LOGINแสงไฟสีส้มจากป้ายชื่อบริษัทด้านหน้าอาคารตึกสูงสะท้อนเงาบนพื้นถนนที่เปียกปอน รถยนต์ SUV สีดำเงาขับเข้ามาจอดชะลอชิดฟุตบาทตรงจุดที่ริชายืนกางร่มรออยู่ กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลงเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าคมคายของชายหนุ่มที่เธอลืมไม่เคยลง
ริชารีบหุบร่ม แล้วเปิดประตูขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ ลมแอร์เย็นฉ่ำพร้อมกับกลิ่นหอมสะอาดประจำตัวของเอิร์ธที่คุ้นเคยพุ่งเข้ามาปะทะจมูกทันที เธอหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาอย่างตั้งใจ สายตามองไล่ตั้งแต่โครงหน้าคม คิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ไปจนถึงแววตาหมองหม่นที่พยายามซ่อนความเหนื่อยล้าเอาไว้ใต้รอยยิ้มจางๆ
ริชานั่งเงียบ รอคอยว่าเขาจะเอ่ยปากเล่าเรื่องความทุกข์ใจ หรือระบายความเจ็บปวดจากการทะเลาะกับคนรักออกมาอย่างไรบ้าง
ทว่า... เอิร์ธกลับไม่ได้พูดเรื่องนั้นเลยแม้แต่คำเดียว
เขาลอบถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมาระบายยิ้มละมุนให้เธอ แววตาแฝงความอ่อนโยนเหมือนวันวาน "หิวหรือยังริชา... คืนนี้ฝนตกหนักแบบนี้ ไปหาอะไรอุ่นๆ กินกันดีกว่า"
"เอิร์ธ... ไม่เป็นไรใช่ไหม" ริชาถามด้วยความห่วงใย น้ำเสียงเรียบเย็นทว่าอบอุ่นเสมอ
"ไว้ค่อยคุยกันเถอะ ตอนนี้ฉันแค่อยากกินของอร่อยๆ กับเธอว่ะ" เอิร์ธยิ้มบางๆ มือหนาหมุนพวงมาลัยหักรถออกจากฟุตบาท "ไปร้านก๋วยเตี๋ยวต้มยำตรอกเก่าหลังโรงเรียนไหม ร้านที่เราชอบไปกินตอน ม.ปลาย ป้ายังขายอยู่นะ... อยู่ดีๆ วันนี้ฉันก็คิดถึงรสชาติต้มยำไข่ยางมะตูมร้านนั้นขึ้นมาว่ะ"
คำว่า 'ร้านก๋วยเตี๋ยวต้มยำตรอกเก่า' หลุดออกจากปากเขา เพียงแค่นั้น... ล้อรถที่เคลื่อนตัวไปบนถนนยามค่ำคืน ก็เหมือนพาหัวใจของริชาหมุนเวลาร่วมนึกย้อนกลับไปสู่อดีตอีกครั้ง
ย้อนกลับไปในคืนวันศุกร์ยามค่ำคืน สมัยชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5
บรรยากาศงานประจำปีของโรงเรียนดนตรีและศิลปะเพิ่งปิดฉากลงอย่างงดงาม เสียงกรี๊ดและเสียงปรบมือยังคงก้องกังวานอยู่ในความทรงจำ บนเวทีใหญ่เมื่อครู่ เอิร์ธในฐานะมือกีตาร์และนักร้องนำ ได้เปล่งประกายเจิดจ้า ร้องเพลงรักหวานซาบซึ้งส่งไปให้ 'ลูกปัด' ดาวโรงเรียนที่ยืนยิ้มอยู่หน้าเวที ท่ามกลางสายตาอิจฉาและยินดีของนักเรียนทั้งโรงเรียน
หลังจากเก็บอุปกรณ์ดนตรีเสร็จเรียบร้อย กลุ่มเพื่อนสนิทชั้น ม.5/2 ทั้งสายรหัส สแกนดนตรี และเพื่อนกลุ่มกินข้าว รวมถึง 'ปลา' เพื่อนสนิทของริชา ก็นัดแนะกันไปหาอะไรกินฉลองความสำเร็จของงานในคืนนั้น ร้านเป้าหมายคือร้านก๋วยเตี๋ยวต้มยำในตรอกแคบหลังโรงเรียน ร้านประจำที่เปิดขายจนดึกดื่น
โต๊ะไม้ตัวยาวริมสุดของร้านถูกจับจองด้วยกลุ่มเด็กวัยรุ่นเกือบสิบคน เสียงหัวใจและบทสนทนาเฮฮาดังล้งเล้งด้วยความคึกคะนอง แต่เพราะโต๊ะมีขนาดจำกัด ทุกคนจึงต้องนั่งเบียดเสียดกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
และด้วยความวุ่นวายของการแย่งที่นั่ง... ริชาจึงถูกดันให้เข้าไปนั่งเก้าอี้ตัวข้างในสุด ติดกับฝ้าผนังไม้ และคนที่นั่งลงข้างเธอแบบแนบชิด ก็คือ เอิร์ธ
"โอ้ยยย เบียดกันเป็นปลากระป๋องเลยว่ะพวกมึง" ปลาร้องโวยวายขณะนั่งลงฝั่งตรงข้าม "เอิร์ธ! มึงเบียดริชาหรือเปล่านั่น เขยิบไปทางขวาหน่อยสิวะ"
"เออๆ ขอโทษทีริชา ที่มันแคบไปหน่อยน่ะ" เอิร์ธหันมาพูดกับเธอ กลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ผสมกลิ่นน้ำหอมสปอร์ตประจำตัวของเขาลอยวนอยู่ใกล้แค่ลมหายใจ
"ไม่เป็นไรหรอกเอิร์ธ เรานั่งได้" ริชาตอบเสียงเบา พยายามนั่งห่อไหล่เกร็งตัวให้ชิดผนังที่สุดเพื่อไม่ให้ไหล่ของเธอไปเบียดถูกเขา แต่โต๊ะที่แคบเกินไป ทำให้ทุกครั้งที่เอิร์ธขยับตัว ต้นแขนและไหล่หนาของเขาก็จะสัมผัสกับไหล่บางของเธอเบาๆ เสมอ ทุกลมหายใจเข้าออกของเธอในคืนนั้น เต็มไปด้วยความตื่นเต้นจนอกซ้ายเต้นระทึกไม่เป็นจังหวะ
ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของริชาแทบหยุดเต้น กลับไม่ใช่แค่ความใกล้ชิด... แต่คือ 'ความใส่ใจ' ที่เอิร์ธมอบให้เธอตลอดมื้ออาหารนั้น
เมื่อก๋วยเตี๋ยวต้มยำน้ำใสร้อนๆ มาเสิร์ฟ มีควันฉุยพวยพุ่งขึ้นมา เอิร์ธไม่ได้ลงมือทานทันที แต่เขากลับหยิบตะเกียบและช้อนสั้นขึ้นมา เช็ดด้วยทิชชูอย่างตั้งใจ แล้วยื่นส่งให้ริชาก่อนเป็นคนแรก
"อ่ะ ริชา ตะเกียบ... ถ้วยนี้ของเธอนะ ต้มยำน้ำใส ไม่ใส่พริก ไม่ใส่กระเทียมเจียว"
ริชาชะงัก ช้อนและตะเกียบในมือที่กำลังจะยื่นไปหยิบเองค้างกลางอากาศ เธอมองหน้าเอิร์ธด้วยความแปลกใจ "เอิร์ธ... จำได้ด้วยเหรอว่าเราไม่กินพริกกับกระเทียมเจียว"
"จำได้สิ" เอิร์ธยิ้มกว้าง รอยยิ้มสดใสที่ทำให้ไฟในร้านดูดรอปลงไปทันตา "เห็นเวลาสั่งข้าวตอนกลางวัน เธอชอบตักกระเทียมเจียวทิ้งตลอด กินต้มยำเผ็ดๆ ก็ไม่ได้ เดี๋ยวก็ปวดท้องอีก... ฉันเลยกำชับป้าตอนสั่งให้เน้นๆ เลยนะ"
คำพูดธรรมดาที่มาจากความจำอันใส่ใจของเขา มันพุ่งตรงเข้ามากระแทกใจของริชาอย่างจัง ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านซาบซ่านไปทั่วอก เธอทำได้เพียงพยักหน้ารับ รับช้อนมาจากมือเขาแล้วเอ่ยขอบคุณเบาๆ "ขอบใจนะเอิร์ธ..."
แต่แล้ว... ความอบอุ่นในอกของริชาก็คงอยู่ได้เพียงชั่วครู่เดียว
เมื่อกลุ่มเพื่อนดาวโรงเรียนเดินเข้ามาในร้าน และ 'ลูกปัด' เลือกที่จะนั่งลงตรงโต๊ะข้างๆ ซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียงแค่เอี้ยวตัว สายตาและสมาธิทั้งหมดของเอิร์ธก็หลุดลอยไปจากโต๊ะของทันที
"ลูกปัด! นั่งตรงนั้นกินลำบากไหม มาเอาเกี๊ยวกรอบโต๊ะนี้ไปกินสิ" เอิร์ธรีบเอ่ยทักน้ำเสียงสดใสอย่างปิดไม่มิด เขารีบยกจานเกี๊ยวกรอบกลางโต๊ะส่งข้ามไปให้ลูกปัดด้วยตัวเอง
ไม่เพียงแค่นั้น สายตาของเอิร์ธคอยมองตามลูกปัดอยู่ตลอดเวลา พอลูกปัดบ่นว่าเผ็ด เอิร์ธก็รีบหันไปหยิบแก้วน้ำแข็งและหลอดมาส่งให้ถึงมือ คอยเอ่ยถามด้วยความห่วงใยว่าก๋วยเตี๋ยวอร่อยไหม ร้องเพลงบนเวทีเมื่อครู่ชอบหรือเปล่า รอยยิ้มและความใส่ใจที่เขามีให้ลูกปัด มันเต็มไปด้วยความเสน่หาและความรักที่ปิดยังไงก็ไม่มิด
"แหม่ๆๆ ไอ้อินเลิฟ!" ปลาเอ่ยแซวขึ้นมากลางโต๊ะ "คืนนี้ร้องเพลงซึ้งให้สาวฟังบนเวทีไม่พอ มานั่งดูแลทั้งริชาทั้งเขาถึงร้านก๋วยเตี๋ยวอีกนะมึง"
เพื่อนในโต๊ะต่างพากันหัวเราะเฮฮา เอิร์ธหัวเราะแก้เขิน ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อขณะมองสบตากับลูกปัดที่ยิ้มเขินอยู่โต๊ะข้างๆ ก่อนที่เอิร์ธจะหันกลับมาพูดกับกลุ่มเพื่อนเบาๆ "ก็ต้องดูแลดิคนนี้... ส่วนริชา กูเห็นนั่งข้างกูแล้วกินไม่ค่อยทันใคร กูเลยช่วยหยิบช้อนหยิบน้ำให้เฉยๆ หรอก"
คำว่า 'คนนี้' ที่เขาใช้เรียกสตรีอีกคน กับเหตุผลเรื่อง 'หยิบให้เฉยๆ' ที่เขาใช้พูดถึงเธอ ทำให้อุณหภูมิความอบอุ่นในอกของริชาวูบดับลงอย่างรวดเร็ว
เธอรู้ดี... เอิร์ธเป็นคนดี เขาใส่ใจคนรอบข้างเสมอ ความอบอุ่นที่เขามอบให้เธอเมื่อครู่ ไม่ใช่เพราะเขามีใจพิเศษ แต่เป็นเพียง 'ความมีน้ำใจ' ของเพื่อนสนิท ในขณะที่หัวใจ ดวงตา และความรักทั้งหมดของเขา... ถูกมอบให้ผู้หญิงที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ คนนั้นไปหมดแล้ว
การได้รับการดูแลจากคนที่เรารัก... ในขณะที่สายตาของเขากำลังมองและดูแลคนอื่นอย่างลึกซึ้ง มันคือความสุขที่แสนทรมานที่สุดในชีวิตของริชาจริงๆ
ความเงียบงันภายในห้องพักของเอิร์ธกลายเป็นสิ่งที่น่าอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว หลังจากที่เขาเดินออกจากบ้านของลูกปัดพร้อมกับประโยคสุดท้ายที่ตัดขาดความสัมพันธ์สิบปีลงอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มคิดมาตลอดว่าการหลุดพ้นจากความกดดัน เรื่องแต่งงาน และการถูกเคี่ยวเข็ญจากแฟนสาวจะทำให้เขารู้สึกเบาตัว เหมือนได้ปลดล็อกพันธนาการที่รัดรึงชีวิตมานานทว่าความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลย...จิตใจของเอิร์ธยังคงว้าวุ่นและสับสนอยู่อย่างเดิม ราวกับมีพายุหมุนกวาดต้อนความรู้สึกนึกคิดจนกระเจิดกระเจิง ของทุกชิ้นในห้อง มุมทุกมุมในคอนโด หรือแม้กระทั่งเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินเป็นจังหวะกลับขวางหูขวางตาไปหมด เขาเดินพล่านไปมาในห้องอย่างคนหาทางออกไม่เจอ ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดว่าทำไมถึงยังรู้สึกทรมานและเคว้งคว้างขนาดนี้ ทั้งที่เขาเป็นคนเลือกที่จะก้าวออกมาเองความสับสนนี้ย้อนกลับมากัดกินหัวใจของชายหนุ่มจนบดบังความนึกคิดทางศีลธรรมไปสิ้น ในยามที่จิตใจฟูมฟายและหาความสงบไม่ได้ คนคนเดียวในโลกที่ลอยเข้ามาในหัว คนคนเดียวที่จะช่วยฉุดเขาข
บรรยากาศภายในบ้านหลังสวยของลูกปัดยามเย็นนี้เงียบสงัดและวังเวง ผนังห้องและข้าวของเครื่องใช้ที่เคยถูกตกแต่งอย่างอบอุ่นและมีชีวิตชีวา บัดนี้กลับคล้ายถูกปกคลุมด้วยหมอกควันแห่งความอึดอัดและร้าวราน เสียงประตูบ้านเปิดออกพร้อมกับการก้าวเท้าเข้ามาของเอิร์ธ ชายหนุ่มเพิ่งเดินทางกลับมาจากเชียงใหม่ สองตาหมองคล้ำและร่องรอยความเหนื่อยล้ายังคงปรากฎชัดบนใบหน้า ทว่าสิ่งที่แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงคือแววตา... นัยน์ตาคู่คมที่เคยฉายแววสับสนและยอมอ่อนข้อให้แฟนสาวมาโดยตลอด บัดนี้กลับราบเรียบและเย็นชาจนน่ากลัวลูกปัดนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก แสงไฟสลัวจากภายนอกส่องกระทบใบหน้าเนียนที่ซีดเผือดและเปื้อนคราบน้ำตา ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้มาอย่างยาวนานตลอดหลายวันที่เขาหายหน้าไป เธอหันมามองตามเสียงฝีเท้า และทันทีที่เห็นว่าเป็นเอิร์ธ ลูกปัดก็ค่อยๆ พยุงร่างอันสั่นเทาของตัวเองลุกขึ้นยืนช้าๆ สองมือเรียวกำชายเสื้อแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจของเธอกำลังเต้นระรัวด้วยความเจ็บปวดและความอัดอั้นที่สะสมมาเนิ่นนานนับสิบปี"กลับมาแล้วเหร
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านของห้องพักโรงแรม กระทบลงบนเตียงนอนที่ยังคงร่องรอยความยับยู่ยี่จากค่ำคืนที่ผ่านมา เอิร์ธค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง อาการปวดหัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ยังคงค้างคาอยู่ แต่สิ่งที่ชักนำให้หัวใจของเขากระตุกวูบกลับเป็นความว่างเปล่าข้างกายพื้นที่บนฟูกหนาด้านข้างเย็นชืด ไร้ร่องรอยของเรือนร่างบางที่เขาเคยตระกองกอดไว้ตลอดทั้งคืน เอิร์ธยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ความทรงจำเกี่ยวกับรสสัมผัส ลมหายใจ และสัมผัสอันร้อนแรงริมแม่น้ำปิงเมื่อคืนนี้พุ่งกลับเข้ามาในหัวราวกับคลื่นลูกใหญ่ ความจริงที่ว่าขอบเขตของคำว่า 'เพื่อนสนิท' ได้ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง ทำให้เขารู้สึกสับสนและร้อนรนอย่างบอกไม่ถูกข้างหมอนใบโต มีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กวางอยู่พร้อมกับกุญแจห้อง เอิร์ธยื่นมือไปหยิบขึ้นมาอ่านด้วยหัวใจที่เต้นระทึก "เอิร์ธ... พอดีริชามีงานด่วนเข้ามาฉุกเฉินตอนเช้า เลยต้องรีบออกไปก่อนนะ ไม่ได้อยู่รอส่ง ริชาบอกอาร์ทไว้แล้ว เดี๋ยวอาร์ทจะมารับเอิร์ธพา
ความเงียบสงบยามค่ำคืนริมแม่น้ำปิงถูกกดทับด้วยสภาวะสุญญากาศอันน่าอึดอัด หลังจากที่เอิร์ธเลือกจะปัดคำถามสำคัญของริชาทิ้งไปอย่างคนไร้ทางออก ชายหนุ่มก็พาตัวเองจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความเลือนรางด้วย ‘น้ำเปลี่ยนนิสัย’ บนโต๊ะอาหารอย่างหนักหน่วง แก้วแล้วแก้วเล่าถูกรินเติมอย่างไม่ขาดสาย ราวกับต้องการใช้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์มอมเมาสติสัมปชัญญะและหลบหนีความจริงอันแสนเจ็บปวดที่กำลังบีบคั้นหัวใจริชานั่งมองภาพชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เจือไปด้วยความปวดร้าวและห่วงใย เธอทำได้เพียงคอยห้ามปรามเบาๆ แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งความรุนแรงในอารมณ์ของเอิร์ธได้ กระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนดึกดื่น ฤทธิ์สุราก็แปรเปลี่ยนร่างสูงโปร่งให้กลายเป็นคนที่แทบจะไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีกต่อไป ใบหน้าคมคายแดงซ่าน ลมหายใจร้อนผ่าวติดขัด และดวงตาคู่คมปรือปานจะปิดลงทุกขณะริชาต้องพยุงร่างที่หนักอึ้งของเอิร์ธออกจากร้านอย่างยากลำบาก เธอประคองเขาขึ้นรถ ขับพาชายหนุ่มกลับมาส่งยังโรงแรมที่พักขนาดกะทัดรัดท่ามกลางความเงียบสงัดของเมืองเชียงใหม่
บรรยากาศยามเย็นบริเวณริมฝั่งแม่น้ำปิงยังคงงดงามด้วยแสงอาทิตย์อัสดงที่ฉาบท้องฟ้าให้กลายเป็นสีส้มทอง สายลมเหนือพัดโชยมาแผ่วเบาปะทะผิวหน้า สองหนุ่มเพื่อนเก่าอย่างเอิร์ธและอาร์ทเดินทางมารอทานอาหารเย็นที่ร้านริมน้ำบรรยากาศโปร่งสบายแห่งเดิม โดยมี ริชา ขับรถตามมาสมทบทีหลังหลังจากเธอเสร็จสิ้นภารกิจส่วนตัวทว่า ทันทีที่อาหารจานแรกถูกยกมาเสิร์ฟและริชาเพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์มือถือของอาร์ทก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน อาร์ทขมวดคิ้วกดรับสาย ฟังปลายสายพูดด้วยสีหน้าเครียดขรึมขึ้นมาทันที"อะไรนะ? คนงานในแคมป์ทะเลาะกันถึงขั้นตีกันเลยเหรอ... เออๆ เดี๋ยวกูกำลังออกไป ตะลุมบอนกันขนาดนี้เดี๋ยวงานการสะดุดหมด"อาร์ทถอนหายใจยาว วางสายแล้วหันมามองหน้าเพื่อนทั้งสองคนด้วยความเกรงใจ "โทษทีว่ะพวกมึง สายด่วนจากแคมป์คนงาน หัวหน้าคนงานโทรมาบอกว่าพวกคนงานทะเลาะกันนัวเนียในแคมป์ กูต้องรีบไปเคลียร์สถานการณ์ก่อน เดี๋ยวเรื่องจะบานปลาย""เฮ้ย ไม่เป็นไรอาร์ท เรื่องงาน
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างห้องพักโรงแรมกระทบใบหน้าของเอิร์ธ ชายหนุ่มนั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียงในชุดเดิมตั้งแต่เมื่อคืน สายตาเหม่อลอยจ้องมองโทรศัพท์มือถือในมือที่หน้าจอมืดสนิทไปนานแล้ว เสียงสัญญาณตัดสายของลูกปัดยังคงแว่วก้องอยู่ในหัว สลับกับคำพูดตบหน้าฉาดใหญ่ของอาร์ทเมื่อคืนวาน ราวกับมรสุมสองลูกกำลังเข้าปะทะจิตใจของเขาพร้อมๆ กันปริ๊น... ปริ๊น...เสียงแตรรถที่ดังขึ้นเบาๆ หน้าโรงแรมดึงสติของเอิร์ธให้กลับมา ร่างสูงค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น จัดแจงเสื้อผ้าอย่างลวกๆ ก่อนจะเดินลงไปด้านล่าง วันนี้นัดกับอาร์ทไว้ว่าจะไปดูไซต์งานสร้างรีสอร์ทที่เพื่อนสนิทกำลังคุมงานอยู่ทันทีที่เอิร์ธก้าวขึ้นมานั่งบนรถยนต์ของอาร์ท ความเงียบงันและบรรยากาศตึงเครียดก็ปกคลุมไปทั่วห้องโดยสาร อาร์ทซึ่งกำลังออกรถและใช้สายตาควบคู่กับการขับขี่ หันมามองเพื่อนข้างกายเพียงครู่เดียวก็สังเกตเห็นความผิดปกติ ใบหน้าคมคายของเอิร์ธหมองคล้ำ นัยน์ตาแดงโรยและเต็มไปด้วยร่องรอยของการไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน







