INICIAR SESIÓNจนกระทั่งอันหรานไปเจอบันทึกการหวนพบกันอีกครั้งที่อัปเดตในแอ็กหลุมของจี้หวยอัน เธอถึงได้รู้ว่าสามีที่แต่งงานกันมาสามปี คนที่เขารักมาตลอดกลับเป็นน้องสาวของเธอเอง วันที่เธอถูกวินิจฉัยว่าอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งเดือน จี้หวยอันกำลังนั่งกินหม้อไฟกับไป๋เยวี่ยกวงอย่างน้องสาวของเธอ และคว่ำสายโทรเข้าจากเธอลงบนโต๊ะเบา ๆ เขาพูดว่า “ซูอี้ไม่ค่อยได้กลับมา เดือนนี้ผมจะอยู่เป็นเพื่อนเธอบ่อยหน่อย” ตอนทำคีโมจนทั้งอาเจียนทั้งหมดสติ เขากลับเขียนลงในไดอารี่ว่า “พาเธอเดินไปตามถนนร่มไม้ในมหาวิทยาลัยเก่า เหมือนทุกอย่างย้อนกลับไปเมื่อวาน” เจ็บปวดจนกระอักเลือดต่อหน้าเขา แต่เขากลับรีบจากไป “หมาของซูอี้ป่วย ผมจะพาเธอไปดูหน่อย” ตอนที่เธอตายอย่างเดียวดายในห้องผู้ป่วยคืนข้ามปี เขากลับกำลังชนแก้วอยู่ใต้ดอกไม้ไฟกับ “ครอบครัว” เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง อันหรานก็ย้อนกลับมายังจุดเปลี่ยนของโชคชะตา จี้หวยอันตาแดงก่ำ วิ่งฝ่าสายฝนเข้ามาคว้าตัวเธอไว้ “อันหราน ชาตินี้ผมจะไม่มีวันทำผิดต่อคุณอีก!” แต่เธอกลับหันหลังอย่างสงบนิ่ง “คุณจี้ ขอทางหน่อย ชีวิตทั้งชาติของคุณ ฉันไม่ขอร่วมทางด้วยอีกแล้ว”
Ver másÉlodie
Je sens son sexe m’étirer, étirant mes parois internes avec une intensité qui me fait voir blanc, mes doigts s’agrippent à ses hanches, mes ongles s’enfoncent dans sa chair alors qu’il reste immobile un instant, comme s’il voulait que je m’habitue à lui, que je comprenne à qui j’appartiens
Puis il commence à bouger
Ses coups de reins sont puissants, presque violents, chaque poussée me cloue contre le mur, le bruit sourd de nos corps qui se rencontrent résonne dans la pièce, je sens la sueur perler dans mon dos, mon souffle devient erratique, mes gémissements se mêlent aux siens dans une symphonie obscène
— Plus fort, haleté-je, mes jambes tremblant sous l’assaut, je veux te sentir demain, je veux marcher en boitant à cause de toi
Un grognement me répond, et il obéit sans hésiter, ses hanches frappent les miennes avec une force renouvelée, son membre me laboure avec une frénésie qui me fait crier, je sens mon propre désir couler le long de mes cuisses, mon orgasme monte comme une vague prête à tout emporter
— Tu es si serrée, gronde-t-il, sa voix brisée par l’effort, si parfaite autour de ma bite, tu es faite pour moi, Élodie, juste pour moi
Ses mots, crus et possessifs, me poussent plus près du bord, je sens mes muscles se contracter autour de lui, tout mon corps se tend comme un arc, puis c’est l’explosion, une déflagration de plaisir qui me traverse des orteils jusqu’au sommet du crâne, je hurle son nom, mes doigts griffant le mur alors que les vagues de mon orgasme me submergent, mon intimité se resserre autour de lui en spasmes incontrôlables
Il ne tient pas longtemps après moi, avec un dernier coup de reins profond, il s’enfonce jusqu’à la racine et reste là, son corps tendu comme une corde, un grognement rauque s’échappe de sa gorge alors qu’il jouit en moi, son sperme chaud m’inonde, me marque, je sens chaque pulsation de son membre, chaque jet qui me remplit, un nouveau frisson me parcourt, encore plus intense que le premier
Quand il s’effondre enfin contre moi, son souffle brûlant contre ma nuque, je sens encore son cœur battre à tout rompre contre mon dos, il reste en moi, son membre palpitant faiblement, comme s’il n’avait pas encore fini de me revendiquer
— Je t’aime, Élodie, murmure-t-il, sa voix douce maintenant, presque vulnérable, ses lèvres effleurent la peau sensible sous mon oreille, plus que tout
Je me retourne dans ses bras, mes lèvres cherchant les siennes avec une urgence désespérée, nos bouches se rencontrent dans un baiser lent, profond, nos langues s’entremêlent comme pour sceller une promesse
— Je t’aime aussi, chuchoté-je contre ses lèvres, mes mains glissant sur son torse pour sentir le rythme effréné de son cœur, toujours
Autour de nous, le monde semble s’être arrêté, il n’y a plus que nos souffles mêlés, nos corps encore unis, nos cœurs battant à l’unisson, et dans cet instant, rien d’autre n’a d’importance .
Je me réveille en sursaut...merde j'étais en train de rêver à...mon beau-frère .
จี้หวยอันยืนอยู่ใต้ต้นโอ๊กขนาดใหญ่ด้านหลังโบสถ์ พิงลำต้นหยาบกร้านเอาไว้ ราวกับมีเพียงแบบนี้เท่านั้นที่ช่วยพยุงร่างกายอันสั่นคลอนของเขาได้ในมือเขากำการ์ดเชิญร่วมงานแต่งที่ยับย่นจนแทบดูไม่ออกบนการ์ดพิมพ์ชื่อของคู่บ่าวสาวเอาไว้ ชื่อนั้นแทงเข้าตาเขาจนเจ็บอันหราน โจวจิ่งหมิงเป็นเธอจริง ๆตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาตามหาเธอแทบเป็นบ้าแต่เธอจากไปอย่างหมดจด เปลี่ยนช่องทางติดต่อทั้งหมด แม้แต่เพื่อนสมัยเรียนในประเทศก็แทบไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน รู้เพียงคร่าว ๆ ว่าเธอไปต่างประเทศ และใช้ชีวิตได้ดีเธอเหมือนหายไปจากโลกนี้ หรือไม่ก็จงใจลบร่องรอยทั้งหมดที่เคยมีอยู่ในชีวิตเขาออกไปจนสิ้นเขาเคยพยายามลุกขึ้นใหม่ เคยทุ่มพลังทั้งหมดให้กับงาน พยายามใช้ความยุ่งเพื่อทำให้ตัวเองชาแต่ทุกครั้งที่ดึกสงัด พอหลับตา ภาพทั้งหมดที่เกี่ยวกับอันหรานในชาติที่แล้วก็จะถาโถมเข้ามาสายตาที่เธอใช้รอเขากลับบ้าน ใบหน้าซีดเซียวตอนฝืนทนปวดท้อง และร่างผอมเย็นเฉียบของเธอที่นอนอยู่ในตู้แช่เป็นครั้งสุดท้ายรวมถึงสายตาเฉยชาของเธอในคืนฝนตกของชาตินี้ ตอนที่เธอผลักเขาออกเขารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถูกความทรงจำจากสองช่วงเวล
มหาวิทยาลัยที่อันหรานสมัครเข้าเรียนนั้นมีบรรยากาศทางวิชาการที่ทั้งเข้มงวดและเปิดกว้าง และสาขาที่เธอเลือกก็เป็นจุดตัดระหว่างความสนใจกับความสามารถของเธอพอดีอาจารย์ที่ปรึกษาเป็นศาสตราจารย์หญิงผู้มีชื่อเสียงในสายงาน สายตาเฉียบคมแต่เต็มไปด้วยความอดทน เธอสังเกตเห็นอันหรานอย่างรวดเร็ว“อันหราน เธอเป็นนักวิจัยโดยกำเนิดเลยนะ” หลังจบคาบอภิปรายครั้งหนึ่ง อาจารย์เรียกเธอไว้เป็นการส่วนตัว ในแววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง “วิธีคิดของเธอมีเอกลักษณ์มาก ไม่ใจร้อน และสามารถจมลึกกับสิ่งที่ทำได้ ถ้าศึกษาต่อในแนวทางนี้ลึกลงไป จะต้องมีผลงานที่ดีแน่”คำยืนยันแบบนี้ สำหรับอันหรานแล้วถือเป็นกำลังใจมหาศาลเธอทุ่มพลังทั้งหมดให้กับการเรียนและงานวิจัย ชีวิตที่วนเวียนอยู่แค่ห้องสมุด ห้องทดลอง และหอพัก แม้เรียบง่าย แต่กลับทำให้เธอรู้สึกเติมเต็มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเธอชอบโลกที่ถูกสร้างขึ้นจากความรู้และการขบคิด ชอบความสำเร็จจากการค่อย ๆ เปิดเผยความจริงของปัญหาด้วยความพยายามของตัวเองบางครั้ง ตอนออกจากห้องทดลองดึกดื่น พอเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนอันกระจ่างใสของต่างแดน เธอก็จะรู้สึกถึงความสุขสงบแบบหน
เสียงจักจั่นในฤดูร้อนดังระงมไม่หยุด และพร้อมกับเสียงกริ่งจบการสอบวิชาสุดท้าย การสอบเข้ามหาวิทยาลัยของหลินอวี่ รวมถึงงานสอนพิเศษที่อันหรานทำมาตลอดเกือบหนึ่งปี ก็สิ้นสุดลงเช่นกันแม้คะแนนจะยังไม่ประกาศ แต่สีหน้าผ่อนคลายและความมั่นใจจาง ๆ ของหลินอวี่ตอนเดินออกจากห้องสอบ ก็ทำให้อันหรานรู้ว่าผลคงไม่แย่แน่พ่อแม่ตระกูลหลินดีใจมาก ความรู้สึกขอบคุณที่มีต่ออันหรานแทบล้นออกมา ไม่เพียงจ่ายค่าตอบแทนทั้งหมดครบถ้วน ยังให้ซองแดงหนา ๆ เป็นของขวัญตอบแทนอีกด้วยอันหรานมองยอดเงินเก็บในบัญชีที่สำหรับเธอแล้วเรียกได้ว่าเป็น “เงินก้อนโต” หัวใจก็สงบนิ่งอย่างมากเธอวางแผนอย่างละเอียด ก่อนโอนเงินประมาณหนึ่งในสามเข้าบัญชีของแม่แบบไม่ระบุตัวตนจำนวนนี้มากพอจะช่วยชำระหนี้ส่วนที่เร่งด่วนที่สุดของบ้าน อย่างน้อยก็ทำให้พ่อแม่ไม่ต้องตกอยู่ในทางตันในทันที ถือเป็นการตัดเยื่อใยสุดท้ายเกี่ยวกับ “บุญคุณที่เลี้ยงดูมา” ในใจเธอด้วยหลังทำเรื่องนี้เสร็จ เธอรู้สึกโล่งสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนส่วนเงินที่เหลือ เธอมีแผนชัดเจนอยู่แล้วไปเรียนต่อต่างประเทศชาติที่แล้ว เธอถูกพันธนาการไว้ด้วยหนี้ ความเจ็บป่วย และความสัมพัน
จี้หวยอันไม่ยอมแพ้หลังจากความสับสนในตอนแรกผ่านไป ความคิดที่ดื้อดึงยิ่งกว่าก็ผุดขึ้นมา เขาต้องเอาอันหรานกลับคืนมาให้ได้!ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสพวกเขาเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เขาจะไม่มีวันเสียเธอไปอีกเด็ดขาด!เขาใช้เส้นสายและความสัมพันธ์ทุกอย่าง ออกตามหาข่าวของอันหรานราวกับคนเสียสติในที่สุด เขาก็รู้ว่าเธอกำลังสอนพิเศษให้เด็กมัธยมปลายคนหนึ่งชื่อหลินอวี่ และพักอยู่ที่บ้านตระกูลหลินมันต่างจากชาติที่แล้วโดยสิ้นเชิง!เมล็ดพันธุ์แห่งความไม่สบายใจเติบโตอย่างบ้าคลั่งในใจเขาเขายิ่งมั่นใจว่าอันหรานเองก็เกิดใหม่เหมือนกันเขาจะรอเฉย ๆ แบบชาติที่แล้วอีกไม่ได้ เขาต้องเป็นฝ่ายลงมือก่อน ต้องบอกเธอว่าทุกอย่างยังเปลี่ยนได้ ต้องบอกเธอว่าความรู้สึกของเขาไม่เหมือนเดิมแล้ว!เย็นวันนั้น จี้หวยอันไปรออยู่บนทางที่ต้องผ่านจากย่านมหาวิทยาลัยไปยังเขตบ้านหรูตั้งแต่หัววันเขารู้ว่าอันหรานมีเรียนวันนี้ และหลังเลิกเรียนเธอจะกลับบ้านตระกูลหลินทันทีที่ร่างคุ้นตาแต่กลับดูแปลกไปเล็กน้อยปรากฏขึ้น หัวใจของจี้หวยอันก็เหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะเธอสวมเสื้อยืดสีขาวธรรมดากับกางเกงยีนส์ สะพายเป้ไว้ด้านหลัง แตกต่างจากอันห
คืนวันสิ้นปี อันหรานพักอยู่ห้องผู้ป่วยเดี่ยว นอกหน้าต่างไกลออกไป แสงไฟสว่างไสวของเมืองเชื่อมต่อกันเป็นผืนเดียว บางครั้งได้ยินเสียงประทัดอู้อี้ดังมาแผ่ว ๆ โทรทัศน์เปิดอยู่ เสียงถูกปรับเบามาก บนจอคือรายการงานเลี้ยงตรุษจีนที่เต็มไปด้วยความคึกคักครื้นเครง หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นมา ดูแสบตาเป็นพิเศ
อันหรานลืมตาขึ้นอีกครั้ง สติค่อย ๆ กลับคืนมา จี้หวยอัน...เขาเห็นแล้ว เขาคงตกใจมากแน่ ๆ เมื่อนึกถึงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดผวาของเขาในตอนสุดท้าย ในใจอันหรานก็เกิดความรู้สึกซับซ้อนขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอหันหน้าอย่างยากลำบาก มองไปที่ข้างเตียง เตรียมจะอธิบาย บอกเขาว่านี่แค่โรคกระเพาะกำเริบหนักหน่
วันที่ยี่สิบห้าปลายเดือนสิบสองจีน เหลืออีกหนึ่งสัปดาห์ก็จะถึงปีใหม่ อันหรานขดตัวอยู่บนเตียง ฤทธิ์ยาแก้ปวดเพิ่งหมดไป ความปวดหน่วงระลอกใหม่กำลังแผ่ลึกออกมาจากกระเพาะ เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น อันหรานเปิดประตู “แม่” แม่กวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนขมวดคิ้วตามนิสัย “กลางวันแท้ ๆ ทำไมสีห
วันต่อมา อันหรานลากร่างกายหนักอึ้งราวถูกถ่วงด้วยตะกั่วเดินออกจากธนาคาร บนหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นแจ้งเตือนว่าโอนเงินสำเร็จ เธอพิงกับตู้เอทีเอ็มเย็นเฉียบ ถอนหายใจลึกออกมายาว ๆ จ่ายหมดแล้ว หนี้ก้อนสุดท้ายที่ติดค้างตั้งแต่บ้านล้มละลาย ในที่สุดก็ถูกชำระหมดสิ้นก่อนที่เธอจะตาย จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็มืดวู





