เลื่อนจดทะเบียน 18 ครั้ง แล้วจะร้องไห้ทำไม

โทรศัพท์สั่นเบา ๆ เป็นข้อความจาก HR ของสำนักงานกฎหมาย

[คุณจะลาออก ทนายเจียงรู้หรือยัง?]

ฉันถือโทรศัพท์เดินออกมา เจียงเฉิงยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร

เขามองฉันด้วยสีหน้าประหลาด ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างหยั่งเชิง

“ครั้งนี้... ทำไมคุณไม่ถามผมแล้วล่ะ ว่าทำไม?”

ฉันตอบข้อความ HR เสร็จก่อน ถึงค่อยหันไปมองเจียงเฉิง

“หมดความหมายแล้ว”

ก็ตามความหมายตรงตัวนั่นแหละ

ครั้งแรกที่นัดกันไปจดทะเบียนสมรส ศิษย์ของเขา เหรินเฉียวเฉียว บอกว่าปวดท้อง

ฉันนั่งรออยู่บนม้านั่งหน้าสำนักงานทะเบียนสมรส ตั้งแต่เช้าจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า สุดท้ายก็กลับบ้านคนเดียว

ครั้งที่สอง เหรินเฉียวเฉียวบอกว่าทำแบบฟอร์มคดีไม่เป็น

เขาปล่อยฉันลงตรงทางขึ้นทางด่วนที่รถวิ่งกันขวักไขว่ แล้วหันรถกลับไปสำนักงานกฎหมายโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

หลังจากนั้น ทุกครั้งที่เรานัดกันไปจดทะเบียนสมรส เหรินเฉียวเฉียวก็มักจะมีปัญหาเกิดขึ้นได้ตรงเวลาพอดีเสมอ

แต่งงานกันมาครึ่งปี เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วสิบเจ็ดครั้ง

เจียงเฉิงเหมือนจะพูดไม่ออกเพราะคำตอบของฉัน ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าฉัน

“เดี๋ยวนี้ผมเห็นหลายคนไปจดทะเบียนสมรส เขาจะจ้างช่างภาพตามถ่ายกัน”

“พวกเราก็จ้างสักคนไหม? คุณชอบความรู้สึกที่มีความพิเศษในโอกาสสำคัญแบบนี้ที่สุดไม่ใช่เหรอ?”

ที่แท้... เขาก็ยังจำได้ว่าฉันชอบความรู้สึกที่มีความหมายในโอกาสสำคัญ

ฉันคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามว่า “คืนนี้มีเวลาไหม? ไปกิน...”

คำว่า “มื้ออำลา” ยังไม่ทันหลุดออกมา เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นเสียก่อน

เป็นสายจากศิษย์ของเขา เหรินเฉียวเฉียว

ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร หลังวางสาย เจียงเฉิงก็มองมาที่ฉัน

“ที่รัก คือว่าเฉียวเฉียว...”

ฉันขัดจังหวะเขา แล้วยิ้มบาง ๆ

“ไปเถอะ ขับรถดี ๆ นะ”

เจียงเฉิงชะงักไป สีหน้าเหมือนประหลาดใจที่วันนี้ฉันสงบนิ่งผิดปกติ

แต่ไม่นานเขาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกไป

“คืนนี้ตอนกลับมา ผมจะซื้อของขวัญให้คุณ”

ประตูปิดโครมลงอย่างแรง ไม่นานก็มีเสียงรถสตาร์ตแล้วขับออกไป

ฉันยืนอยู่ที่เดิม มองประตูที่ปิดสนิท

รักกันมาห้าปี แต่งงานกันมาครึ่งปี

ความสัมพันธ์ครั้งนี้... ที่จริงฉันควรปล่อยมันไปได้ตั้งนานแล้ว

ตอนบ่าย ฉันไปที่บริษัท แล้วยื่นใบลาออกให้ HR ด้วยตัวเอง

เธอมองฉันด้วยสีหน้าทั้งเสียดายทั้งไม่เข้าใจ

“คุณกับทนายเจียงเป็นคู่หูระดับท็อปของสำนักงานกฎหมายเลยนะ งานแต่งของพวกคุณเมื่อครึ่งปีก่อน ไม่ใช่แค่ผู้บริหาร แม้แต่ลูกความหลายคนก็ยังมาร่วมแสดงความยินดี”

“ตอนนั้นมีคนอิจฉาพวกคุณตั้งเยอะ ทำไมจู่ ๆ ถึงจะลาออกล่ะ?”

ฉันนึกถึงงานแต่งเมื่อครึ่งปีก่อน

แขกเต็มถึงร้อยสิบโต๊ะ พรมแดงทอดยาว ดอกไม้ประดับรายล้อม

เจียงเฉิงจับมือฉันไว้ แล้วบอกว่าจะปกป้องฉันไปตลอดชีวิต

วันนั้นครึกครื้นจริง ๆ และงดงามจริง ๆ

แต่ไม่ว่าจะครึกครื้นหรืองดงามแค่ไหน ตอนนี้ก็ไม่มีวันย้อนกลับไปได้อีกแล้ว

หลังยื่นใบลาออก ฉันกลับถึงบ้านก็เกือบสี่ทุ่ม

บ้านเงียบเหงาเป็นพิเศษ ไม่มีใครอยู่เลย

แต่ในโทรศัพท์ของฉัน กลับมีโพสต์ในโมเมนต์ของเหรินเฉียวเฉียวเด้งขึ้นมา

[เธอแท็กชื่อฉันไว้โดยเฉพาะ]

“ขอบคุณอาจารย์ที่อยู่เป็นเพื่อนฉันตลอดทั้งบ่ายนะคะ พรุ่งนี้ฉันขอเลี้ยงอาจารย์ไปดูคอนเสิร์ตเป็นการตอบแทนค่ะ”