FAZER LOGINผู้จัดการดึงแขนถังหนิงไว้ แล้วกระชากเธอขึ้นมา “ฉันไม่สนหรอกนะว่าซูถงจะเป็นอะไรกับแก นี่มันเป็นเรื่องภายในของเรา ไม่ใช่เรื่องที่แกจะมาแส่ไม่เข้าเรื่อง แต่แกนี่สิ กล้าดียังไงถึงได้ลงมือตบฉัน อยากเข้าไปนอนกินข้าวแดงในโรงพักนักหรือไง?”ถังหนิงจ้องมองอีกฝ่าย “ที่ฉันตบคุณ ก็เพราะคุณเป็นฝ่ายตบคนอื่นก่อน”ผู้จัดการเค้นหัวเราะเสียงแหลมปาดแก้วหู “วันนี้ฉันจะช่วยสั่งสอนแกให้เอาบุญ อย่าว่าแต่ฉันตบหน้ายัยนั่นไปฉาดหนึ่งเลย ต่อให้วันนี้ฉันตบยัยนั่นจนส่งโรงพยาบาล แกก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องฉันสักนิด! ฉันเป็นผู้บังคับบัญชาของยัยนี่ ฉันคิดจะไล่ออกเมื่อไหร่ก็ไล่ออกได้ ทำไม อยากให้ยัยนี่ตกงานนักหรือไง? ลองถามหล่อนดูสิว่ายินยอมไหม”ซูถงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “ปล่อยเธอซะ เธอไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับฉันเลยสักนิด นี่มันเป็นเรื่องของฉัน ฉันจะจัดการเอง”ซูถงดึงตัวถังหนิงออกจากมือของผู้จัดการ จ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะผลักเธอไปทางลิฟต์ “ไปซะ”ถังหนิงหันไปมองผู้จัดการ เธอยกมือขึ้นเคาะนาฬิกาบนข้อมือสองที “พฤติกรรมต่ำช้าทั้งหมดของคุณ ฉันอัดคลิปวิดีโอไว้หมดแล้ว ถ้าหากเกิดเรื่องอื้อฉาวแบบนี้ขึ้นกับเฉิน
ถังหนิงตกอยู่ในความเงียบงัน ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดปิดไฟ ขึ้นเตียงนอน แล้วเอียงกายตะแคงไปทางขอบเตียง*เช้าตรู่วันถัดมา ถังหนิงพบว่าในบ้านมีเพียงมารีคนเดียวที่กำลังยุ่งทำหน้าที่อยู่ โดยไร้ซึ่งเงาร่างของหลิวหรงเธอไม่ได้เอ่ยถามมากความ คิดเพียงว่าอีกฝ่ายอาจจะมีธุระจึงขอลาหยุดไปช่วงกลางวันของวันนั้น ถังหนิงหาโอกาสเดินทางไปที่เฉินซื่อกรุ๊ป และฉวยโอกาสตอนเอาอาหารไปส่งให้เฉินเยี่ยนเหิง ไปแอบดูว่าในบริษัทมีใครกำลังจงใจรังแกซูถงอยู่หรือเปล่าหลังจากขึ้นไปถึงชั้นบน เมื่อเหล่าพนักงานในสำนักงานประธานบริษัทเห็นเธอ ก็ยังคงมีท่าทีหวาดระแวงราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจเช่นเดิมเพราะครั้งก่อนที่เธอตบหน้าซ่งจือกลางสาธารณชน ทุกคนยังคงจดจำได้ติดตา จึงไม่มีใครกล้าเสนอหน้าเข้ามาขัดขวางเธอสักคนคราวนี้เธอมีท่าทีสงบนิ่ง ยื่นปิ่นโตส่งให้เลขา โดยไม่ได้ดื้อดึงจะก้าวเข้าไปด้านในเหมือนครั้งก่อน “ฝากให้เขาด้วยนะคะ”เธอกำชับเพียงประโยคเดียว แล้วก็หมุนตัวเดินจากไปทันทีเลขาจ้องมองแผ่นหลังของเธอที่เดินจากไปอย่างว่องไวด้วยความประหลาดใจ พนักงานคนอื่น ๆ เองก็ไม่อยากจะเชื่อสายตาเช่นกันว่า ครั้งนี้เธอจะไม
เฉินเยี่ยนเหิงยังไม่ได้วางสายโทรศัพท์ น้ำเสียงของเขาเย็นชาเป็นอย่างยิ่ง “วางไว้บนโต๊ะ แล้วออกไปซะ”ถังหนิงยืนพิงผนังห้องอย่างเกียจคร้าน ในใจพลางคิดว่าสองแม่ลูกคู่นี้คงคำนวณแผนการพลาดไปเสียแล้วแม้ว่าเรื่องที่เฉินเยี่ยนเหิงนอกใจจะเป็นความจริง ทว่าก่อนที่ซ่งจือจะปรากฏตัว เขาก็ไม่เคยแตะต้องผู้หญิงคนอื่นเลยจริง ๆ แม้แต่ความสนใจเพียงนิดเดียวก็ยังไม่มีเรียกได้ว่า เขาปักใจรักแค่ซ่งจือเพียงคนเดียวเท่านั้นดูท่าทางหลิวเจียเจียจะไม่ยินยอมถอยกลับ น้ำเสียงยิ่งนุ่มนวลและอ่อนหวานขึ้นอีก จนฟังดูแล้วชวนให้คนคิดลึกไปไกล “คุณเฉินคะ ต่อให้งานจะยุ่งขนาดไหน ก็ไม่ควรลืมดูแลสุขภาพนะคะ ดึกดื่นป่านนี้แล้วด้วย”เฉินเยี่ยนเหิงส่งเสียงตอบรับคนในสายโทรศัพท์ไปสองสามคำ ก่อนจะกดวางสาย จากนั้นตวัดสายตาเรียบเฉยไปทางถังหนิงในอดีต หากเป็นสถานการณ์เช่นนี้ ถังหนิงคงจะเดือดดาลปรี่เข้ามาหวงก้างด้วยความโมโหไปตั้งนานแล้วทว่าในเวลานี้ เธอทำเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองเขาอย่างเงียบเชียบราวกับกำลังนั่งดูละครฉากหนึ่งเฉินเยี่ยนเหิงลดเปลือกตาลง เอ่ยเสียงเรียบเฉย “รู้แล้ว”เขายกมือขึ้น ยื่นมือไปยกถ้วยกระเพาะปลาขึ้นมา
ยามเฉินเยี่ยนเหิงทำงาน เขามักจะเด็ดขาด เข้มงวดจริงจัง และไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าไปรบกวนเด็ดขาดขอเพียงแค่ได้อยู่กับเขานานขึ้นอีกสักหน่อย ถังหนิงย่อมมีความสุขแน่นอนทว่าในเวลานี้ เธอไม่เหลือความปรารถนาที่จะใช้เวลาอยู่กับเขาอีกต่อไป เธอไม่อยากให้เขามีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธอตามใจนึกอีกแล้วทว่าคุณหญิงย่ายังกำชับให้ทั้งสองคนส่งรูปถ่ายมาให้ดูด้วยหลังจากพาสุนัขไปเดินเล่นถังหนิงทำได้เพียงยอมจำนน แล้วก้าวเท้าเดินตามเฉินเยี่ยนเหิงไปตอนกำลังจะเดินออกไปด้านนอก เฉินเยี่ยนเหิงก็หันไปเอ่ยกับแม่บ้านว่า “ในเมื่อวันนี้เป็นวันเกิดของป้า ป้าก็หยุดพักผ่อนเถอะ”แม่บ้านชะงักงัน ก่อนรีบเอ่ยตอบทันควัน “ทำแบบนั้นได้ยังไงกันคะ ฉันไม่กล้าฉวยโอกาสแบบนี้หรอกค่ะ คุณเฉินสบายใจได้เลย แค่มีลูกสาวมาอยู่เป็นเพื่อน ฉันก็มีความสุขมากแล้วค่ะ”เฉินเยี่ยนเหิงเป็นคนพูดน้อย จึงไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ จูงสุนัขเดินนำออกไปถังหนิงเดินตามหลังเขาผ่านเส้นทางสายกรวด สะพานโค้ง ศาลายาว ก่อนจะมาถึงบริเวณสวนดอกไม้ พื้นที่แถบนี้เต็มไปด้วยมวลหมู่ดอกไม้นานาพันธุ์ชูกิ่งก้านเบ่งบานสะพรั่ง ทั้งดอกโบตั๋น ดอกพุดตาน เป็นต้น หลังจากถังหนิ
ถังหนิงกำลังว่ายน้ำอยู่ในสระจริง ๆ เธอสวมชุดว่ายน้ำวันพีซสีดำ ตอนที่เธอขึ้นมาจากสระน้ำพลางเช็ดผมไปด้วยนั้น ทำให้หลิวเจียเจียถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะเธอคาดไม่ถึงเลยว่าถังหนิงจะมีรูปร่างทรวดทรงดีถึงเพียงนี้ พอก้มสายตามองดูตัวเอง ก็พลันเกิดความไม่มั่นใจขึ้นมาในอก ทว่าพอนึกได้ว่าเธอทั้งอายุน้อยกว่าและเฉลียวฉลาดกว่า ความรู้สึกไม่มั่นใจเพียงน้อยนิดนั้นก็ถูกลบหายไปในทันทีถังหนิงไม่ได้แม้แต่จะชายสายตามองหลิวเจียเจีย หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เธอก็รวบผมขึ้นเป็นมวยสูง ปล่อยให้ปอยผมบางส่วนที่ยังคงเปียกชื้นตกลงมาโดยไม่คิดจะใส่ใจเธอทาแฮนด์ครีมลงบนฝ่ามือพลางก้าวเดินลงบันไดมาสายตาของเฉินเยี่ยนเหิงเหลือบมองไปที่ลำคอของเธอ ทว่าไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาระหว่างรับประทานอาหาร ถังหนิงกำลังก้มหน้าดื่มซุป จู่ ๆ ข้างลำคอก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกคันยิบ ๆเธอเอียงหน้าหันไปมอง จึงพบว่าเฉินเยี่ยนเหิงกำลังถือกระดาษทิชชูช่วยซับปอยผมเปียกชื้นที่มีหยดน้ำตกลงมาแสงไฟโทนอบอุ่นสาดอาบลงบนร่างของชายหนุ่ม ช่วยลดทอนความเคร่งขรึมบนใบหน้าของเขาลงชั่วขณะหนึ่ง ในใจของเธอพลันเกิดความเคลิบเคลิ้มไปวูบหนึ่ง ราวกับว่าเร
หลิวเจียเจียถึงกับอึ้งทึ่งกับคำพูดนั้น เธอเคยคิดว่าพวกคนรวยย่อมใจสปอร์ตเปย์หนัก แต่ไม่นึกว่าจะสปอร์ตถึงขั้นนี้ เธอรู้ดีว่าบ้านแถบนี้ราคามหาศาลเพียงใดยูนิตหนึ่งมีราคาเริ่มต้นอยู่ที่สี่ร้อยล้านขึ้นไป โดยส่วนใหญ่มีราคาเกินห้าร้อยล้านบาท ขนาดพวกลูกคนรวย ๆ ที่เธอรู้จักยังไม่มีปัญญาซื้อเลยด้วยซ้ำหลิวเจียเจียอิจฉาตาร้อนอยู่หรอก แต่เธอเองก็มีหลักการของตัวเอง “ต่อให้เป็นแบบนั้น หนูก็ไม่ยอมไปเอาอกเอาใจตาแก่หรอกนะคะ”เธอรับไม่ได้จริง ๆ“ใครบอกแกกันล่ะว่าคุณเฉินเป็นตาแก่ คุณเฉินน่ะหล่อเหลามากนะ เดี๋ยวเขาเลิกงานกลับมาแกก็รู้เองนั่นแหละ”หลิวเจียเจียไม่ได้เชื่อคำพูดของหลิวหรง สำหรับแม่ของเธอแล้ว คนหน้าตาขี้เหร่มักถูกชมว่าดูดีมีสง่า ส่วนคนหน้าตาขี้เหร่นิดหน่อยก็กลายเป็นหล่อเหลาไปเสียหมดเวลาหกโมงเย็นกว่า ๆเฉินเยี่ยนเหิงผลักประตูเข้ามา ในมือถือโทรศัพท์กำลังพิมพ์ส่งข้อความซ่งจือส่งรูปภาพซ่งอวี้อันขณะกำลังทำการบ้านอยู่ที่บ้านมาให้ เด็กน้อยดูตั้งใจอย่างยิ่งเขาดึงเนกไทให้คลายออกเล็กน้อย มือถือโทรศัพท์พิมพ์ข้อความตอบกลับ ก่อนจะถอดเสื้อสูทนอกออก ทว่าทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้าน และพบกับเงาร่างของค







