LOGINบรรยากาศในห้องเรียน ม.5/2 ยามเย็นหลังเลิกเรียนยังคงเงียบสงบ แสงแดดสีส้มรำไรของพระอาทิตย์ยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบโต๊ะเรียนแถวหลังสุด ริชากำลังก้มหน้าก้มตาจัดเก็บสมุดหนังสือใส่กระเป๋าเป้ใบโปรดจะกลับบ้าน ทว่าเสียงก้าวเท้าอันคุ้นเคยที่เดินตรงเข้ามาหาอย่างรีบร้อน กลับทำให้จังหวะการเก็บของเธอต้องหยุดชะงักลง
"ริชา! โชคดีจังที่เธอยังไม่กลับ"
เอิร์ธเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างโต๊ะของเธอด้วยท่าทางเลิ่กลั่ก ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเต็มไปด้วยความมั่นใจในยามขึ้นเล่นดนตรี บัดนี้กลับมีร่องรอยของความประหม่าและความกังวลอย่างเห็นได้ชัด แก้มทั้งสองข้างของเขาขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"มีอะไรเหรอเอิร์ธ ทำไมทำหน้าตาตื่นเต้นขนาดนั้นล่ะ" ริชาเงยหน้าขึ้นยิ้มให้ พยายามใช้น้ำเสียงเรียบเย็นและเป็นธรรมชาติที่สุดกลบเกลื่อนอาการหัวใจกระตุก
เอิร์ธเลิ่กลั่กหันซ้ายหันขวามองรอบห้องเรียนเมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แล้ว เขาก็ขยับเก้าอี้ตัวข้างๆ มานั่งลงใกล้ๆ โน้มตัวเข้ามาหาเธอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเบาหวิวราวกับกลัวใครจะได้ยิน
"คือ... เรามีเรื่องสำคัญมากอยากจะปรึกษาเธอน่ะริชา เรื่องนี้เราไม่กล้าบอกใครเลย แม้แต่เพื่อนในกลุ่มดนตรีก็ยังไม่ได้บอก"
"เรื่องอะไรเหรอ ปรึกษาเราได้นะ" ริชามองตาเขา หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นระทึกขึ้นมาด้วยความหวังเล็กๆ ในใจที่แอบซ่อนอยู่ ความสนิทสนมและท่าทีลับๆ ล่อๆ ของเขาทำให้เธอแอบคิดเข้าข้างตัวเองไปชั่ววูบ
ทว่า... ประโยคถัดมาที่หลุดออกจากปากชายหนุ่ม กลับเป็นเหมือนเข็มเล่มคมที่ทิ่มแทงเข้ากลางหัวใจของเธออย่างจัง
"เรา... เราแอบชอบ 'ลูกปัด' ห้อง 3 ว่ะริชา"
คำว่า 'ลูกปัด' ดังกล้องอยู่ในหัวของริชา ลูกปัด... ดาวโรงเรียนคนสวยประจำห้อง 3 ผู้หญิงที่มีรอยยิ้มหวานหยดย้อย น่ารัก เพียบพร้อม และเป็นที่หมายปองของชายหนุ่มครึ่งโรงเรียน
"ลูกปัด... ห้อง 3 เหรอ" ริชาพยายามประคองเสียงไม่ให้สั่น รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งเกร็งไปชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะบังคับมุมปากให้ยิ้มตอบกลับไป "เอิร์ธ... แอบชอบลูกปัดเหรอ"
"อืม แอบชอบมาสักพักแล้วว่ะ" เอิร์ธยกมือขึ้นเกาต้นคอแก้เขิน สายตาประกายความสุขและเพ้อฝันอย่างที่ไม่เคยมีให้ใครมาก่อน "เวลาเห็นเขายิ้มหรือเดินผ่านนะ ใจเราเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาเลย แต่เราไม่รู้จะเริ่มจีบเขายังไงดีว่ะริชา เรากลัวเขาปฏิเสธ กลัวทำตัวเอ๋อใส่เขา เธอเป็นผู้หญิงเหมือนกัน น่าจะเข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงดีใช่มั้ย... พอจะมีวิธีจีบแบบเนียนๆ แนะนำเราบ้างไหม"
ริชานิ่งเงียบไป ดวงตาสุกใสมองสบสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเอิร์ธ ในอกซ้ายของเธอเจ็บแปลบขึ้นมาจนชาไปทั้งแถบ ความรู้สึกเหมือนถูกบีบอัดจนหายใจลำบาก แต่มนุษย์เราช่างแปลก... ยิ่งเจ็บปวดเท่าไหร่ หน้ากาก 'เพื่อนแสนดี' ก็ยิ่งถูกสวมได้เนียนขึ้นเท่านั้น
เธอกลืนก้อนเนื้อเอื้องเค้นความเจ็บลงคอไป ก่อนจะส่งรอยยิ้มอบอุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ไปให้เขา
"เอิร์ธอยากได้วิธีแบบไหนล่ะ" ริชาเอ่ยถามเบาๆ
"ขอแบบเนียนๆ ไม่รุกแรงเกินไปจนเขาตกใจน่ะ เอาแบบค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในชีวิตเขา ให้เขาค่อยๆ คุ้นเคยกับเราทีละนิด" เอิร์ธรีบตอบทันที
ริชามองหน้าชายหนุ่มที่เธอแอบรักหมดหัวใจ เธอนึกถึงความปรารถนาลึกๆ ในใจของตัวเองตลอดเวลาที่ผ่านมา นึกถึงสิ่งที่เธอ อยากให้ใครสักคนทำกับเธอ สิ่งที่เธอฝันอยากให้เอิร์ธใช้มองเธอและใส่ใจเธอแบบนั้นบ้าง...
คำแนะนำที่เธอกำลังจะพูดออกไป มันคือ 'บทสรุปความฝัน' ของตัวเธอเองทั้งสิ้น
"ถ้าเป็นเรานะ..." ริชาเริ่มพูด สายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเผลอไผล ราวกับกำลังบรรยายภาพความฝันของตัวเอง "เราชอบผู้ชายที่ไม่ต้องเล่นใหญ่ ไม่ต้องเอาดอกไม้พุ่มโตมาให้ต่อหน้าคนเยอะๆ แต่ชอบผู้ชายที่ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ มากกว่า"
"ยังไงเหรอ" เอิร์ธกางสมุดโน้ตเล็กๆ ออกมา ตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ
"อย่างแรก... ใส่ใจเรื่องเล็กน้อยที่คนอื่นมองข้าม" ริชาหันกลับมามองเอิร์ธ "จำรายละเอียดของเขาให้ได้ เช่น เขาชอบกินน้ำอะไร ชอบฟังเพลงแนวไหน เวลาเขาเหนื่อยหรือดูเครียดๆ ไม่ต้องเข้าไปถามเซ้าซี้ แค่แอบเอาขนมหรือเครื่องดื่มที่เขาชอบไปวางไว้บนโต๊ะ พร้อมกับโพสต์อิทโน้ตให้กำลังใจสั้น ๆ ไม่ต้องลงชื่อก็ได้ ให้เขาได้สงสัยและค่อยๆ รู้สึกอบอุ่นหัวใจ"
(นั่นคือสิ่งที่ฉันแอบทำให้อยู่ทุกวัน... เอิร์ธ) ริชาคิดในใจอย่างขมขื่น
"เฮ้ย ดีว่ะ! เนียนมาก" เอิร์ธรีบจดตามทันที "แล้วมีอะไรอีกไหม"
"อย่างที่สอง... ใช้เสียงเพลงเชื่อมความสัมพันธ์" ริชามองกล่องกีตาร์ของเขา "เอิร์ธเล่นดนตรีเก่งอยู่แล้ว ลองแอบสืบดูว่าลูกปัดชอบฟังเพลงอะไร แล้วฝึกเล่นเพลงนั้นให้เป๊ะ วันไหนที่มีโอกาสได้อยู่ใกล้กัน หรือวันที่มีงานกิจกรรม ลองเล่นเพลงนั้นให้เขาฟัง... ไม่ต้องบอกตรงๆ หรอกว่าเล่นให้เขา แค่เล่นคลอเบาๆ แล้วส่งยิ้มให้เขาตอนร้องท่อนที่ความหมายดีที่สุด"
(เพราะฉัน... ตกหลุมรักเอิร์ธก็เพราะเสียงกีตาร์และรอยยิ้มนั้น) ริชาต้องกดเล็บลงกับฝ่ามือตัวเองเพื่อสะกดรอยน้ำตาที่ไม่ให้เอ่อออกมา
"โอ้โห ริชา... เธอเนี่ยสุดยอดกุนซือเลยว่ะ! แล้วมีเทคนิคไม้ตายไหม" เอิร์ธมองเธอด้วยสายตานับถือและตื่นเต้นสุดขีด
ริชายิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เศร้าที่สุดเท่าที่เธอเคยยิ้มมาในชีวิต
"อย่างสุดท้าย... เป็นที่พักพิงที่ปลอดภัย เวลาที่เขาหันมาเมื่อไหร่ก็เจอ ไม่ต้องเร่งรัดความสัมพันธ์ คอยรับฟัง คอยช่วยเหลืองานเล็กๆ น้อยๆ อยู่เบื้องหลัง เป็นเหมือน 'สายลม' ที่พัดผ่านให้เขาเย็นสบายใจ ทำให้เขารู้สึกว่า ยามที่เขาเหนื่อยหรือท้อแท้ บนโลกใบนี้ยังมีพื้นที่ตรงนี้ที่ปลอดภัยสำหรับเขาเสมอ... ถ้าทำได้แบบนี้ ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนก็ต้องหวั่นไหวและเปิดใจให้เอิร์ธแน่นอน"
(เพราะถ้าเอิร์ธทำแบบนี้กับฉัน... ฉันคงยอมยกให้เอิร์ธทั้งชีวิต)
เอิร์ธฟังจบก็นั่งตบมือเบาๆ ด้วยความชอบอกชอบใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวังและความสุข เขาเก็บสมุดโน้ตลงกระเป๋าแล้วคว้ามือของริชามากุมไว้หลวมๆ ด้วยความตื่นเต้น โดยที่ไม่รู้เลยว่าการกระทำนั้นทำให้หัวใจของคนฟังแหลกสลายไปมากแค่ไหน
"ขอบใจมากนะริชา! เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดของเราเลยจริงๆ ถ้าเราจีบลูกปัดติดนะ เราจะยกตำแหน่งกุนซือใหญ่ให้เธอ แล้วจะเลี้ยงขนมเธออย่างดีเลย!"
"อืม... ขอให้ทำสำเร็จนะ" ริชาตอบกลับไป ได้แต่มองมือหนาของเขาที่กุมมือเธอไว้... กุมไว้ในฐานะ 'เพื่อนสนิท' เท่านั้น
หลังจากวันนั้น เวลาผ่านไปหลายสัปดาห์... ริชาได้แต่เฝ้ามอง 'แผนการจีบ' ของตัวเองถูกนำไปใช้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ไม่ใช่กับตัวเธอ
เอิร์ธทำตามที่เธอแนะนำทุกอย่าง เขาแอบเอาขนมปังรสโปรดและนมกล่องไปวางไว้ที่โต๊ะของลูกปัดพร้อมโน้ตลายมือยุกยิก เขาเริ่มหัดเล่นเพลงป๊อบหวานๆ ที่ลูกปัดชอบฟัง และในยามเย็น เขาก็จะไปนั่งดีดกีตาร์ร้องเพลงอยู่ตรงม้านั่งใกล้ๆ กับอาคารเรียนของห้อง 3
และที่น่าตลกปนสมเพชตัวเองที่สุดก็คือ... วิธีการของริชามันได้ผลอย่างอัศจรรย์
ลูกปัดเริ่มหันมามองเอิร์ธ เริ่มสงสัยว่าใครคือคนที่เอาขนมมาวางไว้ และเมื่อรู้ว่าเป็นหนุ่มนักดนตรีสุดฮอตประจำรุ่น ทั้งสองคนก็เริ่มพูดคุย สนิทสนม และเดินกลับบ้านด้วยกันในที่สุด รอยยิ้มของลูกปัดยามที่มองเอิร์ธดีดกีตาร์ คือรอยยิ้มของคนที่กำลังตกหลุมรัก... เช่นเดียวกับที่ริชาเคยรู้สึกไม่มีผิดเพี้ยน
เย็นวันหนึ่ง ในห้องเรียน ม.5/2 ที่เหลือเพียงริชานั่งอยู่คนเดียวเหมือนเดิม
เธอมองออกไปทางหน้าต่าง เห็นร่างสูงของเอิร์ธกำลังเดินกางร่มคันยาวไปส่งลูกปัดที่ประตูหน้าโรงเรียน ภาพเอียงร่มไปทางฝ่ายหญิงจนไหล่ขวาของตัวเองเปียกปอนฉายซ้ำเหมือนในวันนั้น... วันที่เขาเคยทำกับเธอ
ริชาวางปากกาลงบนโต๊ะ ซบหน้าลงกับแขนทั้งสองข้างแล้วปล่อยให้น้ำตาค่อยๆ ไหลซึมผ่านเสื้อนักเรียนสีขาว
เธอดีใจที่เห็นคนที่เธอรักมีความสุข... ดีใจที่คำแนะนำของเธอช่วยให้เขาสมหวัง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เจ็บปวดจนแทบขาดใจ เมื่อได้รู้ว่า 'วิธีสร้างความรัก' ที่เธอคิดขึ้นมาทั้งหมดจากหัวใจ มันได้ผลกับทุกคนบนโลกใบนี้... ยกเว้นกับคนที่เธออยากให้ใช้มันมากที่สุด
สายลมเย็นๆ พัดผ่านหน้าต่างเข้ามา ปะทะใบหน้าชื้นน้ำตาของเด็กสาว เหมือนจะคอยช่วยเช็ดน้ำตาและปลอบประโลมเธออย่างเงียบเชียบ... สายลมที่ทำได้เพียงแค่หวังดี และยินดีกับความรักของเขาจากมุมมืดตลอดไป
ความเงียบงันภายในห้องพักของเอิร์ธกลายเป็นสิ่งที่น่าอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว หลังจากที่เขาเดินออกจากบ้านของลูกปัดพร้อมกับประโยคสุดท้ายที่ตัดขาดความสัมพันธ์สิบปีลงอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มคิดมาตลอดว่าการหลุดพ้นจากความกดดัน เรื่องแต่งงาน และการถูกเคี่ยวเข็ญจากแฟนสาวจะทำให้เขารู้สึกเบาตัว เหมือนได้ปลดล็อกพันธนาการที่รัดรึงชีวิตมานานทว่าความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลย...จิตใจของเอิร์ธยังคงว้าวุ่นและสับสนอยู่อย่างเดิม ราวกับมีพายุหมุนกวาดต้อนความรู้สึกนึกคิดจนกระเจิดกระเจิง ของทุกชิ้นในห้อง มุมทุกมุมในคอนโด หรือแม้กระทั่งเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินเป็นจังหวะกลับขวางหูขวางตาไปหมด เขาเดินพล่านไปมาในห้องอย่างคนหาทางออกไม่เจอ ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดว่าทำไมถึงยังรู้สึกทรมานและเคว้งคว้างขนาดนี้ ทั้งที่เขาเป็นคนเลือกที่จะก้าวออกมาเองความสับสนนี้ย้อนกลับมากัดกินหัวใจของชายหนุ่มจนบดบังความนึกคิดทางศีลธรรมไปสิ้น ในยามที่จิตใจฟูมฟายและหาความสงบไม่ได้ คนคนเดียวในโลกที่ลอยเข้ามาในหัว คนคนเดียวที่จะช่วยฉุดเขาข
บรรยากาศภายในบ้านหลังสวยของลูกปัดยามเย็นนี้เงียบสงัดและวังเวง ผนังห้องและข้าวของเครื่องใช้ที่เคยถูกตกแต่งอย่างอบอุ่นและมีชีวิตชีวา บัดนี้กลับคล้ายถูกปกคลุมด้วยหมอกควันแห่งความอึดอัดและร้าวราน เสียงประตูบ้านเปิดออกพร้อมกับการก้าวเท้าเข้ามาของเอิร์ธ ชายหนุ่มเพิ่งเดินทางกลับมาจากเชียงใหม่ สองตาหมองคล้ำและร่องรอยความเหนื่อยล้ายังคงปรากฎชัดบนใบหน้า ทว่าสิ่งที่แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงคือแววตา... นัยน์ตาคู่คมที่เคยฉายแววสับสนและยอมอ่อนข้อให้แฟนสาวมาโดยตลอด บัดนี้กลับราบเรียบและเย็นชาจนน่ากลัวลูกปัดนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก แสงไฟสลัวจากภายนอกส่องกระทบใบหน้าเนียนที่ซีดเผือดและเปื้อนคราบน้ำตา ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้มาอย่างยาวนานตลอดหลายวันที่เขาหายหน้าไป เธอหันมามองตามเสียงฝีเท้า และทันทีที่เห็นว่าเป็นเอิร์ธ ลูกปัดก็ค่อยๆ พยุงร่างอันสั่นเทาของตัวเองลุกขึ้นยืนช้าๆ สองมือเรียวกำชายเสื้อแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจของเธอกำลังเต้นระรัวด้วยความเจ็บปวดและความอัดอั้นที่สะสมมาเนิ่นนานนับสิบปี"กลับมาแล้วเหร
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านของห้องพักโรงแรม กระทบลงบนเตียงนอนที่ยังคงร่องรอยความยับยู่ยี่จากค่ำคืนที่ผ่านมา เอิร์ธค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง อาการปวดหัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ยังคงค้างคาอยู่ แต่สิ่งที่ชักนำให้หัวใจของเขากระตุกวูบกลับเป็นความว่างเปล่าข้างกายพื้นที่บนฟูกหนาด้านข้างเย็นชืด ไร้ร่องรอยของเรือนร่างบางที่เขาเคยตระกองกอดไว้ตลอดทั้งคืน เอิร์ธยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ความทรงจำเกี่ยวกับรสสัมผัส ลมหายใจ และสัมผัสอันร้อนแรงริมแม่น้ำปิงเมื่อคืนนี้พุ่งกลับเข้ามาในหัวราวกับคลื่นลูกใหญ่ ความจริงที่ว่าขอบเขตของคำว่า 'เพื่อนสนิท' ได้ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง ทำให้เขารู้สึกสับสนและร้อนรนอย่างบอกไม่ถูกข้างหมอนใบโต มีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กวางอยู่พร้อมกับกุญแจห้อง เอิร์ธยื่นมือไปหยิบขึ้นมาอ่านด้วยหัวใจที่เต้นระทึก "เอิร์ธ... พอดีริชามีงานด่วนเข้ามาฉุกเฉินตอนเช้า เลยต้องรีบออกไปก่อนนะ ไม่ได้อยู่รอส่ง ริชาบอกอาร์ทไว้แล้ว เดี๋ยวอาร์ทจะมารับเอิร์ธพา
ความเงียบสงบยามค่ำคืนริมแม่น้ำปิงถูกกดทับด้วยสภาวะสุญญากาศอันน่าอึดอัด หลังจากที่เอิร์ธเลือกจะปัดคำถามสำคัญของริชาทิ้งไปอย่างคนไร้ทางออก ชายหนุ่มก็พาตัวเองจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความเลือนรางด้วย ‘น้ำเปลี่ยนนิสัย’ บนโต๊ะอาหารอย่างหนักหน่วง แก้วแล้วแก้วเล่าถูกรินเติมอย่างไม่ขาดสาย ราวกับต้องการใช้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์มอมเมาสติสัมปชัญญะและหลบหนีความจริงอันแสนเจ็บปวดที่กำลังบีบคั้นหัวใจริชานั่งมองภาพชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เจือไปด้วยความปวดร้าวและห่วงใย เธอทำได้เพียงคอยห้ามปรามเบาๆ แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งความรุนแรงในอารมณ์ของเอิร์ธได้ กระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนดึกดื่น ฤทธิ์สุราก็แปรเปลี่ยนร่างสูงโปร่งให้กลายเป็นคนที่แทบจะไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีกต่อไป ใบหน้าคมคายแดงซ่าน ลมหายใจร้อนผ่าวติดขัด และดวงตาคู่คมปรือปานจะปิดลงทุกขณะริชาต้องพยุงร่างที่หนักอึ้งของเอิร์ธออกจากร้านอย่างยากลำบาก เธอประคองเขาขึ้นรถ ขับพาชายหนุ่มกลับมาส่งยังโรงแรมที่พักขนาดกะทัดรัดท่ามกลางความเงียบสงัดของเมืองเชียงใหม่
บรรยากาศยามเย็นบริเวณริมฝั่งแม่น้ำปิงยังคงงดงามด้วยแสงอาทิตย์อัสดงที่ฉาบท้องฟ้าให้กลายเป็นสีส้มทอง สายลมเหนือพัดโชยมาแผ่วเบาปะทะผิวหน้า สองหนุ่มเพื่อนเก่าอย่างเอิร์ธและอาร์ทเดินทางมารอทานอาหารเย็นที่ร้านริมน้ำบรรยากาศโปร่งสบายแห่งเดิม โดยมี ริชา ขับรถตามมาสมทบทีหลังหลังจากเธอเสร็จสิ้นภารกิจส่วนตัวทว่า ทันทีที่อาหารจานแรกถูกยกมาเสิร์ฟและริชาเพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์มือถือของอาร์ทก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน อาร์ทขมวดคิ้วกดรับสาย ฟังปลายสายพูดด้วยสีหน้าเครียดขรึมขึ้นมาทันที"อะไรนะ? คนงานในแคมป์ทะเลาะกันถึงขั้นตีกันเลยเหรอ... เออๆ เดี๋ยวกูกำลังออกไป ตะลุมบอนกันขนาดนี้เดี๋ยวงานการสะดุดหมด"อาร์ทถอนหายใจยาว วางสายแล้วหันมามองหน้าเพื่อนทั้งสองคนด้วยความเกรงใจ "โทษทีว่ะพวกมึง สายด่วนจากแคมป์คนงาน หัวหน้าคนงานโทรมาบอกว่าพวกคนงานทะเลาะกันนัวเนียในแคมป์ กูต้องรีบไปเคลียร์สถานการณ์ก่อน เดี๋ยวเรื่องจะบานปลาย""เฮ้ย ไม่เป็นไรอาร์ท เรื่องงาน
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างห้องพักโรงแรมกระทบใบหน้าของเอิร์ธ ชายหนุ่มนั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียงในชุดเดิมตั้งแต่เมื่อคืน สายตาเหม่อลอยจ้องมองโทรศัพท์มือถือในมือที่หน้าจอมืดสนิทไปนานแล้ว เสียงสัญญาณตัดสายของลูกปัดยังคงแว่วก้องอยู่ในหัว สลับกับคำพูดตบหน้าฉาดใหญ่ของอาร์ทเมื่อคืนวาน ราวกับมรสุมสองลูกกำลังเข้าปะทะจิตใจของเขาพร้อมๆ กันปริ๊น... ปริ๊น...เสียงแตรรถที่ดังขึ้นเบาๆ หน้าโรงแรมดึงสติของเอิร์ธให้กลับมา ร่างสูงค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น จัดแจงเสื้อผ้าอย่างลวกๆ ก่อนจะเดินลงไปด้านล่าง วันนี้นัดกับอาร์ทไว้ว่าจะไปดูไซต์งานสร้างรีสอร์ทที่เพื่อนสนิทกำลังคุมงานอยู่ทันทีที่เอิร์ธก้าวขึ้นมานั่งบนรถยนต์ของอาร์ท ความเงียบงันและบรรยากาศตึงเครียดก็ปกคลุมไปทั่วห้องโดยสาร อาร์ทซึ่งกำลังออกรถและใช้สายตาควบคู่กับการขับขี่ หันมามองเพื่อนข้างกายเพียงครู่เดียวก็สังเกตเห็นความผิดปกติ ใบหน้าคมคายของเอิร์ธหมองคล้ำ นัยน์ตาแดงโรยและเต็มไปด้วยร่องรอยของการไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน







