเธอเมา... ต่อหน้าแขกนับสิบ
"คุณนายคะ!" อาเอ้ยวิ่งเข้ามาเมื่อเห็นเธอลืมตา "คุณนายฟื้นแล้ว!"
"น้ำ..." ซูเยี่ยนพูดเสียงแหบ
อาเอ้ยรีบยกน้ำมาให้ ซูเยี่ยนดื่มจนหมดแก้ว แล้วหันไปมองนาฬิกา
บ่ายสามโมง
งานเลี้ยงน้ำชาเลิกไปนานแล้ว
"แขก... กลับกันหมดหรือยัง?"
"กลับกันหมดแล้วค่ะคุณนาย คุณหญิงลี่ฝากบอกว่าเป็นห่วงคุณนายมาก"
ซูเยี่ยนกัดฟัน
คำว่า "เป็นห่วง" ในวงสังคมชั้นสูงหมายถึง "ฉันจะเอาไปนินทาให้ทั่วทั้งเมือง"
เธอเสียหน้าที่สุดในชีวิต
"หลินซือเหยียนอยู่ไหน!" เธอถามด้วยเสียงกร้าว
"คุณผู้หญิงหลิน... อยู่ในสวนค่ะ กำลังรดน้ำต้นไม้กับอาเหมย"
ซูเยี่ยนกำผ้าห่มแน่น
เด็กคนนั้น...
เด็กคนนั้นวางแผนไว้หมดแล้ว
ตั้งแต่น้ำผลไม้ที่เสิร์ฟ ไปจนถึงการบังคับให้เธอดื่ม... ทุกอย่างคือกับดัก
เธอถูกหลินซือเหยียนเล่นงาน
หญิงสาวที่เธอคิดว่าเป็นแค่เด็กบ้านนอกตัวเล็กๆ ที่ไม่มีพิษมีภัย
ซูเยี่ยนหันไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียง แต่แล้วเธอก็ชะงัก
เครื่องมือถือของเธอ... มันถูกวางไว้ในตำแหน่งที่ต่างจากที่เธอจำได้
เธอเปิดหน้าจอ ตรวจสอบประวัติการใช้งาน ไม่มีอะไรผิดปกติ
ไม่มีแอปแปลกปลอม ไม่มีข้อความที่เธอไม่ได้ส่ง
แต่อาเอ้ยที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นสีหน้าซูเยี่ยนแล้วถามด้วยความสงสัย
"คุณนายคะ เป็นอะไรหรือเปล่า?"
"ไม่มีอะไร" ซูเยี่ยนวางมือถือลง แต่ในใจกลับไม่สบาย
ความรู้สึกเหมือนถูกมองอยู่ตลอดเวลา ยังคงเกาะกุมอยู่ในอก
ที่สวนด้านล่าง
หลินซือเหยียนกำลังรดน้ำต้นกุหลาบที่เธอเคยปลูกในชาติก่อน มันเป็นกุหลาบพันธุ์หายากที่ซูเยี่ยนสั่งซื้อมาจากฝรั่งเศส ราคาต้นละหลายแสนในชาติก่อน เธอถูกซูเยี่ยนดุว่าทำกุหลาบตายไปสามต้น ต่อหน้าคนใช้ทุกคน เธอรดน้ำให้มันอย่างเบามือ ฮัมเพลงเบาๆ
"คุณผู้หญิงคะ" อาเหมยเดินเข้ามาใกล้ กระซิบ "คุณนายฟื้นแล้วค่ะ"
"อือ" หลินซือเหยียนไม่หยุดรดน้ำ "แล้วเธอว่าไงบ้าง?"
"ดูเหมือนจะโกรธมากค่ะ แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะไม่มีหลักฐาน"
หลินซือเหยียนยิ้ม "ดี"
เธอวางบัวรดน้ำลง หันมามองอาเหมย
"สมุดที่ฉันขอเมื่อวาน เอามาหรือยัง?"
อาเหมยล้วงจากกระเป๋าเสื้อ หยิบสมุดปกดำขนาดกลางออกมา
"นี่ค่ะ"
หลินซือเหยียนรับมาเปิดดูข้างใน
หน้าสมุดเต็มไปด้วยลายมือของอาเหมยที่จดบันทึกทุกอย่างอย่างละเอียด
"วันที่ 3 มีนาคม คุณนายสั่งให้ไปแอบถ่ายรูปคุณผู้หญิงกับเพื่อนชายที่ร้านกาแฟ"
"วันที่ 15 เมษายน คุณนายสั่งให้เปลี่ยนยาคุมในตู้ยาของคุณผู้หญิงเป็นวิตามิน"
"วันที่ 22 พฤษภาคม คุณนายบอกให้ไปบอกคุณผู้ชายว่าคุณผู้หญิงแอบคุยกับผู้ชายคนอื่น"
"วันที่ 8 มิถุนายน คุณนายบอกว่าเตรียมการสำหรับวันคลอด..."
หลินซือเหยียนหยุดอ่าน
นั่นคือวันเดียวกับที่เธอตาย
"อาเหมย" เธอเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเรียบ "ขอบใจที่เก็บมันไว้"
"หนูควรจะทำนานแล้วค่ะ" อาเหมยก้มหน้า "หนูขอโทษ"
"ไม่ต้องขอโทษ" หลินซือเหยียนเก็บสมุดใส่กระเป๋าตัวเอง "ฉันให้อภัยเธอแล้ว... ตั้งแต่ชาติก่อน"
อาเหมยเงยหน้าขึ้น น้ำตาคลอ
"แต่มีอย่างหนึ่งที่ฉันอยากให้เธอทำ"
"อะไรคะ?"
หลินซือเหยียนหันไปมองบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง
"เธอจำได้ไหม... ตอนที่คุณแม่ซูสั่งให้ทำอะไรกับบัญชีของฉัน?"
อาเหมยคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตาโต "จำได้ค่ะ... คุณนายเคยให้หนูไปเอาเอกสารที่ธนาคาร... มันเป็นบัญชีของคุณผู้หญิง"
"ใช่" หลินซือเหยียนยิ้ม "บัญชีที่คุณแม่ซูเปิดในนามฉัน... แล้วเอาเงินบริษัทเข้าไปพัก... แต่ไม่เคยบอกฉัน"
ในชาติก่อน หลินซือเหยียนพบความจริงนี้หลังจากตายแล้ว ตอนที่วิญญาณของเธอล่องลอยอยู่ และเห็นทนายความมาจัดการมรดก
Bab terbaru
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 27 ผมขอโทษ
วันที่สามกู้ถิงเฉินกลับไปที่บ้านหลังเล็กของหลินซือเหยียนตลอดสองวันที่ผ่านมา เขาให้คนตามสืบเรื่องทรัพย์สินของเธออย่างละเอียด จนพบโฉนดที่ดินซึ่งยังคงมีชื่อของหลินซือเหยียนเป็นเจ้าของ บ้านหลังเก่าที่อยู่ชานเมือง เขาจำได้ว่าหลินซือเหยียนเคยพูดถึงบ้านหลังนี้ครั้งหนึ่ง ตอนที่ทั้งคู่เพิ่งเริ่มคบกันเธอเคยบอกเขาว่า พ่อทิ้งบ้านหลังหนึ่งไว้ให้ที่ชานเมืองแต่เธอไม่เคยพาเขาไปที่นั่น ตอนนั้นเขาไม่ได้ถามต่อและไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าบ้านหลังนั้นจะสำคัญกับเธอมากแค่ไหน วันนี้เขากลับมายืนอยู่หน้าบ้านหลังนั้น ประตูรั้วไม้เก่าเปิดแง้มอยู่ต้นมะม่วงต้นใหญ่ทอดเงาลงบนลานหน้าบ้าน แล้วเขาก็เห็นเธอ หลินซือเหยียนกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ข้างรั้วเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหลวมกับกางเกงผ้าฝ้ายธรรมดา ผมถูกรวบไว้เป็นหางม้าต่ำ ไม่มีเครื่องประดับ ไม่มีเครื่องสำอาง ถึงอย่างนั้น เธอกลับดูมีชีวิตชีวากว่าทุกครั้งที่เขาเคยเห็น กู้ถิงเฉินยืนนิ่งอยู่หน้าประตูหลินซือเหยียนเงยหน้าขึ้น สายตาของทั้งคู่สบกัน เธอไม่ได้มีท่าทีประหลาดใจแม้แต่น้อย“มาทำไม”กู้ถิงเฉินก้าวเข้ามาในลานบ้าน“เจี๋ยเจี๋ย... กลับบ้านเถอะ”หลินซือเหยียนวางบัวรดน้ำลง“บ้านไหน”
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 26 ความผิดผมเอง
อาเหมยเงยหน้าขึ้นช้า ๆ“ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าควรตอบเธอยังไง”หลินซือเหยียนวางช้อนลง“แต่ฉันให้อภัยเธอตั้งแต่คืนนั้นแล้ว”ดวงตาของอาเหมยแดงขึ้นทันที“คุณผู้หญิง...”“ชาตินี้เธอยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย”หลินซือเหยียนยิ้มบาง ๆ“เรื่องที่เกิดขึ้นในชาติก่อน ฉันให้อภัยไปแล้ว”น้ำตาของอาเหมยไหลลงมาโดยไม่ทันตั้งตัวหลินซือเหยียนถอนหายใจเบา ๆ“กินข้าวเถอะ”เธอส่งผ้าเช็ดหน้าให้อีกฝ่าย“อย่าร้องไห้เลย ฉันไม่ชอบเห็นคนร้องไห้”อาเหมยรีบเช็ดน้ำตาแล้วพยายามยิ้ม“ค่ะ”บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่อย ๆ กลับมาเงียบสงบอีกครั้งอีกด้านหนึ่งบ้านตระกูลกู้เงียบกว่าทุกวันซูเยี่ยนเพิ่งกลับมาถึงบ้านหลังได้รับการประกันตัว ทนายของเธอเป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมด แม้คดีจะยังไม่จบ แต่ข่าวเรื่องการสอบปากคำก็แพร่ไปทั่วสังคมชั้นสูงแล้วโทรศัพท์ของซูเยี่ยนเงียบสนิทมาตั้งแต่วันนั้นไม่มีเพื่อนคนไหนโทรมาถาม ไม่มีแม้แต่ข้อความสั้น ๆ แสดงความเป็นห่วงสิ่งที่ได้ยินกลับเป็นคำพูดจากคนรับใช้ในบ้าน“คุณหญิงลี่บอกว่าไม่อยากยุ่งด้วยแล้วค่ะ”“คุณหญิงสมรบอกว่าจะถอนตัวจากงานการกุศล”“คุณท่านผู้หญิงอีกหลายคน... ไม่รับสายเลยค่ะ”ทุกคำพูดทำให้ใบหน้า
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 25 บ้านหลังเก่า
บ้านหลังเล็กในย่านชานเมืองยังเหมือนเดิมทุกอย่างมันเป็นบ้านสองชั้นครึ่งไม้ครึ่งปูนหลังเก่า แม้ผ่านกาลเวลามานานก็ยังดูแข็งแรง ตัวบ้านตั้งอยู่บนที่ดินราวหนึ่งไร่ ริมคลองสายเล็กที่ทอดผ่านทุ่งสีเขียว ล้อมรอบด้วยต้นไม้ใหญ่ที่พ่อของเธอเป็นคนปลูกตั้งแต่ยังเด็กต้นมะม่วง ต้นชมพู่ ต้นกล้วยขึ้นกระจายอยู่ทั่วบริเวณ บางต้นรกจนเกือบคลุมทางเดิน แต่กลับช่วยบังแดดจนลานหน้าบ้านยังคงเย็นสบายหลินซือเหยียนยืนมองบ้านตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปแสงแดดยามเช้าส่องผ่านกิ่งไม้เป็นริ้ว ๆ ลงบนพื้นดินอาเหมยเดินตามมาพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กในมือ“นี่คือบ้านของพ่อฉัน”หลินซือเหยียนพูดเบา ๆ พลางมองบานประตูไม้เก่า“พ่อซื้อไว้ก่อนฉันเกิด แล้วทิ้งไว้ให้ฉันกับแม่”อาเหมยเหลือบมองบ้านตรงหน้า ก่อนถามอย่างระมัดระวัง“แล้วคุณผู้หญิง... ไม่เคยมาอยู่ที่นี่เหรอคะ”“เคยอยู่ตอนเด็ก ๆ”หลินซือเหยียนหยิบกุญแจออกมาแล้วไขประตู“หลังพ่อเสีย แม่พาฉันไปอยู่กับญาติ พอแม่เสีย ฉันก็ถูกส่งเข้าเมือง”ประตูถูกผลักออกช้า ๆเสียงบานพับดังเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางความเงียบกลิ่นอับจากบ้านที่ปิดมานานลอยออกมา เฟอร์นิเจอร์ไม้ด้านในยังอยู่คร
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 24 จดหมายถึงเธอ
เที่ยงคืน กู้ถิงเฉินกลับถึงบ้านบ้านหลังใหญ่เงียบกว่าทุกคืน ไฟหน้ารั้วยังเปิดอยู่ตามคำสั่ง แต่ภายในไม่มีเสียงใครเลยเขาเดินตรงขึ้นไปยังห้องนอนประตูเปิดอยู่ เตียงว่างเปล่ากู้ถิงเฉินยืนนิ่ง ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับซองจดหมายสีขาวบนหมอนเขาหยิบมันขึ้นมาเพียงเห็นลายมือ เขาก็จำได้ทันทีว่าเป็นของหลินซือเหยียนเขาค่อย ๆ เปิดจดหมายที่รักถ้าเธอได้อ่านจดหมายนี้ ฉันคงจากไปแล้วไม่ต้องตามหาฉัน เพราะฉันจะไม่กลับมาตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันเชื่อว่าเธอรักฉันแต่เธอไม่เคยเชื่อฉันแม่ของเธอบอกว่าฉันเป็นคนไม่ดี เธอก็เชื่อแม่ของเธอบอกว่าฉันแกล้งป่วย เธอก็เชื่อแม่ของเธอบอกว่าฉันไม่คู่ควรกับเธอ เธอก็เชื่อทุกครั้ง... เธอเลือกแม่ถ้าวันหนึ่งฉันตายไป เธอก็คงเลือกแม่เหมือนเดิมแต่ฉันไม่ตายฉันแค่เลือกที่จะจากไปเพื่อให้เธอได้รู้ว่า การไม่มีฉันอยู่ในชีวิต... มันเจ็บปวดแค่ไหนลาก่อนหลินซือเหยียนมือของกู้ถิงเฉินสั่นเขาอ่านซ้ำอีกครั้ง ก่อนกำจดหมายแน่นแล้วรีบวิ่งออกจากห้อง“อาเอ้ย!”หญิงรับใช้ที่เพิ่งออกจากห้องพักสะดุ้ง“คุณผู้ชาย?”“เจี๋ยเจี๋ยไปไหน”“หนู... ไม่เห็นคุณผู้หญิงเลยค่ะ”“อาเหมยล่ะ?”อาเอ้ยส่ายหน
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 23 กู้ถิงเฉิน
สองทุ่ม กู้ถิงเฉินขับรถมาถึงสถานีตำรวจไฟบริเวณชั้นสองยังเปิดสว่าง ห้องสอบปากคำด้านในยังคงมีเจ้าหน้าที่เข้าออกเป็นระยะ เขาก้าวขึ้นบันไดด้วยใบหน้าซีดเซียว ก่อนจะเห็นทนายความของซูเยี่ยนยืนรออยู่หน้าห้อง“คุณกู้ครับ”ทนายวัยกลางคนโค้งศีรษะเล็กน้อย“คุณหญิงอยู่ในห้องสอบปากคำมาประมาณสี่ชั่วโมงแล้วครับ”กู้ถิงเฉินหยุดตรงหน้าเขา “แม่ผมเป็นยังไงบ้าง”ทนายถอนหายใจเบา ๆ ก่อนตอบตามตรง“สถานการณ์ไม่ค่อยดีครับ หลักฐานที่เจ้าหน้าที่มีค่อนข้างชัด”“หลักฐานอะไร”“บัญชีที่อยู่ในชื่อคุณหลินซือเหยียน มีเอกสารการเปิดบัญชีและรายการอนุมัติที่ใช้ลายเซ็นของคุณหญิงเป็นผู้มีอำนาจ นอกจากนี้ยังพบเงินจากบริษัทในเครือตระกูลกู้โอนเข้าบัญชีดังกล่าวหลายครั้ง”คิ้วของกู้ถิงเฉินขมวดเข้าหากัน“บัญชีของเจี๋ยเจี๋ย?”เขายังไม่ทันถามต่อ ทนายก็พูดขึ้นอีกครั้ง“เมื่อคืนมีเงินหลายสิบล้านถูกโอนออกจากบัญชีครับ รายการทั้งหมดใช้ข้อมูลและรหัสที่อยู่ภายใต้การควบคุมของคุณหญิง”กู้ถิงเฉินนิ่งไปภาพเมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในหัวอย่างห้ามไม่ได้หลินซือเหยียนปวดท้อง เขาพาเธอไปโรงพยาบาล กลับถึงบ้านตอนเกือบตีสาม และเห็นแม่ยืนอยู่ตรงเชิงบันได
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 22 ฉันขอแจ้งความ
ที่บ้านตระกูลกู้ หลินซือเหยียนนั่งอยู่ในศาลากลางสวน แสงแดดยามสายทอดผ่านกิ่งไม้ลงมาบนโต๊ะตรงหน้าสมุดบันทึกเล่มหนึ่งของอาเหมยวางอยู่ข้างถ้วยชา เธอเปิดไปยังหน้าสุดท้ายวันที่ 8 มิถุนายนคุณนายซูบอกว่าเตรียมการสำหรับวันคลอด สายตาของหลินซือเหยียนหยุดอยู่ตรงประโยคนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดสมุดลงอาเหมยเดินเข้ามาพร้อมถาดผลไม้“คุณผู้หญิงคะ ทนายส่งข่าวมาค่ะ ทุกอย่างเป็นไปตามแผน”“คุณนายซูล่ะ?”“ถูกเชิญตัวไปสอบปากคำที่สถานีตำรวจแล้วค่ะ”หลินซือเหยียนพยักหน้าอย่างสงบ“แล้วคุณผู้ชาย?”“ยังปิดโทรศัพท์อยู่ค่ะ”“ดี”เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนวางลงอย่างช้า ๆ“อาเหมย เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเลือกวันนี้?”อาเหมยส่ายหน้าหลินซือเหยียนมองออกไปยังสวน“เมื่อสามปีก่อน วันที่ 9 กันยายน เป็นวันที่ฉันถูกบอกว่าห้ามผ่าคลอด”เธอเว้นช่วง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ“วันนี้ ฉันอยากให้คุณนายซูได้รู้บ้างว่า การถูกคนอื่นกำหนดชะตาชีวิตโดยที่เราไม่มีสิทธิ์เลือก มันรู้สึกอย่างไร”สถานีตำรวจ ซูเยี่ยนนั่งอยู่ในห้องสอบปากคำตรงข้ามตำรวจสองนาย ข้างกายมีทนายความที่เพิ่งเดินทางมาถึงตำรวจเปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้า“คุณนายซู ผมขอถามอีกครั้
Anda juga akan menyukai
เด็กเสี่ย NC-25
C152.1K Dibacaถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)68.9K Dibacaพิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]
violet180.8K Dibaca(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก132.9K DibacaBe savage! ร้ายรัก
Thinnie15 Dibacaคุณเลขากับสามีทิพย์ [ Comedy 18++]
มนต์ศิขริน79 Dibacaกุศโลบายรัก
ศรีปุรัม มณีปุรัม22 Dibacaคิวปิดสะกิดรัก
ศรีปุรัม มณีปุรัม16 Dibaca
