LOGIN“อะไรคะเนี่ย”นีรนาราหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่กับท่าทางเขินอายที่ไม่ได้เห็นมานานนั่น ไม่ต่างอะไรกับคนรอบข้างที่กลั้นขำไว้ไม่ไหว เหลือเพียงวิภาดาที่ยิ้มอ่อนใจส่ายหัวกับความติดตลกของลูกชาย ไม่รู้คนที่เคยเห็นแต่ตอนทำงานจะเชื่อมั้ยว่าพ่อนักธุรกิจสุดหล่อจะเป็นคนแบบนี้“โอ้ย แม่ปวดหัวมาก ลูกชายหล่อแต่แปล
“พี่กรคงเรียนหนักแล้วก็ทำงานยุ่งมากมาตลอดเลยใช่มั้ยคะ”“ก็ใช่ครับแต่พี่ก็ชอบมันนะ หมายถึงครอบครัวพี่ไม่ได้บังคับเลยแต่พี่สนใจมันเองมากกว่า อาจเพราะเห็นคุณพ่อคุณแม่ทำงานยุ่งทุกวันเลยอยากช่วยเค้าได้เร็วๆด้วยครับ”วิกรอธิบายเพิ่ม เพราะคนอื่นๆที่ไม่รู้จักเค้ามักจะเข้าใจผิดกันตลอดว่าที่บ้านจะต้องเข้มงวดแ
“ไม่ไปยุโรปกันแน่นะคะลูก”วิภาดาถามย้ำอีกครั้งแม้ลูกจะยืนยันว่าจะเปลี่ยนที่เที่ยวก็ตาม วันครบรอบแต่งงานที่เคยวางแผนกันไว้ว่าจะไปแถวๆยุโรปกลายเป็นต้องเปลี่ยนแผนใหม่เพราะว่านีรนาราท้องขึ้นมาซะก่อน “ไม่ไปครับ ผมกลัวนีนจะลำบากถ้าเดินทางไกลมากเราเลยตกลงจะไปแค่ที่ภูเก็ตครับ”“นั่นสิเนอะกำลังท้องอยู่ด้วย
“รวมผมด้วยเหรอครับ”วิกรที่ได้ยินว่าตัวแสบรีบหันไปถามแม่อย่างไม่เชื่อว่าตัวเองจะถูกเหมารวมกับน้องๆด้วย“เราตอนเด็กก็ใช่ย่อยที่ไหนล่ะตากร ให้แม่แฉเลยดีมั้ยคะ”“อย่าเลยครับ วันนี้คุณแม่คงเหนื่อยรีบพักผ่อนนะครับ”วิกรยิ้มเอาใจก่อนจะรีบห้ามไม่ให้แม่แฉความดื้อต่อหน้าภรรยาสุดที่รัก วิภาดามองค้อนก่อนจะยอมไ
“การละครมากค่ะลูกชาย แม่หมั่นไส้นะคะแบบนี้”วิภาดาเบ้ปากใส่ลูกชายที่ทำท่าทางตื่นเต้นเกินเหตุ เรียกเสียงหัวเราะจากทั้งวิกรและนีรนาราอย่างกลั้นไม่อยู่“ฮ่าๆ อะไรกันครับหยอกนิดหน่อยก็ไม่ได้นะครับเดี๋ยวนี้”“แน่สิคะ แม่มีหนูนีนเป็นลูกคนโปรดแล้วคนอื่นไม่สนแล้วค่ะ”“โห คุณแม่ครับนี่ลูกชายไงครับอย่าใจร้าย”
“ไม่ไปโรงพยาบาลแน่นะครับ”วิกรถามด้วยความเป็นห่วงเพราะหลายวันมานี้นีรนารามีอาการป่วยบ่อยๆจนวันนี้ถึงกับลุกไปทำงานไม่ไหว แต่เจ้าตัวก็ยังยืนยันว่าจะไม่ไปโรงพยาบาลอยู่ดี“ไม่ต้องหรอกค่ะ แค่เวียนหัวนิดหน่อยนอนพักไม่นานก็หาย”“ตามใจครับ แต่ว่าถ้าไม่โอเครีบโทรหาพี่เลยนะครับรู้มั้ย”“รู้แล้วค่า พี่กรไม่ต้อ
‘แล้วฝันตกลงไปแล้วเหรอว่าจะไป’เสียงจากปลายสายของลลิลถามออกมาอย่างตื่นเต้น เมื่อพาฝันโทรไปเล่าเรื่องของพ่อและแม่ให้ฟัง“ใช่...เราไม่รู้เลย เราทำถูกรึเปล่านะลิล”พาฝันตอบกลับด้วยความลังเล ตั้งแต่ที่ตอบตกลงไปจนถึงตอนนี้พาฝันก็ยังรู้สึกเหมือนฝันอยู่เลย เธอที่จู่ๆก็มีทั้งพ่อและพี่ไม่อยากจะเชื่อจริงๆ‘เร
“หมอนับดาวคะ”เสียงเรียกจากหน้าประตูห้องตรวจทำให้นับดาวเงยหน้ามอง ก่อนจะตาโตอย่างแปลกใจที่เห็นพาฝันยืนอยู่ตรงนั้น“น้องฝัน”น้ำเสียงที่ปกปิดความยินดีไว้ไม่มิดเรียกชื่อคนที่เธอกำลังรอคอยทุกช่วงเวลาว่าจะได้รับคำตอบน่ายินดีตอนไหน“ขอคุยด้วยได้มั้ยคะ”พาฝันบอกออกมาพร้อมรอยยิ้มบาง ยิ่งเห็นประกายความยินด
นับดาวบอกออกมาอย่างแสนลำบากใจ เธอคาดหวังว่าพาฝันจะยอมรับได้ แต่ก็เผื่อใจเอาไว้เช่นกันเพราะเรื่องที่มาขอร้องก็ดูหนักหนาเกินไปจริงๆ“ฝัน...ขอเวลาอีกนิดได้มั้ยคะ”หลังจากทบทวนและเรียบเรียงความคิดในหัวสักพัก สุดท้ายก็ได้แต่ขอเวลาออกมาเพราะเธอเองก็ยังตอบตอนนี้ไม่ได้เหมือนกัน“ได้ค่ะ มันเป็นสิทธิ์ของฝัน
“หมอมีอะไรคะ”พาฝันถามเมื่อเดินมาหยุดลงตรงหน้านับดาวแล้ว แม้ในใจจะรู้คำตอบดีก็ตามว่านับดาวเรียกมาเพราะอะไร“น้องฝัน พี่รู้ว่าเรื่องพ่อทำให้ลำบากใจมากๆแต่พี่จำเป็นต้องคุยตอนนี้จริงๆค่ะ”นับดาวไม่อ้อมค้อมเกริ่นเข้าเรื่องทันทีเพราะตอนนี้ เธอก็มีเวลาไม่มากแล้วเหมือนกัน แม้แต่จะเสียใจเรื่องสายฟ้าเธอยั







