ANMELDENTeilen
บทที่ 27 ผมขอโทษ
Veröffentlichungsdatum:
15.09.2026 16:52:15วันที่สาม
กู้ถิงเฉินกลับไปที่บ้านหลังเล็กของหลินซือเหยียน
ตลอดสองวันที่ผ่านมา เขาให้คนตามสืบเรื่องทรัพย์สินของเธออย่างละเอียด จนพบโฉนดที่ดินซึ่งยังคงมีชื่อของหลินซือเหยียนเป็นเจ้าของ บ้านหลังเก่าที่อยู่ชานเมือง เขาจำได้ว่าหลินซือเหยียนเคยพูดถึงบ้านหลังนี้ครั้งหนึ่ง ตอนที่ทั้งคู่เพิ่งเริ่มคบกันเธอเคยบอกเขาว่า พ่อทิ้งบ้านหลังหนึ่งไว้ให้ที่ชานเมืองแต่เธอไม่เคยพาเขาไปที่นั่น ตอนนั้นเขาไม่ได้ถามต่อและไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าบ้านหลังนั้นจะสำคัญกับเธอมากแค่ไหน วันนี้เขากลับมายืนอยู่หน้าบ้านหลังนั้น ประตูรั้วไม้เก่าเปิดแง้มอยู่ต้นมะม่วงต้นใหญ่ทอดเงาลงบนลานหน้าบ้าน แล้วเขาก็เห็นเธอ หลินซือเหยียนกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ข้างรั้วเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหลวมกับกางเกงผ้าฝ้ายธรรมดา ผมถูกรวบไว้เป็นหางม้าต่ำ ไม่มีเครื่องประดับ ไม่มีเครื่องสำอาง ถึงอย่างนั้น เธอกลับดูมีชีวิตชีวากว่าทุกครั้งที่เขาเคยเห็น กู้ถิงเฉินยืนนิ่งอยู่หน้าประตูหลินซือเหยียนเงยหน้าขึ้น สายตาของทั้งคู่สบกัน เธอไม่ได้มีท่าทีประหลาดใจแม้แต่น้อย
“มาทำไม”
กู้ถิงเฉินก้าวเข้ามาในลานบ้าน
“เจี๋ยเจี๋ย... กลับบ้านเถอะ”
หลินซือเหยียนวางบัวรดน้ำลง
“บ้านไหน”
เขาชะงักไปเล็กน้อย
“บ้านเรา”
“บ้านเรา...”
หลินซือเหยียนทวนช้า ๆ
“ที่มีแม่ของเธออยู่ด้วยน่ะเหรอ”
กู้ถิงเฉินนิ่งไป
เขาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่กลับไม่มีคำไหนหลุดออกมา
หลินซือเหยียนมองเขาอย่างสงบ
“ฉันไม่กลับไปหรอก”
“และคุณก็ไม่ต้องตามหาฉันอีก”
“เจี๋ยเจี๋ย...”
เขาก้าวเข้าใกล้อีกนิด
“ผมรู้ว่าผมทำผิด”
“ผมขอโทษ”
หลินซือเหยียนมองหน้าเขา
ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“ขอโทษ?”
เธอทิ้งช่วงเล็กน้อย
“คำขอโทษของคุณ... มันสายไปสามปีแล้ว”
กู้ถิงเฉินกำมือแน่น
“ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น”
“พิสูจน์อะไร”
“ว่าผมเปลี่ยนแล้ว”
หลินซือเหยียนมองเขาอยู่นาน ในชาติก่อน เธอเคยรอประโยคนี้เคยหวังว่าเขาจะพูดสักวันว่าเขาจะเปลี่ยน
เธอรอแล้วรออีกจนกระทั่งวันที่ไม่มีโอกาสได้รออีกต่อไป
“กู้ถิงเฉิน”
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเรียกชื่อเขาเต็ม ๆ ตั้งแต่กลับมา
“ฉันไม่ต้องการให้คุณพิสูจน์อะไรทั้งนั้น”
“เจี๋ยเจี๋ย...”
“เพราะฉันไม่เชื่อคุณอีกแล้ว”
คำพูดนั้นไม่ได้ดัง
แต่กลับทำให้กู้ถิงเฉินนิ่งไปทั้งตัว
หลินซือเหยียนหันหลังกลับ
“กลับไปเถอะ”
มือของเธอจับลูกบิดประตูบ้าน
“อย่ามาอีกเลย”
ประตูไม้ปิดลงตรงหน้าเขา
กู้ถิงเฉินยังคงยืนอยู่ที่เดิม
ลมพัดผ่านยอดมะม่วง ใบไม้เสียดสีกันเป็นเสียงเบา ๆ
เขายืนอยู่ตรงนั้นอีกพักใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ เดินออกจากบ้าน
Aktuellstes Kapitel
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 27 ผมขอโทษ
วันที่สามกู้ถิงเฉินกลับไปที่บ้านหลังเล็กของหลินซือเหยียนตลอดสองวันที่ผ่านมา เขาให้คนตามสืบเรื่องทรัพย์สินของเธออย่างละเอียด จนพบโฉนดที่ดินซึ่งยังคงมีชื่อของหลินซือเหยียนเป็นเจ้าของ บ้านหลังเก่าที่อยู่ชานเมือง เขาจำได้ว่าหลินซือเหยียนเคยพูดถึงบ้านหลังนี้ครั้งหนึ่ง ตอนที่ทั้งคู่เพิ่งเริ่มคบกันเธอเคยบอกเขาว่า พ่อทิ้งบ้านหลังหนึ่งไว้ให้ที่ชานเมืองแต่เธอไม่เคยพาเขาไปที่นั่น ตอนนั้นเขาไม่ได้ถามต่อและไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าบ้านหลังนั้นจะสำคัญกับเธอมากแค่ไหน วันนี้เขากลับมายืนอยู่หน้าบ้านหลังนั้น ประตูรั้วไม้เก่าเปิดแง้มอยู่ต้นมะม่วงต้นใหญ่ทอดเงาลงบนลานหน้าบ้าน แล้วเขาก็เห็นเธอ หลินซือเหยียนกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ข้างรั้วเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหลวมกับกางเกงผ้าฝ้ายธรรมดา ผมถูกรวบไว้เป็นหางม้าต่ำ ไม่มีเครื่องประดับ ไม่มีเครื่องสำอาง ถึงอย่างนั้น เธอกลับดูมีชีวิตชีวากว่าทุกครั้งที่เขาเคยเห็น กู้ถิงเฉินยืนนิ่งอยู่หน้าประตูหลินซือเหยียนเงยหน้าขึ้น สายตาของทั้งคู่สบกัน เธอไม่ได้มีท่าทีประหลาดใจแม้แต่น้อย“มาทำไม”กู้ถิงเฉินก้าวเข้ามาในลานบ้าน“เจี๋ยเจี๋ย... กลับบ้านเถอะ”หลินซือเหยียนวางบัวรดน้ำลง“บ้านไหน”
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 26 ความผิดผมเอง
อาเหมยเงยหน้าขึ้นช้า ๆ“ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าควรตอบเธอยังไง”หลินซือเหยียนวางช้อนลง“แต่ฉันให้อภัยเธอตั้งแต่คืนนั้นแล้ว”ดวงตาของอาเหมยแดงขึ้นทันที“คุณผู้หญิง...”“ชาตินี้เธอยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย”หลินซือเหยียนยิ้มบาง ๆ“เรื่องที่เกิดขึ้นในชาติก่อน ฉันให้อภัยไปแล้ว”น้ำตาของอาเหมยไหลลงมาโดยไม่ทันตั้งตัวหลินซือเหยียนถอนหายใจเบา ๆ“กินข้าวเถอะ”เธอส่งผ้าเช็ดหน้าให้อีกฝ่าย“อย่าร้องไห้เลย ฉันไม่ชอบเห็นคนร้องไห้”อาเหมยรีบเช็ดน้ำตาแล้วพยายามยิ้ม“ค่ะ”บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่อย ๆ กลับมาเงียบสงบอีกครั้งอีกด้านหนึ่งบ้านตระกูลกู้เงียบกว่าทุกวันซูเยี่ยนเพิ่งกลับมาถึงบ้านหลังได้รับการประกันตัว ทนายของเธอเป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมด แม้คดีจะยังไม่จบ แต่ข่าวเรื่องการสอบปากคำก็แพร่ไปทั่วสังคมชั้นสูงแล้วโทรศัพท์ของซูเยี่ยนเงียบสนิทมาตั้งแต่วันนั้นไม่มีเพื่อนคนไหนโทรมาถาม ไม่มีแม้แต่ข้อความสั้น ๆ แสดงความเป็นห่วงสิ่งที่ได้ยินกลับเป็นคำพูดจากคนรับใช้ในบ้าน“คุณหญิงลี่บอกว่าไม่อยากยุ่งด้วยแล้วค่ะ”“คุณหญิงสมรบอกว่าจะถอนตัวจากงานการกุศล”“คุณท่านผู้หญิงอีกหลายคน... ไม่รับสายเลยค่ะ”ทุกคำพูดทำให้ใบหน้า
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 25 บ้านหลังเก่า
บ้านหลังเล็กในย่านชานเมืองยังเหมือนเดิมทุกอย่างมันเป็นบ้านสองชั้นครึ่งไม้ครึ่งปูนหลังเก่า แม้ผ่านกาลเวลามานานก็ยังดูแข็งแรง ตัวบ้านตั้งอยู่บนที่ดินราวหนึ่งไร่ ริมคลองสายเล็กที่ทอดผ่านทุ่งสีเขียว ล้อมรอบด้วยต้นไม้ใหญ่ที่พ่อของเธอเป็นคนปลูกตั้งแต่ยังเด็กต้นมะม่วง ต้นชมพู่ ต้นกล้วยขึ้นกระจายอยู่ทั่วบริเวณ บางต้นรกจนเกือบคลุมทางเดิน แต่กลับช่วยบังแดดจนลานหน้าบ้านยังคงเย็นสบายหลินซือเหยียนยืนมองบ้านตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปแสงแดดยามเช้าส่องผ่านกิ่งไม้เป็นริ้ว ๆ ลงบนพื้นดินอาเหมยเดินตามมาพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กในมือ“นี่คือบ้านของพ่อฉัน”หลินซือเหยียนพูดเบา ๆ พลางมองบานประตูไม้เก่า“พ่อซื้อไว้ก่อนฉันเกิด แล้วทิ้งไว้ให้ฉันกับแม่”อาเหมยเหลือบมองบ้านตรงหน้า ก่อนถามอย่างระมัดระวัง“แล้วคุณผู้หญิง... ไม่เคยมาอยู่ที่นี่เหรอคะ”“เคยอยู่ตอนเด็ก ๆ”หลินซือเหยียนหยิบกุญแจออกมาแล้วไขประตู“หลังพ่อเสีย แม่พาฉันไปอยู่กับญาติ พอแม่เสีย ฉันก็ถูกส่งเข้าเมือง”ประตูถูกผลักออกช้า ๆเสียงบานพับดังเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางความเงียบกลิ่นอับจากบ้านที่ปิดมานานลอยออกมา เฟอร์นิเจอร์ไม้ด้านในยังอยู่คร
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 24 จดหมายถึงเธอ
เที่ยงคืน กู้ถิงเฉินกลับถึงบ้านบ้านหลังใหญ่เงียบกว่าทุกคืน ไฟหน้ารั้วยังเปิดอยู่ตามคำสั่ง แต่ภายในไม่มีเสียงใครเลยเขาเดินตรงขึ้นไปยังห้องนอนประตูเปิดอยู่ เตียงว่างเปล่ากู้ถิงเฉินยืนนิ่ง ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับซองจดหมายสีขาวบนหมอนเขาหยิบมันขึ้นมาเพียงเห็นลายมือ เขาก็จำได้ทันทีว่าเป็นของหลินซือเหยียนเขาค่อย ๆ เปิดจดหมายที่รักถ้าเธอได้อ่านจดหมายนี้ ฉันคงจากไปแล้วไม่ต้องตามหาฉัน เพราะฉันจะไม่กลับมาตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันเชื่อว่าเธอรักฉันแต่เธอไม่เคยเชื่อฉันแม่ของเธอบอกว่าฉันเป็นคนไม่ดี เธอก็เชื่อแม่ของเธอบอกว่าฉันแกล้งป่วย เธอก็เชื่อแม่ของเธอบอกว่าฉันไม่คู่ควรกับเธอ เธอก็เชื่อทุกครั้ง... เธอเลือกแม่ถ้าวันหนึ่งฉันตายไป เธอก็คงเลือกแม่เหมือนเดิมแต่ฉันไม่ตายฉันแค่เลือกที่จะจากไปเพื่อให้เธอได้รู้ว่า การไม่มีฉันอยู่ในชีวิต... มันเจ็บปวดแค่ไหนลาก่อนหลินซือเหยียนมือของกู้ถิงเฉินสั่นเขาอ่านซ้ำอีกครั้ง ก่อนกำจดหมายแน่นแล้วรีบวิ่งออกจากห้อง“อาเอ้ย!”หญิงรับใช้ที่เพิ่งออกจากห้องพักสะดุ้ง“คุณผู้ชาย?”“เจี๋ยเจี๋ยไปไหน”“หนู... ไม่เห็นคุณผู้หญิงเลยค่ะ”“อาเหมยล่ะ?”อาเอ้ยส่ายหน
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 23 กู้ถิงเฉิน
สองทุ่ม กู้ถิงเฉินขับรถมาถึงสถานีตำรวจไฟบริเวณชั้นสองยังเปิดสว่าง ห้องสอบปากคำด้านในยังคงมีเจ้าหน้าที่เข้าออกเป็นระยะ เขาก้าวขึ้นบันไดด้วยใบหน้าซีดเซียว ก่อนจะเห็นทนายความของซูเยี่ยนยืนรออยู่หน้าห้อง“คุณกู้ครับ”ทนายวัยกลางคนโค้งศีรษะเล็กน้อย“คุณหญิงอยู่ในห้องสอบปากคำมาประมาณสี่ชั่วโมงแล้วครับ”กู้ถิงเฉินหยุดตรงหน้าเขา “แม่ผมเป็นยังไงบ้าง”ทนายถอนหายใจเบา ๆ ก่อนตอบตามตรง“สถานการณ์ไม่ค่อยดีครับ หลักฐานที่เจ้าหน้าที่มีค่อนข้างชัด”“หลักฐานอะไร”“บัญชีที่อยู่ในชื่อคุณหลินซือเหยียน มีเอกสารการเปิดบัญชีและรายการอนุมัติที่ใช้ลายเซ็นของคุณหญิงเป็นผู้มีอำนาจ นอกจากนี้ยังพบเงินจากบริษัทในเครือตระกูลกู้โอนเข้าบัญชีดังกล่าวหลายครั้ง”คิ้วของกู้ถิงเฉินขมวดเข้าหากัน“บัญชีของเจี๋ยเจี๋ย?”เขายังไม่ทันถามต่อ ทนายก็พูดขึ้นอีกครั้ง“เมื่อคืนมีเงินหลายสิบล้านถูกโอนออกจากบัญชีครับ รายการทั้งหมดใช้ข้อมูลและรหัสที่อยู่ภายใต้การควบคุมของคุณหญิง”กู้ถิงเฉินนิ่งไปภาพเมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในหัวอย่างห้ามไม่ได้หลินซือเหยียนปวดท้อง เขาพาเธอไปโรงพยาบาล กลับถึงบ้านตอนเกือบตีสาม และเห็นแม่ยืนอยู่ตรงเชิงบันได
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 22 ฉันขอแจ้งความ
ที่บ้านตระกูลกู้ หลินซือเหยียนนั่งอยู่ในศาลากลางสวน แสงแดดยามสายทอดผ่านกิ่งไม้ลงมาบนโต๊ะตรงหน้าสมุดบันทึกเล่มหนึ่งของอาเหมยวางอยู่ข้างถ้วยชา เธอเปิดไปยังหน้าสุดท้ายวันที่ 8 มิถุนายนคุณนายซูบอกว่าเตรียมการสำหรับวันคลอด สายตาของหลินซือเหยียนหยุดอยู่ตรงประโยคนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดสมุดลงอาเหมยเดินเข้ามาพร้อมถาดผลไม้“คุณผู้หญิงคะ ทนายส่งข่าวมาค่ะ ทุกอย่างเป็นไปตามแผน”“คุณนายซูล่ะ?”“ถูกเชิญตัวไปสอบปากคำที่สถานีตำรวจแล้วค่ะ”หลินซือเหยียนพยักหน้าอย่างสงบ“แล้วคุณผู้ชาย?”“ยังปิดโทรศัพท์อยู่ค่ะ”“ดี”เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนวางลงอย่างช้า ๆ“อาเหมย เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเลือกวันนี้?”อาเหมยส่ายหน้าหลินซือเหยียนมองออกไปยังสวน“เมื่อสามปีก่อน วันที่ 9 กันยายน เป็นวันที่ฉันถูกบอกว่าห้ามผ่าคลอด”เธอเว้นช่วง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ“วันนี้ ฉันอยากให้คุณนายซูได้รู้บ้างว่า การถูกคนอื่นกำหนดชะตาชีวิตโดยที่เราไม่มีสิทธิ์เลือก มันรู้สึกอย่างไร”สถานีตำรวจ ซูเยี่ยนนั่งอยู่ในห้องสอบปากคำตรงข้ามตำรวจสองนาย ข้างกายมีทนายความที่เพิ่งเดินทางมาถึงตำรวจเปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้า“คุณนายซู ผมขอถามอีกครั้
Das könnte dir auch gefallen
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่601.0K Aufrufeสัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา373.3K Aufrufe3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X134.9K Aufrufeสุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์82.0K Aufrufeรักหลงระเริงไฟ
มุกรัญจวน112 Aufrufeราตรีสวาท NC30+
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง83 Aufrufeเกี้ยวรักเมียสวมรอย (ภาคต่อเดือนประดับทราย)
ศรีปุรัม มณีปุรัม75 Aufrufeสปาลับเร้นรัก
อลิซาเบธ ลี137 Aufrufe
