Masukภายในห้องนอนที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ เมขลานั่งอยู่บนเตียงกว้าง โดยมีเด็กหญิงสองคนนั่งตาแป๋วฟังเรื่องราวในอดีตอย่างตั้งใจ 'มายด์' ลูกสาวของเธอกับวายุ และ 'มิ้นท์' ลูกสาวของเมฆินทร์กับจารวี ทั้งคู่หน้าตาละไมคล้ายกันราวกับฝาแฝด จนใครต่อใครมักจะทักผิดอยู่เสมอ“ว้าว... โรแมนติกจังเลยค่ะคุณแม่ แล้วตอนนั้
ค่ำคืนวันเพ็ญ... ณ ลานกลางหมู่บ้านชาวบ้านทุกคนต่างพากันจัดเตรียมงานฉลองครั้งยิ่งใหญ่ กลิ่นควันไฟและเสียงกลองดนตรีพื้นเมืองดังระงมไปทั่วหุบเขาเพื่อแสดงความยินดีกับ ‘ลูกเขยและลูกสาว’ ของหมู่บ้าน พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ถูกจัดขึ้นอย่างประณีตตรงกลางลานมี ‘หมูดำ’ ตัวใหญ่ที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างดีเพื่อใช้ใ
“เมย์? เป็นอะไร...”ยังไม่ทันที่วายุจะถามจบ ร่างเล็กก็โผพรวดลงจากเตียงโดยไม่สนใจอาภรณ์ที่หลุดลุ่ย เธอถลาไปที่ถังน้ำมุมห้องแล้วโก่งคออ้วกออกมาอย่างหนัก ราวกับจะขย้อนทุกอย่างในร่างกายออกมา“อ้วก! แหวะ... แค่กๆ!”วายุหน้าถอดสี รีบถลาเข้าไปประคองร่างที่สั่นเทาของเธอไว้ มือหนาลูบหลังให้ด้วยความตกใจระคนเป
“หึ... สู้ไหวไหมคะพี่วา?” เธอหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ“แกล้งพี่เหรอเมขลา! งั้นพี่ไม่ปราณีแล้วนะ!”เขาจัดการจับเรียวขาคู่สวยให้ฉีกอ้าออกกว้าง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้กลางกายสาว ลิ้นสากระรัวบดเบียดไปที่จุดอ่อนไหว กระดกลิ้นรัวถี่เข้าใส่ร่องรักที่แสนคับแคบอย่างบ้าคลั่ง“อ๊ะ! อร๊ายยย... พี่วา!”มือเล็ก
พูดจบ เขาก็รวบตัวเธอลงไปบนที่นอน ก่อนจะตามไปทบทวน ‘บทเรียน’ ที่ว่านั้นอย่างนุ่มนวลและหนักหน่วงในเวลาเดียวกัน... “พี่ขอปราบเด็กดื้อก่อนแล้วกันนะครับ”วายุไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กได้ประท้วงต่อ เขาโน้มใบหน้าลงกดจูบที่กลีบปากอิ่มอย่างหนักหน่วงและดูดดื่ม ปลายลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าหาความหวานที่เขาแสนโหยหาเนิ่นน
หลายวันต่อมา...แสงแดดอ่อนๆ ยามสายส่องผ่านช่องหน้าต่างเรือนไม้ กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าโชยมาตามลม ผสมกับกลิ่นดินและพืชผักสีเขียวขจีที่วายุตั้งใจปลูกไว้รอบบ้าน บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจของคนสองคนที่นั่งอิงแอบกันอยู่“พี่วาตัดสินใจดีแล้วเหรอคะ เรื่องที่จะลาออก?” เมขลาเอ่ยถามขณะเอนซบไหล่หนา“ครับ.
“กูเชื่อมึงวายุ... กูรู้ว่ามึงทำได้แน่นอน”เมฆินทร์ยิ้มออกมาบาง ๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเบาใจ เขาตบไหล่เพื่อนเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินเลี่ยงออกจากห้องไปเงียบๆ เพื่อปล่อยให้คนทั้งคู่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันในห้วงเวลาที่ความรักได้กลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง “เมย์...” วายุเอ่ยเรียกชื่อเธออย่างแผ่วเบาด้ว
รุ่งเช้าแสงแดดอ่อน ๆ ส่องกระทบแคร่ไม้ไผ่หน้าบ้าน เมขลานั่งเหม่อมองขุนเขาที่ถูกปกคลุมด้วยม่านหมอก มือเล็กเผลอลูบไล้ไปตามข้อมืออย่างแผ่วเบาด้วยความเคยชิน ทันใดนั้น หัวใจเธอก็กระตุกวูบเมื่อสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่า“สายสิญจน์ล่ะ!...” เธอพึมพำ น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ ความรู้สึกอุ่นซ่านที่เคยพันธนาการข
เธอใช้กำปั้นเล็ก ๆ ทุบไปที่กลางอกซ้ำๆ เหมือนคนกำลังจะขาดใจ “ทำไมฉันเจ็บตรงนี้... มันจุกจนหายใจไม่ออกเลย... ฉันเป็นอะไรไม่รู้ ทำไม ทำไม ฉัน... ฉันถึงร้องไห้แบบนี้... ฉันเจ็บตรงนี้”เสียงร้องไห้โฮของเมขลาดังก้องไปทั่วไร่ส้ม มันเป็นเสียงร้องที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจที่แตกสลาย สมองที่จำเรื่องราวไม่ได้...
เมื่อมาถึงไร่ส้มที่อำเภอฝาง บรรยากาศอบอุ่นของครอบครัววินัยและดวงใจช่วยให้เมขลารู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก เธอวิ่งเข้าไปกอดผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยความคิดถึง“ขอเมย์หนีงานมาพักยาวเลยนะคะคุณลุงคุณป้า เมย์ขี้เกียจทำงานแล้วค่ะ” เธออ้อนพลางยิ้มสดใส“เอาสิลูก... ลุงกับป้าก็เหงา ๆ อยู่เหมือนกัน” สามีภรรยาตอบพร้อมกับรอ
![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






