บทที่ 2 ฉันกลับมาแล้ว

แสงสีขาววาบแวบหนึ่ง หลินซือเหยียนกระพริบตาเหมือนหลุดจากพวังค์

เสียงเพลงแต่งงานดังอื้ออึง เสียงหัวเราะและเสียงแก้วชนกัน เธอลืมตาขึ้น กระจกบานใหญ่ตรงหน้า

หญิงสาวในชุดแต่งงานสีขาว หน้าตาเหมือนเธอ แต่อ่อนกว่าสิบปี ไม่มีรอยคล้ำ ไม่มีความเศร้า

เธอยกมือแตะแก้มของตัวเอง... ยังอุ่นอยู่ เธอยังมีชีวิต เธอหันไปเห็นปฏิทินบนโต๊ะเครื่องแป้ง วันนี้เป็นวันแต่งงานของเธอ หลินซือเหยียนจ้องตัวเองในกระจกแล้วยิ้ม รอยยิ้มอ่อนหวานเหมือนหญิงสาวที่เพิ่งแต่งงาน แต่ในดวงตากลับมีบางอย่างที่เยือกเย็น เธอจำทุกอย่างได้ และเธอจะไม่ให้อภัยใคร

เสียงประตูเปิด กู้ถิงเฉินเดินเข้ามาด้วยใบหน้าสดใส "เจี๋ยเจี๋ย! ออกมาได้แล้ว!"

หลินซือเหยียนหันไปมองเขา ชายที่พรุ่งนี้จะรักเธอ แต่สามปีข้างหน้าจะปล่อยให้เธอตาย

เธอเดินเข้าไปหา ยกมือแตะแก้มเขา

"ที่รัก..."

น้ำเสียงอ่อนหวานราวกับน้ำผึ้ง แต่ในใจเธอขมขื่นเหมือนยาพิษ

"วันนี้ฉันจะทำให้เธอมีความสุขที่สุด"

กู้ถิงเฉินยิ้มกว้างไม่รู้เรื่อง หลินซือเหยียนมองผ่านบ่าของเขาไปยังประตู ที่ซึ่งซูเยี่ยนกำลังเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแสนอบอุ่น แม่สามีที่แสนดี หลินซือเหยียนยิ้มให้เธอ แต่ในใจพูดกับตัวเองว่า

คราวนี้ ฉันจะทำให้แกลงนรก ทีละคน

 เสียงเพลงแต่งงานดังกระหึ่มไปทั่วห้องโถงใหญ่ของโรงแรมห้าดาว ไฟประดับระยิบระยับราวกับดวงดาวที่ร่วงหล่นลงมาบนพื้นปูนขัดเงา แขกเหรื่อนับร้อยนั่งกันเป็นระเบียบ บ้างก็ยกแก้วอวยพร บ้างก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพคู่บ่าวสาวหลินซือเหยียนยืนอยู่กลางเวทีข้างๆ กู้ถิงเฉิน รู้สึกถึงน้ำหนักของชุดแต่งงานที่แสนจะหนักอึ้ง ทั้งลูกไม้ระบายหลายชั้นและชายกระโปรงที่ยาวที่ลากบนพื้น มันเหมือนกับชีวิตที่เธอเคยมีในชาติก่อน หนักอึ้งจนหายใจไม่สะดวก แต่คราวนี้ เธอไม่ยอมให้ใครมาบังคับเธออีกแล้ว

"เจี๋ยเจี๋ย เป็นอะไรไป? ทำไมถึงดูเหม่อลอยจัง" กู้ถิงเฉินก้มลงกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงอบอุ่นและเป็นห่วงเหมือนเดิม

หลินซือเหยียนหันไปมองเขา ชายหนุ่มที่เธอเคยรักมากกว่าชีวิตตัวเอง ตอนนี้ยังคงสวยงาม น่าไว้วางใจ และโง่เขลาพอๆ กับวันที่เธอตาย

"ไม่มีอะไรค่ะ" เธอยิ้ม "แค่คิดว่าวันนี้ช่างสวยจริง ๆ "

กู้ถิงเฉินยิ้มกว้าง ไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มของภรรยาในวันนี้ไม่ได้มีความรักอีกต่อไปแล้ว มันเป็นรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังกะระยะโจมตี พิธีกรกำลังพูดถึงประวัติความรักของทั้งคู่ด้วยน้ำเสียงซาบซึ้งใจ ด้านล่างเวที ซูเยี่ยนนั่งอยู่ที่โต๊ะหัวแถว แต่งกายด้วยชุดสีม่วงเข้ม ดูสง่างามและมีอำนาจ เธอพยักหน้าให้แขกที่เดินผ่านไปมาอย่างมีระดับ สายตาที่มองลูกชายและลูกสะใภ้เต็มไปด้วยความพอใจ แต่เมื่อสายตาของเธอเลื่อนมาที่หลินซือเหยียน มันกลับมีความเย็นชาแวบหนึ่ง

หลินซือเหยียนเห็น  เธอเห็นมันตั้งแต่ชาติก่อนแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นเธอเลือกที่จะหลอกตัวเองว่าเป็นแค่จินตนาการ

คราวนี้ เธอจะไม่หลอกตัวเองอีกต่อไป