LOGINภายในห้องนอนที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ เมขลานั่งอยู่บนเตียงกว้าง โดยมีเด็กหญิงสองคนนั่งตาแป๋วฟังเรื่องราวในอดีตอย่างตั้งใจ 'มายด์' ลูกสาวของเธอกับวายุ และ 'มิ้นท์' ลูกสาวของเมฆินทร์กับจารวี ทั้งคู่หน้าตาละไมคล้ายกันราวกับฝาแฝด จนใครต่อใครมักจะทักผิดอยู่เสมอ“ว้าว... โรแมนติกจังเลยค่ะคุณแม่ แล้วตอนนั้
ค่ำคืนวันเพ็ญ... ณ ลานกลางหมู่บ้านชาวบ้านทุกคนต่างพากันจัดเตรียมงานฉลองครั้งยิ่งใหญ่ กลิ่นควันไฟและเสียงกลองดนตรีพื้นเมืองดังระงมไปทั่วหุบเขาเพื่อแสดงความยินดีกับ ‘ลูกเขยและลูกสาว’ ของหมู่บ้าน พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ถูกจัดขึ้นอย่างประณีตตรงกลางลานมี ‘หมูดำ’ ตัวใหญ่ที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างดีเพื่อใช้ใ
“เมย์? เป็นอะไร...”ยังไม่ทันที่วายุจะถามจบ ร่างเล็กก็โผพรวดลงจากเตียงโดยไม่สนใจอาภรณ์ที่หลุดลุ่ย เธอถลาไปที่ถังน้ำมุมห้องแล้วโก่งคออ้วกออกมาอย่างหนัก ราวกับจะขย้อนทุกอย่างในร่างกายออกมา“อ้วก! แหวะ... แค่กๆ!”วายุหน้าถอดสี รีบถลาเข้าไปประคองร่างที่สั่นเทาของเธอไว้ มือหนาลูบหลังให้ด้วยความตกใจระคนเป
“หึ... สู้ไหวไหมคะพี่วา?” เธอหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ“แกล้งพี่เหรอเมขลา! งั้นพี่ไม่ปราณีแล้วนะ!”เขาจัดการจับเรียวขาคู่สวยให้ฉีกอ้าออกกว้าง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้กลางกายสาว ลิ้นสากระรัวบดเบียดไปที่จุดอ่อนไหว กระดกลิ้นรัวถี่เข้าใส่ร่องรักที่แสนคับแคบอย่างบ้าคลั่ง“อ๊ะ! อร๊ายยย... พี่วา!”มือเล็ก
พูดจบ เขาก็รวบตัวเธอลงไปบนที่นอน ก่อนจะตามไปทบทวน ‘บทเรียน’ ที่ว่านั้นอย่างนุ่มนวลและหนักหน่วงในเวลาเดียวกัน... “พี่ขอปราบเด็กดื้อก่อนแล้วกันนะครับ”วายุไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กได้ประท้วงต่อ เขาโน้มใบหน้าลงกดจูบที่กลีบปากอิ่มอย่างหนักหน่วงและดูดดื่ม ปลายลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าหาความหวานที่เขาแสนโหยหาเนิ่นน
หลายวันต่อมา...แสงแดดอ่อนๆ ยามสายส่องผ่านช่องหน้าต่างเรือนไม้ กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าโชยมาตามลม ผสมกับกลิ่นดินและพืชผักสีเขียวขจีที่วายุตั้งใจปลูกไว้รอบบ้าน บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจของคนสองคนที่นั่งอิงแอบกันอยู่“พี่วาตัดสินใจดีแล้วเหรอคะ เรื่องที่จะลาออก?” เมขลาเอ่ยถามขณะเอนซบไหล่หนา“ครับ.
วายุผ่อนลมหายใจยาว ความตึงเครียดที่ครอบงำเขาคลายลง เหลือเพียงความเหนื่อยล้าและความรู้สึกหลากหลายที่ปะปนกัน เขาดึงร่างเล็กที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความรักของเขาเข้ามากอดไว้แน่น ใบหน้าอ่อนใสของคนตัวเล็กซุกไปที่แผงอกแกร่งของเขาอย่างหาที่พักพิงคนตัวโตโน้มตัวลง จูบกลุ่มผมของเธออย่างทะนุถนอม สัมผัสนี้เต
เมขลาล้มลงอย่างแรง ข้อเท้าปวดร้าวไปหมดเธอตะเกียกตะกายถอยหลัง ใบหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว“แก... แกเป็นใคร... อยากได้เงินเหรอ? เดี๋ยวฉันบอกที่บ้านโอนให้ ปล่อยฉันไปเถอะนะ!”คนร้ายหัวเราะในลำคออย่างเยือกเย็น แววตาภายใต้ผ้าคลุมเต็มไปด้วยความมืดมิด“เงินกูก็เอา... ชีวิตมึงสองพี่น้อง กูก็จะเอา!”พูดจบ มัน
เขากดจูบดูดดึงริมฝีปากบางของเธออย่างดูดดื่ม จูบที่ทั้งเอาแต่ใจและเต็มไปด้วยความครอบครอง มือหนาเริ่มลากเลื้อยขึ้นไปใต้เสื้อของหญิงสาว บีบเคล้นเนินอกอวบอิ่มอย่างกระหายริมฝีปากหยักประทับจูบดูดดึงไปที่ปากบางที่มีรอยแผลของหญิงสาว เขาขบเม้มอย่างบ้าคลั่งก่อนจะหยัดตัวขึ้น รีบถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว“เมย
ขณะที่วายุนั่งนิ่งมองเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยคราบอย่างหมดอาลัยตายอยาก เขาส่ายหัวช้า ๆ ด้วยความเหนื่อยหน่าย แต่แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“ให้ตายสิ… เล่นไปหนึ่งชุดเลยนะเมย์” เขาพึมพำกับตัวเองวายุรีบเดินไปที่ห้องของเมฆินทร์ เพื่อจัดการตัวเองอย่างเร่งด่วน เมื่อเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อย วายุก็กลับมาอุ้มเม







