เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 1 ห้องคลอด
วันที่เผยแพร่:
2026-09-09 17:34:37กลิ่นยาฆ่าเชื้อและเลือดปนกันจนขมคอ
หลินซือเหยียนนอนนิ่งอยู่บนเตียงคลอด มือทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนจนเล็บหัก เลือดซึมออกมาเปรอะเปื้อนผ้าขาว แต่ความเจ็บปวดที่ท้องน้อยกลับสู้ความเจ็บปวดในใจไม่ได้
สิบชั่วโมงแล้ว ลูกในท้องไม่ดิ้นอีกต่อไป
"หมอคะ... ผ่าคลอด... ขอให้ผ่าคลอดเถอะค่ะ..." เสียงเธอแหบแห้งเป็นเพียงลมหายใจ
แพทย์หนุ่มถอดแว่น ถอนหายใจแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นี่คือครั้งที่ห้าแล้วที่เขาโทรหาสามีของเธอ
"คุณกู้ครับ กรณีของคุณหลินมีความเสี่ยงสูงมาก หากไม่ผ่าคลอดตอนนี้อาจอันตรายถึงชีวิตทั้งแม่และลูกครับ"
หลินซือเหยียนได้ยินเสียงคุ้นเคยดังลอดออกมาจากปลายสาย
"รอสักครู่ครับ... ผมขอปรึกษาแม่ก่อน"
แล้วก็มีเสียงที่เธอเกลียดที่สุดในโลกดังตามมา
"ผ่าคลอด? ไม่ได้! ผู้หญิงที่ดีต้องคลอดเอง!"
หมอพยายามอธิบาย แต่ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและเย็นชา
"ให้เธอทนไว้ ฉันกำลังไป"
คลิก... วางสาย
หลินซือเหยียนหลับตาลง น้ำตาไหลอาบแก้มปนกับเหงื่อและเลือด เธอจำได้ตอนที่เธอบอกสามีว่าท้อง เขากอดเธอแล้วบอกว่า "เราจะมีครอบครัวเล็กๆ ของเราเอง"ตอนนั้นเธอเชื่อจริงๆ ว่าความรักของเขามีจริง
แต่วันนี้ ใบหน้าเขายังคงสวยงาม แต่ดวงตาที่เธอมองไม่เห็นกลับว่างเปล่าเพราะคำว่า "แม่บอกว่า"
เธอรู้สึกถึงเลือดที่ไหลอาบหว่างขา รู้สึกถึงชีวิตเล็กๆ ที่ค่อยๆ จางหายไปในครรภ์ของเธอ
แล้วก็มีบางอย่างในใจเธอแตกสลาย หลินซือเหยียนลืมตาขึ้น แสงไฟนีออนบนเพดานจ้าจนตาแทบบอด
"ช่วยฉันหน่อย..."
นางพยาบาลที่ยืนน้ำตาไหลอยู่ข้างๆ รีบเข้าไปพยุง
"พาฉันไปที่หน้าต่าง"
"คุณหลินคะ! อย่าคิดมาก..."
"ฉันแค่อยากหายใจ" เธอยิ้ม รอยยิ้มที่สวยงามแต่ไร้ชีวิต
นางพยาบาลไม่รู้จะทำอย่างไร ก็พยุงเธอไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดไว้ครึ่งเดียว
หลินซือเหยียนมองลงไปด้านล่าง ชั้นสิบเจ็ด รถยนต์คันเล็กๆ แล่นผ่านไปมา ผู้คนเดินเหมือนมด
เธอหันหลังกลับ เห็นประตูห้องคลอดเปิดออก กู้ถิงเฉินวิ่งพรวดเข้ามา หน้าตายังแดงก่ำจากความเหนื่อย
"ซือเหยียน! จะทำอะไร! แม่กำลังมา เดี๋ยวแม่ตัดสินใจให้!"
หลินซือเหยียนจ้องมองหน้าสามีของเธอ สบตาเขาเป็นครั้งสุดท้าย
"ถิงเฉิน"
เขาหยุดนิ่ง
"เธอรักฉันไหม"
"รักสิ! ลงมาก่อนเร็ว!"
"แล้วทำไมไม่เซ็นผ่าคลอดให้ฉัน"
เขาอ้าปากค้าง
"เพราะ... แม่บอกว่า..."
หลินซือเหยียนหัวเราะ เสียงหัวเราะนั้นแผ่วเบาแต่น่าขนลุก มันทำให้กู้ถิงเฉินขนลุกไปทั้งตัว
"สามปีที่ผ่านมา" เธอบอกให้ฉันลาออกจากงาน เลิกคบเพื่อน เลิกทุกอย่างเพื่อเธอ ฉันทนให้แม่เธอเหยียดหยามเพราะฉันรักเธอเธอหายใจเข้าลึกๆ เลือดหยดลงบนพื้นปูนขาว
"แต่วันนี้ ฉันจะตายเพื่อให้เธอรู้ว่า รักของฉันมันมีขีดจำกัด"
หลินซือเหยียนหันหลัง เผชิญหน้ากับแสงตะวันยามเย็นที่กำลังลับขอบฟ้า
"ซือเหยียน!!!!!"
เธอกระซิบกับลูกในท้อง "ไปกับแม่นะลูก" แล้วโน้มตัวไปข้างหน้า
สายลมพัดใส่หน้าเธอ ท้องฟ้าหมุนคว้าง เสียงกรีดร้องของสามีดังอยู่ข้างหลัง แต่ไกลออกไปทุกที แล้วก็... เหลือแต่ความเงียบ
บทล่าสุด
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 53 ฉันพร้อมจะเริ่มต้นใหม่แล้ว
หลินซือเหยียนอ่านจนจบ ก่อนพับจดหมายเก็บอย่างเรียบร้อย“เธอให้ฉันทำไม”“ผมคิดว่าคุณควรรู้”หลินซือเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามขึ้น“คุณ... ไปเยี่ยมแม่คุณบ้างไหม”กู้ถิงเฉินพยักหน้า“ไป”“แล้วเป็นยังไงบ้าง”“แม่ดูดีขึ้นมาก”“ก็ดี”เงียบไปครู่หนึ่ง กู้ถิงเฉินจึงถามเบา ๆ“คุณจะให้อภัยแม่ผมไหม”หลินซือเหยียนมองลูกชายที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ไม่ไกล“ฉันให้อภัยไปนานแล้ว”กู้ถิงเฉินนิ่ง“แต่ฉันไม่ได้หมายความว่าฉันจะลืม”เขาพยักหน้า“ผมเข้าใจ”คืนนั้นหลินซือเหยียนนั่งอยู่บนระเบียง ลูกชายหลับไปแล้ว อาเหมยเองก็เข้านอนแล้วเหลือเพียงเธอกับท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวประตูด้านหลังเปิดออก กู้ถิงเฉินเดินออกมา“ยังไม่นอนอีกเหรอ”“นอนไม่หลับ”เขาเดินมานั่งลงข้าง ๆ“คิดอะไรอยู่”หลินซือเหยียนเงียบไปนาน ก่อนตอบเบา ๆ“คิดถึงเรื่องเมื่อก่อน”กู้ถิงเฉินไม่ได้ถามต่อทั้งสองนั่งเงียบอยู่ด้วยกันผ่านไปครู่ใหญ่ หลินซือเหยียนจึงเอ่ยขึ้น“กู้ถิงเฉิน”“ครับ”“ฉันมีเรื่องจะบอก”เขาหันมามอง“อะไร”หลินซือเหยียนสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ“ฉัน... พร้อมแล้ว”“พร้อมอะไร”เธอหันไปสบตาเขา“พร้อมจะเริ่มต้นใหม่”กู้ถิงเฉินนิ่งไป“กั
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 52 จดหมายสำนึกผิด
เวลาผ่านไปเก้าเดือนบ้านหลังเล็กในย่านชานเมืองที่เคยเงียบเหงา กลับมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเดิม ทั้งเสียงหัวเราะและกลิ่นหอมจากอาหารที่ลอยออกมาจากในครัวหลินซือเหยียนนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกตรงระเบียง มือหนึ่งประคองท้องที่โตขึ้นมาก อาเหมยเดินไปเดินมาอยู่ไม่ไกล สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น“คุณผู้หญิง... หมอกำหนดคลอดไว้เมื่อไหร่คะ”“อีกสองสัปดาห์”“หนูตื่นเต้นจังเลยค่ะ”หลินซือเหยียนหัวเราะเบา ๆ“ตื่นเต้นอะไร เธอไม่ได้คลอดเองสักหน่อย”“ก็หนูจะช่วยเลี้ยงนี่คะ”หลินซือเหยียนลูบท้องตัวเองเบา ๆ“อีกหน่อยเธอจะได้มีเพื่อนเล่นแล้ว”อาเหมยยิ้มกว้าง“จริงด้วยค่ะ”สองปีผ่านไปอย่างรวดเร็วหลินซือเหยียนเปิดร้านขายของเล็ก ๆ อยู่หน้าบ้าน ขายของชำและเครื่องดื่มให้คนในชุมชนเธอไม่ได้กลับไปทำงานเป็นที่ปรึกษาครอบครัวเหมือนเดิม แต่เลือกนำความรู้ที่มีมาเปิดสถานที่ให้คำปรึกษาเล็ก ๆ สำหรับผู้หญิงที่กำลังเผชิญปัญหาความรุนแรงในครอบครัวส่วนกู้ถิงเฉินยังคงมาหาเธอแทบทุกวันตอนแรกเขามาช่วยซ่อมบ้านต่อมาก็ช่วยยกของเข้าร้านจนตอนนี้... เขากลายเป็นคนที่ช่วยดูแลลูกหลินซือเหยียนไม่เคยพูดว่าพวกเขากลับมาคบกัน แต่เธอก็ไม่เคยไล่เข
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 51 เสียงของหัวใจ
รถยนต์สีดำแล่นออกจากโรงพยาบาลหลินซือเหยียนนั่งอยู่เบาะหลัง ส่วนกู้ถิงเฉินนั่งอยู่ด้านหน้า อาเหมยเป็นคนขับเมื่อรถแล่นผ่านสี่แยก สายตาของหลินซือเหยียนพลันหยุดลงที่ป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้ามซูเยี่ยนยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังเธอสวมเสื้อผ้าธรรมดา ผมรวบเรียบร้อย ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอาง และดูผอมลงกว่าเดิมมากหลินซือเหยียนมองอยู่ครู่หนึ่งในใจไม่มีทั้งความสะใจและความสงสาร มีเพียงความรู้สึกว่างเปล่าที่อธิบายไม่ได้“อาเหมย”“คะ”“จอดรถ”อาเหมยนำรถเข้าจอดข้างทางกู้ถิงเฉินหันกลับมา“เจี๋ยเจี๋ย มีอะไรครับ”หลินซือเหยียนเปิดประตู“รออยู่ในรถ”เธอเดินข้ามถนนไปยังป้ายรถเมล์ซูเยี่ยนเงยหน้าขึ้น“คุณหลิน”“คุณซู”ทั้งสองยืนมองหน้ากันเงียบ ๆ“รถเมล์ยังไม่มาเหรอ”“อีกประมาณสิบนาที”ซูเยี่ยนมองเธอ“คุณ... ไปหาหมอมาเหรอ”“ค่ะ ไปตรวจครรภ์มา”ซูเยี่ยนชะงัก“คุณท้อง... ลูกของถิงเฉินเหรอ”“ใช่ค่ะ”“ดีใจด้วย”หลินซือเหยียนมองเธอครู่หนึ่ง“ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเยาะเย้ยคุณ ฉันแค่อยากบอกว่า... ฉันไม่โกรธคุณแล้ว”ซูเยี่ยนนิ่งไป“แต่ฉันก็ยังไม่ลืม”“ฉันเข้าใจ”“ฉันหวังว่าคุณจะดูแลตัวเองให้ดี และต่อจากนี้... อย่าทำแ
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 50 ฉันไม่ได้สัญญาว่าจะกลับไป
ในห้องตรวจแพทย์หญิงวัยสี่สิบกว่าตรวจครรภ์อย่างละเอียด ก่อนจะยิ้มให้คนไข้ตรงหน้า“คุณหลินคะ ตอนนี้อายุครรภ์ประมาณสิบเอ็ดสัปดาห์แล้วนะคะ”หลินซือเหยียนพยักหน้า“เด็กแข็งแรงดีค่ะ หัวใจเต้นปกติ”“ขอบคุณค่ะ”แพทย์หญิงเปิดดูผลตรวจในแฟ้มต่อสีหน้าของเธอจริงจังขึ้นเล็กน้อย“แต่จากผลตรวจครั้งก่อน หมอเห็นว่ามีสารกดประสาทอยู่ในเลือด”หลินซือเหยียนนิ่งไป“ช่วงนี้ยังมีอาการผิดปกติอะไรอยู่ไหมคะ”“ไม่มีแล้วค่ะ”“ดีแล้วค่ะ แต่หมออยากให้ตรวจเลือดซ้ำอีกครั้ง เพื่อดูว่ายังมีสารตกค้างอยู่หรือไม่ จะได้ติดตามให้แน่ใจว่าไม่มีผลต่อสุขภาพของคุณกับเด็ก”“ได้ค่ะ”แพทย์หญิงบันทึกข้อมูลลงในแฟ้ม ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง“แล้วคุณพ่อของเด็กมาด้วยไหมคะ”หลินซือเหยียนชะงักไปเล็กน้อย“มาค่ะ... แต่รออยู่ข้างนอก”“ถ้าสะดวก หมออยากคุยกับเขาสักหน่อยค่ะ เรื่องการดูแลคุณระหว่างตั้งครรภ์”หลินซือเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า“ได้ค่ะ”เธอลุกขึ้น เดินไปเปิดประตูห้องตรวจทันทีที่ประตูเปิด กู้ถิงเฉินก็เงยหน้าขึ้น“เป็นยังไงบ้าง”“หมออยากคุยกับคุณ”กู้ถิงเฉินชะงัก“กับผม?”“ใช่”เขารีบลุกขึ้นเดินตามเธอเข้าไปในห้องตรวจหลินซื
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 49 รอยยิ้มบาง ๆ
เช้าวันจันทร์หลินซือเหยียนเพิ่งลืมตาตื่นได้ไม่นาน ก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอรีบลุกจากเตียง วิ่งเข้าห้องน้ำ อาเหมยที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงก็รีบตามเข้าไป“คุณผู้หญิง... แพ้ท้องอีกแล้วเหรอคะ”หลินซือเหยียนคุกเข่าอยู่หน้าโถสุขภัณฑ์ อาเหมยคอยลูบหลังให้อย่างเบามือเมื่ออาการคลื่นไส้ทุเลาลง อาเหมยจึงถามขึ้น“วันนี้หมอนัดตรวจครรภ์ไม่ใช่เหรอคะ”“อือ”หลินซือเหยียนตอบสั้น ๆ ก่อนเปิดน้ำล้างหน้าแล้วใช้ผ้าขนหนูซับริมฝีปาก“คุณผู้หญิงจะไปเอง หรือให้หนูไปด้วยคะ”“ฉันไปคนเดียวก็ได้”อาเหมยมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้“เมื่อวานคุณผู้ชายโทรมา บอกว่าถ้าคุณผู้หญิงจะไปหาหมอ เขาอยากไปด้วยค่ะ”มือของหลินซือเหยียนที่กำลังเช็ดหน้า หยุดลงเล็กน้อย“แล้วแต่เขาเถอะ”เธอพูดเพียงเท่านั้น ก่อนเดินออกจากห้องน้ำบนโต๊ะในครัวมีถุงของหลายใบวางอยู่ ที่มุมถุงมีลายมือคุ้นตาเขียนอยู่บนกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก“วันนี้หมอนัด ผมจะรออยู่ที่โรงพยาบาล ถ้าคุณไม่มา ผมจะกลับ”หลินซือเหยียนยืนมองข้อความนั้นอยู่นานสุดท้ายเธอก็หยิบกระดาษขึ้นมา พับอย่างเรียบร้อย แล้วเก็บใส่กระเป๋า“อาเหมย”“ค่ะ”“เตรียมชุดให้ฉันหน่อย”
สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า บทที่ 48 ให้อภัยตัวเอง
ซูเยี่ยนรับกระดาษทิชชูมา เช็ดน้ำตาเงียบๆ"ยอมรับอะไรคะ""ยอมรับว่าคุณควบคุมทุกอย่างไม่ได้"ซูเยี่ยนเงยหน้าขึ้น"แม้แต่คนที่ฉันรัก?""ค่ะ"เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มหน้าลงอีกครั้ง"ฉันแค่... ไม่อยากถูกทิ้งอีก""เพราะสามีเคยทิ้งคุณไป"ซูเยี่ยนเม้มริมฝีปาก น้ำตาค่อยๆ ไหลลงมาอีกครั้ง"ค่ะ ตอนนั้นลูกยังเด็ก ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะเลี้ยงเขาให้โตขึ้นมาได้ยังไง"เธอสูดลมหายใจลึก"ฉันเคยคิดว่าถ้าฉันดีพอ ถ้าฉันทำทุกอย่างให้ครอบครัวดีพอ เขาคงไม่ไป"นักจิตวิทยามองเธออย่างสงบ"แต่เขาก็ไปแล้วนะคะ""ค่ะ"คำตอบสั้นๆ ทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลง"ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็กลัวมาตลอดว่า คนที่ฉันรักจะทิ้งฉันไปอีก""รวมถึงลูกของคุณ"ซูเยี่ยนพยักหน้า"ฉันเลยพยายามควบคุมเขา""เพราะคุณกลัวว่าจะเสียเขาไป""ค่ะ"เธอก้มหน้าลง มองกระดาษทิชชูในมือ"ฉันอยากรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ไปไหน ทำอะไร อยู่กับใคร... ฉันคิดว่าถ้ารู้ทุกอย่าง ฉันจะปกป้องเขาได้"เสียงของเธอสั่น"แต่สุดท้าย ฉันกลับทำให้เขาอึดอัด""และทำให้เขาอยากหนีจากคุณ"ซูเยี่ยนหลับตาลง น้ำตาไหลผ่านแก้ม"ค่ะ"นักจิตวิทยาเว้นช่วง ก่อนพูดขึ้นอย่างนุ่มนวล"การรักใครสักคน
บางทีคุณอาจจะชอบ
ยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์66.8K viewsหกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า
เจียงจื่อหยา348.6K viewsวิศวะร้ายพลาดรัก
Re-match I รีแมทช์84.4K viewsรวมเรื่องสั้นสุดแซ่บ
กาสะลอง308.6K viewsพระชายาข้ามภพ ป่วนใจท่านอ๋อง
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์351 viewsคุณผู้ชายข้างบ้าน รับงานมั๊ยคะ?
Pyne D'zember103 viewsนางร้ายขัดดอก
เลดี้พิ้งค์46 viewsอลิสกับเล่าสามีทั้งหลาย
ราตรีสีรุ้ง21 views
